Άλλο ένα διάλειμμα

Αυτή τη φορά θα κάνω αντίστροφο διάλειμμα από το προηγούμενο: διάλειμμα στη χαρά για τον Αλέξανδρο για τις φωτιές. Συγνώμη αν σας τη σπάσω, αλλά αυτή είναι η μικρή συμβολή μου στη σημερινή πορεία για τις φωτιές. Ο αποστολέας του e-mail που θα διαβάσετε είναι φίλος της κόρης μου, η οποία μου το έκανε προώθηση, και είναι εθελοντής δασοπυροσβέστης. Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους του! (Την φωτογραφία μου την έστειλε με e-mail ο μπαμπάς του Αλέξανδρου και είναι από την Ολυμπία.)
Καλό βράδυ.
Π.

fire.jpg

21/8/2007. Διαβάζω στις εφημερίδες για τη φωτιά στην Πεντέλη: «Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ με αναπνευστικά προβλήματα».
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας…
Θα ήθελα να ξεχάσω: τα 3-4 πρόβατα που δεν προλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε ό,τι δεν υπάρχει σωτηρία, επειδή τα αφεντικά του λείπανε διακοπές και κανείς δεν ειδοποίησε γι’ αυτό.
Θα ήθελα να ξεχάσω: τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς τα είδα στον αέρα να καίγονται φτερουγίζοντας για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα.
Θα ήθελα να ξεχάσω: τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις πεντηντάμετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού.
Θα ήθελα να ξεχάσω: τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες.
Θα ήθελα να ξεχάσω: όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχανε κατράμι και μασούσαμε στάχτη και μετά, όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας.
Θα ήθελα να ξεχάσω: όλους αυτούς που πίνανε καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε μάχη και ίσα που κρατούσαμε ορθή την ψυχή μας.
Θα ήθελα να ξεχάσω: αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες.
Θα ήθελα να ξεχάσω: τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά.
Θα ήθελα να ξεχάσω: αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε εμείς ως παιδιά, αλλά τα παιδιά μας δεν θα μάθουν ότι υπήρχαν.

Αλλά δεν θα ξεχάσω: εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύριζαν.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: τους συνάδελφους από την Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροϊδεύουν τους Εθελοντές.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ένα ευχαριστώ, για να μην θίξει την σκόπιμη ανικανότητά του μπροστά στα συμφέροντα.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: ότι καταφέραμε εμείς, 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ένα μέτωπο 500 μέτρων και να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα. Αυτό θα με βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Αλλά δεν θα ξεχάσω: την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσανε πάνω μου και μου ξαναδώσανε μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό του Νοσοκομείου που ξεχείλιζε από ανθρωπιά και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.
Και, τέλος, δεν θα ξεχάσω
: να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ένα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι: οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εάν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σας καίει τους πνεύμονες, πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς εκεί πάνω και εμείς εδώ κάτω;

Η απορία μου είναι: πώς είναι δυνατόν να περιμένω από ένα κράτος με στημένες εκλογές και «προκάτ» κόμματα, να δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον από τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου.
Με λίγη στάχτη ακόμα στα μαλλιά… Δολοφόνοι…

11 Σχόλια στο “Άλλο ένα διάλειμμα”

      natassaki
      29 Αυγούστου 07 στις 22:43

      Το ξέρω, παππού-Παραμυθά μου…
      το λάβαμε και το στείλαμε πολλοί….

      αλλά εγώ τους είδα κιόλας, όταν πήγα….

      🙁

      Φιλί – καληνύχτα….

      ρεα
      30 Αυγούστου 07 στις 0:20

      ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ , ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΑΤΙ ΒΡΩΜΙΚΟ , ΣΚΟΤΕΙΝΟ, ΑΣΧΗΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΖΟΥΣΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΜΑΚΡΙΑ , ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ , ΦΟΡΟΥΣΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΦΟΡΕΜΑ , ΜΑΥΡΟ ΚΑΠΕΛΟ ΚΑΙ ΜΑΥΡΑ ΡΟΧΑ ..ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΜΑΓΙΣΣΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ , ΠΟΛΥ, ΚΑΚΙΑ … ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΓΗ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ. ΗΤΑΝ ΑΤΥΧΗ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΒΡΗΚΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΑΙΣΙΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΕΝΑΝ ΟΛΟΧΡΥΣΟ ΜΑΝΔΥΑ ΜΕ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ . ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΦΟΡΟΥΣΕ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝΙΚΗΤΟΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΥΡΙΕΥΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΦΟΡΕΣΕ ΤΟΝ ΟΛΟΧΡΥΣΟ ΜΑΝΔΥΑ ΤΗΣ Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΟΤΙ ΕΒΡΙΣΚΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΗΣ .. ΠΡΩΤΑ ΚΑΤΕΣΤΕΨΕ ΤΑ ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΑ ΔΑΣΗ , ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ , ΜΕΤΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ… ΤΑ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ… ΠΑΝΤΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΠΙΑ ΣΚΟΤΑΔΙ , ΒΡΩΜΙΑ, ΑΣΧΗΜΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟΠΝΙΚΤΙΚΟΣ ΜΑΥΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ. ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΤΗΣ ΚΛΕΨΕΙ ΤΟΝ ΟΛΟΧΡΥΣΟ ΜΑΝΔΥΑ .ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΟΥΝ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΧΑΜΗΛΑ… Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΟΜΩΣ ΗΤΑΝ ΑΝΙΚΗΤΗ.. ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ…. ΟΜΩΣ ΠΡΟΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΩΣ Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΘΑ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΟ ΑΣΧΗΜΟ ΚΑΙ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΗΣ …. ΤΟΤΕ ΟΛΑ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΝ ΥΠΕΡΟΧΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ….. ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, . ΤΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΣΗ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΑΛΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ …..

      ΚΡΕΣΤΕΝΑ, ΝΟΜΟΥ ΗΛΕΙΑΣ

      Παραμυθάς
      30 Αυγούστου 07 στις 1:35

      Ένα γρήγορο σχόλιο εδώ από μένα με αφορμή το «παραμύθι» της Ρέας: Το «κακό» είναι πιο ισχυρό, αλλά το «καλό» είναι πιο ανθεκτικό.
      Καλό ξημέρωμα.

      Vanda
      30 Αυγούστου 07 στις 11:33

      Η απορία μου είναι: οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εάν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σας καίει τους πνεύμονες, πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς εκεί πάνω και εμείς εδώ κάτω;

      greg...
      30 Αυγούστου 07 στις 12:00

      Πραγματικά δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα…..να τα θυμάμαι όλα και να τα συζητάω με τα παιδάκια μου….για να μάθουν…να καταλάβουν…
      Όλοι «αυτοί» οι «μεγάλοι» θα ξεχάσουν…ας θυμόμαστε εμείς μπας και φτιάξουμε το μέλλον των παιδιών μας καλύτερο…

      rodoula-kelly
      2 Σεπτεμβρίου 07 στις 10:09

      Το “κακό” είναι πιο ισχυρό, αλλά το “καλό” είναι πιο ανθεκτικό.

      Aυτό κρατάω για να μην ντρέπομαι που ανήκω στο ανθρώπινο είδος…………..

      Fwtino_Asteraki
      24 Αυγούστου 09 στις 1:55

      Δεν εχω να προσθεσω τιποτα εδω….μοναχα σιωπη…..και ενα δακρυ να κρυβεται πιο στο μισοσκοταδο….δεν μπορεις να κρατηθεις νομιζω διαβαζοντας και αναπαριστοντας στο μυαλο σου τετοια πραγματα!

      Ανατολή
      26 Αυγούστου 09 στις 0:10

      Ανατριχιαστικό!!!!!!!!Πανέμορφο γράμμα!Τα λέει όλα δεν χρειάζεται να συμπληρώσει τίποτα κανείς…

Σχολιάστε