Η Ντόλλυ

Συγνώμη που εξαφανίστηκα για τέσσερις μέρες τώρα, αλλά μου μπήκε η ιδέα από το όνομα ενός κοριτσιού από σας, να φτιάξω μια ιστορία που να βασίζεται σε ονόματα και σε χαρακτήρες που θα δείτε. Παιδεύτηκα, όμως, να στήσω την ιστορία, αλλά και να βρω στο internet τα σχέδια ακριβώς που ήθελα και τελικά μου πήρε τρεις μέρες!!!. Ελπίζω ν’ άξιζε τον κόπο και να σας αρέσει αυτή η ιστορία μου – που είναι αληθινή όπως όλες. Εγώ πάντως το διασκέδασα πολύ γράφοντάς την.

dolly-baby.jpg

Μια φορά κι έναν καιρό γεννήθηκε ένα κοριτσάκι μέσα σ’ ένα τριαντάφυλλο. Το κοριτσάκι από μωρό ήταν πολύ όμορφο κι επειδή ο μπαμπάς του είχε ζήσει πολλά χρόνια στην Αμερική το έβγαλε, Dolly ─ δηλαδή, «Κουκλάκι».

doly-laughing.jpgΤο κοριτσάκι όσο μεγάλωνε γινόταν όλο και πιο όμορφο, αλλά και όλο και πιο καλό και έξυπνο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είχε γεννηθεί και με ένα φοβερό χάρισμα: μπορούσε να στέλνει τη σκέψη της στους άλλους και να την ακούνε μέσα στο κεφάλι τους σαν να τους μιλάει με τηλέφωνο. Την πρώτη φορά που το κατάλαβε τρόμαξε! Εκεί που έπαιζε με τις κούκλες της, ξαφνικά σκέφτηκε ότι διψάει. Κι ενώ δεν είχε πει λέξη γι’ αυτό άκουσε τη μαμά της να της λέει, «να σου φέρω νεράκι, μωρό μου;» και την είδε να σηκώνεται και να της φέρνει νερό από την κουζίνα!doly-with-pyjamas.jpg
Εκείνη την εποχή που η Dolly ήταν μικρή, ήταν η εποχή που είχα μια εκπομπή στην τηλεόραση και είχε για τίτλο το παρατσούκλι μου: «Παραμυθάς». Η μικρή Dolly καθόταν κάθε εβδομάδα, την ίδια ώρα και μέρα, μπροστά στην τηλεόραση για να βλέπει τις ιστορίες μου. Και κάθε φορά προσπαθούσε να μου στέλνει τη σκέψη της – «θέλω να σε δω Παραμυθά» – φώναζε μέσα στο κεφάλι της, αλλά βέβαια η εκπομπή δεν γινόταν ζωντανά εκείνη την ώρα κι έτσι δεν μπορούσα «ν’ ακούσω» τη σκέψη της. Όμως, τα ‘φερε έτσι τα πράγματα η ζωή – επειδή σ’ αυτήν υπάρχει περισσότερη φαντασία από οπουδήποτε αλλού και κάνει πραγματικά θαύματα – που κάποτε άκουσα τη φωνή της Dolly στο κεφάλι μου.

 

oneyedfreak.jpg Όλα κυλούσαν μια χαρά στη ζωή της Dolly και δεν θα είχε κανένα πρόβλημα αν εκεί κοντά δεν έμενε μια κακιά μάγισσα, που επειδή κι αυτή είχε ένα μπαμπά που είχε δουλέψει στην Αμερική, την είχαν βγάλει, Oneyedfreak ─ δηλαδή, «Μονοφθαλμοτέρας». Η Oneyedfreak, ζήλευε τόσο πολύ την Dolly που τις νύχτες δεν μπορούσε να κοιμηθεί από το κακό της. Έτσι, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει όλα τα μαγικά της.
Ένα βράδυ που όλοι κοιμόντουσαν στο σπίτι της Dolly, μπήκε κρυφά από το παράθυρο, πλησίασε το κρεβάτι του μικρού κοριτσιού κι άρχισε τα μαγικά της… Μουρμούριζε, μουρμούριζε, μουρμούριζε κάτι ακαταλαβίστικα και ξαφνικά… βρουουουμμμ. Η Dolly έγινε ένα ωραίο άσπρο άλογο, πήδηξε από το παράθυρο και χάθηκε καλπάζοντας μέσα στη νύχτα…

doly-horse-1.jpg

Μάταια οι γονείς της έψαξαν απελπισμένοι παντού να τη βρουν. Τα κοριτσάκι είχε εξαφανιστεί για τα καλά. Όμως – όπως ξέρουμε- δεν είχε εξαφανιστεί, αλλά απλώς είχε γίνει ένα ωραίο άσπρο άλογο που κάλπαζε όλη τη νύχτα χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι της συνέβη. Έκλαιγε, έκλαιγε κι έτρεχε καλπάζοντας όλη τη νύχτα μέχρι που όταν άρχισε να ξημερώνει, βρέθηκε σε ένα ωραίο μεγάλο χτήμα.
thanassuis-the-cow-boy.jpgΤο χτήμα αυτό το είχε κάποιος ο οποίος – τι σύμπτωση – είχε ζήσει κι αυτός στην Αμερική και είχthanassis-shadow.jpgε το ψώνιο να ντύνεται όλο το χρόνο cow boy, γι’ αυτό κι όλοι τον φώναζαν, «ο Θανάσης, ο καουμπόης». Ο Θανάσης, που ζούσε μόνος του σ’ ολόκληρο το χτήμα, ήταν τόσο φοβητσιάρης που μερικές φορές τον τρόμαζε ακόμα κι η σκιά του και την πυροβολούσε. Γι’ αυτό κι όταν είδε την Dolly να μπαίνει στο κτήμα του, ξετρελάθηκε από τη χαρά του. «Κορίτσι είναι», μουρμούρισε κοιτώντας διακριτικά από κάτω, «τι όνομα άραγε να της δώσω;» «Dolly», σκέφτηκε η Dolly που τον άκουσε και που παρ’ όλο που είχε γίνει άλογο δεν είχε χάσει την ικανότητά της να μεταδίδει τη σκέψη της. Κι έτσι ο Θανάσης ο καουμπόη, είπε: «Dolly, θα την βγάλω» και νόμισε ότι μόνος του το σκέφτηκε.

thanassisdoly-louphing.jpgΈτσι η Dolly έμεινε μαζί με τον Θανάση τον καουμπόη μέχρι να δει πώς θα μπορέσει να ξαναγίνει το ωραίο κοριτσάκι που ήταν πριν. Έκανε προσπάθειες να δώσει στον Θανάση τον καουμπόη να καταλάβει ότι είναι κοριτσάκι, αλλά κάθε φορά που σκεφτόταν, «είμαι κορίτσι», ο Θανάσης ο καουμπόης έλεγε, «αχ να ‘χα ένα κοριτσάκι» νομίζοντας ότι αυτό σκέφτηκε.thanassisdoly-branfere.jpg

thanassisdoly-chess.jpg

Όμως, πολύ σύντομα ο Θανάσης ο καουμπόης, ανακάλυψε ότι η Dolly ήταν εξαιρετική παρέα, καθώς το «πρώην» κοριτσάκι ήξερε να παίζει σκάκι. Αλλά εκείνο που διασκέδαζε τρομερά τη Dolly ήταν ότι ο Θανάσης ο καουμπόης την έμαθε να παίζει «μπραντεφέρ» που πάντα τον νικούσε κι εκείνος έσκαγε από το κακό του.

 

storyteller-flying.jpg

Ένα απόγευμα, έτυχε να περνάω πετώντας πάνω από το κτήμα του Θανάση του καουμπόη, όταν άκουσα μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου να φωνάζει, «Παραμυθά, Παραμυθά…» κοιτάζω προς το κάτω και βλέπω ένα ωραίο άσπρο άλογο να έχει ανασηκωθεί στα πίσω πόδια του και να χλιμιντρίζει. Επειδή, όπως ξέρετε, όταν φοράω το μαγικό γιdoly-horse-1.jpgλέκο μου εκτός που μπορώ να πετάω, μπορώ και να μιλάω με τα φυτά, τα ζώα και τα πράγματα, νόμισα ότι μου μιλάει το άλογο και κατέβηκα δίπλα του να δω τι θέλει.
«Πώς σε λένε», ρώτησα το άλογο μόλις βρέθηκα δίπλα του.
«Dolly», μου λέει. «Αχ, Παραμυθά, δεν ξέρεις πόσο ήθελα να σε δω από κοντά. Κάθε φορά που σε έβλεπα στην τηλεόραση, σου έστελνα τη σκέψη μου, αλλά ήσουν ο μόνος που δεν την άκουγες και δεν ερχόσουν».
«Άλογο και να βλέπει την εκπομπή μου στην τηλεόραση» είπα έκπληκτος.
«Δεν είμαι άλογο, κοριτσάκι είμαι και δεν ξέρω πώς έγινε και άλλαξα»
Εκείνη τη στιγμή πρόσεξα ότι το άλογο δεν ανοιγόκλεινε το στόμα του κι ότι μου έστελνε τις σκέψεις του. Το χάιδεψα κι εκείνο βούρκωσε. Και τότε κατάλαβα ότι πρέπει να είχαν κάνει μάγια στο κοριτσάκι και γι’ αυτό είχε γίνει άλογο. «Πόσο καιρό είσαι έτσι» ρώτησα ανήσυχος.
«Πέντε έξι μήνες» μου είπε.
«Πρέπει να σε πάω αμέσως στη φίλη μου τη μάγισσα Κλοκλό να σε ξεμαγέψει, γιατί αν μείνεις έτσι για επτά μήνες, μετά θα μείkloklo.jpgνεις άλογο για πάντα».
Χωρίς να περιμένω άλλο, βούτηξα την Dolly στην αγκαλιά μου και φύγαμε πετώντας από το κτήμα του Θανάση τον καουμπόη. Ο κόσμος που μας έβλεπε από κάτω, είχε χαζέψει που έβλεπε έναν παππού να πετάει με ένα άσπρο άλογο αγκαλιά, αλλά πρέπει να σας πω ότι εμένα μου φαινόταν πολύ ποιητική εικόνα!
Σε λίγο είμαστε στο σπίτι της Κλοκλό. Μόλις της είπα τι συνέβαινε, ακούμπησε τα χέρια της πάνω στο κεφάλι του αλόγου, ψιθύρισε κάτι μαγικά λόγια και… ουάου! Το άλογο εξαφανίστηκε και στη θέση του βρέθηκε ένα πολύ όμορφο κοριτσάκι που έτρεξε αμέσως στην αγκαλιά μου.
«Σ’ ευχαριστώ Παραμυθά μου, σ’ ευχαριστώ…» μου έλεγε αλλά την έκοψα λέγοντάς της: «Πρέπει να πάμε αμέσως στους γονείς σου γιατί θα είναι πολύ λυπημένοι που σε έχασαν».
Έτσι, η γλυκιά Dolly, ήταν σε λίγο στην αγκαλιά των γονιών της που έκλαιγαν από χαρά που ξαναβρήκαν το κοριτσάκι τους, ενώ η Dolly κι εγώ είμαστε από τότε δυο καλοί φίλοι έως σήμερα.

doly-with-paramythas.jpg

«Κι ο Θανάσης; Ούτε μια εξήγηση;» με ρώτησε ένα κοριτσάκι, η Χριστίνα, όταν τέλειωσα την ιστορία. «Μμμ… Πολύ καλή ερώτηση» είπα σκεφτικός για λίγο και συνέχισα: Εντάξει. Υπάρχει κάτι στην ιστορία που είναι μυστικό. Τέλος πάντων, θα σας το φανερώσω. Επειδή, λοιπόν, έπρεπε να πάω γρήγορα τη Dolly στη μάγισσα Κλοκλό για να μην μείνει άλογο για πάντα, δεν έψαξα να βρω τον Θανάση τον καουμπόη κι έφυγα αμέσως πετώντας χωρίς να καθυστερήσω ούτε λεπτό. Όταν ο Θανάσης γύρισε σπίτι του και δεν βρήκε πουθενά τη Dolly, κόντεψε να πεθάνει από τη στενοχώρια του γιατί την είχε αγαπήσει σαν κόρη του. (Πού να ‘ξερε και την αλήθεια…) Κι έτσι, τα μάζεψε κι έφυγε για πάντα στην Αμερική, όπου ήταν μετανάστης στα νιάτα του κι εκεί δεν τον θεωρούσαν τρελλό που ήταν ντυμένος καουμπόη. Μάλιστα, αγόρασε κι ένα ωραίο άσπρο άλογο που το ονόμασε Dolly κι έζησε για πάντα ευτυχισμένος μαζί της. Και θα με ρωτήσετε, πού ξέρω εγώ τι έκανε αφού πήρα τη Dolly και έφυγα. Σωστά. Λοιπόν: Εδώ είναι το μεγάλο μυστικό: Μετά από χρόνια, συνάντησε τον Θανάση τον καουμπόη ένας άλλος, εξαιρετικός Γάλλος παραμυθάς, που του άρεσε πάρα πολύ η ιστορία του Θανάση κι έτσι άρχισε να γράφει διάφορες ιστορίες με τον Θανάση ήρωα. Μόνο που για να μην καταλάβει ο κόσμος ποιος είναι, του άλλαξε το όνομα, και τον έβγαλε, «Λούκυ Λουκ». Αυτή είναι η αλήθεια: Ο Λούκυ Λουκ είναι Έλληνας: ο Θανάσης ο καουμπόη. Όπως και η Dolly είναι η Θοδώρα.

Καληνύχτα.
Π.

9 Σχόλια στο “Η Ντόλλυ”

Σχολιάστε