Άσχετο!

storyteller-home.jpgΓι’ αύριο έχω το βίντεο-έκπληξη που σας έχω υποσχεθεί και για σήμερα είχα ένα αστείο παραμύθι, αλλά αυτή η ιστορία με την Πεντέλη με έχει στείλει κανονικά, γιατί εκτός των άλλων, είχαμε κολλήσει ώρες στη τηλεόραση, επειδή η φωτιά έφτασε στα 200 μ. από το σπίτι της αδελφής τού «μάστορα» που είναι και οι δύο εδώ, μαζί μου. Έτσι ξαφνικά, μου ήρθε να βάλω ένα ποίημα που είχα γράψει στα νιάτα μου για μια κυρία που έχω χάσει εδώ και πολλά χρόνια. Άσχετο ! Αν και τώρα που το ξαναδιάβασα δεν είναι και τόσο άσχετο με το blog γιατί ο Παραμυθάς στα νιάτα του, έγραφε ποιήματα σαν παραμύθι: με γελωτοποιούς, βασίλισσες, τροβαδούρους και ιππότες. Χα, χα, χα…
Σας φιλώ.
Καληνύχτα

Ο Παραμυθάς

joker_moon.jpg

 

ΜΗΝΥΜΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΥ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ
Παντρεμένη με παιδιά, κι είσαι σαν κορίτσι ακόμα,
έτοιμη πάντα, αν και βασίλισσα, να κάνεις κάποια σκανταλιά.
Πολύ νωρίς σε άφησ’ ο πατέρας σου μονάχη,
κι από τον άντρα σου δεν θα φύγεις ποτέ μακριά.

 

Χωμένη ώρες σε μελαγχολικές σπηλιές,
προσπαθείς να σώσεις μέσα σου κάτι ιερό,
που φυλακισμένο σε γωνιές κρυφές,
είναι σαν ζώο άγριο, σπάνιο, μοναχικό.

 

Ιππότες μπαίνουνε κρυφά απ’ τον άντρα σου στον κήπο,
φορώντας πανοπλίες βαμμένες με χρυσό,
τραγούδια λένε που σου ταράζουνε τον ύπνο,
μα δεν τολμά κανείς τους ν’ ανέβει στον κισσό.

guitar-girl.jpg

 

Αγκαλιά με την κιθάρα σου
τις ώρες της μελαγχολίας σου μετράς,
και κανείς ζωγράφος το πορτραίτο σου δεν πετυχαίνει,
αφού όσο κι αν προσπαθούνε εσύ ποτέ σου δεν τους χαμογελάς.

 

Μα ‘γω μια μέρα θα σε κάνω να γελάσεις:
τους γελωτοποιούς του τόπου θα μαζέψω,
και τα πιο καλά απ’ τ’ αστεία μου,
μαζί μ’ αυτούς για σένανε θα παίξω.

 

Κι ύστερα τους τροβαδούρους όλους θα καλέσω
να σου τραγουδούν καθώς θα σκαρφαλώνω στον κισσό,
«το πιο καλό πορτραίτο σου Αρχόντισσά μου,
κοίτα το, είναι μέσα στα μάτια τα δικά μου»
.

5 Σχόλια στο “Άσχετο!”

      natassaki
      18 Αυγούστου 07 στις 1:45

      Ευτυχώς που είναι καλά τα παιδιά, παππού-Παραμυθά μου!

      Πολύ όμορφο το ποίημα, ευχαριστούμε! 🙂

      Φιλί μεγάλο – καληνύχτα.

      koptoraptou
      18 Αυγούστου 07 στις 17:19

      Μη μας σπαζοχολιάζεις ρε άνθρωπε! Επειδή έχω καιρό να μπω (παλιοδουλειές βλέπεις…), τι έμαθα μας την πέσανε κάτι κάφροι με… φούμαρα; Κέρασε τους λίγο ξύδι να συνερθουν! Το ποιηματάκι πολύ… μεσαιωνικό – με την καλή την έννοια. Γούσταρα, σα να λέμε. Απάνω τους και μη μασάς. Φιλιά, Παραμυθά!

Σχολιάστε