Αν είχατε για δάσκαλο ένα σκύλο…

Κάνοντας μια βόλτα σε παλιότερα post και βλέποντας εκείνο που σας έλεγα για το ποιους – αν με ρωτούσαν – θα dog.jpgθεωρούσα «δασκάλους» μου, θυμήθηκα κάτι παλιό που έχω, αλλά μ’ αρέσει ακόμα. Έτσι θέλω να σας ρωτήσω: Έχετε σκεφτεί ποτέ αν είχατε για δάσκαλο ένα σκύλο, τι θα μπορούσατε να μάθετε απ’ αυτόν; Το έχετε σκεφτεί; Κοιτάξτε, λοιπόν τι θα μαθαίνατε:
1.Να τρέχετε πάντοτε χαρούμενοι για να καλωσορίσετε τους αγαπημένους σας όταν γυρίζουν σπίτι.
2.Να μην αρνιόσαστε ποτέ την ευκαιρία για μια βόλτα.
3.Να υπακούτε μόνο όταν βλέπετε ότι αυτό θα είναι για το καλό σας.
4.Να δίνετε στους άλλους να καταλάβουν πότε παραβιάζουν το χώρο σας.
5.Να παίρνετε κανέναν υπνάκο και να τεντώνεστε καλά πριν σηκωθείτε.
6.Να τρέχετε, να παίζετε και να κάνετε και καμιά τρέλα, κάθε μέρα.
7.Να δίνετε την προσοχή σας σε κάτι με όλο σας το είναι.
8.Να αποφεύγετε να «δαγκώνετε», όταν ένα απλό «γρύλισμα» αρκεί για να σταματήσει τον άλλον.
9.Να καθόσαστε στη σκιά κάποιου δέντρου και να πίνετε πολύ νερό τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.
10.Να δείχνετε τη χαρά σας με όλο σας το σώμα όταν νοιώθετε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, χωρίς να σκέφτεστε τι θα πουν οι άλλοι.
11.Να μην σας πιάνουν οι ενοχές κι αρχίζετε τα κατσουφιάσματα όσο κι αν σας μαλώνουν, αλλά να δείχνετε και πάλι τη φιλία σας.
12.Να βρίσκετε χαρά σε απλά πράγματα, όπως μια βόλτα.
13.Να απολαμβάνετε το φαγητό σας και να σταματάτε όταν έχετε φάει αρκετά.
14.Να είστε πιστοί στις φιλίες σας.
15.Να μην παριστάνετε ποτέ κάτι που δεν είστε.
16.Να επιμένετε να βρείτε κάτι που θέλετε πολύ, ακόμα κι όταν είναι βαθιά «θαμμένο».
17.Να βάζετε τις φωνές όταν νοιώθετε περίεργα για κάποιον και φοβόσαστε ότι μπορεί να σας βλάψει, έτσι ώστε να τον τρομάζετε – για καλό και για κακό – και να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο.
18.ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ: Όταν είστε με κάποιον που πέρασε μια άσκημη μέρα, να κάθεστε ήσυχα και σιωπηλά δίπλα του, χωρίς να απαιτείτε να σας πει με το ζόρι τι έχει, ακουμπώντας τον μόνο απαλά.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ. Α, ναι! Χα, χα, χα… Καλά, έχω γελάσει πάρα πολύ! Ρε σεις, τόσο πολύ κάπνισμα πέφτει στην παρέα μας! Κοιτάξτε: Στις πέντε μέρες – από Πέμπτη 10 μέχρι σήμερα Δευτέρα 14 του μήνα – που υπάρχουν δύο posts που έχουν σχέση με το κάπνισμα (το πρώτο ειδικά για το θέμα και το δεύτερο έμμεσα στο Υ.Γ.) έγιναν καινούργιες επισκέψεις κομπιούτερ για πρώτη φορά 914 (!!!) και επιστροφές παλιών επισκεπτών 2.216, και σχόλια μόνο 10!!! Χα, χα, χα, αλλά δυστυχώς για σας που καπνίζετε δεν θα τη γλυτώσετε. Αντί να γίνει – τουλάχιστον – ένα σχόλιο που να συμφωνεί να σας πω πώς σταμάτησα να καπνίζω όπως ζήτησα, πήρα δύο, από ένα κορίτσι κι ένα αγόρι: την Νίνα και τον Αλέξανδρο. Θα μου πείτε: εδώ η φίλη σου η «Νανά» που βλεπόσαστε κι όλας, ούτε καν να διαβάσει αυτό το post δεν πήγε και κάνει τάχα πως το ξέχασε, εμάς λες; Λοιπόν: κατά… διπλή απαίτηση (όχι γενική δυστυχώς) θα ξαναπώ για το κάπνισμα. Έτσι, όσοι καπνιστές κάνετε την πάπια — δηλαδή όσους σας «πονάει» το θέμα – μην μπείτε στο blog μεθαύριο γιατί θα σας πω την ιστορία μου με τίτλο: «Το τσιγάρο δεν κόβεται ποτέ», που όπως όλες οι ιστορίες μου, όπως ξέρετε από μικρά παιδιά, είναι πέρα για πέρα αληθινή και δεν χρειάστηκε καν το μαγικό γιλέκο.

18 Σχόλια στο “Αν είχατε για δάσκαλο ένα σκύλο…”

      nadia
      14 Ιανουαρίου 08 στις 19:57

      Πέραν όλων αυτών γλυκέ παραμυθά μας, ο σκύλος με έμαθε από
      παιδί την ευγνωμοσύνη. Ακόμη κι αν έμμεσα την εννοήσατε, επιτρέψτε μου να την τονίσω. Η αξία αυτού του μαθήματος είναι μεγάλη, κυρίως λόγω της απουσίας της γνώσης του αντικειμένου, εκ` των…δίποδων.

      unamama
      14 Ιανουαρίου 08 στις 20:23

      ευτυχισμενα μοιαζουν τα σκυλια…θα μπορουσαν να μας διδαξουν λιγο απο την απλοτητα της ευτυχιας τους ή την ευτυχια της απλοτητας τους…

      οσο για τα ποστ με το καπνισμα…δεν φανταζομουν πως αυτο το θεμα θα εφερνε τοση σιωπη…
      θα ηθελα να ακουσω πολλες αποψεις καπνιζοντων και μη και ιδιαιτερα το πως κοψατε εσεις το καπνισμα…

      εγω ξεκινησα να καπνιζω στα 16 αλλα ελαχιστα τσιγαρα και με παυσεις πολυμηνες που δεν καπνιζα καθολου…
      πολλες φορες περνανε και δυο ολοκληρα χρονια που ουτε καν εχω αγγιξει τσιγαρο…
      καπνιζω που και που καποιο στριφτο με ελαφρυ καπνο και φιλτρο κι αυτο παντα εξω απο το σπιτι με καποιο καφε ή παρέα ή μετα το φαγητό…

      aikker
      14 Ιανουαρίου 08 στις 21:51

      Με συγκίνησες, παραμυθά!
      Τα ζώα μας θυμίζουν τις μεγάλες αλήθειες της ζωής. Αυτές που έχουμε ξεχάσει, μακριά από τη φύση. Χρόνια παρακολουθώ και (ξανα)μαθαίνω απο τις γατούλες και το σκυλάκι μου. Και το μεγαλύτερο μάθημα είναι όντως το «18.ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ: Όταν είστε με κάποιον που πέρασε μια άσκημη μέρα, να κάθεστε ήσυχα και σιωπηλά δίπλα του, χωρίς να απαιτείτε να σας πει με το ζόρι τι έχει, ακουμπώντας τον μόνο απαλά.»
      Νάσαι καλά!

      ΠΑΠΠΑ ΒΑΣΙΑ
      14 Ιανουαρίου 08 στις 22:36

      Υπεροχα πλασματα τα σκυλακια ,καλε μου παραμυθα και σιγουρα βλεποντας τα τετραποδα ισως πιο πολλα να μπορουσαμε να καταλαβουμε για το πως θα ταν ιδανικο να συμπεριφερομαστε στουσ γυρω μα.Εγω παλι κανοντας το δικηγορο του διαβολου,γιατι ποτε δεν καταλαβα εκεινη την εκφραση «τον εχει κανει σκυλακι του /της»;Μηπως η πιστη στους ‘φαυλους’ καιρους ειναι συνωνυμο με την αχαριστια;Ασε που ο σκυλος εχει καλη οσφρηση και οσμιζεται το κοκκαλο(θυσαυρο) που ειναι θαμμενο βαθεια κατω απο το χωμα ,οι ανθρωποι πια οσφραινονται το θυσαυρο΄;Εχουμε χασει οχι μονο την οσφρηση αλλα και την οραση ,βλεπουμε αυτα που ειναι απο πανω απο το «χωμα» οσο για αυτα που θελουν υπομονη και σκαψιμο ουτε λογος….ολα γινονται μεσα σε μια παραζαλη και ενα τρεξιμο που καιρο για τεμπελιασμα κατω απο τη σκια ενος δεντρου ,στο μονο που τελικα μοιαζουμε οι ανθρωποι με τουσ σκυλους καποιες φορες ειναι οταν οι σκυλοι κυνηγουν να πιασουν την ουρα τους ,ετσι και εμεις οι ανθρωποι περιστεφομαστε γυρω απο το εγω μας και τα θελω μας ασκοπα αρα που καιρο για να δωσεις, θελεις να παρεις.Και θα μας ακουσεις πολλες φορες να λεμε για καποιον
      » πω,πω σκυλισια ζωη κανει!!» αλλα μαλλον τα συμπαθη τετραποδα ειναι πολυ πιο ευτυχησμενα μεσα στα κουταβισια ονειρα τους .Λιγο ως πολυ απαισιοδοξα τα συμπερασματα……… αλλα απεραντα αληθινα μεσα απο τα δικα μαο ματια καληνυχτιζω και γλυκοχαιρετω.

      nellinezi
      14 Ιανουαρίου 08 στις 22:46

      Αν ψηφίζαμε τα καλύτερα ποστς του μπλογκ, το συγκεκρίμενο σίγουρα θα ήταν στα τρία αγαπημένα μου…Μα τι ωραίο…τι τρυφερό…Στ αλήθεια είναι από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ…Τόσο αληθινό ! Με άγγιξε πολύ! 🙂 Μήπως είμαι σκυλάκι κατά βάθος; 😀

      Aliki
      15 Ιανουαρίου 08 στις 11:33

      αχ πεστα , πεστα γλυκε παραμυθα, να μην τα λεω μονο εγω για τα τετραποδα.
      με πεστε μου εχετε δει πιο γλυκα ματακια απο τα ζωενια ματια? οποιουδηποτε ζωου. μονο εγω τα βλεπω γλυκα?
      δεν μπορει…!
      αδολη αγαπη.

      Aliki
      15 Ιανουαρίου 08 στις 11:39

      Υ.Γ. ας κανουμε κατι και για αδεσποτα. ας ξεκινησει απο εμας μια δυνατη κινηση για τα αδεσποτα ολης της Ελλαδας. δεν μπορω πια να βλεπω να χανονται ζωουλες απο φολες.

      maria
      15 Ιανουαρίου 08 στις 13:58

      Να προσέχεις τα post σου λιγάκι γιατί εχουν αέρα επαναστατικό και κάποιοι από εμας δε θέλουν και πολύ ακόμα…….

      xxx

      demon
      16 Ιανουαρίου 08 στις 17:10

      Καλέ μου παραμυθά, πάντα όμορφα, γλυκά και θετικά τα βλέπεις. Κι αυτό είναι από μόνο του ένα τεράστιο συν, η ασφάλεια. Γράψε όμως και για τις γάτες, τις αδικείς…

      despina
      17 Ιανουαρίου 08 στις 23:08

      Για έναν σκύλο ο «ιδιοκτήτης» του είναι όλη του η ζωή. Εύχομαι να είναι όλοι οι «ιδιοκτήτες» άξιοι τέτοιας αφοσίωσης και εμπιστοσύνης.
      Σε ευχαριστώ ειδικά για το τελευταίο μάθημα: …»ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ: Όταν είστε με κάποιον που πέρασε μια άσκημη μέρα, να κάθεστε ήσυχα και σιωπηλά δίπλα του, χωρίς να απαιτείτε να σας πει με το ζόρι τι έχει, ακουμπώντας τον μόνο απαλά….»
      Καληνύχτα καλέ Παραμυθά μας

      Vanda
      18 Ιανουαρίου 08 στις 17:12

      Μόλις χθες διάβασα κάτι σχετικό στο βιβλίο του Π. Καρνέζη » Ο Λαβύρινθος», αν οι σκύλοι μιλούσαν θα μας δίδασκαν την ταπεινοφροσύνη!!!

      Φιλιά

      to mikro manini
      19 Ιανουαρίου 08 στις 11:36

      ο πίπης ήταν μέλος της οικόγενειας μας για 17 χρόνια.Μερικές φορές επιθυμούσα να μπορούσε να μιλήσει ανθρώπινα ή εγώ να καταλάβαινα τα σκυλικιακά..σαν και εσένα..πολύ θα με ενδιέφερε η γνώμη του.
      αλλά τελικά έφτανε να κοιτάξεις τα ματάκια του…..
      θα ήθελα να ζητήσω από όλο τον κόσμο όταν πεθαίνει το κατοικίδιο τους … να κάνουν κάτι περισσότερο από το να το πετάνε στο κάδο

Σχολιάστε