«Γιατί, μπαμπά, θυμώνω με τον εαυτό μου όταν δεν κάνω κάτι καλά;»

paramithas-heretaei.jpgΕίχα σκεφτεί να βάλω αυτό το «σεντόνι» από Δευτέρα, αλλά «λυπήθηκα» το Γιάννη που μου ζητησε με το σχόλιό του να το βάλω αμέσως γιατί δεν αντέχει άλλο τη δημοσιότητα.

Θέλοντας, λοιπόν, να γράψω κάτι για το θυμό, έψαχνα πράγματα που είχα γράψει παλιότερα, κι ανακάλυψα ένα κείμενο με διάφορες σημειώσεις από όσα είχα πει στην κόρη μου – πολλά χρόνια πριν, στα δεκαπέντε της – ύστερα από την ερώτηση που μου έκανε:  «Γιατί, μπαμπά,  θυμώνω με τον εαυτό μου όταν δεν κάνω κάτι καλά;» Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι την ίδια ερώτηση μου την κάνετε σήμερα εσείς, βάζοντας στο «μπαμπά» ό,τι θέλετε: «Παραμυθά»,  «παππού», «φιλαράκι μου» κ.λπ.
Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι την κάνετε. Κατ’ αρχήν θα ήθελα να σας ρωτήσω: Έχετε προσέξει ότι  όταν μας κάνουν κάποια παρατήρηση, θυμώνουμε – κατά κανόνα – επειδή έχουν δίκιο γι’ αυτό που μας λένε; Στην ουσία, δηλαδή, θυμώνουμε με τον εαυτό μας. Αλλά γιατί; Επειδή, βασικά, έχουμε μια εικόνα για το πώς θα έπρεπε να είμαστε. Ακούστε την ερώτηση, λίγο αλλαγμένη: «Γιατί θυμώνω με τον εαυτό μου όταν δεν κάνω κάτι καλά, όπως θα ήταν το ιδανικό να κάνω;». Με άλλα λόγια, γιατί δεν ακολουθώ στην πράξη τα ιδανικά μου;
Τώρα αυτό θα ακουστεί πολύ βαρύ, αλλά μήπως θα ήταν πιο απλό, αν δεν είχαμε καθόλου ιδανικά; Αν δεν έχεις μια ιδανική εικόνα του τι θα έπρεπε να είσαι ή τι να κάνεις, θα υπήρχε  κανένας λόγος να θυμώνεις με τον εαυτό σου; Οπότε, χωρίς την ύπαρξη του ιδανικού γιατί θα είχες ευγένεια, καλοσύνη, γενναιοδωρία, αποφασιστικότητα, τόλμη, θάρρος, και λοιπά;  Αν μπορέσεις ν’ ανακαλύψεις το γιατί, έχοντας απελευθερωθεί από κάθε ιδανικό του πώς πρέπει να είναι κανείς ή να προσπαθήσει να γίνει, να φτάσει να ακολουθήσει ή να πετύχει, τότε ίσως να γεννιόταν μια συμπεριφορά εντελώς αλλιώτικη.
Γιατί, λοιπόν, έχουμε ιδανικά; Πρώτα απ’ όλα, επειδή από πάντα όλοι μας λένε από μικρά παιδιά ότι αν δεν έχουμε ιδανικά θα είμαστε άχρηστοι άνθρωποι.  Η κάθε κοινωνία, ασχέτως με το τι κοινωνικοπολιτικό ή θρησκευτικό μοντέλο ακολουθεί, θεωρεί ότι αυτό που ακολουθεί εκείνη είναι το ιδανικό,  κι εμείς που ζούμε μέσα σ’ αυτή την κοινωνία προσπαθούμε να ζούμε σύμφωνα με αυτό, έτσι δεν είναι; Τώρα:  πριν αρχίσει να ζει κανείς σύμφωνα με κάποιο ιδανικό, δεν θα έπρεπε πρώτα ν’ ανακαλύψει αν χρειάζεται ή όχι να έχεις ιδανικά; Σίγουρα, αυτό θα είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία για τη ζωή του από την τυφλή υπακοή και υποταγή σε αυτό που του λένε οι άλλοι, ότι πρέπει να πιστέψει, να ακολουθήσει. Αλλά μεγαλώνοντας γεμίζουμε όχι μόνο από ένα σωρό ιδανικά που μας επιβάλει το περιβάλλον όπου ζούμε, αλλά και από εκείνα που οι ίδιοι επινοούμε για τον εαυτό μας. Κι έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί το…  ιδανικό είναι να έχετε ιδανικά; Προσωπικά νομίζω, επειδή φοβόσαστε να είσαστε αυτό που είστε.
Και φοβόσαστε να είσαστε αυτό που είστε, σημαίνει ότι δεν έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας. Γι’ αυτό το λόγο, προσπαθείτε να γίνετε εκείνο που σας λέγανε από μικροί οι γονείς σας, το σχολείο σας, η κοινωνία, οι γονείς σας, η θρησκεία σας, ότι θα έπρεπε να είστε.
Τώρα: Άντε κάποτε ήσουν μικρός και ρούφαγες ανεξέλεγκτα ό,τι σου λέγανε. Αλλά όντας πια μεγάλος, γιατί να φοβάσαι να είσαι αυτό που είσαι, που όταν σου ξεφεύγει καμιά φορά και είσαι κάνεις κι ενοχές; Γιατί, λοιπόν, όντας ενήλικας πια κανείς, δεν ξεκινάει άφοβα να ανακαλύψει εκείνο που αληθινά είναι κι όχι να συνεχίζει να προσπαθεί να είναι εκείνο που του έχωσαν στο κεφάλι ότι θα έπρεπε να είναι; Αν δεν κατανοήσεις βαθιά αυτό που είσαι και απλώς προσπαθείς να το κάνεις να γίνει κάτι που νομίζεις ότι θα έπρεπε να είσαι, τότε δεν ζεις μια αληθινή, ισορροπημένη, υγιεινή  και δημιουργική ζωή.
Οπότε πετάξτε τα όλα τα ιδανικά. Ξέρω ότι αυτό δεν θα το ήθελε καμία εξουσία· δεν θα το ήθελαν οι κάθε είδους ηγέτες: πολιτικοί, θρησκευτικοί, «φιλοσοφικοί», στρατιωτικοί, «πνευματικοί», αλλά κυρίως οι οικονομικοί, που κρατάνε τον πλούτο συγκεντρωμένο σε λίγα χέρια και δίνουν γι’ αντάλλαγμα ιδανικά. (Όχι, μην πάει ο νους σας πουθενά: κι ο κομμουνισμός είναι – ή μάλλον υπήρξε – εξ ίσου ιδανικό από την πίσω πόρτα). Πετάξτε τα όλα τα ιδανικά, ρίξτε τα στο ποτάμι, στο καλάθι των αχρήστων και ξεκινήστε με αυτό που είσαστε. Για να πάει κανείς μακριά ξεκινάει από κοντά. Χρησιμοποιήστε το νου σας για να ψάξετε να δείτε τι είναι αυτό που θέλετε και τι αληθινά είστε, βαθιά μέσα σας. Χρησιμοποιήστε το νου σας για να βρείτε τι πραγματικά κρύβεται σ’ αυτά, αλλά όχι σύμφωνα με τα ιδανικά σας. Χρησιμοποιείστε το νου σας για ν’ ανακαλύψετε γιατί δεν θέλετε όσα δεν θέλετε με την καρδιά σας. Χρησιμοποιείστε το νου σας για να βρείτε τι θέλετε αληθινά να κάνετε στη ζωή σας – τι θέλετε να κάνετε εσείς, όχι τι σας λένε να κάνετε η κοινωνία, η θρησκεία, η πολιτική και κάποια προσωπικά σας ιδανικά. Αν δώσετε όλο σας το είναι σ’ αυτή την έρευνα, τότε θα κάνετε κάτι αληθινά επαναστατικό· τότε θα έχετε την αυτοπεποίθηση να δημιουργήσετε, να δεχτείτε εκείνο που είσαστε και που σ’ αυτό θα βρείτε μια ενέργεια που θ’ ανανεώνεται διαρκώς. Αλλά κάνοντας το αντίθετο θα σπαταλάτε την ενέργειά σας, προσπαθώντας να γίνετε κάτι άλλο από αυτό που είστε, να γίνετε «κάποιος» ή «κάποια» που λένε.
Δεν το βλέπετε από μόνοι σας ότι είναι πραγματικά εκπληκτικό πράγμα, να μην φοβάσαι να είσαι αυτό που είσαι; Γιατί η ομορφιά υπάρχει σ’ αυτό που είσαι κι όχι σ’ εκείνο που νομίζεις ο ίδιος ή σου λένε οι άλλοι ότι θα ‘πρεπε να είσαι. Αν δεις ότι είσαι αδύναμος ή ότι είσαι ανόητος και κατανοήσεις την αδυναμία σου ή έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με την ανοησία σου, χωρίς να προσπαθήσεις να την αλλάξεις σε κάτι άλλο, τότε σ’ αυτό το στάδιο θα δεις ότι υπάρχει τρομερό ξαλάφρωμα, μεγάλη ομορφιά και μεγάλη νοημοσύνη. Και μετά αρχίζει ένα ταξίδι μέσα σου, που είναι πολύ μακρινό, ίσως και χωρίς τέλος.
Καλό βράδυ.
Π.
Υ.Γ. Χα, χα, χα… Άλλο ένα τέτοιο να γράψω και δεν θα έχουν μείνει ούτε οι μισοί για τη συνάντηση που λέγαμε… Άσε που μπορεί να μας κλείσουν και «το μαγαζί»… Χα, χα, χα…

9 Σχόλια στο “«Γιατί, μπαμπά, θυμώνω με τον εαυτό μου όταν δεν κάνω κάτι καλά;»”

      giorgos
      20 Σεπτεμβρίου 08 στις 21:52

      χρησιμα πραγματα γραφεις παραμυθα!και μια μιλησες για ξαλαφρωμα θα ηθελα να καταθεσω μια προσωπικη αποψη.σε μενα σταματησε να ακουγεται ο θορυβος του ψυγειου οταν πεταξα στα σκουπιδια και αυτα που πιστευα οτι δεν ειμαι αλλα και αυτα που πιστευα οτι ειμαι νοιωθωντας βαθια μεσα μου οτι απλως δεν ειμαι τιποτα!απιστευτη ανακουφιση,με πηρε χρονια αλλα αξιζε τον κοπο.πλεον θυμωνω οταν καποιος μου προσαπτει εναν χαρακτηρισμο για την συμπεριφορα μου.λεω απο μεσα μου(φιλε σαγαπω αλλα στα αρ….. μου τι πιστευεις οτι ειμαι!)ειδικα στο σχολειο οταν μια κομπλεξικη δασκαλα ελεγε στην μανα μου..(πολυ εξυπνος..αν προσπαθησει θα κανει θαυματα..)παπαριες!!και συ που το ξερεις οτι εγω ειμαι εξυπνος¨?αλλα πιο αφελης η μανα μου που τους πιστευε!!

      Δήμητρα
      20 Σεπτεμβρίου 08 στις 22:00

      Ανεξάρτητα από ιδανικά,και πιστεύω,καλώς ή κακώς αναπολώ εκείνη την ηλικία,που μας φόραγε η μάνα απο μια κοτλέ σαλοπέτα με τον Παραμυθα επάνω,και όλα ήταν τότε πιο εύκολα,γιατί ήμασταν υπο καθοδήγηση γονιών και περιβάλλοντος.
      Ωραία τα λες Παραμυθά μας,πιο όμορφα απο τότε που σ άκουγα με απίστευτη προσήλωση και το στόμα σχεδόν ανοιχτό.
      Καλησπέρα είπα;;

      Γιαννης απο ΝΥ
      20 Σεπτεμβρίου 08 στις 22:14

      «Χρησιμοποιείστε το νου σας για ν’ ανακαλύψετε γιατί δεν θέλετε όσα δεν θέλετε με την καρδιά σας.»
      Νομιζω πως αυτο σαν «φορμουλα» μπορει να χρησιμοποηθει σαν «πατημα» για να αρχιζει κανεις να πεταει αχρειαστα πραγματα.
      Βαζεις ομως δυσκολα Παραμυθα μου. Η ιδεα των «ιδανικων» σαν βαση για την θεμελειωση της υποτιθεται «προσωπικοτητας» καποιου, μοιαζει τοσο αναγκαια οσο και το νερο σε αυτον τον κοσμο.
      Εξαιτιας αυτων των «ιδανικων» αλλοι αγχωνονται και νοσουν ψυχικα, ενω αλλοι, οι «επιτυχημενοι», νοιωθοντας περισσοτερο σταθεροποιημενοι στην ζωη τους, εγκλωβιζονται εκει και δεν κοιτανε παραπερα ισως για να μην χασουν ή τους φυγει αυτο που εχουν ηδη αποκτησει.
      Ολα αυτα μου θυμιζουν ενα τραγουδι του Τζων Λεννον, το Watching the Wheels. Σε αυτο ο συνονοματος, λεει πως ενω ολοι γυρω του προσπαθουν να τον «αφυπνισουν», ετσι ωστε να αποφυγει μια μελλοντικη καταστροφη του ή ασχημο τελος, αυτος, χωρις να δειχνει να ανησυχει για ολα αυτα, προτιμα να καθετε να χαζευει σκιες να παιζουν στον τειχο, και ροδες να περιστρεφονται γυρω απο τον εαυτο τους.
      Ακουστε το εδω http://www.youtube.com/watch?v=qp9dc9im3-M
      Το Athinovio ρωτησε στο προηγουμενο σεντονι, αυτο που εχει τις φωτογραφιες του ομωρφοπαιδου, εαν μπορουμε να εχουμε καποια συνατηση μεσω του Skype. Δεν νομιζω πως θα μπορουμε να βλεπομαστε, οπως το καναμε προχθες με τον Παραμυθα. Αμα ειναι πανω απο δυο ατομα το προγραμμα δεν μπορει να χρησιμοποιηθει ετσι. Ξερω οτι θα μπορουμε να μιλαμε και να ακουμε ο ενας τον αλλον.
      Τι λετε για αυτο?
      Γουσταρετε συναντηση αλα Skype?
      Εγω παντως εχω μια χτενα προχειρη τωρα διπλα στον υπολογιστη και φυλαγομαι.

      eva
      20 Σεπτεμβρίου 08 στις 22:40

      με αντίστοιχο θέμα, όσον αφορά όμως πως η εκπαίδευση επηρεάζει είναι και το «construction of citizens», digital 2d, παραγωγής machineoff.gr

      unamama
      21 Σεπτεμβρίου 08 στις 14:24

      ok…ακομη κρατω θυμο στον εαυτο μου κυριως αλλα και σε καποιους ανθρωπους, αν και προσπαθω να ελεγξω τις εξαρσεις θυμου που ανεξελεγκτα ερχονταν με διαφορες αφορμες…
      προσωπικα χαρηκα της προαλες που ακουσα απο το στομα της κορης μου το εξης…

      αυτη ειμαι και σ οποιον αρεσω

      Mika
      22 Σεπτεμβρίου 08 στις 10:40

      Αχ Παραμυθά μου και να ξέρες σε τι στιγμή με πετυχαίνεις και τι βάλσαμο είναι τα λόγια σου! Δεν έχω σχολιάσει ποτέ αν και σε διαβάζω εδώ και καιρό. Και φυσικά είμαι και από τα παιδιά που σε έβλεπαν. Δυστυχώς το να θυμώνω με τον εαυτό μου όταν κάτι πάει στραβά είναι κάτι που το κάνω συνέχεια και παρόλο που χρόνια τώρα προσπαθώ να το αποφύγω δεν το έχω καταφέρει. Γιατί πως να γιατρέψεις κάτι αν δεν ξέρεις την αιτία του. Και την αιτία μόλις τώρα την διάβασα στα γραπτά σου. Μερικές φορές πρέπει κάποιος άλλος να μας δείξει την δρόμο ακόμα και αν στεκόμασταν μπρόστα του χρόνια τώρα. Τι να πώ, ελπίζω να τα καταφέρω να απαλλάγω από όλα τα πρέπει που πότισα τον εαυτό μου (ειδικά από τότε που ξεπεράσαμε την εφηβεία τα πρέπει διογκωθηκαν κατά πολύ) και να νιώσω περισσότερο ήρεμη και «ανάλαφρη».
      Σε ευχαριστώ και να παραμείνεις εκεί, μας λείπουν οι σταθερές αξίες…

      Κοκκινοσκουφίτσα
      22 Σεπτεμβρίου 08 στις 12:17

      νομίζω ότι για πολλούς από εμάς η δυσκολία στο να ξεφορτωθούμε όλα τα ιδανικά και να κοιτάξουμε μέσα μας, είναι ο φόβος του τι θα βρούμε εκεί και περισσότερο ο φόβος της απομυθοποίησης και της απογοήτευσης. γι αυτό κρυβόμαστε πίσω από έτοιμες «καθωσπρέπει» ιδέες και μοτίβα για να επιβιώσουμε συναισθηματικά, χωρίς πολλή δουλειά και ψάξιμο.

      Κυριακούλα
      23 Σεπτεμβρίου 08 στις 19:50

      Δυνατό το σεντόνι σου παραμυθά μου… Όλο κάτι κάνεις και μας σκαλίζεις την σκέψη και την καρδιά…

      Το ιδανικό είναι να πετάξουμε τα ιδανικά…
      (Βλέπετε το παράδοξο που κρύβεται εδώ;)

      Γιατί μεγαλώνουμε με ιδανικά και πρότυπα;
      Ίσως να έχουν εφευρεθεί από τους ανθρώπους για να υπάρχει μία κάποια σύμπνοια και πρόοδος…
      Από την άλλη, ομάδες ανθρώπων πολεμούν η μία την άλλη (σε διάφορα επίπεδα και με διάφορους τρόπους) για να προστατέψει η καθεμία τα δικά της ιδανικά…

      Μία κοινωνία που έχει αποδεχθεί τη διαφορετικότητα των μελών της χρειάζεται να προτείνει ιδανικά;
      Και αν την έχει αποδεχθεί, από ποιο φίλτρο θα δει εκείνο το διαφορετικό άτομο που βλάπτει την κοινωνία λόγω της διαφορετικότητάς του;

      «Κοίτα το Γιαννάκη, τρώει όλο του το φαΐ!», θα πει κάποια μάνα στο παιδί της. Θεωρείται ιδανικό να τρως όλο σου το φαΐ, για να μεγαλώσεις – κι ας χορταίνεις με λιγότερο. Και αυτό το ιδανικό σου χρειάζεται, γιατί υπάρχει φόβος (του γονιού, όχι απαραίτητα δικός σου) ότι χωρίς αυτό κάτι τρομερό θα πάθεις…

      Αν φας, βέβαια, λίγο θα αρρωστήσεις, αλλά αν φας και πολύ θα σκάσεις!

      Πιστεύω πως κάπου στη μέση είναι το επιθυμητό…
      Τώρα ποιος καθορίζει το λίγο, το πολύ και το μέσο…

      Επίσης, νομίζω είναι πολύ σημαντικό το πόσο ευαίσθητοι δέκτες είμαστε στην επιβολή διάφορων ιδανικών…
      Έτσι, δύο αδέλφια μπορεί να επηρεάζονται το ένα λιγότερο, το άλλο περισσότερο από τα ιδανικά – πρότυπα που οι γονείς του προσπαθούν να τους περάσουν (άμεσα ή έμμεσα)…

      Αυτό, πιστεύω, εξαρτάται από διάφορους παράγοντες:

      -Προς ποιον από τους δύο γονείς έχω επιλέξει να τείνω-στηρίζω- άρα επηρεάζομαι περισσότερο;
      -Είμαι πρώτο, δεύτερο, τρίτο… παιδί στη σειρά; (Το πρώτο, λέγεται, παιδί μπορεί να επηρεάζεται περισσότερο και να θέλει πιο έντονα να είναι σωστό…)
      -Ποιο είναι το φύλο μου; (Τα κορίτσια μεγαλώνουν με τόσα «πρέπει»! – τουλάχιστον στις παλιότερες γενιές!)
      -Πόσο καλά έχω ξεκαθαρίσει και αξιολογήσει τις δικές μου ανάγκες; Τα θέλω μου είναι αρκετά ισχυρά;
      -Τι πληροφόρηση για πιθανές επιλογές έχω;
      -Γνωρίζω καλά τις δυνατότητές μου;
      -Η ηλικία μου και οι εμπειρίες μου είναι αρκετές, για να κρίνω;

      Υπάρχουν τόσα ερωτήματα γύρω από το γιατί και σε ποιο βαθμό επιλέγουμε να ακολουθούμε κάποιο ιδανικό…!

      Χαλάρωσα και… αχ τι έπαθα! Ξέφυγα! Απορυθμίστικα! Λάθος προτεραιότητες!
      Τι θα πουν οι άλλοι για μένα; Θα συνεχίσουν να με συμπαθούν οι δικοί μου άνθρωποι; Τι θα πει ο κόσμος; Συνεχίζω να είμαι καλός άνθρωπος;
      Ταράζομαι! Φοβάμαι! Θυμώνω με τον εαυτό μου!

      Αλήθεια, μήπως όσο είστε θυμωμένοι, έχετε προσέξει… Έλκετε μικρο-ατυχήματα σε μεγαλύτερη συχνότητα; Χμ… Αυτοτιμωρία, λοιπόν;

      Πιστεύω πραγματικά πως όλα αυτά τα ιδανικά – πρότυπα – ταμπέλες – καλούπια όσο τα υποστηρίζουμε, άλλο τόσο μπορεί να μας πνίγουν… Σ’ αυτήν την περίπτωση νομίζω καλό είναι να τα φέρνουμε στα δικά μας μέτρα ή και να τα πετάμε και … καλή αρχή!

      Προέχει να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας… όσο μπορούμε! Αυτογνωσία και αυτο-αποδοχή. Οι άνθρωποι που μας εκτιμάνε και μας αγαπάνε αληθινά θα συνεχίσουν, ακόμα κι αν αλλάξουμε λίγο… Επίσης, νομίζω πως είναι πολύ ωραίο να είμαστε και διαφορετικοί!

      Με έπιασε το αυστηρό-σοβαρό μου σήμερα, αλλά μάλλον το χρειαζόμουν για να αποφορτιστώ…
      Γιατί το σκ που μας πέρασε είχα θυμώσει με τον εαυτό μου επειδή χαλάρωσα και δεν έβαλα σωστές προτεραιότητες.
      (Έκανα μια μελανιά στο χέρι και μια γρατζουνιά στο αμάξι, μετά από πολύ καιρό εσωτερικής ισορροπίας…)

      Επίσης, να πω ότι είμαι εκπαιδευτικός, αλλά όχι ψυχολόγος, οπότε συγνώμη, αν έχω γράψει κάτι που δε θα έπρεπε! Οποιοδήποτε σχόλιο ήταν αποδεκτή και επιθυμητή (με το μαλακό, ε;)…

      Σήμερα έκανα πρώτη φορά ΣΕΠ και μου έχετε δώσει ωραία αφορμή να μιλήσω σύντομα στους μαθητές μου για τα ιδανικά και τα συναφή… Σε ευχαριστώ, λοιπόν, καλέ μου παραμυθά για το κέντρισμα και ευχαριστώ και τους υπόλοιπους για τα σχόλια που έχετε ήδη κάνει παραπάνω…

      Να είμαστε όλοι καλά!

      Υ.Γ. Όταν ήμουν μαθήτρια η καθηγήτρια στην Έκθεση μας έλεγε να χρησιμοποιούμε ένα πρόσωπο…
      Ουφ, πια!

Σχολιάστε