«Τα εν οίκω μη εν Δήμω»

Σε μια συζήτηση που είχα πριν δυο μέρες για το blog, μου ειπώθηκε ότι ίσως δεν θα πρέπει να γίνομαι πολύ προσωπικός, όσο γίνομαι μερικές φορές. Κι έτσι, για άλλη μια φορά αναβάλλεται το post   για το γάμο που έχω ετοιμάσει, γιατί θέλω να βάλω κάτι άλλο.
Ένα από τα παλαιότερα posts του blog με τίτλο, «Ωχ! Κά­ποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία!», ήταν και ένα από τα άρθρα που είχα γράψει στο ΤΗΛΕΡΑΜΑ, μετά που παραιτήθηκα από την ΕΡΤ. Όταν πρώτο-δημοσιεύτηκε εκεί τότε, καλοκαίρι του 1987, δημιούργησε – εκτός όλων των άλλων – και μια αντίδραση που δεν την περίμενα. Καθώς περιέγραφε ένα αληθινό περιστατικό, κάποια από τα πιο ηλικιωμένα μέλη της οι­κογένειας το θεώρησαν ανεπίτρεπτο και επισφράγισαν τα όσα είπαν με τη φράση: «Τα εν οίκω μη εν Δήμω». Προσπάθησα να καταλάβω τι τους έθιξε. Ποια παρα­δοσιακή αρχή είχα υπερβεί; Τι μοντέλο οικογένειας είχα σπάσει, και γιατί αυτό θεωρήθηκε κάτι σαν ιεροσυλία;
Τι κρύβεται πίσω α­πό ένα τέτοιο παραδοσιακό μοντέλο οικογένειας; Φροντίδα για την προφύλαξη των μελών της; Από τι; Γιατί αυτή η προ­σπάθεια να παρουσιάζουμε μια ωραιοποιημένη εικόνα προς τα έξω και -το χειρότερο- και προς τα μέσα; Ποιον κοροϊδεύουμε κουκουλώνοντας την αλήθεια;
Τι είναι εκείνο που κάνει δυο ανθρώπους να θεωρούν ντροπή το να μιλήσεις ανοιχτά για την πρώτη εκδήλωση της εφηβείας ενός από τα κορίτσια της οικογένειας; Κι αν συνέβαινε το ίδιο για το αγόρι, θα τους πείραζε;
Το πρώτο που βλέπει κανείς είναι ότι δεν υπάρχει εν­διαφέρον για το ίδιο το γεγονός, αφού στις μεταξύ μας συζητή­σεις σχολιάστηκε με κουτσομπολίστικη, γαργαλιστική διάθεση και γέλια, αλλά για το τι θα πει ο κόσμος. Τι θα πει ο κόσμος για όσα γίνονται σπίτι μας. Που, εντάξει,  γίνονται αλλά πρέπει να τα κρύψουμε. «Τα εν οίκω μη εν Δήμω».
Φτάνοντας σ’ αυτή την παρατήρηση και συνειδητοποι­ώντας ότι με αυτό ακριβώς το μοντέλο έχω ανατραφεί κι εγώ ο ίδιος, άρχισαν να γεννιόνται μέσα μου εικόνες, κάτι σαν τα  flash back του κινηματογράφου, εικόνες από την παιδική μου ηλικία, που είχαν σχέση με ένα μοντέλο οικογένειας σαν αυτό που γέννησε την αντίδραση που σας είπα πιο πάνω. Εικόνες κάπως θολές, ξεθωριασμένες από τα χρό­νια που πέρασαν αλλά με μια ξεκάθαρη γεύση απόκρυ­ψης και ψέματος. Εικόνες, όπου οι μεγάλοι να λένε κάτι που δεν θέλουνε ν’ ακούσουμε εμείς τα παιδιά και μας βγάζουν έξω ή να λένε κάτι που το σταματάνε ένοχα, μόλις μπούμε στο δωμάτιο. Εικόνες μιας μητέρας που χρησιμοποιεί εκατοντάδες φορές την απειλητική φράση: «Μόνο να μην το μάθει ο πατέρας σου», εν αγνοία του φυσικά, αποξενώνοντάς μας έτσι απ’ αυτόν. Μια αποξένωση που δυναμώνει από μία άλλη εικόνα: Εκείνη του πατέρα που λέει στη μητέρα να κάνει κάτι κι ενώ εκείνη συμφωνεί και το δέχεται, όταν μείνει μόνη κάνει ακριβώς το αντίθετο, ζητώντας από εμάς τα παιδιά να μην του πούμε τίποτα, καθώς έτυχε να ‘μαστε μπροστά σ’ αυτή τη σκηνή. Και άλλη μια εικόνα που επαναλαμβάνεται ατέλειωτα: τους  μεγάλους να λένε τη φράση: «Τι θα πει ο κόσμος!»
Και μεγαλώνοντας, ανακαλύπτεις ότι αυτό το, «τι θα πει ο κόσμος» θέλει να δώσει προς τα έξω την εικόνα του «πώς θα θέλαμε να είμαστε» και τού, «πώς θα έπρεπε να είμαστε». Κι αυτό, με τη σειρά του, δημιουργεί ένα ιδανικό που πίσω του αρχίζουμε να τρέχουμε να το πιάσουμε, φεύγοντας όλο και πιο μακριά από κείνο που πραγματικά είμαστε; Μήπως αυτό είναι η αρχή κάθε ψυχολογικής ανισορροπίας· δηλαδή, δυστυ­χίας;
Ένα τέτοιο μοντέλο ανατροφής παιδιών, λοιπόν, που δίνει σημασία στην εικόνα προς τα έξω και δεν επιτρέπει την άνθηση τού «μέσα» δεν θρέφει την υποκρισία; Την υποκρισία που αρχίζει από το άτομο, περνάει στην οικογένεια, α­πλώνεται στην κοινωνία – αφού η κοινωνία είμαστε εμείς κι όχι η αφηρημένη έννοια που νομίζουμε – που σημαίνει ότι τα παιδιά μεγαλώνουν σε μια ατμό­σφαιρα εξαιρετικά βλαβερή για την ψυχή τους. Έτσι όταν  μεγαλώνουμε, έχουμε τόσο διαστρεβλωθεί που τα θεωρούμε όλα αυτά φυσικά και λέμε: «Έτσι είναι η ζωή». Έτσι είναι ή εμείς – γενιές τώρα – την κάναμε έτσι;  Κι αν εμείς την κάναμε, δεν μπορούμε και να την αλλάξουμε; Αρχίζοντας ο καθένας από το σπίτι του; Από την οικογένεια του; Από τον ίδιο; Από μέσα του; Εγκαταλείποντας τη φυγή τού να κυνηγάς κάποιο δανικό απ’ έξω; Μήπως τότε θα έπαυε να υπάρχει η διαφορά ανάμεσα σε «εν οίκω» και σε «εν Δήμω»; Μή­πως τότε θα σταμάταγε η δυ­στυχία που κρύβεται μ’ επιμέλεια πίσω από τους τοίχους τόσων και τόσων σπιτιών; Η οικογενειακή δυστυχία των χαλασμένων γάμων που διαιωνίζονται, των τελειωμένων σχέσεων που είναι νεκρές και καμώνονται ότι δεν είναι, η βία των γονιών, σωματική και λεκτική – μεταξύ τους κι απέναντι στα παιδιά τους;  Μήπως θα παύαμε να θέλουμε να είμαστε ή να γίνουμε κάποιοι, αντί να είμαστε αυτό που είμαστε, ό,τι κι αν είναι αυτό και στα παλιά μας παπούτσια η γνώμη των άλλων;

Γράφοντάς το άκουγα στις ειδήσεις περί «φουσκωτών» των εισπρακτικών εταιριών των Τραπεζών και σκέφτηκα – για να τελειώσουμε με γέλιο απόψε – να κλείσω το post με κάτι πολύ προσωπικό, κλασσικό παράδειγμα του «τα εν οίκω εν Δήμω» ή αλλιώς «τα άπλυτα στη φόρα».
Εδώ και καιρό, έχω βαρέσει κανόνι (σας είχα γράψει τότε ένα post με φωτογραφία αλλά νομίσατε ότι κάνω πλάκα) σε 11 πιστωτικές κάρτες και 3 ανοιχτά δάνεια. Κι επειδή έχω την πολυτέλεια της απίστευτης ελευθερίας να μην είχα ποτέ ούτε να έχω οποιαδήποτε περιουσία, είχα την χαρά να διασκεδάζω με αυτές τις υστερικές κυρίες (ανοργασμικές όπως τις λέει μία φίλη μου – οι άντρες τις λένε αλλιώς), που με έπαιρναν διάφορες ώρες, σε όλα τα τηλέφωνα που είχα εναλλάξ και με απειλούσανε ουρλιάζοντας. Ορίστε μερικοί από τους διαλόγους που είχα:
1.
Κυρία: Ξέρετε καμία Τράπεζα να έχει χάσει ποτέ;
Εγώ: Ναι, τη δική σας, από μένα.
2.
Κυρία: Το ξέρετε ότι όταν πεθάνετε θα κληρονομήσουν τα χρέη σας τα παιδιά σας;
Εγώ: Και τι με νοιάζει εμένα τι θα κάνουν τα παιδιά μου όταν θα έχω πεθάνει;
Κυρία: Α, δεν μπορώ να μιλάω με άνθρωπο που δεν τον νοιάζουν τα παιδιά του;
Εγώ: Γιατί, εγώ σας πήρα τηλέφωνο και σας αναγκάζω να μου μιλάτε;
3.
Κυρία: Πότε σκοπεύετε να επιστρέψετε τα χρήματα που πήρατε;
Εγώ: Δεν σκοπεύω να τα επιστρέψω.
Κυρία: Κι όταν τα παίρνατε ήταν καλά;
Εγώ: Φυσικά!
Κυρία: Και τώρα γιατί δεν τα δίνετε;cannon.jpg
Εγώ: Γιατί δεν έχω λεφτά.
Κυρία: Και είναι δικαιολογία αυτή;
Εγώ: Ξέρετε καμιά καλύτερη;
Κυρία: Και μπορείτε να μου πείτε πώς ζείτε;
Εγώ: Ντύνομαι κάθε βράδυ τραβεστί και κατεβαίνω στη Συγγρού;
Κυρία: Με κοροϊδεύετε;
Εγώ: (Με γέλια) Προφανώς.
Κυρία: (Ουρλιάζοντας) Όταν θα πάτε φυλακή, θα σας κοπεί το γέλιο.
Εγώ: Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;
Κυρία: (Άγρια) Ορίστε.
Εγώ: Η σεξουαλική σας ζωή δεν θα πρέπει να είναι και πολύ πλούσια τελευταία, ε;
Και η κυρία μου το έκλεισε στα μούτρα – με το δίκιο της η κακομοίρα με την παλιοδουλειά που βρήκε να κάνει.

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

18 Σχόλια στο “«Τα εν οίκω μη εν Δήμω»”

      ΑΡΙΣΤΗ
      17 Νοεμβρίου 08 στις 9:38

      Παραμυθούλη μου με τρομάζεις, κανονικά λέμε “του έριξα πιστόλι” όταν χρωστάμε αλλά εσένα όντως κανόνι είναι αυτό που έριξες.
      Πολύ καλό και το “Ωχ κάποιος φιλάει την κόρη μου…” Τώρα το διάβασα πρώτη φορά και παρόλο που η κόρη μου δεν είναι ούτε 5 χρονών ακόμα, στο μυαλό μου γυρνάει η σκέψη πως θα αντιδράσω όταν θα αρχίσω να καταλαβαίνω ότι γίνεται γυναίκα και δεν είναι πλέον παιδί. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις αλλά μιλάμε για άνθρωπο με πολύ άγχος για το μέλλον. Πολλές φορές στην ζωή μου διαπιστώνω εκ των υστέρων ότι δεν μπορώ να χαρώ το σήμερα γιατί με αγχώνει αφάνταστα το αύριο. Αλλά δεν μπορώ να το αποβάλλω τι να κάνω, είναι θέμα χαρακτήρα λέμε και ξεμπερδεύουμε.
      Φιλάκια πολλά και πρόσεχε με τις τράπεζες.
      Φιλάκια και καλημερούδια και σε όλα τα παιδάκια!

      Ελευθερία
      17 Νοεμβρίου 08 στις 15:42

      Αναζητώ να φωτιστούν τα σκιερά μονοπάτια
      της ανήλιας γης,
      τόσο αυτής που πατούν τα πόδια μου
      όσο κι αυτής που κολυμπά η ψυχή μου.

      Μα απ’ την ώρα που αντίκρισα το φως της μέρας
      μ’ έμαθαν να ζω με ψέματα,
      κι εκείνο το πρωτοειδωμένο φως-το αληθινό-
      το λησμόνησα πια.

      Τώρα δεν ξέρω προς τα που να κάνω
      για να το βρω,
      είναι κι αυτή η ψευτιά που με στόλισαν
      που με σαγηνεύει.

      Έχει πλουμιστά κεντίδια που
      λαμπηρίζουν τη μέρα και με καίνε τη νύχτα,
      κι ενώ κάθε που βουτώ στο σκοτάδι
      ομνύω το ξεπάστρεμα της,

      το πρωινό με βρίσκει ξανά τον ίδιο
      ν’αναρωτιέμαι.

      Τι φοβάμαι πιο πολύ; Το γυμνό μου σώμα
      ή την γνώμη των άλλων;
      Τη μοναξιά, παραδέχτηκα
      κι όλα φωτίστηκαν……..

      Fwtino_Asteraki
      17 Νοεμβρίου 08 στις 16:53

      Γειααααααα παραμυθοτρελοΦιλαρακια και γεια σου και σενα Φιλαρακοπαραμυθακο μου!χαχααχαχα!Χμμ ενα πολυ ενδιαφερον κειμενακι..Δεν ξερω τι ακριβως ηταν το αλλο που θα εβαζες αλλα αυτο μου δινει το εναβσμα να πω μερικα πραγμτακια..
      Δυστηχως η ευτηχως ειμαι ακομα λιγακι μικρουλα..λιγακι μονο(χιχιχι) μα μεγαλωσα με αυτα τα προτυπα και γω..Οχι αυτα που κανει η μητερα η κανει ο πατερας και λεει σουτ! και μετα κρυφα η φανερα σε «δωροδοκιζει» ωστε να ναι «εξασφαλισμενος» οτι δεν θα το κανεις..Αλλα με αυτα τα «τι θα πει ο κοσμος» η του πρεπει να κανεις αυτο η εκεινο γιατι απλα αυτο ειναι το σωστο για τον κοσμο..Η ακομα να εχεις αυτες τις επιλογες α β γ η α ειναι αυτη που θα καναμε εμεις(η σωστη) και επιθυμιτη για τον κοσμο η β ειναι η δικια σου (του κεφαλιου σου δηλαδη -> μαλλον λανθασμενη) και γ η απραγια(να καθεσαι και να κοιτας απλα και χαλαρα μεχρι να περασει η «ευκαιρια)..
      Πρωσοπικα εκανα αρχικα το πρωτο..το «ΣΩΣΤΟ» χα χα!!Αργοτερα …αρχιζεις και πιανεις ολο το σκινηκο..πως δεν επιλεγεις εσυ ουσιαστικα με το εγω και το θελω σου αλλα οι αλλοι για σενα..ΟΙ ΑΛΛΟΙ ! ! !..Τωρα μετα απο χρονια δυστηχως επιλεγω το γ..Γιατι ετσι εμαθα..οσο και να θελω να επιλεξω το β αυτο το α σκουνταει και το κρυαρακι που κρυβει κλοτσαει και σου λεει ΕΕΕΕΙΙΙΙ..και ετσι καταπεφτεις και μενεις στο ουδετερο το γ..Κατα ποσο ομως το γ ειναι καλο για σενα??Κατα ποσο το γ σε αφηνει να αναπνευσεις??Κατα ποσο το γ ειναι αυτο που θελεις να κανεις??…Κατα ποσο το Γ εισαι ΕΣΥ???Κατα 5-10-0% θα λεγα εγω..Αποτελεσμα????->->-> Οτι κανεις η να το κανεις σαν γ η να κανεις πραγματα κρυφα..(οχι απαραιτητα κακα..απλα πραγματα που εσεις οι γονεις δεν γνωριζεται)-π.χ. εγω γραφω στην σελιδα με την ψυχη μου με ολο μου το ειναι..εκει ειμαι εγω ΕΓΩ με κεφαλαια γραμματα…εξω…???
      Δεν ξερω αν καποιος/α ειναι στην εξεσια εξερετικη και τελεια θεση να ειναι γονιος αλλα ΑΝ καποιος ειναι απλα αφηστετα να περνουν προτοβουλιες και να κανουν τις επιλογες τους..Ναι θα τα συμβουλευεται ναι θα τα μαθαινετε αλλα ΕΚΕΙΝΑ πρεπει να αποφασιζουν..Ναι ΝΑΙ θα «φανε»τα μουτρακια τους αρκετες φορουλες αλλα θα ΜΑΘΟΥΝ ΝΑ ΖΟΥΝ ΠΡΑΓΜΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ..και μαλιστα απο ποιους??Απο σας που τα ΑΓΑΠΑΤΕ…

      Υ.Γ. Φιλαρακοπαραμυθουλη μου εισαι λιγακι τρελουλικο boy!Χαιρομαι για αυτο!!Keep walking!Απιθανοι οι διαλογοι!Ξεραθηκα στα γελια!!χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχααχαχαχαχαχαχαχαχα!

      ΚΑΛΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΑΡΑΜΥΘΟΠΑΙΔΑ ΚΑΙ ΦΙΛΑΡΑΚΟΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΟΥ ΦΙΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΑΓΚΑΛΙΤΘΕΣ ΠΟΛΛΛΕΣ ΠΟΛΛΕΣ!!! 🙂 🙂 🙂

      Αριάδνη
      17 Νοεμβρίου 08 στις 17:49

      Φαντάζεσαι Παραμυθούλη μου, την φράση «τι θα πει ο κόσμος», να την μεταφέρεις σε μια επαρχιακή πόλη, όπως αυτή μου μεγάλωσα… Οι διαστάσεις που παίρνει, είναι τεράστιες, τρομακτικές, και πρέπει να έχεις πολλές αντοχές για να τα βγάλεις πέρα με κάθε είδους σχόλια που ακούς… Είναι για γερά στομάχια…
      Πάντως οι διάλογοι απλά τέλειοι…
      Πολλά φιλιά σε όλους!

      marilia
      17 Νοεμβρίου 08 στις 20:38

      Χμ… είχα προχθές μια ανάρτηση με τον ίδιο τίτλο! χι!
      Πάντως αυτό το «τι θα πει ο κόσμος» μου ‘χει… σπάσει τα νεύρα τώρα τελευταία!!! Πάντα με τσάντιζε, αλλά τώρα θαρρώ πως τα ‘χω πάρει πολύ. Και αρχίζω ν’ αντιδρώ, δειλά μεν, σταθερά δε! Για να δούμε και το… νικητή…

      ματς

      Theogr
      18 Νοεμβρίου 08 στις 18:10

      Ήξερα τον παραμυθά, παραμυθά. Τώρα τον γνώρισα και ως πατέρα. Δεν ξέρω αν είμαι προοδευτικός μπαμπάς, άλλα χάρηκα πάρα πολύ όταν η έφηβη τότε κόρη μου με πήρε στο τηλ. να μου πει πως είχε χωρίσει με το αγόρι της και να πάω σπίτι να την παρηγορήσω. Καλό βράδυ πατέρα. Και για να μην μας κάνεις μόνο εσύ να γελάμε πάτα εδώ.

      lefterian
      20 Νοεμβρίου 08 στις 20:40

      Τα πράγματα δεν πρέπει να τα μπερδεύουμε.
      Το «τα εν οίκω μη εν δήμω» έχει μια ουσία που αν μείνουμε στο «τι θα πει ο κόσμος» χάνεται και γίνεται… απουσία.
      Άλλο είναι να μη θες να μπαίνει το αδιάκριτο μάτι του κόσμου στο σπίτι σου (αλλιώς γιατί μιλάμε-ειδικά σήμερα-για ευαίσθητα δεδομένα;) και άλλο η υποκρισία και ο κομπλεξισμός. Άλλο να θες προφυλάξεις τα μέλη της οικογένειάς σου από τη ‘ξεφτίλα’ που μπορεί να έχει, από πλευράς του κόσμου, μια συμπεριφορά κάποιου μέλους της οικογένειας και άλλο να κλείνεσαι εγωιστικά στο καβούκι σου.
      Ασφαλώς, υποκριτικές συμπεριφορές υπάρχουν (μη γελιώμαστε, ίσως και εμείς να είμαστε υποκριτές, ή μήπως όχι;) αλλά δεν πρέπει να λαμβάνονται ως αφορμή για να φτάσουμε στο άλλο άκρο (π.χ. «αφού έχω την ‘αρετή’ και βρίζω, γιατί να μη βρίζω και μπροστά στο μικρό παιδί μου-και τη μητέρα του ακόμα-να δείχνω δηλαδή άλλον από αυτόν που είμαι;»).
      Παντού χρειάζεται το μέτρο και το καλό πρέπει να γίνεται και καλώς.

      andi
      21 Νοεμβρίου 08 στις 13:39

      Επειδή μεγάλωσα στην επαρχία και η αρχή αυτή γαλουχήθηκε μέσα μου από παιδί τώρα που έχω και εγώ τη δική μου οικογένεια προσπαθώ να ξεχάσω αυτή την αρχή όσο μπορώ και να την αποβάλω. Μοιράζομαι όσο μπορώ είναι η άλλη αρχή. Το τι θα πει ο κόσμος είναι μια επινόηση της ελληνικής επαρχίας που καλά κρατεί.

      athinovio
      21 Νοεμβρίου 08 στις 14:31

      η κοινωνική αποδοχή είναι μεγάλο αγαθό.
      τι θα ήταν ο παραμυθάς αν δεν τον αγαπούσαμε?
      δε χαιρόμαστε όταν μας εκτιμούν?
      πως θα ειμαστε χρήσιμοι στην κοινωνία αν την περιφρονούμε?
      είναι καλό δηλαδή να ζούμε σαν τα χρυσόψαρα στη γυάλα, απαθή και χωρίς γνώμη? αγνοώντας ο ένας την ύπαρξη του άλλου?

      φυσικά και κρινόμαστε.
      φυσικά και κρίνουμε.
      έτσι μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε το καλό από το κακό και να διαλέγουμε αυτό που θα μας βοηθήσει να επιβιώσουμε.

      athinovio
      21 Νοεμβρίου 08 στις 14:41

      αν δεν έχουμε την κρίση να καταλαβαίναουμε τα της ζωής τότε η ζωή μας θα είναι ανούσια: φαϊ – σεξ – λήθη. όπως μας την πλασάρουν στην τιβί.

      fotini
      22 Νοεμβρίου 08 στις 16:01

      όταν σε ανακαλυψα στο διαδίκτιο. παραμυθά των παιδικών μου χρόνων, δεν φανταζόμουν ποτέ το πρόσωπο που θα γνώριζα!! μέσα απο τα παραμύθια περάσαμε για να φτάσουμε ενήλικες κ να πέρνουμε ακόμα συμβουλες απο σενα!
      έχω μια μικρή κόρη!! προσπαθώ πράγματι να μην την καταπιέζω στο βωμό του τί θα πει ό κόσμος. δεν ξέρω όμως τα όρια που ξεκινουν κ που σταματούν. πολλες φορές μπερδεύομαι σε μέγιστο βαθμο αν αυτό που κάνω ειναι σωστό.
      για παράδειγμα όταν ήμουν παιδί το να φαω τα μπισκότα μου στο σαλόνι ήταν απαγορευμένο γιατί ο χώρος του φαγητού είναι η κουζίνα. το παιδί μου το αφήνω να τρωει στο σαλόνι την ώρα που ζωγραφίζει. έτσι νοιωθω κ έτσι πράττω. πολλες φορές όμως αναρωτιέμαι μήπως το οδηγώ σε έλειψη πειθαρχίας. και αμέσως αναρωτιέμαι: η δική μου πειθαρχία σε ποια μονοπάτια ευτυχίας ή μη με οδηγησε;;;;

      cogitoergosum
      25 Νοεμβρίου 08 στις 22:26

      Σχόλιο για το πρώτο μέρος:
      Απόλυτο δίκιο… Η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από μεσα. Απλά πρέπει να συμπέσει χρονικά η αλλαγή όλων, γιατί δυστυχώς το ρητό »ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη» είναι η μισή αλήθεια. Αν ο κούκος προσπαθήσει να τη φέρει θα το πληρώσει ακριβά. Η προσωπική μου γνώμη φυσικά είναι πως αξίζει τον κόπο να το ρισκάρει.
      Σχόλιο για το δεύτερο μέρος:
      Άπαιχτος. Και τι δε θα ‘δινα να το ακούσω live… χαχαχα

      ...
      29 Νοεμβρίου 08 στις 8:53

      Γιατί δεν προσπαθείς να κερδίσεις κάποια χρήματα μέσω του blog από διαφημίσεις?
      Δεν μας ξεπουλάς αν αυτό φοβάσαι. Είναι πολύ πιο δυσάρεστο να σε αισθανόμαστε προβληματισμένο από το να δούμε και κανένα διαφημιστικό σποτάκι να ξεπροβάλλει ενώ διαβάζουμε ένα σεντόνι σου.
      Συγνώμη για το θάρρος να προτείνω «λύση» αλλά αυτό θα συμβούλευα οποιοδήποτε αγαπημένο μου πρόσωπο είχε ένα ανάλογο πρόβλημα και μία ανάλογη δυνατότητα.
      Καλημέρα

Σχολιάστε