Το Κέντρο Κρισναμούρτι στην Αγγλία

Πριν μερικές ημέρες μου έστειλαν από το Krishnamurti Foundation της Αγγλίας ένα καινούργιο βίντεο για το Κέντρο Κρισναμούρτι (Krishnamurti Center)  στο Brockwood Park, που το βλέπετε στη φωτογραφία και που γι’ αυτό είχα ανεβάσει ένα post  γι’ αυτό πριν κάμποσα χρόνια. Το καινούργιο βίντεο είναι καλοφτιαγμένο και είναι μια πολύ καλή πληροφόρηση για το Κέντρο, κι έτσι σκέφτηκα να το ανεβάσω. Ίσως,  αν σας ενδιαφέρει και αν κανείς έχει το χρόνο και την δυνατότητα να πάει να το επισκεφτεί, να του είναι χρήσιμο. Αν θέλετε να το δείτε κάντε κλικ  ΕΔΩ.
Καλό τριήμερο.
    Π.

 

 

 

“Το βαλς των χαμένων ονείρων”

Ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά μουσικά κομμάτια είναι και το “Βαλς των χαμένων ονείρων” του Μάνου Χατζιδάκι και σήμερα, εντελώς τυχαία, έπεσα πάνω σε ένα βίντεο κλιπ με αυτό το κομμάτι, που δεν το είχα ξαναδεί και που είναι φτιαγμενο μόνο με φωτογραφίες μικρών παιδιών, εξαιρετικές και πολύ τρυφερές και γλυκές. Κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ.
Σας φιλώ πολύ
         Π.

 

 

 

 

 

“Σαν τον σκύλο με τη γάτα”

Έπεσα πάνω σε αυτήν τη γλυκειά φωτογραφία στο ίντερνετ που μου άρεσε πολύ και είπα να την ανεβάσω.. Μου θύμησε την έκφραση, “σαν τον σκύλο με την γάτα”. Η φράση υπονοεί την εχθρικότητα που υπαρχει ανάμεσα στα δύο ζώα, και αυτή η φωτογραφία είναι η διάψευσή της.
Καί σκέφτηκα να κλείσω το post  με μερικές ανάλογες εκφράσεις με ζώα, που άκουγα τους μεγάλους να τις λένε από μικρό παιδί.

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα
Δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα
Κατά φωνή κι ο γάιδαρος
Όταν λείπει η γάτα, χορεύουν τα ποντίκια
Ούτε γάτα, ούτε ζημιά
Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας
Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του
Γουρούνι στο σακί

Καλή εβδομάδα.
        Π.

 

 

 

Μία μικρή συνέντευξη

Εχθες το βράδυ, ή πιο σωστά, σήμερα στις μία και μισή τη νύχτα, ήμουν καλεσμένος μέσω SKYPE  στην εκπομπή VINYLIO του Αντώνη Κανάκη. Ήταν πολύ συμπαθητικά σε αυτή την εκπομπή με όλους τους “Παραμυθομεγαλωμένους” που παίρνουν μέρος. Αν σας κάνει κέφι δείτε την κάνωντας κλικ ΕΔΩ.  Κρατάει 7 λεπτά.
Καλό βράδυ.
   Π.

 

 

 

“Το ματαιόδοξο κοράκι”

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΟ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟ ΚΟΡΑΚΙ

Ψάχνοντας στο ίντερνετ να βρω κάποιο κινούμενο σχέδιο για να το ανεβάσω σήμερα βρήκα ένα που είναι βασισμένο σε ένα ελληνικό παραμύθι.  Το παραμύθι, “Το ματαιόδοξο κοράκι”. Μου άρεσε πολύ κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω σήμερα εδώ. Ελπίζω να αρέσει και σε σας και στα παιδάκια που θα το δούνε βέβαια. Θα το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. 
Καλό τριήμερο.
          Π.

 

 

 

 

 

“Το χαμένο κλειδί του έρωτα”

Όπως ξέρετε όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog από την αρχή του, πριν κάμποσα χρόνια, το 2010, οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, έβγαλαν ένα βιβλίο με ποιήματα που είχα γράψει για τον έρωτα, σε συνδυασμό με κείμενα τού Κρισναμούρτι για τον έρωτα, με τίτλο, “ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ”. Έκανα μάλιστα και μία κατηγορία με αυτόν τον τίτλο στο blog και ανέβασα διάφορα κομμάτια από αυτό το βιβλίο. Ξαφνικά, θυμήθηκα αυτήν την κατηγορία posts και είπα να ανεβάσω άλλο ένα πολύ μικρό ποίημα από το βιβλίο, με το αντίστοιχο κείμενο τού Κρισναμούρτι. Και πρώτα το ποίημα.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕIΝΑI ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
Ο έρωτας είvαι έvα παράθυρo στηv αγάπη.
Όταv μας αvoίγεται,
εμείς τραβάμε τις κoυρτίvες,
για vα μηv μπoρέσει τo φως της
να μπει μέσα στo δωμάτιo.

Και το κείμενο τού Κρισναμούρτι που συνοδεύει το ποίημα. Είναι από μία Συζήτηση, που έγινε στο  Μαδράς, το 1948.

«…Η αγάπη είvαι τo μόvo πράγμα πoυ μεταμoρφώvει. Μπoρείτε και oι ίδιoι vα έχετε πραγματική εμπειρία αυτoύ τoυ πράγματoς. Δεv έχετε ερωτευτεί πoτέ σας; Δεv έχετε vιώσει πoτέ αυθόρμητη τρυφερότητα για κάπoιov;…»

Καλή εβδομάδα.
           Π.

 

 

 

 

“Και τώρα τι κάνουμε;”

Δεν είχα στον νου μου να ανεβάσω μέσα στην εβδομάδα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι,  το “ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ” που μεταφράζω αυτό τον καιρό, όπως σας έχω πει, αλλά αυτό το κομμάτι που θα αντιγράψω εδώ μου έκανε πολύ εντύπωση και νομίζω ότι θα ενδιαφέρει όσους ασχολούνται με την δουλειά του Κρισναμούρτι.
Καλό Μήνα
      Π. 

“… Πειραματίζεστε με τις διδασκαλίες μου ή πειραματίζεστε με τον εαυτό σας; Ελπίζω να βλέπετε την διαφορά. Εάν πειραματίζεστε με όσα λέω δεν μπορεί παρά να φτάσετε κάποια στιγμή στο σημείο να πείτε, «και τώρα τι κάνουμε;» επειδή προσπαθείτε να πετύχετε κάποιο αποτέλεσμα που θεωρείτε ότι εγώ το έχω πετύχει. Νομίζετε ότι έχω κάτι που εσείς δεν έχετε και ότι εάν πειραματιστείτε με όσα λέω, θα το έχετε και εσείς – κι αυτό είναι εκείνο που κάνουν οι περισσότεροι από εμάς. Προσεγγίζουμε αυτά τα πράγματα με μία αντίληψη εμπορικής δραστηριότητας, «θα κάνω αυτό, για να κερδίσω εκείνο. Θα λατρέψω, θα διαλογιστώ, θα θυσιάσω, προκειμένου να κερδίσω κάτι».
Τώρα, μην κάνετε πρακτική εξάσκηση με τις διδασκαλίες μου. Δεν έχω τίποτα να πω για κάτι τέτοιο. Ή καλύτερα, όλο κι όλο εκείνο που λέω είναι: Παρατηρείστε τον ίδιο σας τον νου, δείτε σε τι βάθη μπορεί να φτάσει ο νους· τότε εσείς είστε εκείνο που είναι σημαντικό, όχι οι διδασκαλίες. Είναι σημαντικό για σας να βρείτε τους δικούς σας τρόπους σκέψης και τι συνεπάγεται αυτή η σκέψη, όπως δοκίμασα να επισημάνω σήμερα το πρωί. Και αν παρατηρείτε πραγματικά την δική σας σκέψη, εάν παρακολουθείτε, πειραματίζεστε, ανακαλύπτετε και μετά τα αφήνετε όλα, πεθαίνοντας κάθε μέρα για ό,τι έχετε μαζέψει, τότε δεν θα κάνετε ποτέ την ερώτηση, «και τώρα τι κάνουμε;»….”

 

 

“Κουραφέλκυθρα”

Πριν λίγο καιρό ήταν του Αγίου Αντωνίου και  σκέφτηκα να ευχηθώ χρόνια πολλά στον ανηψιό μου τον Αντώνη Βαβαγιάννη που γιόρταζε, αλλά κάτι έκανα λάθος και το post  δεν ανέβηκε. Σήμερα το θυμήθηκα και είπα να του αφιερώσω  το σημερινό post. Ο ανηψιός μου είναι δημιουργός  comics, που έγινε γνωστός αρχικά από την σειρά “Κουραφέλκυθρα”.  Όποιος θέλει να μάθει και να δει περισσότερα γι’ αυτόν -και να διασκεδάσει- μπορεί να κάνει κλικ ΕΔΩ.
Καλή εβδομάδα
         Π.

 

 

 

 

 

 

Πρόοδος και Επανάσταση

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “Όπως είναι κανείς”, που μιλάει για την εσωτερική πρόοδο και επανάσταση. Νομίζω ότι έχει πολύ ενδιαφέρον. Δείτε το.
Καλό Σαββατοκύριακο.
             Π. 

“… Βλέπουμε ότι υπάρχει πρόοδος σύμφωνα με την προφανή σημασία της λέξης· υπάρχουν καινούργιες εφευρέσεις, καλύτερα αυτοκίνητα, καλύτερα αεροπλάνα, καλύτερα ψυγεία, όπως υπάρχει και η επιφανειακή ειρήνη μιας προοδευτικής κοινωνίας και λοιπά. Αλλά αυτή η πρόοδος φέρνει ριζική αλλαγή μέσα στον άνθρωπο, σε εσάς και σε εμένα; Επιφανειακά αλλάζει τον τρόπο της ζωής μας, αλλά μπορεί ποτέ να μεταμορφώσει ριζικά την σκέψη μας; Και πώς μπορεί να γίνει μια τέτοια ριζική μεταμόρφωση; Νομίζω ότι είναι ένα πρόβλημα που αξίζει να το μελετήσουμε. Υπάρχει πρόοδος στην αυτοβελτίωση· μπορώ να είμαι καλύτερος αύριο, πιο ευγενικός, πιο γενναιόδωρος, λιγότερο φθονερός, λιγότερο φιλόδοξος. Αλλά η αυτοβελτίωση φέρνει μία πλήρη αλλαγή στην σκέψη κάποιου; Ή δεν υπάρχει καμία απολύτως αλλαγή, αλλά μόνο πρόοδος; Η πρόοδος συνεπάγεται χρόνο, έτσι δεν είναι; Είμαι αυτό σήμερα και θα γίνω κάτι καλύτερο αύριο. Δηλαδή, στην αυτοβελτίωση, στην αυταπάρνηση, στην αυτό-αποδοκιμασία, υπάρχει πρόοδος, η βαθμιαία εξέλιξη προς μία καλύτερη ζωή, που επιφανειακά σημαίνει επιφανειακή προσαρμογή στο περιβάλλον, εναρμόνιση με ένα βελτιωμένο μοντέλο, όντας διαμορφωμένος με έναν ευγενέστερο τρόπο και λοιπά. Αυτή την διαδικασία την βλέπουμε να γίνεται όλη την ώρα. Και θα πρέπει να έχετε αναρωτηθεί, όπως προσωπικά έχω κάνει, εάν αυτή η πρόοδος φέρνει μία θεμελιώδη εσωτερική επανάσταση, μία ψυχολογική επανάσταση.
Για μένα το σημαντικό δεν είναι η εσωτερική πρόοδος, αλλά η εσωτερική επανάσταση. Σας παρακαλώ μην τρομοκρα- τείστε από την λέξη επανάσταση, καθώς πάρα πολλοί άνθρωποι ζούνε μέσα σε μία πολύ προοδευτική κοινωνία σαν αυτήν. Αλλά νομίζω ότι αν δεν κατανοήσουμε την πολύ μεγάλη ανάγκη που υπάρχει για να φέρουμε μέσα μας μία ριζική αλλαγή στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, η απλή πρόοδος μέσα μας, είναι πρόοδος μέσα στη θλίψη· μπορεί να επηρεάζει το μαλάκωμα, το γαλήνεμα της θλίψης, αλλά δεν φέρνει το τέλος της θλίψης, που είναι πάντα κρυφή. Σε τελευταία ανάλυση, η πρόοδος με την έννοια του να γίνεις καλύτερα μέσα σε ένα χρονικό διάστημα είναι πραγματικά μία διαδικασία του εαυτού, του εγώ. Προφανώς υπάρχει πρόοδος στην αυτοβελτίωση, που είναι αποφασιστική προσπάθεια να είναι κανείς καλός, να είναι περισσότερο το ένα και λιγότερο το άλλο και λοιπά. Όπως υπάρχει βελτίωση στα ψυγεία και στα αεροπλάνα, το ίδιο επίσης υπάρχει βελτίωση του εαυτού, αλλά αυτή η βελτίωση, αυτή η πρόοδος, δεν ελευθερώνει τον νου από την θλίψη. …”

 

 

 

 

Χρόνια πολλά … blog

Πριν από μερικές ημέρες, στις 9 Φεβρουαρίου, το blog είχε τα γενέθλιά του και το ξέχασα. Το άνοιξα στις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Άρα έγινε 12 χρονών! Έτσι, λέω να ανεβάσω για την επέτειο μία ιστορία του Παραμυθά. Συμπτωματικά, σήμερα πήρα μία ειδοποίηση από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, ότι τελικά δεν θα εκδόσουν το όγδοο βιβλίο, τον “Δράκο της Κίνας”  που σας είχα είπα σε προηγούμενο  post ότι έχω γράψει. Οπότε σήμερα θα βάλω εδώ την ιστορία απ’ όπου ήταν και το όνομα του βιβλίου. Χρόνια πολλά, λοιπόν, στο blog  με τον “Δράκο της Κίνας”.
Σας φιλώ
    Π.

     Ένα πρωί πριν από μερικές ημέρες, ήρθε ο ταχυδρόμος και μου έφερε ένα τηλεγράφημα από τον φίλο μου τον Τσεν, τον Κινέζο. Το άνοιξα αμέσως και το διάβασα. «Φίλε μου Παραμυθά, έλα γρήγορα εδώ γιατί είναι μεγάλη ανάγκη. Τσεν». Σκέφτηκα ότι για να γράφει κάτι τέτοιο ο φίλος μου, που συνήθως είναι πολύ ψύχραιμος, θα πρέπει να συμβαίνει κάτι πραγματικά σοβαρό. Έκλεισα το σπίτι μου, κι έφυγα πετώντας για την Κίνα. Τη διαδρομή αυτή μέχρι το χωριό του φίλου μου την είχα ξανακάνει και είναι υπέροχη! Και κάποια στιγμή, έφτασα και κατέβηκα στο σπίτι του φίλου μου, που με είχε δει από το παράθυρο και βγήκε έξω να με υποδεχτεί.
«Καλώς τον φτερωτό μου φίλο», είπε ο Τσεν, κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση όπως συνηθίζεται στην Κίνα.
«Καλώς σε βρήκα, Τσεν», του απαντάω κι εγώ κι αμέσως εκείνος μου λέει: «Ήρθες πάνω στην ώρα του φαγητού, πέρασε μέσα».
Έτσι, κάθισα αμέσως στο τραπέζι μαζί με τον Τσεν και την οικογένειά του και φάγαμε ένα υπέροχο ρύζι με λαχανικά. Όταν τελειώσαμε το φαγητό λέω στον φίλο μου: «Και τώρα πες μου γιατί με κάλεσες, Τσεν».
«Πάμε να σου δείξω, Παραμυθά», μου λέει εκείνος. Βγήκαμε από το σπίτι κι αρχίσαμε να περπατάμε. Ύστερα από λίγο βρεθήκαμε μπροστά σε ένα καμένο δάσος, που ήταν δίπλα σε ένα μεγάλο ποτάμι.
«Πω, πω… Πώς κάηκε, Τσεν», ρώτησα τον φίλο μου.
«Έχει έρθει ένα δράκος στον τόπο μας, Παραμυθά. Ένας δράκος που βγάζει φλόγες από το στόμα του. Και δεν φτάνει που καίει τα φυτά που είναι γύρω του, αλλά πίνει και το νερό του ποταμού και θα μαραθούν όλα τα φυτά μας που είναι δίπλα στο ποτάμι. Γι’ αυτό σε φώναξα Παραμυθά, για να μας βοηθήσεις».
«Πάμε Τσεν. Πήγαινέ με εκεί που είναι ο Δράκος», είπα αμέσως και ξεκινήσαμε. Σε λίγο είχαμε πλησιάσει κοντά στο μέρος όπου ζούσε ο Δράκος. «Δεν προχωράω άλλο, φοβάμαι», μου λέει ο Τσεν. «Καλά, κάτσε εδώ και περίμενε», του είπα.
Έτσι, άφησα τον Τσεν και ξεκίνησα να πάω στον Δράκο, που ήταν εκεί κοντά. Ύστερα από λίγο περπάτημα, είδα στο βάθος του δάσους τον Δράκο. Ήταν πολύ μεγάλος, τεράστιος, και με εντυπωσίασε. «Πω… πω… ένας Δράκος!..», είπα δυνατά.
«Ποιος είσαι εσύ;» μου λέει ο Δράκος με μια φωνή τόσο ψιλή, που ήταν σαν να μιλούσε ένα μικρό κοριτσάκι, κι εγώ έβαλα τα γέλια.
«Χα, χα, χα… Πρώτη φορά βλέπω Δράκο που να έχει τόσο ψιλή φωνή… χα, χα, χα…»
«Δεν σε ακούω, έλα επάνω», μου είπε ο Δράκος κι εγώ πέταξα και κάθισα σε ένα κλαδί δίπλα στο κεφάλι του. Δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά από την πρώτη στιγμή συμπαθήσαμε ο ένας τον άλλον.
«Δεν ντρέπεσαι Δράκο μου, να καις τα δέντρα και να αδειάζεις το ποτάμι», του είπα ύστερα από λίγο
«Αχ, δεν το θέλω κι εγώ που βγάζω αυτές τις φλόγες, αλλά ξέρεις τι δίψα με πιάνει. Ούτε αν πιω όλο το ποτάμι δεν μπορώ να ξεδιψάσω».
«Έχω μια ιδέα», του λέω, «θέλεις να γίνεις μικρός; Να γίνεις ένα μικρό, συμπαθητικό Δρακάκι; Έτσι και οι φλόγες σου δεν θα κάνουν κακό και θα ξεδιψάς εύκολα».
Κι εκεί που δεν το περίμενα, με ρωτάει ο Δράκος: «Θέλω, αλλά πώς θα γίνει αυτό;» 
«Θα πάω σε ένα φίλο μου μάγο και θα μου δώσει κάτι για να το πιεις και να γίνεις μικρός. Ξέρω ότι μπορεί».
«Κάνε ό,τι θέλεις», μου φωνάζει ο Δράκος. «αλλά διψάω..»
«Κάνε υπομονή. Θα πάω και θα έρθω γρήγορα και θα ξεδιψάσεις με πολύ λίγο νερό».
Έτσι έφυγα πετώντας για τον φίλο μου τον μάγο. Πέταξα πάρα πολύ γρήγορα, όπως δεν πετάω συνήθως και σε λίγο έφτασα στο σπίτι του μάγου.
«Γεια σου, φίλε μου», του λέω, «έχεις κανένα μαγικό υγρό που να το πιεί ένας τεράστιος Δράκος και να γίνει μικρός;»
«Θα σου φτιάξω ένα, Παραμυθά μου», μου είπε ο μάγος. Πήγαμε μαζί στο εργαστήριό του κι εκεί μου ετοίμασε ένα μαγικό υγρό για τον Δράκο, που το έβαλε σε ένα γυάλινο μπουκάλι. Μόλις ήταν έτοιμο το πήρα, ευχαρίστησα τον φίλο μου τον μάγο και έφυγα πετώντας γρήγορα.
 Όταν έφτασα εκεί που ήταν ο Δράκος, πέταξα πάνω από το κεφάλι του και του φώναξα: «Άνοιξε το στόμα σου, άνοιξε το στόμα σου…». Μόλις άνοιξε το στόμα του, άδειασα εκεί όλο το μπουκάλι.
«Μμμ… πολύ ωραίο ήταν», είπε ο Δράκος γλύφοντας τα χείλια του και περίμενα να δω τι θα γίνει. Και πριν περάσει ένα λεπτό, ο Δράκος άρχισε να μικραίνει, να μικραίνει, μέχρι που έγινε λίγο πιο μικρός κι από ένα κοτόπουλο! Έγινε ένα όμορφο… Δρακάκι. Του έδωσα να πιει νερό και ξεδίψασε με πολύ λίγο πια. Τότε τον πήρα και πήγαμε πετώντας στο σπίτι του φίλου μου του Τσεν. Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Τα παιδιά του Τσεν ενθουσιάστηκαν με το Δρακάκι  κι έτσι η οικογένεια αποφάσισε να το κρατήσει. Ήταν όλοι ενθουσιασμένοι. Η οικογένεια επειδή είχαν και κάτι σαν ένα παράξενο ζωάκι στο σπίτι που το φρόντιζαν, κράτησαν  και το Δρακάκι, επειδή πια μπορούσε να πίνει λίγο νερό και να ξεδιψάει.