Και κάτι για το «γνώθι σεαυτόν».

Gnothi_seauton.2b
Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι – όπως ίσως θα ξέρετε – από το Μαντείο των Δελφών, και βρίσκεται στους τοίχους του πρόναου του Ναού του Απόλλωνα, όπου μπορούσε να το διακρίνει εύκολα ο επισκέπτης που πλησίαζε. Και θα μου πείτε, πώς μου “ρθε τώρα να το ανεβάσω αυτό. Είναι γιατί μεταφράζοντας το τελευταίο βιβλίο του Κρισναμούρτι  -που το ανέφερα στο αμέσως προηγούμενο post – για τη λέξη «ντιλεντάντης», έφτασα σε ένα σημείο όπου μιλάει για την «αυτογνωσία» -το «γνώθι σεαυτόν» δηλαδή,  με έναν ιδιαίτερο, αλλά και απλό τρόπο. Μου άρεσε πολύ και σκέφτηκα να το ανεβάσω  εδώ. Τότε ήταν που αναρωτήθηκα τι εικόνα θα μπορούσα να βάλω στην αρχή του post, όπως κάνω συνήθως. Και ξαφνικά, μου ήρθε στο νου η εικόνα της φωτογραφίας, που την είχα πρωτοδεί στην εφηβεία μου, σε επίσκεψη στο Μαντείο των Δελφών. Έτσι, έψαξα και τη βρήκα. Σε μια εποχή  που γίνεται πολύς λόγος για «αυτογνωσία» σε διάφορες «Σχολές», Ομάδες και λοιπά, νομίζω ότι αυτή η προσέγγιση του Κρισναμούρτι δίνει μια άλλου είδους οπτική γωνία.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«… Νομίζουμε ότι κατανοούμε τα πάντα για μας, με βάση τις συσσωρευμένες γνώσεις μας και τη σύγκριση. Σίγουρα, όμως, δεν γίνεται να κατανοείς με αυτόν τον τρόπο. Αν συγκρίνεις ένα πράγμα με ένα άλλο, απλώς χάνεσαι μέσα στη σύγκριση. Μπορείς να κατανοήσεις πραγματικά αυτό που είσαι, μόνο όταν του δίνεις όλη σου την προσοχή και παύει κάθε μορφή σύγκρισης ή αξιολόγησης, που είναι διάσπαση της προσοχής. Τότε, η αυτογνωσία, δεν είναι συσσωρευτική και νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να το κατανοήσει κανείς αυτό. Αν η αυτογνωσία είναι συσσωρευτική, τότε είναι απλώς μηχανική. Αυτό που λέω είναι αρκετά απλό. Κι αν κανείς μπορεί να μελετήσει, να παρακολουθήσει τον εαυτό του, αρχίζει να ανακαλύπτει πώς η συσσωρευτική μνήμη έχει επίδραση σε οτιδήποτε βλέπει: πάντα αξιολογεί, απορρίπτει ή αποδέχεται, καταδικάζει ή δικαιώνει, οπότε η εμπειρία που έχει κανείς βρίσκεται πάντα μέσα στο πεδίο του γνωστού, του διαμορφωμένου. Αλλά χωρίς την αυστηρή καθοδήγηση της συσσωρευτικής μνήμης, οι περισσότεροι από εμάς νοιώθουμε χαμένοι, νοιώθουμε φοβισμένοι, κι έτσι δεν είμαστε σε θέση να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι. Όταν υπάρχει  η συσσωρευτική διαδικασία μνήμης, εμπειριών – πράγμα που είναι και καλλιέργεια της μνήμης – τότε η παρατήρηση του εαυτού μας γίνεται πολύ επιφανειακή. Η μνήμη βοηθάει στο να κατευθύνει κανείς και να βελτιώνει το «εγώ» του, να γίνεται «καλύτερος», αλλά στην «αυτό-βελτίωση» δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει μια εσωτερική επανάσταση, μια ριζική μεταμόρφωση. Μόνο όταν η αίσθηση του, «γίνομαι καλύτερος» πάψει εντελώς – και μάλιστα όχι με την επιβολή της θέλησης – μόνο τότε υπάρχει η δυνατότητα να γεννηθεί κάτι εντελώς καινούριο…»

 

 

«Τώρα στα γεράματα, μάθε γέρο γράμματα»!

Βιβλιοθήκη Κ. 2b
Αυτή η παροιμία που έχω για τίτλο του post – «τώρα στα γεράματα, μάθε γέρο γράμματα» – όπως και το ρητό, «γηράσκω αεί διδασκόμενος»,  μου ήρθαν και τα δύο στο νου, όταν τώρα στα 72 μου, έπεσα πάνω σε μία ελληνική λέξη που δεν την ήξερα – δεν την είχα ξανακούσει ποτέ μου! Τη λέξη, «ντιλετάντης»! Εσείς την ξέρετε; Ναι, είναι ελληνική! Μπορεί να έχει ξενική ρίζα, όπως πολλές άλλες ελληνικές λέξεις, αλλά είναι ελληνική, καταχωρημένη σε όλα τα ελληνικά λεξικά που έχω, και κοίταξα! Ας το πάρουμε, όμως, από την αρχή.
Έπεσα πάνω σε αυτή τη λέξη, μεταφράζοντας από τα αγγλικά μία ομιλία  του Κρισναμούρτι του 1953, που βρίσκεται σε ένα βιβλίο με τίτλο, «Μιλώντας για τον Θεό», που μεταφράζω τελευταία. Φτάνοντας στη λέξη, dilettantes,  πάω στο αγγλοελληνικό λεξικό που έχω μέσα στο κομπιούτερ. Την έχει ως αγγλική λέξη και μου βγάζει αυτό: «dilettante. ουσ. ερασιτέχνης κν. ντιλετάντης». Η δεύτερη ερμηνεία, «κοινώς: ντιλετάντης», μου χτύπησε καμπανάκι, γιατί δεν την ήξερα και είπα να κοιτάξω και κανένα ελληνικό λεξικό. Και πρώτα κοίταξα στο ΜΕΙΖΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ, Τεγόπουλου-Φυτράκη, που το έχω στο κομπιούτερ και να τι διάβασα: «Ντιλετάντης (Dilettante): ο ασχολούμενος με κάτι ερασιτεχνικά, για προσωπική του και μόνο ικανοποίηση». Κι επειδή,  δεν μου έφτασε αυτό  πήγα και στο  ΥΠΕΡΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ,  όπου κοιτάξτε τι έχει γι΄αυτή τη λέξη, για το λήμμα της:

«Ντιλετάντης (ο), Ξένο, ουσ.: 1) αυτός που ασχολείται με κάτι, συνήθως τέχνη, όχι επαγγελματικά αλλά ερασιτε­χνικά, για δική του μόνο ευχαρίστηση. 2) αυτός που ενερ­γεί με βάση μόνο τις παρορμήσεις και τις κλίσεις του. ετυμ.: (ιταλική.) παράγ.: ντιλεταντικός, ντιλεταντισμός – συνώνυμα.: 1) ερασιτέχνης. 2) επιπόλαιος, άσκεφτος, αλόγιαστος, ασυλλόγιστος, αστόχαστος, άσκεφτος, αντίθετα: 1) επαγ­γελματίας. 2) σοβαρός, συνετός, προσεκτικός, περισπού­δαστος, εμβριθής, εμπερίστατος, εμπεριστατωμένος, λελογισμένος.
ντιλεταντικός, -η, -ο, επίθ. αυτός που ανήκει ή αναφέ­ρεται σε ντιλετάντη, ερασιτεχνικός. ετυμολογικά.: ντιλετάντης (ιταλ.) + -ικός. συνών.: ερασιτεχνι­κός, αντίθ.: επαγγελματικός.
ντιλεταντισμός (ο), Ξένο, ουσ.: επίδοση σε κάποια ασχολία μόνο για προσωπική ευχαρίστηση, ερασιτεχνισμός. ετυμ.: ντιλετάντης (ιταλ.) + -ισμός. συνών.: ερασιτε­χνισμός, αντίθ.: επαγγελματισμός» .
Ε, βέβαια, μετά πήγα και στα δύο λεξικά του Μπαμπινιώτη που έχω ( ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ και ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ) όπου λέγονται τα ίδια! Δεν υπάρχει λόγος, να τα αντιγράψω και αυτά εδώ, αλλά θέλω να σας αντιγράψω τη φράση από το κείμενο στα αγγλικά και πώς τη μετέφρασα. Η φράση είναι από την απάντηση σε μία ερώτηση για το πώς και αν μπορεί κανείς να βιώσει τον Θεό.

Those who are really serious, who are not dilettantes, not merely playing with all this, have an extraordinary importance in life, because it is they who will become a light unto themselves and therefore, perhaps, to others”.
“Εκείνοι που είναι πραγματικά σοβαροί, που δεν είναι ντιλετάντες, που δεν παίζουν απλώς με όλα αυτά, έχουν εξαιρετική σπουδαιότητα στη ζωή, επειδή είναι εκείνοι που θα γίνουν φως για τον εαυτό τους και επομένως – ίσως – και για τους άλλους”.

Ενώ στην αρχή σκέφτηκα να βάλω για τη λέξη  «dilettantes», τη λέξη, «ερασιτέχνες»,  όταν πια βεβαιώθηκα ότι είναι καταχωρημένη ως ελληνική λέξη με ιταλική ρίζα, όπως βλέπετε,την άφησα, «ντιλετάντες».  Μόνο, που επειδή σκέφτηκα ότι μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα που δεν την ξέρουν, έβαλα την ερμηνεία της από το Λεξικό σαν υποσημείωση στο τέλος της σελίδας. Ε, και μετά, επειδή σκέφτηκα ότι εδώ και 29 χρόνια που μεταφράζω κείμενα του Κρισναμούρτι, δεν έχω ξανασυναντήσει ποτέ αυτή τη λέξη, μ΄έπιασε περιέργεια και πήγα να ψάξω στην DATA που έχω με ό,τι έχει πει και γράψει από το 1933 έως το 1985. Κι εκεί, μέσα στα 2615 κείμενα με ομιλίες, συζητήσεις, βιβλία του και λοιπά, βρήκα ότι αυτή τη λέξη την έχει χρησιμοποιήσει μόνο δύο φορές! Μία φορά τον Ιούλιο του 1953 στην Αμερική -απ΄όπου είναι το παραπάνω κείμενο- και άλλη μία το 1968 στη Ρώμη. Κι εκεί κατάλαβα, ότι επειδή ο Κρισναμούρτι είχε κάποιους πολύ καλούς φίλους στη Ρώμη και πήγαινε μέχρι το ’70 Ιταλία κι έδινε ομιλίες, εκεί θα άκουσε αυτή τη λέξη. Και νομίζω ότι πραγματικά, είναι μια πολύ καλή λέξη για να περιγράψει κάποιον που δεν ασχολείται σοβαρά και σε βάθος με κάτι, όπως φαίνεται και στο απόσπασμα που μετέφρασα. Και για να κλείσω και να μη σας πρήζω άλλο με «φιλολογικές λεπτομέρειες», να πω κι ότι ολοκληρώνοντας την … «έρευνά» που έκανα για τη λέξη, έβαλα τα γέλια καθώς σκέφτηκα ότι εκτός των άλλων που έμαθα από τον Κρισναμούρτι (αν έμαθα τίποτα) έμαθα και μια «ελαφριά» βρισιά: Όταν συναντώ κάποιον που δεν παίρνει στα σοβαρά τη δουλειά που κάνει, να του λέω: «Άντε ρε, ντιλετάντη…». Χα, χα, χα…
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

 

Πού ταιριάζουν οι «ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ»

Την Παρασκευή που μας πέρασε, στις 10 του μήνα, ήμουν καλεσμένος στην καινούρια μεσημεριάτικη (12 με 2)  εκπομπή του ΣΚΑΪ , «Οι Αταίριαστοι», με τον Γιάννη Ντσούνο και τον Χρήστο Κούτρα. (Αν θέλετε μπορείτε να δείτε εκπομπές τους κάνοντας κλικ ΕΔΩ ). Και οι δύο αυτοί δημοσιογράφοι, είναι «Παραμυθομεγαλωμένοι».  Ομολογώ, πως δεν το περίμενα ότι σε μία συνέντευξη στην τηλεόραση θα συγκινηθώ!  Κι όμως το ΄παθα κι αυτό! Καθώς μου παίρνανε τη συνέντευξη -που αν θέλετε μπορείτε να τη δείτε στο βίντεο που ανέβασα εδώ- έτσι όπως κάθονταν απέναντί μου, και με κοίταζαν έχοντας  ένα αδιόρατο τρυφερά παιδικό πονηρό ύφος,  τους σκέφτηκα μικρά αγοράκια, να κάθονται μπροστά στην τηλεόρασή τους και να με βλέπουν σαν Παραμυθά, κάπου σαράντα χρόνια πριν! Και να τώρα, τόσα χρόνια μετά, πάλι καθισμένοι απέναντί μου, αλλά εγώ να τους βλέπω και εκείνοι να μου παίρνουν συνέντευξη για τον «Παραμυθά»! Ε. συγκινήθηκα και τους είπα, ότι έχουν και κάτι που αν και… «αταίριαστοι», ταιριάζουν:  έβλεπαν και οι δύο «Παραμυθά».  Κι εξαιτίας αυτής της συγκίνησης που ένοιωσα στιγμιαία, δέχτηκα να διαβάσω κάτι από ένα παραμύθι, κάτι που δεν το έχω ξαναδεχτεί ποτέ μου να το κάνω! Τα υπόλοιπα, στο βίντεο που κρατάει 8 λεπτά περίπου.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

Τόπο στα… παιδιά!

happy-kids

«Τόπο στα… παιδιά»  σ” αυτό το blog, θέλει να πει ο τίτλος του post. Ήμουν  έτοιμος να ανεβάσω τη συνέντευξη που έδωσα χτες, Παρασκευή, στην εκπομπή του ΣΚΑΪ «Οι Αταίριαστοι», όταν μου ήρθε ειδοποίηση για ένα post που ανέβηκε στο blog, ASPA on line που το παρακολουθώ από τότε που είχα μιλήσει στην συνάντηση που είχαν οργανώσει οι «ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ». Το post αυτό είχε τον απίθανο τίτλο, «Εκτάκια υιοθετούν πρωτάκια…» που με εντυπωσίασε! Σε κάποιο Δημοτικό Σχολείο, που δεν αναφέρεται ποιο είναι, κάθε πρωτάκι του σχολείου, υιοθετείται στην αρχή της χρονιάς από ένα εκτάκι. Το εκτάκι αναλαμβάνει να  προστατεύει το πρωτάκι, να το καθοδηγεί και να το βοηθάει σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Έτσι το πρωτάκι ξέρει ότι μπορεί να απευθυνθεί και κάπου αλλού εκτός από τους δασκάλους του για οτιδήποτε το απασχολεί. Και τα εκτάκια κρατούν συνεχώς τα μάτια τους ανοιχτά για οτιδήποτε μπορεί να χρειαστούν τα πρωτάκια τους!
Μπορείτε να μάθετε περισσότερα, πηγαίνοντας στο blog και σε αυτό το post κάνοντας κλικ ΕΔΩ.  Θα κλείσω, με το φοβερό γράμμα που έγραψε ένα κορίτσι πρωτάκι στο κορίτσι εκτάκι που το είχε υιοθετήσει, αλλά φεύγει από το Σχολείο γιατί θα πάει γυμνάσιο!!!  Το γράμμα μου θύμισε κάποια από τα ποιήματά μου που και υπάρχουν στο καινούριο βιβλίο μου, «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα»,  που σας μίλησα γι” αυτό σε προηγούμενο post , και κάπου λέει ότι ο έρωτας μοιάζει με την αγάπη, αλλά δεν είναι αγάπη – ο έρωτας  πεθαίνει, αλλά η αγάπη, ποτέ. Το γράμμα του μικρού κοριτσιού  στην αρχή μοιάζει σαν ερωτικό, αλλά είναι αληθινή αγάπη, γεμάτη από την αθωότητα ενός παιδιού. Σας εύχομαι να γεμίσουν οι καρδιές σας  με τέτοια αθωότητα και τρυφερότητα.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

card21

 

 

 

«Το λάθος»

«Το Λάθος», είναι ο τίτλος μιας εξαιρετικής ταινίας μικρού μήκους, που έκαναν οι μαθητές και οι μαθήτριες  της Ε΄ και Στ΄ Τάξης του Δημοτικού Σχολείου Οίας. Μου ήρθε μια ειδοποίηση για διάφορες ταινίες και ανάμεσά τους ήταν κι αυτή. Μου άρεσε πάρα πολύ! Και βέβαια αποφάσισα να την ανεβάσω εδώ. Δεν θα πω τίποτε άλλο, αφού μπορείτε να την δείτε, παρά μόνο ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που την έφτιαξαν. Μπράβο σας παιδιά!
Καλό βράδυ.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

«Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα», βιβλίο…

Cover Lost key

Αυτό είναι το εξώφυλλο του βιβλίου μου με ποιήματα για τον έρωτα, σχολιασμένα με κείμενα του Κρισναμούρτι γι΄αυτόν, και σχέδια της κόρης μου, που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Γι΄αυτά τα ποιήματα σας έχω ξαναμιλήσει εδώ, κι όπως βλέπετε στα δεξιά του blog με τις κατηγορίες των posts, υπάρχει και ειδική κατηγορία με αυτόν τον τίτλο, όπου κατά καιρούς έχω ανεβάσει πέντε ακόμα posts, που αν θέλετε μπορείτε να τα δείτε. Τελευταία φορά, ήταν τότε που τα ποιήματα ανέβηκαν σαν e-book στις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Σήμερα, κυκλοφόρησαν και σαν βιβλίο. Στις αριστερές σελίδες, είναι τα ποιήματα, ενώ στις δεξιές, απέναντι από το κάθε ποίημα, υπάρχει κι ένα κείμενο του Κρισναμούρτι για τον έρωτα ή την αγάπη.
ΧΑΜ.ΚΛΕΙΔΙ.1.2

Τέλος, ανάμεσα στα ποιήματα, σε κάποιες σελίδες υπάρχουν και επτά σχέδια της Μαρίας, της κόρης μου, που έχει κάνει και το εξώφυλλο. Ένα από τα σχέδια, είναι κι αυτό εδώ.
ΖΕΥΓΑΡΙ

Και θα κλείσω το post με το προτελευταίο ποίημα που έχει τίτλο, «ΕΞΟΔΟΣ» και το κείμενο του Κρισναμούρτι που υπάρχει στην απέναντι σελίδα.

ΕΞΟΔΟΣ

Η ανείπωτη θλίψη
των γνήσιων
 ερωτικών τραγουδιών,
μαρτυράει
την απέραντη μοναξιά
των ανθρώπων,
και την απουσία
 αληθινής αγάπης
 από τις καρδιές τους.
Τα δάκρυα των ανθρώπων
έχουν γεννήσει τον Θεό
όπως γεννήσανε και τον έρωτα.

Από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ». Ερώτηση 30.
«…Επειδή έχετε χάσει το τραγούδι από την καρδιά σας, κυνηγάτε τον τραγουδιστή. Επειδή δεν υπάρχει αγάπη θέλουμε να μας την δώσει κάποιος άλλος άνθρωπος ή ο Θεός. Αν αγαπούσαμε πραγματικά, ξέρετε τι διαφορετικός που θα ήταν αυτός ο κόσμος;  Θα είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι άνθρωποι. Οπότε δεν θα επενδύαμε την ευτυχία μας σε αντικείμενα, στην οικογένεια, σε άλλους ανθρώπους, σε ιδανικά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι κι επομένως τα αντικείμενα, οι άνθρωποι και τα ιδανικά δεν θα δυνάστευαν τις ζωές μας. Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα. Επειδή δεν αγαπάμε κι επειδή δεν είμαστε ευτυχισμένοι, επενδύουμε σε τούτο ή σ’ εκείνο, νομίζοντας ότι αυτά θα μας χαρίσουν την ευτυχία…»

Για όσους θα ήθελαν πιθανόν να το πάρουν, θα βρίσκεται στα Βιβλιοπωλεία από την επόμενη Δευτέρα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Για την επίγνωση

palmtree.4
Σκέφτηκα να σας αντιγράψω εδώ, ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τελευταία  ( «Μιλώντας για τον Θεό» )  και που νομίζω ότι έχει ένα γενικότερο ενδιαφέρον, κι όχι μόνο για εκείνους που ασχολούνται πιο ειδικά. Έχει σχέση με την επίγνωση.

Καλό βράδυ
Π.

«…Το να έχεις επίγνωση είναι μια εξαιρετική κατάσταση του νου — να έχεις επίγνωση όσων σε περιβάλλουν· του δέντρου, του πουλιού που κελαηδά, του ηλιοβασιλέματος πίσω σου· να έχεις επίγνωση  των προσώπων, των χαμόγελων· να έχεις επίγνωση της βρωμιάς στο δρόμο· να έχεις επίγνωση της ομορφιάς της γης, του φοίνικα με φόντο το ηλιοβασίλεμα, των κυματισμών του νερού. Απλώς να έχεις επίγνωση, χωρίς να κάνεις επιλογές. Σας παρακαλώ, κάντε το κάποια στιγμή, καθώς περπατάτε: ακούστε τα πουλιά χωρίς να τα ονομάζετε, χωρίς να αναγνωρίζετε τα είδη όπου ανήκουν, αλλά απλώς ακούτε μόνο τον ήχο· ακούστε την κίνηση των σκέψεών σας, χωρίς να τις ελέγχετε, χωρίς να τις πλάθετε, χωρίς να λέτε, «αυτό είναι σωστό, εκείνο είναι λάθος», απλώς προχωράτε μαζί τους. Αυτή είναι η επίγνωση στην οποία δεν υπάρχει καμία επιλογή, καμία αποδοκιμασία ή επιδοκιμασία, καμία κρίση, καμία σύγκριση ή ερμηνεία, μόνο απλή παρατήρηση. Αυτή η επίγνωση κάνει το νου σας εξαιρετικά ευαίσθητο. Τη στιγμή που δίνετε ονόματα, γιατί αυτό έχετε συνηθίσει να κάνετε, γυρίζετε πίσω στο χρόνο, ο νους σας γίνεται αργόστροφος.
Σε αυτή την κατάσταση επίγνωσης υπάρχει προσοχή· όχι έλεγχος, όχι συγκέντρωση, αλλά προσοχή. Δηλαδή, ακούς τώρα τα πουλιά, κοιτάς το ηλιοβασίλεμα, κοιτάς την ηρεμία των δέντρων, ακούς τα αυτοκίνητα να περνούν, ακούς τον ομιλητή και προσέχεις το νόημα των λέξεων, προσέχεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, και την κίνησή τους μέσα σε αυτή την προσοχή. Είσαι πέρα για πέρα προσεκτικός, χωρίς όριο, όχι μόνο συνειδητά, αλλά και ασυνείδητα. Το υποσυνείδητο είναι πιο σημαντικό· οπότε πρέπει να ερευνήσει κανείς, μόνος του, πολύ βαθιά το υποσυνείδητο.
Δεν χρησιμοποιώ τη λέξη υποσυνείδητο ως τεχνικό όρο ή σαν βάση κάποιας  τεχνικής. Δεν τη χρησιμοποιώ με την έννοια που τη χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι αλλά για εκείνο το μέρος του νου του οποίου δεν έχουμε συνείδηση. Γιατί οι περισσότεροι από εμάς ζούμε στην επιφάνεια του νου: αποκτούμε γνώσεις ή κάποια τεχνική, πηγαίνουμε στη δουλειά, τσακωνόμαστε, κουτσομπολεύουμε, παντρευόμαστε, κάνουμε παιδιά, και λοιπά. Ποτέ δεν δίνουμε προσοχή στο βάθος της ύπαρξής μας, που είναι το αποτέλεσμα της κοινωνίας όπου ζούμε, των φυλετικών μας προκαταλήψεων, ολόκληρου του παρελθόντος, όχι μόνο του δικού σου ως άνθρωπος, αλλά και όλης της ανθρωπότητας, της αγωνίας της ανθρωπότητας. Όταν κοιμάσαι, όλα αυτά προβάλλονται σαν όνειρα, και μετά ασχολιέσαι με την ερμηνεία των ονείρων. Τα όνειρα γίνονται τελείως περιττά για τον άνθρωπο που μέσα στη μέρα είναι άγρυπνος, σε εγρήγορση και παρατηρεί, ακούει πραγματικά, έχει επίγνωση και προσοχή. Τώρα: αυτή η προσοχή απαιτεί τρομερή ενέργεια· όχι την ενέργεια που έχεις μαζέψει με πρακτικές, με εξάσκηση, με το να είσαι ανέραστος και όλα τα υπόλοιπα, που όλα αυτά είναι η ενέργεια της απληστίας. Μιλάω για την ενέργεια της αυτογνωσίας. Και τότε η ενέργεια για να έχεις προσοχή, στην οποία δεν υπάρχει καμία αίσθηση συγκέντρωσης,  έρχεται επειδή έχεις βάλει τα σωστά θεμέλια.
Η συγκέντρωση είναι αποκλεισμός·  θέλεις, να ακούσεις εκείνη τη μουσική που ακούγεται τώρα από κάποιον κοντινό δρόμο, αλλά θέλεις επίσης να ακούσεις τι λέει εδώ ο ομιλητής, οπότε αντιστέκεσαι σε εκείνη τη μουσική και προσπαθείς να συγκεντρωθείς για να ακούσεις τον ομιλητή· στην πραγματικότητα, λοιπόν, δεν δίνεις  πλήρη προσοχή. Ένα μέρος της ενέργειάς σου χάνεται για να αντισταθείς σε εκείνη τη μουσική και ένα μέρος της προσπαθεί για να ακούσεις τι λέγεται εδώ, οπότε δεν ακούς εντελώς. επομένως δεν είσαι προσεκτικός. Αν λοιπόν συγκεντρώνεσαι για ν’ ακούσεις, απλώς αντιστέκεσαι, αποκλείεις. Αλλά ένας νους που είναι προσεκτικός μπορεί να συγκεντρώνεται και να μην αποκλείει….»

 

 

Τα γενέθλια ενός Μουσείου

Museum
Ένα blog, όπως αυτό εδώ του «Παραμυθά», που έχει σχέση με τα παιδιά, δεν θα μπορούσε να περάσει τη σημερινή ημέρα χωρίς να αφιερώσει ένα post στα γενέθλια του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, στην Πλάκα, που από σήμερα, 27 Σεπτεμβρίου, γιορτάζει τα είκοσι χρόνια από την ίδρυσή του το 1994, με μία έκθεση παιδικής ζωγραφικής. Το θέμα της έκθεσης είναι  «Το δικαίωμα να είσαι παιδί» όπου μπορεί κανείς να δει ογδόντα τέσσερα ζωγραφικά και παιδικά έργα , βραβευμένα συμμετοχές σε Πανελλήνιους Διαγωνισμούς Παιδικής Ζωγραφικής, αλλά και από κάποια που ανήκουν στις συλλογές του. Το Μουσείο μπορούν να το επισκεφτούν παιδιά από 5 έως 11 χρονών. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα, γιατί μπορείτε να βρείτε ό,τι πληροφορίες  θέλετε στο link που έβαλα πριν, αλλά και στο βίντεο του Μουσείου που έβαλα εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π

YouTube Preview Image

 

 

Απίστευτο!!!

Όλα αυτά τα χρόνια που έχω το μπλογκ, έχω πολλές φορές αλλάξει  το ποστ που ήταν να ανεβάσω την τελευταία στιγμή, αλλά αυτή τη φορά το έκανα επειδή εντυπωσιάστηκα από ένα βίντεο πιο πολύ από ποτέ. Όπως, αρκετές φορές τελευταία, έπεσα πάνω σ΄αυτό το βίντεο τυχαία,  ΕΔΩ,  ψάχνοντας για κάτι άλλο στο ίντερνετ. Εντυπωσιάστηκα  πάρα πολύ από το χορό που κάνουν δύο παιδάκια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, μάλλον από δέκα χρονών και κάτω.  Για δείτε το. Είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

Μπλογκοπεριοδικό για το Σαββατοκύριακο

Καλά, έχω πολύ πράμα σήμερα σ” αυτό το ποστ από την πιο παραμελημένη μου κατηγορία, το μπλογκοπεριοδικό.  Έτσι, μια και μου «έκατσαν» από το πουθενά τρία θέματα άσχετα μεταξύ τους, αποφάσισα να φτιάξω ένα μπλογκοπεριοδικό για το Σαββατοκύριακο. Και πρώτα, κάτι που έχει σχέση με την επικαιρότητα: την Λέιντυ Γκαγκά. (Ναι, εκεί ο τόνος)  Καθώς μου έκανε εντύπωση το πώς έκανε ο κόσμος στο αεροδρόμιο και το ότι έχουν πουληθεί όλα τα ακριβά εισιτήρια  (500 ευρώ)  για τη σημερινή συναυλία, είπα να μπω στο ίντερνετ να δω «περί τίνος πρόκειται» που λένε, γιατί δεν την είχα δει κανονικά ποτέ μου. Για τα δικά μου γούστα, είναι ψιλονούμερο, αλλά επειδή υπάρχουν κι άλλα τέτοια πια στη μουσική, ίσως είναι το καλύτερο «ψιλονούμερο» έως και το πιο «χοντρονούμερο»,  που – οφείλω να το ομολογήσω – όταν την ακούς και δεν την βλέπεις,  η φωνή της είναι μια χαρά.  Ψάχνοντας, λοιπόν, το ίντερνετ, βρήκα στη σελίδα του face book που έχει μια φίλη μου, μια αγγλική  γελοιογραφία  για την «Λέιντυ», που μου άρεσε πολύ. Το σχόλιο από κάτω, λέει: «Νωρίτερα σήμερα, η Λέιντυ Γκάγκα, δώρησε γενναιόδωρα τα παλιά της ρούχα σε άστεγους». Χα, χα, χα… δείτε πώς έγιναν….
Lady Gaga

Το επόμενο …»άρθρο»  του περιοδικού μας, έχει να κάνει με τον «Παραμυθά». Συγνώμη που είναι κάπως σαν να περιαυτολογώ, αλλά είναι ένα σχόλιο μιας «παραμυθομεγαλωμένης” μαμάς, στο face book, που μου έκανε εντύπωση γιατί δεν έχει ξαναπεί ποτέ κανείς κάτι τέτοιο ακριβώς για την εκπομπή: «Καθώς μου έρχεται συνέχεια ο Παραμυθάς στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως η μεγαλύτερη προσφορά του, κατά την υποκειμενική μου πάντα γνώμη, ήταν το μάθημα αισθητικής που έδινε στην εποχή του. Πολύ υψηλό επίπεδο αφήγησης, σχεδιασμάτων, παραγωγής. Και μετά εμείς μεγαλώνοντας είχαμε απαιτήσεις από το περιβάλλον μας. Δε νομίζω πως αγαπάμε τόσο αυτήν την εκπομπή μόνο για το μύθο ή τη νοσταλγία ή τη γλύκα έστω που μας άφησε».

Και θα κλείσω το «περιοδικό» με ένα βίντεο που μου έφερε μια γλύκα και μια μελαγχολία από τα νιάτα μου, από το 1967, από τα 23 μου. Η γλύκα έχει να κάνει με την πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου, που ένοιωσα «ερωτευμένος» με μια ηθοποιό του σινεμά, που ήταν όχι μόνο πανέμορφη και λαμπερή, αλλά και πολύ καλή ηθοποιός! Την Κατρίν Ντενέβ. Η μελαγχολία έχει να κάνει με το 1967 που είδα πρώτη φορά ταινία της, αλλά είναι και η χρονιά που έγινε η άθλια δικτατορία στην Ελλάδα και άλλαξε το δρόμο της ζωής πολλών από μας. Κάθε εβδομάδα παίρνω ένα μέιλ, που λέει ποια θα είναι τα καινούργια έργα που θα παιχτούν στην εβδομάδα που έρχεται. Ανάμεσα σ” αυτά, είδα έκπληκτος να λένε ότι έγινε επανέκδοση και ξαναπαίζεται η ταινία, «Η ωραία της ημέρας», του Luis Bunuel με την Κατρίν Ντενέβ, που η κριτική την έχει χαρακτηρίσει ως: «Μια από τις πιο σημαντικές κλασικές ερωτικές ταινίες όλων των εποχών».  Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Αν σας κάνει κέφι να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για την ταινία, κάντε κλικ ΕΔΩ.
Κι αν έχετε περιέργεια να πάρετε μια γεύση από την ταινία -αν δεν την έχετε δει ποτέ – δείτε το βίντεο που έχω βάλει ένα βίντεο και είναι το τρέιλερ της ταινίας, με ελληνικούς υπότιτλους.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image