Απίστευτο κι όμως αληθινό!!!

Όταν ήμουν στο στρατό, πέρασα για ένα φεγγάρι από το Γ.Ε.Σ. – 1964. Κάθε φορά που θέλαμε να μιλήσουμε με κάποια μονάδα στον Έβρο, κάναμε περίπου δύο μέρες και το χέρι μου πιανότανε να γυρνάω τη μανιβέλα που είχε στο πλάι το κατάμαυρο, θεόβαρο, κοντόχοντρο τηλέφωνο που είχαμε! Δυο χρόνια αργότερα, έκανα αίτηση για τηλέφωνο στο σπίτι που έπιασα να μείνω μόνος μου για πρώτη φορά, και το φέρανε ενάμιση χρόνο μετά, ενώ στο μεταξύ έκανα τα τηλέφωνά μου από το ψιλικατζίδικο της γωνίας. (Σε αυτή τη γωνία τώρα είναι το Saint George Lycabettus Hotel). Κι επειδή ήταν εξαιρετικός άνθρωπος ο ψιλικατζής, είχα δώσει το τηλέφωνό του σε μερικούς φίλους, κι όταν ήταν ανάγκη με παίρνανε στο ψιλικατζίδικο, πάντα 10 με 12 το πρωί. Κι εκείνος έβγαινε στην πόρτα και φώναζε -έμενα στο ισόγειο, Δεινοκράτους 12 στη Δεξαμενή – «κύριε Νίκοοοο… τηλέφωνο…». » ‘Ερχομαιαιαιαι…» φώναζα. Το 1975, όταν άρχισα να κάνω την πρώτη παιδική εκπομπή μου στο ραδιόφωνο, χρησιμοποιούσα μία αγγλική γραφομηχανή REMINGTON της δεκαετίας του ’40, του πατέρα μου, της οποίας ο θόρυβος των πλήκτρων, όταν έγραφα, ανέσταινε και νεκρούς!!! Κι είχα και μια φοβερή φωτογραφική μηχανή, μονορεφλέξ, YASHIKA, και τα φιλμς που έβγαζα τα πήγαινα σε ένα φωτογραφείο στο Σύνταγμα, για να πάρω τις φωτογραφίες μετά από δέκα μέρες.

Και να σήμεon-board.jpgρα, ταξιδεύοντας με το πλοίο για το νησί, να με βγάζω φωτογραφία με το κινητό μου – που έκανα ένα τέταρτο για να το αγοράσω και σε μισή ώρα μιλούσα από αυτό. Περνάω με BLUETOOTH , επιτόπου, τη φωτογραφία στο lap top μου με το οποίο γράφω αυτά που διαβάζετε και τα πλήκτρα του δεν τ’ ακούω ούτε εγώ, μπαίνω στο blog μου με σύνδεση ΙΝΤΕΡΝΕΤ κάποιας εταιρίας κινητής τηλεφωνίας που αγόρασα γιατί δεν μπορώ να μένω για πολύ καιρό μακριά σας, και ορίστε αυτά που βλέπετε! Είναι θαύμα αυτό ή δεν είναι; Για ένα άνθρωπο που έχει ζήσει το πέρασμα από το τηλέφωνο με τη μανιβέλα και το τηλεγράφημα, στο κινητό και στο e-mail, όλα αυτά μοιάζουν με θαύμα. Κι ειλικρινά, χάνουν οι συνομήλικοί μου ή και νεώτεροι, που επιμένουν – κυριολεκτικά και μεταφορικά – να … γράφουν με πολυτονικό σύστημα! Το μεγαλείο της ζωής είναι ότι δεν πάει πίσω με τίποτα και μας έχεις «γραμμένους» αν δεν πηγαίνουμε μαζί της. Στην παράδοση υπάρχει πολύ μούχλα και ψυχολογική τεμεπελιά.
Να κι ένα σχετικό με όλα αυτά «απόφθεγμα» του «Παραμυθά», που δεν λέει μόνο ιστορίες αλλά, καμιά φορά, και αποφθέγματα: «Το κακό με το ανθρώπινο μυαλό είναι ότι ενώ είχε το μεγαλείο να φτιάξει το μαχαίρι για να κόβει το ψωμί, έχει μέσα του και την αθλιότητα να το χρησιμοποιεί για να σκοτώνει».

Ωχ, σε λίγο μπαίνουμε στο λιμάνι. Πρέπει να τα μαζεύω.

Σας φιλώ με όλη μου την καρδιά.

Π.

Υ.Γ Και τώρα ακολουθεί ένα βίντεο. Το «παρκάρισμα» του καραβιού στο λιμάνι του νησιού. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά αν το βλέπετε σημαίνει ότι είμαι καλός μαθητής. Μόλις μου έμαθε ο «μάστορας» να βάζω μόνος μου video  με το YOUTUBE, μια και δεν είμαστε στην Αθήνα για να τα βάζουμε κατ’ ευθείαν με τα μηχανήματά μας.
Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο.

17 Σχόλια στο “Απίστευτο κι όμως αληθινό!!!”

      natassaki
      27 Ιουλίου 07 στις 13:33

      Πολύ καλό το “απόφθεγμα” , παππού-Παραμυθά μου – θα το πάρω μαζί μου στις διακοπές, να το σκέφτομαι, και θα το βάλω και στη «συλλογή» μου… μ’ αρέσει!

      Κι έχεις δίκιο, είναι κρίμα να «δαιμονοποιούμε» ό, τι καινούριο και να «κολλάμε» πίσω… Το κάνουν πολλοί, όμως, το ξέρεις.

      Πέρασα κι εγώ βιαστικά, να σε χαιρετήσω – για καμιά δεκαπενταριά μέρες δεν θα μπορώ να σε διαβάζω – ίσως, πάλι και να βρω τρόπο, δεν ξέρω! – αλλά να ξέρεις ότι θα έχεις πάντα την αγάπη και τα φιλιά μας.. 🙂

      Καλά να περάσεις στο νησί σου – και να φροντίσεις να ξεκουραστείς, ε; 😉

      koptoraptou
      27 Ιουλίου 07 στις 13:53

      Σε διαβάζω – όπου σε βρω – κι όταν ξυπνάει η ΕΡΤ από τον λήθαργο της ξαναβλέπω και τη «Φρουτοπία». Καλή και η συνέντευξη στο NEMECIS, αν και κάπως μελαγχολική. Καλά να περνάς!

      marilia
      27 Ιουλίου 07 στις 13:57

      Ζηλεύωωωωωωωωωωωω!!! Οχ! Ξέρετε τι γίνεται όταν ζηλεύω εγώ, έτσι; Ας πούμε… την τελευταία φορά χάσατε ένα τρένο και… μια διάλεξη! χιχιχιχι! Ζηλεύω, που λέτε, γιατί δεν έχω λάπτοπ και, όταν φεύγω από το πισί μου… παθαίνω στερητικά σύνδρομα! Στις 10 Αυγούστου μετακομίζω και, ένας Θεός ξέρει, πότε θα ξανασυνδεθώ… 🙁 Αλλά, ως τότε, θα τα λέμε, έτσι δεν είναι; Και προσέξτε τι θα απαντήσετε, γιατί θα αφήσω τη άπλετη ζήλια μου να… οργιάσει!!! 😛

      Φιλάκι τόοοοοοοοοοοοοοσο! 🙂

      Πέπε
      27 Ιουλίου 07 στις 15:47

      Κύριε Παραμυθά, καλησπέρα σας.

      Θεωρώ χρέος μου να σας ενημερώσω ότι το 2001 που υπηρετούσα εγώ, η επικοινωνία μεταξύ στρατοπέδων γινόταν ακόμη με τα ίδια τηλέφωνα, τα οποία επιπλέον ήταν και κατά 35 περίπου χρόνια γηραιότερα. Και στις ασκήσεις χρησιμοποιούσαμε τους ίδιους μάλλον ασυρμάτους όπως κι εσείς τότε. Αυτό διόλου δε σημαίνει ότι ο στρατός δεν εκσυγχρονίζεται, τουναντίον: ο χειριστής του ασυρμάτου ή του μανιβελόφωνου έπαιρνε στο κινητό το χειριστή του άλλου ασυρμάτου ή μανιβελόφωνου, και του έλεγε: «Έλα, σε παίρνω». Ή του έλεγε στον ασύρματο αυτό που κανονικά προβλέπεται να του πει, συνήθως μια ηλίθια κωδικοποιημένη φράση, και στο κινητό του ξανάλεγε το ίδιο πράγμα σε απλά Ελληνικά.

      Θεοδώρα
      27 Ιουλίου 07 στις 16:18

      …Υπέροχο post…μύρισε θάλασσα και νησάκι…να φεύγω κι εγώ σιγά σιγά για το δικό μου νησί.

      Πολλά φιλιά

      Ειρήνη Κ.
      27 Ιουλίου 07 στις 16:24

      Εγώ μένω σε νησί, οπότε δεν ζηλεύω. Είναι όντως απίθανα. Καλά να περάσετε κ. Παραμυθά και καλές βουτιές!! 🙂 Φυσικά θα διαβάζω ότι γράφετε και εγώ από το lap top μου. Ζήτω η τεχνολογία.
      Σας φιλώ όλους και σας εύχομαι καλό καλοκαίρι, να περνάτε καλά όπου κι αν είστε!

      Vanda
      27 Ιουλίου 07 στις 17:36

      Καλή η τεχνολογία και ο εκσυγχρονισμός, αλλά γιατί όλοι αναπολούμε τα παιδικά μας χρόνια?
      Τότε που δεν είχαμε κινητα και υπολογιστές και επικοινωνούσαμε με γράμματα και κάρτες?
      Μήπως γιατί ξέραμε, πως αυτός που έμπαινε στον κόπο να μας γράψει (κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά), έγραφε αποκλειστικά σε εμάς και δεν έκανε ένα μήνυμα-κονσέρβα στο κινητό το οποίο το στέλνει σε όλες τις επαφές του?

      Καλές διακοπές σε όσους φεύγουν και κουράγιο σε όσους.. γυρίσαμε! Ματς

      rodoula-kelly
      27 Ιουλίου 07 στις 18:44

      ……»Το μεγαλείο της ζωής είναι ότι δεν πάει πίσω με τίποτα και μας έχεις “γραμμένους” αν δεν πηγαίνουμε μαζί της»

      Αυτό πολύ μου άρεσε!!
      Να είσαι καλά και καλά να περάσεις!!
      Πολλά φιλιά.

      zouri
      27 Ιουλίου 07 στις 19:12

      τα εχω προλαβει λιγο αυτα τα χρονια.Σε καποια νεα παιδια θα ακουστουν ομως σαν ενα ωραιο παραμυθο.

      marilia
      27 Ιουλίου 07 στις 19:21

      Αγαπητό αδέρφι,

      μάλλον πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι… ο πιο καλός ο μαθητής!!! Η μαμά μου ακόμα δεν έχει μάθει να στέλνει μηνύματα στο κινητό («Στείλε μήνυμα στη μικρή γιατί ανησυχώ…») ή να κάνει μια απλή αναπάντητη κλήση, χωρίς να ξεσηκώσει τη μισή μου γειτονιά στο πόδι!!! τςτςτς!

      Φιλί στον πιο καλό το μαθητή! Άντε, κι ένα στο δάσκαλο! 😉

      ερμία
      27 Ιουλίου 07 στις 21:24

      ήρθα τυχαία-δεν ήξερα πως υπάρχετε και εδώ πέρα απο τη μνήμη μου-και σκοπεύω να επιστρέφω αν δεν έχετε αντίρρηση.πολύ χαίρομαι που ξανακούω τη «φωνή» σας.καλές διακοπές 🙂

      natassaki
      27 Ιουλίου 07 στις 21:46

      Όντως, «αδερφέ-μάστορα», άψογος και ο μαθητής!!!
      Έχει και καλό δάκαλο όμως, ε;;;

      Μπράβο και στους δυό σας! 🙂

      (σιγά που θα έφευγα χωρίς «τελευταία ματιά»! 😉 )

      Φιλιά ξανά.

      ριτσα μασουρα
      27 Ιουλίου 07 στις 22:10

      μωρε Νίκο, με συγκινείς. παρα εχω γίνει ευαίσθητη. Τί μου θυμίζεις.Λυκαμπέτους, Δεινοκράτους, ψιλικατζής, περιπτεράς… εικόνες ερμητικά κλειστές σε εγκεφαλικά συρταράκια… κι ύστερα ο κόσμος της τεχνολογίας, που τον υπηρετώ και τον υπηρετείς και τον υπηρετούμε αβίαστα με ενθουσιασμό, με την ανάλογη αγωνία του καινούργιου. Εμείς είμαστε, άραγε, οι ίδιοι ; Προφανώς, εμείς είμαστε. Με λίγες ρυτίδες, με αρκετά τραύματα, αλλά ναι, γιατί όχι , με διάθεση να καλύψουμε τα κενά …της τεχνολογίας και της ψυχής μας , αγαπητέ.
      σε χαιρετω
      καλά να περνάς στα νησια
      ριτσα μασουρα

      Καρέλλεν
      28 Ιουλίου 07 στις 11:25

      Έχετε δίκιο, η προσκόλληση στο παρελθόν είναι εν πολλοίς οπισθοδρόμηση. Πιστεύω όμως ότι οφείλουμε να διατηρούμε τα θετικά της παράδοσης προσαρμοσμένα στις σημερινές μας ανάγκες, να διδασκόμαστε από το παρελθόν και να μην λησμονούμε. Γιατί πάσχει και από αυτό η Ελλάδα.
      Όσο για την τεχνολογία, πρόκειται όντως για αληθινό θαύμα! (Κουραστήκαμε από τους «τεχνοφοβικούς» που αρνούνται κάθε εξέλιξη οχυρωμένοι πίσω από απατηλά διλήμματα και πλάνες!) Το γεγονός λ.χ. ότι διαβάζουμε και επικοινωνούμε με τον Παραμυθά που αγαπήσαμε δεν είναι εκπληκτικό; Εμείς οι νέοι της «ψηφιακής» εποχής δεν αντιλαμβανόμαστε την πρόοδο, όπως εσείς οι παλιότεροι που ζήσατε και άλλες εποχές, μανιβέλας και του τηλεγραφήματος.
      Καλές σας διακοπές, ξένοιαστες και ευεργετικές!

      Lander
      28 Ιουλίου 07 στις 11:57

      Να φανταστείς Παραμυθά ότι στην επαρχία τα πράγματα ήταν χειρότερα! Οι γονείς μου έκαναν αίτηση για τηλέφωνο το 1974 το οποίο τελικά συνδέθηκε το… 1983!!! Δυστυχώς στην δική μας περίπτωση το ψιλικαντζίδικο ήταν γύρω στα 500 μέτρα μακριά…. Και όλα αυτά σε προάστιο του Ηρακλείου, όχι σε κανένα απομακρυσμένο νησάκι…
      Να αναφέρω κι άλλα; Μέχρι το 1970 στη γειτονιά μας υπήρχαν μόνο δύο ραδιόφωνα! Η πρώτη (ασπράμαυρη) τηλεόραση μπήκε στο σπίτι μας το 1980 (ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ!!). Δεν υπήρχε λόγος να μπει νωρίτερα γιατί οι αναμεταδότες ήταν στη Σαντορίνη και το σήμα εκπομπής ήταν απαράδεκτο!
      Το μόνο που διαφωνώ μαζί σου είναι αυτό που αναφέρεις για την παράδοση. Η παράδοση Παραμυθά μου δεν είναι συνώνυμη με την οπισθοδρόμηση. Παράδοση δεν είναι μόνο να μην έχουμε κινητό, να μην χρησιμοποιούμε Internet να είμαστε διαρκώς στην αντίρρηση για κάθε τι νέο. Παράδοση είναι και όλα εκείνα τα ωραία που μας θυμίζουν από που ξεκινήσαμε, τις ρίζες και τον πολιτισμό μας. Παράδοση είναι ο «Παραμυθάς», η «Φρουτοπία», ο «Κήπος με τα αγάλματα». Καλό είναι να μην την ισοπεδώνουμε λοιπόν με μία φράση.
      Με την ευκαιρία, ρίξε μια ματιά στο http://www.cretan-music.gr για να δεις πως μπορεί η τεχνολογία να εξυπηρετήσει και η ίδια την παράδοση!

      Να είσαι καλά, καλή ξεκούραση!

      Manos S.
      28 Ιουλίου 07 στις 17:44

      Μου αρέσει που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, έχουμε γίνει μια παρέα εδω μέσα. Ας πούμε πως επικοινωνώ με mail me 5-6 από τους άνω commenters και πολύ μ’ αρέσει. Σαν αδέρφια όντως.
      Παππουλοπατέρα καλή ξεκούραση, και αν πας στο νησί, ρίξε μια ματιά στο πέλαγο από την αυλή σου και για μένα που είχα τρελαθεί με κείνη την φωτο του μάστορα με το κουκλοκάροτσο. Αλήθεια Κώστα, παίζεις με κουκλες ακόμα;;; Και εννοώ κούκλες όπως Τιμολέων, ροζαλία, χιλιοποδαρούσα και άλλα από την φάρμα των ζώων….

      NailGuN
      14 Αυγούστου 07 στις 10:22

      «Στην παράδοση υπάρχει πολύ μούχλα και ψυχολογική τεμπελιά.»

      Πράγματι…
      Και ξέρεις παραμυθά αυτό βολεύει πάρα πολλούς.

      Απο την άλλη, με όλη τούτη την τεχνολογία, ψηφιοποιούνται κάποιες αξίες. Εννοώ αυτό που πολύ σωστά ανέφερε παραπάνω κάποια φίλη: Μυνήματα κονσέρβα σε όλες τις επαφές του καταλόγου μας.

      Όσο για τις φωτογραφίες σήμερα, ειδικά μέσω κινητών… να μη μιλήσω… αν ζεί ακόμα εκείνη η Yashica σου, τράβα μερικές φωτογραφίες και σύγκρινε τη ζωντάνια του αναλογικού με το ψηφιακό. Τα καλά ψηφιακά απαιτούν και πολύ απο το εισόδημά μας και ο κύκλος του κέρδους των εταιριών και τραπεζών αρχίζει… πάει μακριά η βαλίτσα Παραμυθά μου.

      Ωραία η τεχνολογία δε λέω! Εξαρτάται όμως για ποιο σκόπο τη χρησιμοποιείς. Και πόσο χρόνο μας αφαιρεί η ενασχόληση με όλη την καινούργια τεχνολογία (και την εκμαθησή της) απο την ανθρώπινη επαφή.

      Καλές διακοπές φίλτατε παλιόφιλε!

      Βαγγέλης

Σχολιάστε