«Η γνώση που είναι αρετή δεν ανήκει σε κανέναν»

Χθες έμαθα μια ιστορία για τον Άλντους Χάξλεϋ που μου άρεσε πολύ κι είπα να τη μεταφέρω σήμερα εδώ με δικά μου λόγια.
Καλό ξημέρωμα
.
Π.

aldous-sitting-2.jpgΟ Άλντους Χάξλεϋ είχε μια τεράστια βιβλιοθήκη – συλλογή μιας ολόκληρης ζωής. Σ’ αυτή τη συλλογή υπήρχαν μερικά από τα πιο σπάνια βιβλία στον κόσμο. Και μια μέρα το σπίτι του έπιασε φωτιά. Όλη η βιβλιοθήκη έγινε στάχτη.  Έγιναν στάχτη όχι μόνο όλα τα βιβλία του, αλλά και πολλά πολύτιμα μεσαιωνικά χειρόγραφα, σπάνια κομμάτια τέχνης, αγάλματα και πίνακες.  Από όλα αυτά δεν είχε μείνει απολύτως τίποτα. Αυτός ο μεγάλος συλλέκτης όμορφων αντικειμένων, την ώρα της φωτιάς στεκόταν μπροστά στις φλόγες, μη μπορώντας να κάνει τίποτα.
Ένας γείτονας, όταν πια είχε σβήσει η φωτιά, τον πλησίασε και του είπε: «Θα πρέπει να είστε τρομερά λυπημένος». Κι εκείνος απάντησε:«Είμαι κατάπληκτος με ό,τι νοιώθω μέσα μου! Νοιώθω απλώς τρομερά καθαρός και σαν να έχει φύγει ένα μεγάλο βάρος από πάνω μου. Κι εγώ ο ίδιος είμαι έκπληκτος γιατί πάντα νόμιζα ότι αν πάθαινε τίποτα η βιβλιοθήκη μου, θα ένοιωθα φοβερά δυστυχισμένος κι ότι για χρόνια δεν θα μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου τα βιβλία μου και όλα αυτά που έχω μαζέψει. Και ξαφνικά βλέποντάς τα όλα να έχουν γίνει στάχτη, νοιώθω ξαλαφρωμένος, ανάλαφρος και καθαρός. Ο σοφός Σωκράτης είχε πει: «Η γνώση είναι αρετή, αλλά δεν σου ανήκει»…».

10 Σχόλια στο “«Η γνώση που είναι αρετή δεν ανήκει σε κανέναν»”

      unamama
      17 Σεπτεμβρίου 08 στις 23:13

      Να λοιπον με ποιο τροπο πανω στις απωλειες οι ανθρωποι αναθεωρουν συναισθηματα, σχεσεις, αποψεις!
      Θυμαμαι την ταινια ‘ο πολεμος των ροουζ’. Ολα πηγαιναν καλα στη ζωη τους μεχρι που ο πρωταγωνιστης επαθε καρδιακη προσβολη. Η γυναικα του διαπιστωσε πως δεν στενοχωρηθηκε καθολου, απεναντιας η πιθανοτητα να πεθανει ο αντρας της, την εκανε να νιωσει πως ειναι η ευκαιρια της ζωης της να λυτρωθει απο την παρουσια του…χεχε!!!

      Γιαννης απο ΝΥ
      18 Σεπτεμβρίου 08 στις 4:06

      Ωραιο! Τι μανια ειναι αυτη που εχει ο ανθρωπος να νομιζει οτι πραγματα που εχει ανακαλυψει, διαβασει ή καταλαβει, πως κατα καποιο τροπο του ανηκουν.

      ΑΡΙΣΤΗ
      18 Σεπτεμβρίου 08 στις 9:07

      Καλημέρα και φιλάκια σε όλους
      Εγώ πάλι θα μείνω στο γεγονός ότι πολλοί από εμάς οι περισσότεροι θα έλεγα, δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας. “Όσα βιβλία και αν διαβάζουμε, όσο ενημερωμένοι και αν είμαστε, όσο «δήθεν» μορφωμένοι θέλουμε να το παίζουμε και στην τελική όσες γνώσεις πραγματικά έχουμε.”
      Δεν ξέρουμε τι θέλουμε, τι μας πονάει τι μας κάνει να χαιρόμαστε. Μόνο όταν δοκιμαζόμαστε από κάτι, μόνο τότε μαθαίνουμε τον εαυτό μας.

      James
      18 Σεπτεμβρίου 08 στις 9:56

      Hi, I found your blog on this new directory of WordPress Blogs at blackhatbootcamp.com/listofwordpressblogs. I dont know how your blog came up, must have been a typo, i duno. Anyways, I just clicked it and here I am. Your blog looks good. Have a nice day. James.

      Κοκκινοσκουφίτσα
      18 Σεπτεμβρίου 08 στις 10:21

      Έμαθα να διαβάζω όταν ήμουν 3 ετών και από τότε συλλέγω βιβλία. μου φαίνεται ότι έχω πολλές εκατοντάδες και κάποια στιγμή τα επέλεγα και βάσει εξωφύλλου (εννοώ αν ήταν δερματόδετα, ιλουστρασιόν κλπ). τελικά ανακάλυψα ότι κάθε φορά που τελείωνα το διάβασμα ενός από αυτά, μετά το βιβλίο μου φαινόταν σαν άδειο κέλυφος που δεν ήξερα τι να το κάνω και απλώς το τοποθετούσα στην βιβλιοθήκη. κι όμως, τελευταία, κάποιες φορές απλώνω το χέρι και ξεφυλλίζω κάποιο απο αυτά και συνέχεια ανακαλύπτω καινούρια πράγματα, νέους τρόπους ανάγνωσης, άλλες όψεις. οπότε εγώ θα στενοχωριόμουν πολύ αν καιγόταν η δική μου μικρή ταπεινή βιβλιοθηκούλα για αυτό τον λόγο.

      despina
      18 Σεπτεμβρίου 08 στις 11:33

      Δεν είχα σκοπώ να γράψω κάποιο δικό μου σχόλιο αλλά την αφορμή μου την έδωσε η «κοκκινοσκουφίτσα». Εγώ από παιδί δεν αγαπούσα το διάβασμα γιατί άνηκε στην κατηγορία των πραγμάτων στα οποία δεν ήμουνα καλή και για τα οποία με πίεζαν και πιθανότατα για αυτό δεν ήμουνα καλή.
      Ομως μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι αγαπώ πολύ να αγοράζω βιβλία, ακόμα και αν δεν καταφέρνω πάντα να τα διαβάζω, γιατί μου αρέσει πολύ να αντρέχω σε αυτά και να βρίσκω πληροφορίες για πράγματα που σκέφτομαι ή πράγματα για τα οποία συζητώ ή ακόμα πιο συχνά πράγματα – θέματα που σκέφτομαι. Και κάθε φορά που ξανα-διαβάζω ή ξανα-ξεφυλλίζω ένα βιβλίο μου, ξανά-θυμάμαι πολλά από αυτά που έχω ξεχάσει.
      Κάπως έτσι ένιωσα όταν έτυχε να συναντήσω απρόσμενα τον Παραμυθά… Ηταν σαν να ξανα-άνοιγα το βιβλίο των παιδικών μου αναμνήσεων και ήταν η αφορμή για να ξανα-θυμηθώ πολλά ξεχασμένα για χρόνια. Να του ξανα-πω λοιπόν ένα μεγάλο ευχαριστώ!

      athinovio
      18 Σεπτεμβρίου 08 στις 13:48

      όποιος δεν έχει γένια δεν έχει ούτε χτένια.
      τα πολλά αποκτήματα φέρνουν και πολλές εγνοιες.

      να θυμάστε ότι η Εύα αμάρτησε τρώγοντας τον καρπό της γνώσης του καλού και του κακού.

Σχολιάστε