Κι ένα τελευταίο…

180820141877
Κι ένα τελευταίο post από τη Σκιάθο θέλει να πεις ο τίτλος. Ενώ είχα αποφασίσει να μη βάλω άλλο post από το νησί, σήμερα λίγο πριν φύγουμε, βλέποντας το βίντεο που έφτιαξα για την πεθερά μου, με το κατέβασμα από το σπίτι στην παραλία που έχει να το κάνει εδώ και τρία χρόνια, μου άρεσε κι είπα τελικά να το ανεβάσω κι εδώ.
Καλή εβδομάδα (για να μην πω ακόμα και καλό χειμώνα).
Φιλιά
Π.

 

Σκιαθίτικο «Μπλογκοπεριοδικό»

Επειδή τη Δευτέρα τελειώνουν οι διακοπές, κι έχουν μαζευτεί μερικά θέματα εδώ στη Σκιάθο, είπα να τα μαζέψω και να τα βάλω όλα σ΄ ένα post, της κατηγορίας  Μπλογκοπεριοδικό. Είναι τρία λοιπόν: ένα κείμενο λίγες γραμμές, γραμμένο από έναν άνθρωπο που δεν το περίμενα να γράψει κάτι τέτοιο, μία Κινέζικη παροιμία και ένα βίντεο που ετοίμασα από τη… γνωριμία μου με μερικά άλογα.

                                                              Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

120820141872

Εδώ και τριάντα ένα χρόνια που έρχομαι τα καλοκαίρια στη Σκιάθο, στο σπίτι των πεθερικών μου,  συναντώ έναν συμπαθέστατο άνθρωπο που είναι ο κηπουρός του σπιτιού. Από την αρχή είδα ότι είναι ξύπνιος και έχει και φοβερό χιούμορ. Γενικώς συμπαθηθήκαμε από την αρχή. Ξέροντας, όμως, ότι είχε τελειώσει μόνο το Δημοτικό και ότι γενικώς δεν ήταν και πολύ του διαβάσματος, μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν προχθές, μου έδωσε ένα μικρό κομμάτι χαρτί, λέγοντάς μου: «Κοίτα κάτι που έγραψα». Το διάβασα και έμεινα! Όσοι έχει κάποια σχέση με θέματα αυτογνωσίας θα καταλάβετε γιατί. Χωρίς κανένα άλλο σχόλιο, σας αντιγράφω αυτό που διάβασα:  »Γράφω γιατί με γοητεύει να υπακούω σ” αυτόν που δεν γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός  που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και φέρεται εγγεγραμμένος  στα μητρώα αρρένων του Δήμου».

                                                  ΜΙΑ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ

Ακρίδα

Από μικρός μου άρεσε να πιάνω τα «αλογάκια της Παναγίτσας «, όπως τα έλεγε η μάνα μου, και να τους βγάζω τα φτερά για να την ακούω να μου λέει, «θα σου τα κόψει τα χέρια σου η Παναγίτσα με αυτό που κάνεις», και τελικά να μην γίνεται τίποτα, όπως τότε που είχα μουτζώσει τα εικονίσματα και μου είπε, «μην το κάνεις αυτό, γιατί θα στα κόψει τα χέρια σου η Παναγίτσα». Αλλά επειδή η «Παναγίτσα» ήταν καλός άνθρωπος, δεν μου τα έκοψε ποτέ και για τίποτα. Όλα αυτά, τα θυμήθηκα χτες, Δεκαπενταύγουστο της Παναγίας, όταν στο τραπέζι της βεράντας, τ” απόγευμα, είδα το αλογάκι που βλέπετε στη φωτογραφία. Και μου” ρθε να το βγάλω φωτογραφία, γιατί ήταν πολύ μεγάλο κι αντί ζωηρό πράσινο, που είναι αυτά τα έντομα, ήταν άσπρο και ξεθωριασμένο πράσινο. Κι όπως όταν ήμουν μικρός, (ξαναμωράθηκε ο παππούς) άρχισα να το πλησιάζω σιγά σιγά, όπως τότε, όχι βέβαια για να του βγάλω τα φτερά, αλλά για να του βγάλω φωτογραφία. Με εντυπωσίασε τρομερά, γιατί έμεινε εντελώς ακίνητο, και μάλιστα – όπως βλέπετε –  κοιτάζοντάς με. Όμως, η ιστορία δεν τελειώνει εδώ! Ετοιμάζοντας σήμερα το post,  μου ήρθε να μπω στο internet για να δω αν έχει τίποτα για τα «αλογάκια της Παναγίτσας».  Όχι μόνο έχει, αλλά ανακάλυψα ότι υπάρχει και κινέζικη παροιμία  με αλογάκι της Παναγίας! Και θα αναρωτηθείτε, τι θέλει σε μια βουδιστική χώρα, ένα χριστιανικό όνομα εντόμου; Έλα, ντε! Χριστιανικό δάχτυλος, σίγουρα. Δείτε, λοιπόν, την ιστορία για το πώς γεννήθηκε και τι σημαίνει  αυτή η παροιμία στην Κίνα.
Κάπου εκεί στο 770 μ.Χ.), μια μέρα ο βασιλιάς Τσουάν Γκονγκ -του Βασιλείου Τσι- πήγε για κυνήγι με το άρμα του. Ξαφνικά είδε ένα μικρό έντομο δίπλα στον δρόμο που ύψωνε τα χέρια του για να σταματήσει το άρμα. Ο Τσουάν Γκονγκ ρώτησε τον οδηγό:  «Τι έντομο είναι αυτό;» και απάντησε ο οδηγός: «Είναι ένα αλογάκι της Παναγίας που είδε το άρμα να προχωράει και προσπαθεί να το σταματήσει αντί να το αποφύγει. Τι επηρμένο έντομο που είναι!» Ο Τσουάν Γκονγκ γέλασε και είπε: «Θα ήταν πολύ γενναίο παλικάρι αν ήτανε άνθρωπος». Και τότε διέταξε τον οδηγό να προχωρήσει παρακάμπτοντας το αλογάκι της Παναγίας, για να μην το πατήσει. Αυτό το επεισόδιο  διαδόθηκε γρήγορα στο Βασίλειο του Τσι, όπου λέγεται ότι επειδή ο Βασιλιάς Τσουάν Γκόνγκ σεβότανε τα παλικάρια, πολλοί γενναίοι πολεμιστές βρέθηκαν κάτω από την προστασία του. Όμως, Κινέζικη παροιμία που λέει:  «Σαν το αλογάκι της Παναγίας που προσπαθεί να σταματήσει το άρμα»,   δεν συμβολίζει σήμερα τα παλικάρια. Συμβολίζει κυρίως τους ανθρώπους που έχουν έπαρση και επίσης την προδιαγεγραμμένη αποτυχία που θα έχει κάποιος που πάει να τα βάλει με μεγάλες και ακατανίκητες δυνάμεις. Για παράδειγμα, λένε: «Δεν μπορείς να τα βάλεις με τον κρατικό μηχανισμό. Θα χάσεις σίγουρα, σαν τον το αλογάκι της Παναγίας που προσπαθεί να σταματήσει το άρμα.»

                                 ΜΙΑ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΑΛΟΓΑ

Το τρίτο και τελευταίο θέμα του σημερινού μπλογκοπεριοδικού έχει να κάνει με… αλογάκια, αλλά κανονικά αυτή τη φορά. Την Τετάρτη πήγα μαζί με τα εγγονάκια μου, τον Αλέξανδρο και την Ίριδα, που είχαν μάθημα ιππασίας για να τραβήξω ένα βίντεο. Εκεί, όμως, με περίμενε μία έκπληξη: ένας από τους ιδιοκτήτες ήταν ένας φίλος που τον ξέρω εδώ απο παλιά, αλλά όχι σε σχέση με άλογα, Σχολή Ιππασίας και τέτοια, που όπως μου είπε είναι κάτι που ασχολείται εδώ και δύο χρόνια. Αφού είπαμε διάφορα, λοιπόν, και πριν αρχίσει το μάθημα, μου λέει: «Πάμε να σου γνωρίσω τα άλογά μας». Το βίντεο που θα δείτε, είναι από αυτή τη «γνωριμία» μου με τα άλογα, που την καταευχαριστήθηκα γιατί όλα ήταν πανέμορφα!
Θα τα πούμε από “βδομάδα πια, από την Αθήνα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

 

Και κάτι ακόμα…

Bourtzi.
Και κάτι ακόμα από την Κυριακάτικη προβολή της ταινίας του «Παραμυθά» στη Σκιάθο, που σας είπα στο προηγούμενο post. Είναι ένα βιντεοκλίπ ενάμιση λεπτού περίπου, που είχα ετοιμάσει, με το τραγούδι «Παραμυθά, παραμυθά…» και ζωγραφιές από τα βιβλία του, που προβαλλόταν για ένα τέταρτο πριν αρχίσει η κανονική προβολή της ταινίας, καθώς έμπαινε ο κόσμος. Ομολογώ ότι δεν είχα σκοπό να το ανεβάσω, αλλά η Στεφανία -γνωστή και ως Άιναφετς- που της άρεσε, επέμενε να το ανεβάσω για όλα τα «Παραμυθομεγαλωμένα» παιδιά που μπαίνουνε στο blog. Οι στίχοι είναι δικοί μου και η μουσική της Μαριέτας Φαφούτη που το τραγουδάει κι όλας υπέροχα. Αν σας κάνει κέφι, δείτε το.
Καλό βράδυ.
Π.

Ο Παραμυθάς με πανσέληνο

110820141869
Όπως σας έγραψα στο προηγούμενο post από τη Σκιάθο όπου βρίσκομαι, την Κυριακή έκανα προβολή στο Μπούρτζι,  μιας ταινίας του Παραμυθά που μοντάρισα από κάποιες εκπομπές και στο τέλος έπαιξα και με τα παιδιά.Την προβολή την είχε οργανώσει ο Πολιτιστικός Σύλλογος  »Οι δύο Αλέξανδροι». Το Μπούρτζι βρίσκεται πάνω σε ένα μεγάλο βράχο στο παλιό λιμάνι της Σκιάθου, όπως σας είχα πει και πέρσι που εκεί πάλι έκανα προβολή την ταινία της «Φόνισσας». Σ” αυτό το υπέροχο ανοιχτό θέατρο, έγινε και η προβολή του Παραμυθά. Αυτή η προβολή, όμως, είχε και κάτι σπάνιο που δεν μου έχει ξανασυμβεί ποτέ. Έγινε με πανσέληνο. Έχω φτιάξει ένα μικρό βίντεο, που δεν είναι και πολύ καλό, αλλά δίνει μια ιδέα του χώρου και της προβολής της ταινίας με την πανσέληνο. Στην αρχή, βλέπετε το Μπούρτζι απ” έξω, μετά περνάω στο ανοιχτό θέατρο κι ύστερα συνδέω την προβολή με την πανσέληνο. Το βίντεο κλείνει με ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το παιχνίδι που έκανα με τα παιδιά μετά την προβολή, που το έδωσε ένας γονιός.
Καλή βδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

 

Πρωτοβρόχια στη … Σκιάθο!

SKIATHOS 2014

Ναι, ναι, δεν είναι πλάκα ο τίτλος. Εδώ και δύο μέρες ρίχνει κάτι βροχές στη Σκιάθο, λες και είναι Οκτώβρης! Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε είναι από σήμερα το απόγευμα που άρχισε να ανοίγει (!) ο καιρός. Έβρεχε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να γίνει η αφισσοκόληση  για τη ταινία του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» που η προβολή της θα γίνει την Κυριακή. Αυτή είναι η «δουλειά» που σας είπα στο προηγούμενο post ότι έχω να κάνω στη Σκιάθο. Να και μία από τις πρώτες αφίσσες που κολλήθηκαν σήμερα τ΄ απόγευμα σε τοίχους.

070820141864

Αν κατά τύχη, βρίσκετε κανείς από σας που διαβάζετε αυτό post στη Σκιάθο και με παιδάκια, ελάτε στην εκδήλωση.  Θα περάσουμε ωραία.
Επειδή έχω διάφορα τρεχάματα μέχρι την Κυριακή για να φτιάξουμε τον καιρό να είναι καλός (ξέρετε τώρα, μάγισσα Κλοκλό, μάγισσα Άιναφετς, δουλεύουν σαν τρελές για να φτιάξουν τον καιρό), θα τα ξαναπούμε τη Δευτέρα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

ΣΙΝΕΑΚ (Γ΄ Μέρος)

images

Και πάμε για το τρίτο μέρος του αφιερώματος στο ΣΙΝΕΑΚ.
Εκτός από τα κινούμενα σχέδια, μου άρεσαν και τρεις ζωντανοί ήρωες κωμωδιών – μάλλον έξι. Ο Σαρλώ, οι Χοντρός και Λιγνός,  και το τρίο Στούτζες. Μ΄αυτούς γέλαγα πολύ. Από τους προηγούμενους που σας είπα,  αυτοί είχαν το πιο χοντρό χιούμορ, γι΄αυτό και φαίνονταν πιο αστείοι σε ένα παιδί 6 και 7 χρονών. Για σήμερα, λοιπόν, σας έχω μια κωμωδία με το Τρίο Στούτζες, που τους βλέπετε στη φωτογραφία, κι έχει τίτλο, «Γαμπρός χωρίς νύφη». Θα τα ξαναπούμε πια  από Σκιάθο, όπου πάμε αύριο για λίγες μέρες και για … κάποια δουλειά, που θα σας την πω στο επόμενο post.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

«Γκαστόνε»

Gastoneev.1
Όχι. Δεν είναι άλλο ένα post για το Σινέακ!  Εμένα εννοεί ο τίτλος! Ναι, αμέ…  Χα, χα, χα… Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Κατ΄ αρχήν, για τους νεώτερους, να πω ότι ο Γκαστόνε, είναι ένας από τους ήρωες του Ντίσνεϋ, στη σειρά με ήρωα τον Ντόναλντ Ντακ. Στη ζωγραφιά είναι όλα τα σχέδια που έγιναν γι” αυτόν από το 1948 που πρωτοδημιούργηθηκε, έως το 1966   που έχουμε την τελική του έκδοση. (Μόλις σκέφτηκα ότι είμαι τρία χρόνια μεγαλύτερός του, αφού γεννήθηκα το 1943. Χα, χα, χα…) Χθες, λοιπόν, γνωρίστηκα με μία κυρία που ενδιαφερόταν για τη δουλειά του Κρισναμούρτι και ήρθε να μιλήσουμε γι΄ αυτόν. Με ρώτησε πώς έγινε και ήρθα σε επαφή με τη δουλειά του Κρισναμούρτι και τον ίδιο, κι απαντώντας της τής είπα ότι όλο αυτό καθώς και άλλα πράγματα στη ζωή μου είναι εκείνο που λέει η Αγγλική λέξη seredipity (σερεντίπιτυ), που γι΄ αυτό έχω ανεβάσει πριν καιρό ένα post , που αν θέλετε μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ  ΕΔΩ. Να πω μόνο τώρα δυο λόγια για όσους δεν έχουν δει το post και δεν έχουν ξανακούσει τη λέξη «σερεντίπιτυ» που σημαίνει,  Το χάρισμα να βρίσκεις πολύτιμα  ή ευχάριστα πράγματα που δεν έψαχνες. Η λέξη αποθησαυρίστηκε στην αγγλική γλώσσα από κάποιον Oratio Walpole, το 1754, από ένα Ινδικό παραμύθι με τον τίτλο, «Οι Τρεις Πρίγκιπες από το Σερεντίπ». «Σερεντίπ» είναι το αρχαίο όνομα της Κεϋλάνης, η οποία από το 1972 ονομάζεται Σρι-Λάνκα. Το παραμύθι γράφτηκε στην Κεϋλάνη τον 5ο μ.Χ. αιώνα με τον τίτλο, «Οι τρεις πρίγκιπες από το Σερεντίπ» όπου αυτοί οι τρεις ταξιδεύοντας ανακάλυπταν συνέχεια  από σύμπτωση καλά πράγματα που δεν είχαν αναζητήσει…».  Και πάνω εκεί  που εξηγούσα τη σημασία της λέξης στην κυρία, ξαφνικά το πρόσωπό της γεμίζει με ένα χαμόγελο και -ως «παραμυθομεγαλωμένη» που ήταν –  μου λέει:  »Εγώ όταν σας έβλεπα μικρή στην τηλεόραση, σας έλεγα “Γκαστόνε’, χωρίς να ξέρω γιατί… έτσι…»   Ε, αυτό δεν μου το έχουν πει ποτέ! Ο ήρωας αυτός των κινουμένων σχεδίων, είναι ο ξάδερφος του Ντόναλντ Ντακ, ο  Γκαστόνε Ντακ, που ήταν ένας υπερβολικά τυχερός άνθρωπος, που του πήγαιναν πάντα όλα καλά χωρίς να κάνει τίποτα!  Βέβαια, εμένα δεν πήγε έτσι εύκολα η ζωή μου, αλλά μου έτυχαν διάφορα πολύ καλά πράγματα χωρίς να τα έχω επιδιώξει.  Τέλος πάντων, μου άρεσε και με διασκέδασε πολύ, ότι ένα κοριτσάκι της δεκαετίας του ’80, βλέποντας  τον «Παραμυθά», τον έλεγε  »Γκαστόνε», χωρίς και να ξέρει ακριβώς γιατί. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post, αφιερωμένο στον Γκαστόνε, πράγμα που δεν θα μου περνούσε ποτέ από το νου  αλλιώς, αφού είναι ένας από τους ήρωες των «Μικυμάους», που λέγαμε, που τον είχα ξεχάσει. Βρήκα κι ένα τρέιλερ, σαν βιντεοκλίπ  τραγουδιού για τον Γκαστόνε, με πλάνα από διάφορες ταινίες που «έπαιζε» με τον Ντόναλντ και σας το ανέβασα εδώ.
Καλό μήνα και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

ΣΙΝΕΑΚ (Β΄Μέρος)

sarlo_1
Και ας συνεχίσουμε τα posts για το Σινεάκ, περνώντας σε ένα βίντεο με έναν από τους πιο αγαπημένους μου ήρωες (και πολλών άλλων σε όλο τον κόσμο) που κι αυτόν τον πρωτογνώρισα στο Σινεάκ: Τον Σαρλώ. Ένα ήρωα που δημιούργησε ένας πολύ σπουδαίος καλλιτέχνης, ο Τσάρλι Τσάπλιν. Ο ήρωάς του εμφανίστηκε στην εποχή του βωβού κινηματογράφου. Όταν ήρθε ο «ομιλούν κινηματογράφος», όλοι πίστευαν ότι ο Σαρλώ θα σβήσει. Έκαναν λάθος. Ο Τσάπλιν έκανε ομιλούσες ταινίες, και πια μεγάλου μήκους, που πέρασαν στην ιστορία του κινηματογράφου, όπως «Ο Δικτάτορας», «Μοντέρνοι καιροί», «Το παιδί», και λοιπά. Όλα μπορείτε να τα δείτε στο internet. Για σήμερα, σας έχω μία μικρή ταινία που με είχε κάνει να γελάσω πολύ τότε που την είχα πρωτοδεί παιδί, και με έκανε και σήμερα. Την ταινία, «Η Μηχανή του Ταΐσματος ».
Καλό βράδυ.
Π.

YouTube Preview Image

Βιβλιοσπασμοθεραπεία

images

Για σήμερα, σας έχω μια «κουφή»  ιστορία ενός φίλου. Πριν, όμως, την αντιγράψω εδώ -μου ήρθε με γράμμα – θα πρέπει να σας πω δυο λόγια γι΄αυτόν. Είναι ένας φίλος που δεν τον έχω δει ποτέ και τον ξέρω μόνο από τα γράμματα που μου στέλνει – γράμματα,  όχι e-mails, εδώ και μερικά χρόνια! Τα γράμματα τα στέλνει βασικά στη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ, αλλά κάποιες φορές απευθύνονται και σε μένα. Ζει σε κάποιο νησί, είναι κάτω από σαράντα και όπως μου έχει γράψει ο ίδιος έχει κάποιο είδος σχιζοφρένειας για την οποία και του γίνεται κάποια θεραπεία. Εκείνο που τον χαρακτηρίζει, είναι ότι διαβάζει πολύ φιλοσοφία και βιβλία του Κρισναμούρτι και γι΄ αυτό γράφει στη Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι. Τα γράμματά του λένε διάφορες «τρέλες», όπως αυτή που θα διαβάσετε σήμερα, αλλά έχουν μια παράξενη ευαισθησία και χιούμορ, αλλά και λογική! Και αρκετές φορές, διαβάζοντάς τα, θυμάμαι ένα παλιό ανέκδοτο που με κάνει να γελάω πάντα. Ίσως το ξέρετε: Ένας τύπος περνάει με το αυτοκίνητό του από το Δαφνί, και κάποια στιγμή την ώρα που περνάει μπροστά από το Τρελοκομείο, νοιώθει το αυτοκίνητό του να τραντάζεται, να χάνει τη μία ρόδα του και να σέρνεται φρενάροντας. Μόλις σταματάει, κατεβαίνει και βλέπει την πίσω δεξιά ρόδα, να έχει χάσει όλα τα μπουλόνια της και να έχει βγει και να είναι πεσμένη λίγο πιο πίσω. Πηγαίνει τη φέρνει και αρχίζει να σκέφτεται τι να κάνει. Δεν βρίσκει τίποτα και μουρμουρίζει: «Τι να κάνω, τι να κάνω τώρα…»  Στην καγκελόπορτα του Τρελοκομείου, είναι ένας τρόφιμός  του που  παρακολουθεί τον οδηγό, και κάποια στιγμή του λέει: «Ε, κύριε… Βγάλτε από τις άλλες τρεις ρόδες από ένα μπουλόνι, βιδώστε μ΄ αυτές την τέταρτη ρόδα που έφυγε και πηγαίνετε στο πιο κοντινό συνεργείο να συμπληρώσετε τα μπουλόνια που θα λείπουν».  Ο οδηγός του αυτοκινήτου έμεινε για λίγο σκεπτικός και κατάλαβε ότι αυτό που του έλεγε  ο τύπος ήταν η πιο λογική λύση. Και τότε, με απορία και θαυμασμό γύρισε και τον ρώτησε: «Συγνώμη, αλλά εσείς είστε.. γκουχ, γκουχ,  καταλαβαίνετε… πώς το σκεφτήκατε αυτό»; Κι ο άνθρωπος πίσω από τα κάγκελα του λέει: «Μπορεί να είμαι τρελός, αλλά δεν είμαι και μαλάκας».
Σωστός!… Αυτό είναι το ανέκδοτο που σκέφτομαι κατά καιρούς, διαβάζοντας τα γράμματα που στέλνει ο φίλος. Και ήρθε η ώρα να διαβάσετε κι εσείς το τελευταίο που πήρα .
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Βιβλιοσπασμοθεραπεία

«Θα ζήσω, γιατρέ;» είπα.
«Ναι, νομίζω ναι…», είπε ο γιατρός.
«Πώς;», ρώτησα. «Θα κάνουμε καμιά δεκαριά Ηλεκτροσπασμοθεραπείες, όπως τότε στην Κλινική Γαλήνη;»
«Όχι», μου είπε ο γιατρός, «έχω κάτι καλύτερο. Ένα βιβλίο ειδικό για  Βιβλιοσπασμοθεραπεία στην καρδιά. Το βιβλίο ‘Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα’ του Νίκου Πιλάβιου. Θα συνέλθεις, θα δεις. Είναι σαν το μηχάνημα που δίνει σπασμούς στην καρδιά· το ‘χεις δει στα Νοσοκομεία».
Ο γιατρός έβαλε στο βιβλίο στην καρδιά μου. Άρχισε να κάνει  Βιβλιοσπασμοθεραπεία. Ήμουν σε αφασία. Έκανε δώδεκα, όσοι ήταν και οι Απόστολοι στο Ευαγγέλιο.
«Θα ζήσει γιατρέ;» ρώτησε η μάνα μου.
«Είναι μη-κερδοσκοπικό το βιβλίο του Νίκου, κυρία μου», είπε ο γιατρός. «Αν του στείλει τσάμπα σήμερα το πρωί  γράμμα με αυτά, αύριο το πρωί θα ξυπνήσει περδίκι. Θα στείλει, όμως, το γράμμα αμισθί. Χωρίς αμοιβή».

Υ.Γ. Όλα τα βιβλία του Κρισναμούρτι – και ίσως ΜΟΝΟ τα βιβλία τού Κρισναμούρτι, είναι ό,τι πρέπει για Βιβλιοσπασμοθεραπείες.  Εγώ τα εμπιστεύομαι. Παρακαλώ, δείξτε τους κι εσείς εμπιστοσύνη.

 

 

 

ΣΙΝΕΑΚ (Α΄ Μέρος)

CINEAC

Αυτό που βλέπετε, είναι διαφημιστικό του Κινηματογράφου Σινεάκ, που πρόσεξα ότι υπάρχει μέσα στο πρόγραμμα της παράστασης που έπαιξα για πρώτη φορά στο παιδικό θέατρο, το 1951. Το Σινεάκ, στη δεκαετία του ’5ο ήταν ο παράδεισος των παιδιών, γιατί αν εξαιρέσεις τα «Επίκαιρα», όλα τα άλλα ήταν ταινίες για παιδιά. Μάλιστα τώρα ανακάλυψα, γιατί όλες τις ταινίες με κινούμενα σχέδια, τις λέγαμε «Μίκυ Μάους, παρόλο που αυτό ήταν το όνομα μόνο μιας σειράς. Αν κοιτάξετε τη διαφήμιση, θα δείτε ότι λέει «Διασκεδαστικά Μίκυ-Μάους» και όχι, «διασκεδαστικά κινούμενα σχέδια» όπως θα ήταν σωστό. «Το πρόγραμμα του Σινεάκ άλλαζε κάθε εβδομάδα, και ο πατέρας μου με πήγαινε πάντα και βλέπαμε μαζί το πρόγραμμα. Ήταν από τις μεγαλύτερες χαρές μου σαν παιδί. Το Σινεάκ υπάρχει και σήμερα ως κτίριο, μόνο που εδώ και χρόνια έγινε θέατρο. Είναι στο γνωστό  κτίριο του REX, όπου υπάρχει και το Θέατρο Κοτοπούλη. (Περισσότερες πληροφορίες για το κτίριο μπορείτε να δείτε ΕΔΩ, απ” όπου πήρα και τη φωτογραφία.)  Οι είσοδοι του Σινεάκ, που βρισκόταν στο υπόγειο ήταν δύο, δεξιά και αριστερά στο κτίριο. Και να το κτίριο σε μια φωτογραφία από τότε. Το «τότε»,  φαίνεται από το τραμ που περνάει μπροστά από το κτίριο, από τα παρκαρισμένα ταξί, και – το καλύτερο όλων – από τον λούστρο μπροστά στη κολώνα, κάτω δεξιά, που με έκανε να θυμηθώ ότι οι καλοί επαγγελματίες λούστροι της Αθήνας τότε, φορούσαν ειδική στολή!
cineac.4

 

Στον τίτλο, γράφω, «Α΄ ΜΕΡΟΣ»,  γιατί σκοπεύω να αφιερώσω άλλα δύο ή τρία posts στο Σινεάκ με μικρά βίντεο από τις δύο πρώτες κατηγορίες του διαφημιστικού: «Ξεκαρδιστικές κωμωδίες» και «Διασκεδαστικά Μίκυ-Μάους». Οι αγαπημένοι μου ήρωες εκείνη την εποχή, ήταν  οι «Χοντρός-Λιγνός». Οι ταινίες τους στο Σινεάκ είχαν διάρκεια γύρω στα δεκαπέντε λεπτά, αλλά δεν μπόρεσα να βρω καμία από αυτές, κι έτσι σας μοντάρισα ένα πεντάλεπτο από την αγαπημένη μου τότε ταινία τους μεγάλου μήκους,  »Στη Λεγεώνα των Ξένων». Ο Χοντρός κι ο Λιγνός βρίσκονται στο Παρίσι, όπου ο Χοντρός ερωτεύεται μία ξενοδόχα παντρεμένη με αξιωματικό της Λεγεώνας των Ξένων, κι έρχονται έτσι τα πράγματα που κι οι δυο τους κατατάσσονται  στη Λεγεώνα των Ξένων. Αν θέλετε μπορείτε να δείτε όλη την ταινία – που κρατάει 68 λεπτά – με ένα κλικ, ΕΔΩ.
Και να το μικρό απόσπασμα που σας ετοίμασα.
Σας φιλώ
Π.