«Αυτή η νύχτα μένει»

Ψάχνοντας στο ίντερνετ κάτι  που ήθελα, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι που μου θύμησε ότι έχω ξεχάσει άλλη μια κατηγορία posts την κατηγορία, «Τα Τραγούδια που αγάπησα». Έτσι, για άλλη μια φορά άλλαξα τα σχέδιά μου  για σήμερα και ανέβασα το τραγούδι, «Αυτη η νύχτα μένει» του Σταμάτη του Κραουνάκη με την Πέγκυ Ζήνα. Νομίζω ότι είναι ένα εξαιρετικό -σουρεαλιστικό κατά τη γνώμη μου- τραγούδι. Αυτό το βλέπεις καλύτερα στους στίχους του, γι’ αυτό και τους ανέβασα εδώ.

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου `γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο.

Ακούστε και το τραγούδι  τώρα.

Σας φιλώ.
Π

2 Σχόλια στο “«Αυτή η νύχτα μένει»”

      δημήτρης
      22 Φεβρουαρίου 17 στις 20:54

      «μου `γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
      το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι»
      Φοβερό! Και θυμάμαι τον Κραουνάκη που όταν το ρώτησαν ποιο είναι το αγαπημένο του τραγούδι από τα εκατοντάδες που έχει γράψει, απάντησε αυθόρμητα: «Αυτή η νύχτα μένει»!
      Φιλιά!

      Ελίνα
      24 Φεβρουαρίου 17 στις 10:24

      Αγαπημένο και δικό μου. Αλλό όχι Ζήνα, Παραμυθά μου. Παπίου με τη γεμάτη φωνή και αυτόν τον ελαφρύ λυγμό εκεί που τον ζητάει η μελωδία.

Σχολιάστε