Έπεσα απ’ τα σύννεφα!

stortel3a.jpgΣήμερα είχα μια συζήτηση με κάποιο φίλο, για τη συνάντηση που λέμε να κάνουμε.  Κάποια στιγμή ρώτησα κάτι πολύ απλό: «Πόσοι λες να είναι εκείνοι που θέλουνε, αλλά και μπορούνε να βρεθούμε»; Ο άνθρωπος με τον οποίο συζητούσα το θέμα μου είπε ότι με μέτριους υπολογισμούς, πρέπει – στατιστικά – να είναι το 3% των computers της κατηγορίας unique που αναφέρονται στο σύστημα MINT, με το οποίο μετράμε την επισκεψιμότητα του blog.
Μπήκα, λοιπόν, αμέσως σ’ αυτό και είδα ότι εκείνη τη στιγμή τα κομπιούτερς είχαν φτάσει τα 88.902! Έκανα το λογαριασμό και είδα ότι το 3%  είναι 2.667 και κάτι ψηλά.
«Χα, χα, χα… Ε, μην τρελλαθούμε τώρα…» είπα γελώντας στον φίλο που φροντίζει για τη συνάντηση. «Τότε θα πρέπει να πάμε σε κάποιο από τα Ολυμπιακά κτίρια. Αλλά μια τέτοια συνάντηση δεν θα είχε κανένα νόημα για κανένα. Εγώ ούτε σε τραπέζια γάμων δεν πάω γιατί τα θεωρώ μαζικά, φαντάσου κάτι τέτοιο».
Από τη συζήτηση που ακολούθησε κατάλαβα ότι μέχρι τώρα, άλλο είχα εγώ στο νου μου και άλλο οι υπόλοιποι. Εγώ είχα στο νου μου κάτι πιο απλό και ανθρώπινο. Δεν θέλω να κάνω «θεατρική παράσταση». Αυτό μου το έχουν προτείνει ως κάτι επαγγελματικό για τις γιορτές, αλλά όχι και μεταξύ μας! Προσωπικά το έβλεπα κάπως όπως το βλέπει και η ATHINOVIO που σε κάποιο σχόλιο προτείνει να βρεθούμε στο σπίτι της ή κάπως πιο οργανωμένα όπως είχε γίνει πέρσι στον ΙΑΝΟ.
Λοιπόν, για να μη σας πρήζω άλλο, συμφώνησα με το φίλο που συζητάγαμε να σας παρακαλέσω – παρόλο που ούτε κι αυτό μου αρέσει πολύ – να στείλετε ένα άδειο (αν σας κάνει κέφι, βέβαια,  γράψτε κάτι ) e-mail απ’ ευθείας στη διεύθυνσή μου: np[παπάκι]paramithas[τελεία]gr  Αν δεν σας κάνει κόπο όσοι δεν είστε από την Αθήνα, γράψτε μόνο την πόλη σας.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ. Ο τίτλος του post είναι άσχετος με το θέμα, αλλά ταιριάζει με αυτή τη φωτογραφία μου που βρήκα, όπου πέφτω με αλεξίπτωτο και ήθελα να τη βάλω εδώ!

22 Σχόλια στο “Έπεσα απ’ τα σύννεφα!”

      Γιαννης απο ΝΥ
      24 Σεπτεμβρίου 08 στις 4:18

      Αφου εχεις τοσους πολλους επισκεπτες, ακου τι θα κανεις.
      Θα βαλεις ενα διαφημιστηκο εδω στη σελιδα και θα διαφημισεις ενα προιον. Τα μακαρονια Μισκο ας πουμε, χαχαχχα
      Θα βαλεις λοιπον την φωτογραφια του Ακακιου και τα εσοδα θα τα χρησιμοποιησεις για να νοικιασεις το σταδιο που θελεις.
      Μετα την συναντηση θα πεις του Ακακιου να παρει το γαιδουρακι του και να παει να αγορασει οτι μακαρονια θελει αυτος. Να του πεις οτι ειναι ελευθερος να αγορασει οτι μακαρονια τραβαει η ψυχουλα του.
      Καλο?
      Ειδες? 12 χρονια στην Αμερικη αμεσως το μυαλο μου στο Marketing πηγε.

      Μαρία
      24 Σεπτεμβρίου 08 στις 7:39

      Επεσες; θα σε ξανανεβάσουμε εμείς παραμυθούλη!!!!!!!
      Φιλάκια σε όλους και στο γατί του Γιάννη το πρώτο παραμυθογατάκι!

      ΑΡΙΣΤΗ
      24 Σεπτεμβρίου 08 στις 7:59

      Καλημερούδια παραμυθούλη μου. Καλημέρα και σε όλους τους παραμυθομεγαλωμένους.
      Ουρανοκατέβατο σου ήρθε το νέο παραμυθά μου, ε; Καλά τι νόμισες κάνα δυο-τρεις θα ήμασταν. Τζάμπα θέλω εγώ την πρωθυπουργία στην παραμυθοχώρα;
      Έχεις λαό παραμυθούλη μου και μεγάλο κιόλας!
      Φιλάκια πολλά πάω να στείλω ένα mail. Χιχιχι…

      marilia
      24 Σεπτεμβρίου 08 στις 13:14

      Εγώ δε στέλνω τίποτα. Σιγά μην έρθετε Ηράκλειο. 🙁 🙁
      Ζηλεύω. Πάλι. Και ξέρετε τι γίνεται όταν ζηλεύω εγώ, ε;

      ούτε γεια, ούτε φιλί, ούτε τίποτα. Απλά φεύγω…

      Μαρία
      24 Σεπτεμβρίου 08 στις 13:54

      marilia ήμουν Χανιά το καλοκαίρι πήγα Ηρακλειο με Καράβι και από κει με ΚΤΕΛ ώραια ήταν. Εγώ λέω να στείλεις. Ο παραμυθούλης θα κάνει το καλύτερο φιλάκια!

      Μαρία
      26 Σεπτεμβρίου 08 στις 8:25

      Καλημέρα σε όλα τα γλυκά παραμυθόπαιδα!!!!!!!!!!!!!!
      Γλυκά Φιλιά σε όλους!
      Και σε σενα παραμυθούλη!

      ΑΡΙΣΤΗ
      26 Σεπτεμβρίου 08 στις 8:52

      Καλημερούδια σε όλους.
      Καλημέρα Μαράκι. Τι έγινε βρε παιδιά που είστε; Πάει η παιδοχαρά;
      Η κοκκινοσκουφίτσα που είναι; Χάθηκε στο δάσος;
      Η Nellinezi που είναι; Ρίχνει κανένα μηνυματάκι στα κλεφτά και αυτό είναι όλο. Άντε θέλω να παίξω. Άντε να μαζευόμαστε. Φθινόπωρο πια. Ακόμα διακοπές είσαστε;

      Μαρία
      26 Σεπτεμβρίου 08 στις 9:01

      Ναι βρε αριστούλα που εξαφανίστηκαν όλοι μόνο εμείς οι δύο μιλάμε;
      που είστε βρε παιδιά και είμαι μες στην καλή χαρά σήμερα;

      ΑΡΙΣΤΗ
      26 Σεπτεμβρίου 08 στις 9:05

      Και εγώ μέσα σ’ αυτήν είμαι Μαράκι.
      Που είναι ο λαόοοοοοοοοοοοοοοοοοος της παραμυθοχώρας;
      Ε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Που είναι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

      Μαρία
      26 Σεπτεμβρίου 08 στις 9:09

      Αχ! ωραίο αυτό δεν το είχα σκεφτεί ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; χα πλάκα έχει
      έλα ντε σε ποιον να αφιερώσω τραγουδάκι εγώ τώρα; στο γατί του Γιάννη το «ζηλεύω το μικρό σου το γατί;»

      ΑΡΙΣΤΗ
      26 Σεπτεμβρίου 08 στις 9:16

      Σε μένα θα αφιερώσεις τραγουδάκι Μαρία.
      Μάνα με δυο παιδιά παραμυθομεγαλωμένη και ονειροπαρμένη!
      Βρες τι μου ταιριάζει και να μου το αφιερώσεις αμέσως.
      Άντε με τον πρωθυπουργό αυτής της χώρας μιλάς.
      Γρήγορα.
      Αυτό σε αρέσει;
      @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

      Μαρία
      26 Σεπτεμβρίου 08 στις 9:36

      Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό μου ήρθε ένα από τα αγαπημένα μου

      Νανούρισμα (Ό,τι Πέρασε, Πέρασε Σωστά, Γιώργος Σεφέρης)
      (στίχοι: Άλκης Αλκαίος μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης)

      Τι παραμύθι να σου πω, ποια ιστορία
      Να κοιμηθείς και να ‘χεις όνειρα γλυκά
      Όλη η ζωή μου μια μεγάλη απορία
      Που θα λυθεί όταν θα φύγω μακριά

      Σ’ αυτό τον κόσμο όλα έχουνε παλιώσει
      Κι αυτό το σπίτι οχυρό χωρίς κλειδιά
      Παγώνια στήσαν στο μπαλκόνι του λημέρι
      Και μια τσιγγάνα στην αυλή του τραγουδά

      «Πάψε να κλαις για ότι πέρασε σωστά
      Κλείσε τα μάτια σου και κοίταξε μπροστά
      Πάμε μαζί και με βοριά και με νοτιά
      Εδώ αρχίζει και τελειώνει η φωτιά»

      Τι παραμύθι να σου πω, ποια ιστορία
      Άγγελοι καίνε τα φτερά τους στις γωνιές
      Και ‘γω το θαύμα περιμένω μες τα κρύα
      Απ’ τους αλήτες τα παιδιά τους ποιητές

      Πάψε να κλαις για ότι πέρασε σωστά
      Κλείσε τα μάτια σου και κοίταξε μπροστά
      Πάμε μαζί και με βοριά και με νοτιά
      Εδώ αρχίζει και τελειώνει η φωτιά

      Πολλά φιλάκια *****************

      ΑΡΙΣΤΗ
      26 Σεπτεμβρίου 08 στις 9:41

      Μπράβο βρε Μαράκι
      Το ήξερα εγώ ότι δεν θα με απογοήτευες.
      Σε ευχαριστώ πολυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυύ
      Ματς – μουτς

      Γιαννης απο ΝΥ
      26 Σεπτεμβρίου 08 στις 18:59

      Η γατουλα εχει βρει φιλο. Προχθες ειχα ανοιχτα τα παραθυρα
      και ειχε βγει εξω. Εντωμεταξυ, αυτη φοβατε να βγαινει εξω απο το σπιτι, και απορησα για την «εξοδο» της. «Ελα μεσα» της ειπα. Αυτη εκει, καθοτανε. Πηγα να την πιασω και αγριεψε. Κανω λιγο στα δεξια και βλεπω εναν μουστακαλη, ασπρο, παλιογατο διπλα της.
      Δεν ηξερα τι να κανω!! χαχαχαχαχα
      Σαν την λαιδη και τον αλητη ηταν τα δυο τους.
      Δν μπορουσα ομως να την αφησω με αυτον τον παλιογατο του δρομου εκει εξω.
      Αφου ειδα οτι δεν επαιρνε απο φωνες και απειλες, εκανα οτι πηγα να κλεισω το παραθυρο κι οτι θα την αφηνα εξω.
      Αμεσως πηδηξε μεσα κι εγω το σφραγισα το παραθυρο της αγαπης.
      Εχθες, εκλαιγε αυτη και ηταν σκαρφαλωμενη παλι στο ιδιο παραθυρο απεξω παλι ο μουστακαλης. Του πεταξα ενα παπουτσι κι εφυγε.
      Καποια λυση πρπει να βρω γιατι κι αυτη πλασματακι του Θεου ειναι και θελει παρεα. Αλλα και με τα εμβολια που της εχω κανει δεν νομιζω οτι πρεπει να την αφηνω με τους γατους της γειτονιας. Ουτε θελω να γεμισω γατακια.
      Μαρακι εχεις καμια ιδεα?

      Παραμυθάς
      27 Σεπτεμβρίου 08 στις 11:35

      Αν και δεν σχολιάζω πολύ συχνά εδώ νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι στο Γιάννη για τη γάτα του επειδή έχει ίσως ενδιαφέρον για όλους τους μπαμπάδες κοριτσιών. Λοιπόν:
      «Ρε συ, θα σου άρεσε εσένα να είχες βρει μια γλυκιά Αμερικάνα κι ο πατέρας της να την κλείδωνε μέσα για να μην πάει με κωλοέλληνα; Κι αν παντρευόσουν κι έμενε έγκυος θα της έλεγες, ότι δεν θέλεις να σου γεμίσει το σπίτι παιδάκια;»
      Τη γάτα μπορείς να την στειρώσεις, αλλά καλό θα ήταν να γεννήσει μια φορά.
      Φιλιά

      Μαρία
      27 Σεπτεμβρίου 08 στις 12:11

      Γιαννακη θα συμφωνήσω μετον παραμυθά Σαν πατέρας του 60 κανεις βρε που να αποκτήσεις και κόρη Παναγία μου άσε το γατί να ευχαρηστηθεί τη φύση αρκετα είμαστε φορτωμένη ταμπού εμέις οι άνθρωποι μη τα φωρτόνοθμεκαι στα γατιά άντε το πολύ πολύ να της πάρεις έναν γάτο από σπίτι αν και δε ξέρω αν θα της αρέσει γιατί μάλλον προτιμάει τα αλητάκια που όπως να το κάνουμε έχουν άλλοι γλύκα… Φιλάκια

      Γιαννης απο ΝΥ
      27 Σεπτεμβρίου 08 στις 17:44

      Ναι, εγω δεν θελω να την στειρωσω. Αυτα τα πραγματα δεν τα εγκρινω. Θα ρωτησω τον κτηνιατρο τι παιζει αμα την αφησω να κανει παρεα με τα γατια της γειτονιας και θα δω τι θα κανω.

Σχολιάστε