Ένας παιδικός… «έρωτας»

Για το σημερινό post παιδεύτηκα πολύ για να αποφασίσω, αν θα το βάλω ή όχι. Τελικά το ανέβασα. Αν δεν αντέχετε κείμενα που έχουν σχέση με τον θάνατο, κλείστε το post  τώρα. Το μαρμάρινο κεφάλι που βλέπετε, είναι ενός κοριτσιού 18 χρονών. Όμως ας πάρω, καλύτερα, τα πράγματα από την αρχή.

Σε ένα άρθρο από κάποιο περιοδικό του internet που μου έστειλαν, είχε στα δεξιά, εικόνες κι από άλλα άρθρα, και μία από αυτές ήταν η φωτογραφία που βλέπετε. Είναι από το άγαλμα της Σοφίας Αφεντάκη, που βρίσκεται στο Πρώτο  Νεκροταφείο Αθηνών. Το είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου, όταν ήμουν εκεί κάπου στα 9 με 12. Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα εκεί εξ αιτίας του θανάτου κάποιου μέλους της οικογένειας του πατέρα μου, που έχει ιδιόκτητο τάφο εκεί, έως σήμερα. Μπαίνοντας στο νεκροταφείο, μετά από λίγο, πέρασα από έναν τάφο που είχε το άγαλμα του κοριτσιού που βλέπετε. Ένοιωσα, αν και μικρό παιδί, να μου ‘ρχεται ένα έντονο αίσθημα ομορφιάς και σταμάτησα.

«Είναι η Ωραία Κοιμωμένη του Γιαννούλη Χαλεπά», άκουσα τη μητέρα μου να μου λέει πλησιάζοντάς με. Πλησίασα το άγαλμα και κοίταξα το πρόσωπο του κοριτσιού κι ένοιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Δεν άντεξα και ακούμπησα το μαρμάρινο πρόσωπο. «Έλα, Νίκο, φύγε από ΄κει», με μάλωσε η μητέρα μου, ενώ εγώ ένοιωθα σαν ερωτευμένος με το «κορίτσι». Από τότε και μέχρι σήμερα, κάθε φορά που πάω στο Πρώτο, για την κηδεία κάποιου συγγενικού προσώπου, καθώς το άγαλμα είναι στο δρόμο μας, πάντα σταματάω και το κοιτάζω με ένα είδος τρυφερότητας, αλλά και κάποιου θαυμασμού για την δουλειά τού γλύπτη .
Και καθώς τα θυμήθηκα και τα σκεφτόμουν όλα αυτά, ξαφνικά μου ήρθε στο νου κάτι που είχε πει ο Κρισναμούρτι για την πρώτη επίσκεψη  που είχε κάνει  στην Ακρόπολη την πρώτη φορά που ήρθε στην Αθήνα, το 1930. Είχε πει:  «Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου βλέπετε!!! Είναι η θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου ‘κλεψε το μυαλό και την καρδιά».
Ε, λοιπόν, είναι η πρώτη φορά που ένοιωσα με όλη μου την καρδιά, αυτά τα λόγια του Κρισναμούρτι, καθώς είχε ζωντανέψει μέσα μου η ανάμνηση για κάτι παρόμοιο. Κι έτσι, μου μπήκε και η ιδέα να ανεβάσω ετούτο το post. Αυτά… Και θα κλείσω με μια ωραία φωτογραφία του αγάλματος που βρήκα στο internet, όπου -αν θέλετε να ψάξετε- υπάρχουν αρκετά κείμενα για τον Γιαννούλη Χαλεπά και την «Ωραία Κοιμωμένη» του.
Σας φιλώ πολύ
Καλή εβδομάδα
  Π.

 

 

Σχολιάστε