Pokemon…

Εδώ και μερικές μέρες, δουλεύω πάνω σε ένα post με θέμα αυτή την ιστορία με τo pokemon που γίνεται χαμός.  Διαβάζω-γράφω, διαβάζω-γράφω, αλλά έχω μπερδευτεί γιατί όσα εναντίον γράφουνε, γράφουνε κι άλλα τόσα υπέρ! Και πάνω εκεί, έπεσα πάνω σε μια γελοιογραφία του Αρκά για το θέμα, και έσβησα ό,τι είχα γράψει και μαζέψει  αποφασίζοντας να ανεβάσω αυτή τη γελοιογραφία και μόνο. Και κανένα σχόλιο.
Καλό βράδυ.
Π.

POKEMON

 

 

 

Μια ιστορία του Χότζα

Nasreddin_(17th-century_miniature)
Τελευταία με έχει πιάσει και κοιτάζω τις κατηγορίες των posts για να δω ποιες έχω παραμελήσει. Μια από αυτές είναι και η κατηγορία με ιστορίες του Χότζα, που την τελευταία την έχω ανεβάσει τον Φεβρουάριο του 2015. Έτσι για σήμερα, σας έχω μια ιστορία του Χότζα,  που την θυμάμαι κάθε φορά που έχω να δώσω μια ομιλία και βαριέμαι.
Καλή εβδομάδα
Π. 

Κάποτε κάλεσαν τον Χότζα, να δώσει μια ομιλία στους κατοίκους ενός γειτονικού τους  χωριού, με θέμα την Αλήθεια.  Εκείνος βαριόταν τρομερά, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς και πήγε.  Μόλις ανέβηκε στο βήμα, έκανε μια ερώτηση στο ακροατήριο:
«Θ’ αρχίσω με μια ερώτηση: Ξέρετε τι πρόκειται να σας πω».
Μερικοί χωρατατζήδες που ήθελαν να διασκεδάσουν, φώναξαν: «Όχι, όχι…»
«Τότε», είπε ο Χότζας με αξιοπρέπεια,  «δεν θα προσπαθήσω να διδάξω ένα τόσο απληροφόρητο ακροατήριο» και έφυγε αμέσως.
Την επόμενη εβδομάδα, αφού οι γεροντότεροι του χωριού πήραν υπόσχεση από τους ταραξίες ότι δεν θα ξανάκαναν πλάκα, παρακάλεσαν και πάλι τον Χότζα να πάει να τους μιλήσει.
Έτσι μόλις βρέθηκε  ο Χότζας πάλι στο βήμα, είπε:  «Θ’ αρχίσω με μια ερώτηση: Ξέρετε τι πρόκειται να σας πω»;
Οι άνθρωποι στο ακροατήριο ήταν αβέβαιοι για το πώς έπρεπε να αντιδράσουν, αλλά μερικοί, βλέποντας τον Χότζα που τους κοίταζε επίμονα, μουρμούρισαν διστακτικά: «Ναι… ναι…»
«Ε, τότε», είπε ο Χότζας,   «δεν υπάρχει λόγος να σας πω τίποτα» και έφυγε από την αίθουσα.
Για τρίτη φορά, όμως, μια αντιπροσωπεία από το κοντινό χωριό, και τον παρακάλεσε πιεστικά να πάει για μια ακόμα φορά.
Ο Χότζας δέχτηκε και μόλις ανέβηκε στο βήμα, ρώτησε πάλι το ακροατήριο: «Θα ήθελα να σας ρωτήσω: Ξέρετε τι πρόκειται να σας πω»;
Επειδή φαινόταν σαν να ζητούσε ειλικρινά μια απάντηση, κάποιοι φώναξαν: «Μερικοί από μας ξέρουν και οι άλλοι όχι».
«Ε, τότε», είπε ο Χότζας , «εκείνοι  που ξέρουν, να το πουν σε εκείνους που δεν το ξέρουν» και βγήκε αμέσως από την αίθουσα, αφήνοντας το ακροατήριο σύξυλο.

 

 

«Επιστροφή»

ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Καιρό είχα να ξεκινήσω να γράφω ένα post, και τελευταία στιγμή να σκεφτώ κάτι άλλο και να το αλλάξω. Εκεί, λοιπόν, που άνοιξα το blog  και κοίταζα το προηγούμενο post, που είναι ένα ποίημα από το βιβλίο μου «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα»,  η αναφορά του ποιήματος στην μετενσάρκωση, μου θύμισε ότι σαν επίλογο του βιβλίου, έχω ένα ποίημα με τον τίτλο «Επιστροφή» που σχολιάζεται με ένα κείμενο του Κρισναμούρτι για την μετενσάρκωση, που απ’ όσο ξέρω κανείς δεν έχει μιλήσει έτσι γι΄αυτήν. Έτσι, μια και την κατηγορία αυτή την είχα παραμελημένη, αποφάσισα να ανεβάσω σήμερα αυτό το ποίημα με το σχόλιο του Κρισναμούρτι και τη ζωγραφιά της «γυναίκας πεταλούδας» που έκανε η κόρη μου.
Καλό βράδυ
Π.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Φως. Απίστευτο φως!
Κι εκείνη η αίσθηση σαν πέταγμα,
σαν πέσιμο αργό
ή σαν κάτι,
που κρατάει κάτι άλλο απαλά
και το κατεβάζει αργά.
Και μια αίσθηση ακατανίκητης,
αλλά ευγενικής δύναμης
που δημιουργούσε αυτή την κίνηση·
μιας Ενέργειας, ναι μιας Ενέργειας
που αποχωριζόταν ένα κομμάτι της.
Υπήρχε μια δυνατή προσμονή
για ‘κείνο που επρόκειτο να συμβεί
και μαζί μια θλίψη απέραντη
για ‘κείνο που επρόκειτο να χαθεί
για άλλη μια φορά μέσα στους αιώνες.
Φως.
Απίστευτο φως που όλο και στένευε
και γινόταν ένας απαλός και ήσυχος στρόβιλος
που έπαιρνε ένα κομμάτι της  Ενέργειας
αποκόβοντάς το απ’ αυτήν.
Ένα κομμάτι της που ακόμα «ήξερε»,
ενώ  πλημμύριζε από επιθυμία να φύγει,
μια επιθυμία που έδινε «ενέργεια»
στο κομμάτι που αποχωριζόταν την Ενέργεια,
αλλά που ακόμα, ήξερε.
Ήξερε πού πήγαινε,
τι είχε να κάνει,
τι θα ‘πρεπε να δει,
αφού για άλλη μια φορά
δεν αφέθηκε να σβήσει, να χαθεί
μέσα στην Ενέργεια
 απ’ όπου είχε ξεκοπεί
και να γίνει για πάντα ένα μ’ Εκείνη.
Φως.
Απίστευτο φως
που όλο και «στένευε»,
όλο και «στένευε»…
Το κομμάτι της «Ενέργειας» ήξερε
ότι άρχιζε να μην «ξέρει» πια.
Και λίγο πριν σβήσει το φως,
κράτησε μέσα του, βαθιά,
την ανάμνηση όσων ήξερε
και θα ξεχνούσε:
μια απίστευτα μακρινή αίσθηση
εκείνης της μεγάλης «Ενέργειας»
που θα ονόμαζε, «Θεό»
και μια γλυκιά νοσταλγία γι’ αυτήν που,
λίγο πριν χαθεί εντελώς το φως,
κρύφτηκε βαθιά κι έμειν’ εκεί,
σαν μακρινή γνώση σε νάρκη.
Σκοτάδι.
……………………………………………
Στην Κλινική,
ο Μαιευτήρας είδε το μωρό να έρχεται.
 Το έπιασε απαλά και το βοήθησε να βγει.
 Το σήκωσε, το χτύπησε απαλά στην πλάτη
 κι εκείνο άρχισε να κλαίει.
………………………………………………
Το κομμάτι της «Ενέργειας»
γέμισε από μια αίσθηση
σαν να κόπηκε απότομα κάτι.
Είσοδος σε ένα πεδίο,
που αναγνωρίστηκε ως μοναξιά.
Θολό φως και ακαθόριστα σχήματα.
Σπάσιμο της σιωπής.
Πόνος.
Κενό.
Τέλος της διαδικασίας.
Ο Νόμος της Επιθυμίας
-κάτι σαν τον νόμο της βαρύτητας-
είχε λειτουργήσει,
για άλλη μια φορά,
στην εντέλεια.
Η ενότητα του κομματιού,
με Εκείνη την «Ενέργεια»,
θα υπάρχει πια μόνο σαν ψευδαίσθηση
— και μόνο μέσα στον έρωτα.

Και τώρα το κείμενο του Κρισναμούρτι που είναι από τη Δεύτερη Συζήτηση, με Βουδιστές Μοναχούς, το 1979

«… Η συνείδηση ενός ανθρώπου είναι η συνείδηση όλης της ανθρωπότητας. Αυτού του απέραντου ποταμού -που δεν έχει αρχή, και που πάντα συνεχίζει να κυλάει- και που εσύ κι εγώ και ο άλλος, είμαστε μέρος του.  Αλλά εγώ και ο άλλος πεθαίνουμε. Τι γίνονται όλες οι επιθυμίες  μου, τι γίνονται όλοι οι φόβοι μου, οι χαρές μου, οι ανησυχίες μου, οι προσδοκίες μου, οι φιλοδοξίες μου, το τεράστιο φορτίο θλίψης που κουβαλούσα για χρόνια, τι γίνονται όλα αυτά όταν το σώμα πεθάνει;  Ανακατεύονται με το ποτάμι της ανθρωπότητας. Είναι μέρος αυτού του ποταμού. Δεν ήταν ποτέ δικά σου. Δεν είναι δικά σου, είναι μέρος αυτού του ποταμού, που εκδηλώνεται με την μορφή του Χ του Ψ κ.λπ..  Τις δωδεκάδες Χ, Ψ και Ω. Αυτό το ποτάμι είναι φτιαγμένο από επιθυμία, φόβο, απελπισία, μοναξιά, όπως και από τα αντίθετά τους. Αυτά είναι το ποτάμι. Και είμαστε μέρος αυτού του ποταμού. Κι όταν το σώμα πεθάνει, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι τραγωδίες και οι δυστυχίες (και τα αντίθετά τους) συνεχίζονται… Εγώ πεθαίνω, αλλά το ποτάμι συνεχίζει. Το ποτάμι που είναι επιθυμία. Γιατί αυτό είναι το ποτάμι. Και το ποτάμι εκδηλώνεται σαν ο Χ, η Ψ, ο Ω… Με μια μορφή, ένα όνομα… Από την στιγμή, όμως, που μια εκδήλωση του ποταμού εγκαταλείπει το ποτάμι, γι’ αυτήν υπάρχει πλήρης ελευθερία από το ποτάμι. Το ποτάμι εκδηλώνεται μέσα από τον Χ, και με αυτή την «εκδήλωση», αν ο Χ δεν ελευθερώσει εντελώς τον εαυτό από το ποτάμι, θα ξαναγυρίζει πάλι και πάλι σ’ αυτό…».

 

 

 

 

 

«Αν είναι αλήθεια ότι…»

ΕΞ. ΧΑΜ.ΚΛΕΙΔΙ.C
Ο τίτλος του post είναι ο τίτλος από ένα ποίημα του βιβλίου μου «ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»,  που είναι και μια κατηγορία του blog. Στο βιβλίο, όπως ξέρετε όσοι μπαίνετε από καιρό  εδώ,  υπάρχουν ποίηματα για τον έρωτα και την αγάπη που έχω γράψει  και που το καθένα έχει απέναντί του, ένα κείμενο του Κρισναμούρτι για τον έρωτα και την αγάπη. Επίσης υπάρχουν και κάποιες ζωγραφιές που έχει κάνει η κόρη μου η Μαρία. Αν θέλετε να δείτε τα προηγούμενα ποιήματα που έχω ανεβάσει εδώ, πηγαίνετε στην κατηγορία «Το Χαμένο κλειδί του Έρωτα»,  κι αν θέλετε να δείτε το βιβλίο, κάντε κλικ ΕΔΩ.

Καλή εβδομάδα.
Π.

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ…
Ο Μότσαρτ σε φέρνει μαζί του
και πλημμυρίζεις το δωμάτιο,
κουβαλώντας μαζί σου τη γεύση
του περασμένου Σαββατοκύριακου,
από την επίσκεψη σ’ ένα χώρο
που τον συνέλαβε η καρδιά.
Μια γεύση λεπτή, φτιαγμένη από αγνά υλικά,
από χέρια στοργικά,· φτιαγμένη με φροντίδα,
με χαρά, με καλοσύνη και συμπόνια.
Μια γεύση που δεν έχει συναίσθημα,
σκέψεις, αύριο ή χθες.
Δεν κουβαλάς την ανάμνηση·
δεν φέρνεις ψευδαισθήσεις·
είσαι αυτό που ήσουν κι εκεί·
είμαι αυτό που ήμουν κι εκεί.
Το ίδιο, αλλά άλλο. Εκείνο, αλλά καινούργιο.
Ήσουν και είσαι εσύ — πάντα εσύ
Εσύ που πλημμυρίζεις το δωμάτιο τώρα.
Εσύ που υπάρχεις τώρα.
Εσύ που πέθανες μαζί με το χθες.
Εσύ που θα ‘θελα τόσο πολύ να σε γνωρίσω,
– αν είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος ξαναγεννιέται –
μέσα σε κάποιο τώρα του αύριο.

Και το κείμενο του Κρισναμούρτι, που είναι  ένα ποιήμα του με τίτλο, «Το τραγούδι της ζωής»,  από το βιβλίο του «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ».

Μην αποζητάς το άρωμα μιας μόνο καρδιάς
ούτε να κουρνιάζεις στο ήσυχο βόλεμά της,
γιατί εκεί μέσα κατοικεί
της μοναξιάς ο φόβος.
Πλημμυρίζω δάκρυα,
γιατί είδα
όλη την μοναξιά
που ‘χει η αγάπη
για τον έναν.
…………..
Στις σκιές που χορεύουν
κείτετ’ ένα μαραμένο φύλλο.

 

 

 

 

Γενέθλια

IMG_2822

Κατ’ αρχήν να πω ευχαριστώ πολύ σε όλους τους φίλους που από χθες που ήταν η μέρα των γενεθλίων μου μου στέλνουν τις ευχές τους με mail ή στο face book. Πάνε, λοιπόν, και τα 73 και μπήκα στα 74. Τα γενέθλια τα γιορτάσαμε πολύ μεταξύ μας -η Στεφανία, ο Κωνσταντίνος, η φίλη του η Νανά και εγώ- σε ένα πολύ ωραίο ταβερνάκι στο Καπανδρίτι. Εκτός από τη φωτογραφία, λοιπόν, σας έχω και ένα πολύ μικρό βίντεο από το σβήσιμο των κεριών τη; τούρτας. Και πάλι ευχαριστώ για τις ευχές.
Σας φιλώ
Π.

 

 

 

Μια συνέντευξη

3.-Nikos

Δεν ανέβασα ποστ τη Δευτέρα όπως συνηθίζω, γιατί το κομπιούτερ μου τα  ‘χε «παίξει» από την Κυριακή  και το πήρα σήμερα το απόγευμα. Για σήμερα θα ήθελα να αντιγράψω εδώ μια συνέντευξη που μου πήραν από το site POPAGANDA (ναι έτσι είναι χωρίς R) . Μου άρεσε πάρα πολύ γιατί είναι η μόνη που οι ερωτήσεις της  είχαν σχέση με την παιδική (από αυτήν είναι η φωτογραφία μου) και την εφηβική μου ηλικία, και μια σε λίγες μέρες είναι τα γενέθλιά μου, ε… ας  την ανεβάσω εδώ σαν πρόλογο.
Καλό βράδυ
Π.

Ποια είναι η πρώτη ανάμνηση της ζωής σου;
Η μητέρα μου να με ταΐζει γάλα με ψωμάκια και να μου διαβάζει στην εφημερίδα κόμικ του Ταρζάν.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σου παιχνίδι;
Κρυφτό

Τι θυμάσαι από την πρώτη ημέρα στο σχολείο;
Ότι μου φαινόταν τεράστιο! Ήταν ένα από τα καλύτερα κτίρια της εποχής στην Οδό Κωλέττη

Ποιο ήταν το αγαπημένο σου φαγητό;
Πατάτες τηγανητές με αυγό μάτι.

Πώς έπινες το γάλα σου;
Όπως είπα στην πρώτη ερώτηση. Αργότερα το έκοψα και δεν έχω ξαναπιεί ποτέ από τότε.

Είχες συμμετάσχει ποτέ σε σχολική παράσταση; Τι θυμάσαι;
Από 8 χρονών, το 1951,  (έως τα 16 μου) ήμουν πρωταγωνιστής του παιδικού θεάτρου και με βάζανε σε όλες τις παραστάσεις του σχολείου. Περισσότερο από όλες θυμάμαι εκείνη που είχα κάνει τον Παπαφλέσσα.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σου τραγούδι;
Το
You are my destiny του Paul Anka

Ποιο ήταν το αγαπημένο σου βιβλίο;
Οι Άθλιοι του Β. Ουγκώ

Ποιο ήταν η αγαπημένη σου τηλεοπτική σειρά;
Δεν υπήρχε τηλεόραση μέχρι τα 30 μου σχεδόν.

Ποια ήταν η αγαπημένη σου ταινία;
Όλες του Σαρλώ.

Πώς θυμάσαι τη γειτονιά που μεγάλωσες;
Σαν κάτι πολύ οικείο και ανθρώπινο. Είναι τα Εξάρχεια και δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι και σήμερα.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σου παγωτό;
Ξυλάκι ΕΒΓΑ με κρέμα σοκολάτα.

Ποιες ήταν οι καλύτερες καλοκαιρινές διακοπές που πέρασες ως παιδί;
Όλες που πηγαίναμε στις θείες μου στο Μπογιάτι, τον σημερινό Άγιο Στέφανο.

 

 

 

 

Πρακτική και ψυχολογική μνήμη

Brain

Την ιδέα για το σημερινό post μου την έδωσε μια ερώτηση που κάνει   στο προηγούμενο  post η Ελίνα:  «Λες να μη μου έχει φύγει η ψυχολογική μνήμη ακόμη;»  Έτσι,λοιπόν,  θυμήθηκα ένα πολύ καλό κείμενο του Κρισναμούρτι για τη μνήμη στο βιβλίο  «Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ«.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Τι εννοούμε λέγοντας μνήμη; Πηγαίνεις στο σχολείο και σε γεμίζουν  το κεφάλι με γεγονότα, με τεχνικές γνώσεις. Αν είσαι μηχανικός, χρησιμοποιείς τη μνήμη των τεχνικών γνώσεων για να κτίσεις κάποια γέφυρα. Αυτή είναι η πρακτική μνήμη. Υπάρχει όμως και η ψυχολογική μνήμη. Μου λες κάτι ευχάριστο ή δυσάρεστο, κι εγώ το συγκρατώ στη μνήμη μου· όταν σε ξανασυναντώ, σου συμπεριφέρομαι με βάση αυτή την ανάμνηση, την ανάμνηση εκείνου που είπες. Η μνήμη έχει δύο πλευρές: την ψυχολογική και την πρακτική. Είναι πάντα αλληλένδετες και επομένως όχι καθαρά ξεχωριστές. Ξέρουμε ότι η πρακτική μνήμη είναι ουσιαστική σαν ένα μέσο επιβίωσης, αλλά είναι και η ψυχολογική μνήμη το ίδιο ουσιαστική; Ποιος είναι ο παράγοντας που διατηρεί την ψυχολογική μνήμη; Τι είναι εκείνο που κάνει κάποιον να θυμάται ψυχολογικά την προσβολή ή τον έπαινο; Γιατί διατηρεί κανείς ορισμένες αναμνήσεις και σβήνει κάποιες άλλες; Προφανώς διατηρεί κανείς τις αναμνήσεις που του είναι ευχάριστες και αποφεύγει τις δυσάρεστες. Αν παρατηρήσετε θα δείτε ότι τις οδυνηρές αναμνήσεις τις σβήνουμε πιο γρήγορα από τις ευχάριστες. Ο νους είναι μνήμη, σε οποιοδήποτε επίπεδο και οποιοδήποτε όνομα και αν του δίνετε. Ο νους γεννιέται από το παρελθόν, είναι θεμελιωμένος στο παρελθόν, είναι μνήμη, είναι μια διαμορφωμένη κατάσταση. Τώρα: μ’ αυτή τη μνήμη ανταμώνουμε τη ζωή, αντιμετωπίζουμε κάθε καινούργια πρόκληση. Η πρόκληση είναι πάντα καινούργια και η αντίδρασή μας είναι πάντα παλιά, γιατί είναι το αποτέλεσμα του παρελθόντος. Έτσι, η μία κατάσταση είναι να βιώνει κανείς εμπειρίες χωρίς να μπαίνει στη μέση η μνήμη και η άλλη είναι να βιώνει τις εμπειρίες γράφοντάς τες στη μνήμη. Δηλαδή: Η ζωή φέρνει προκλήσεις, που είναι πάντα καινούργιες κι εγώ τις συναντώ με αντιδράσεις διαμορφωμένες από τις παλιές προκλήσεις. Τι συμβαίνει λοιπόν; Απορροφώ το καινούργιο, αλλά δεν το καταλαβαίνω, και το ζήσιμο της εμπειρίας είναι διαμορφωμένο από το παρελθόν. Οπότε υπάρχει μόνο μια μερική κατανόηση του καινούργιου, δεν υπάρχει ποτέ πλήρης κατανόηση. Αλλά μόνο όταν υπάρχει πλήρης κατανόηση οποιουδήποτε πράγματος δεν αφήνει σημάδι στη μνήμη.
Όταν υπάρχει μια πρόκληση, που είναι πάντα καινούργια, αντιδράς  με βάση την παλιά. Η παλιά αντίδραση διαμορφώνει την καινούργια κι επομένως τη διαστρεβλώνει, τη φορτώνει με προκατάληψη, οπότε δεν υπάρχει πλήρης κατανόηση του καινούργιου, που γι’ αυτό απορροφιέται από το παλιό και συνεπώς το δυναμώνει. Αυτό μπορεί να μοιάζει αφηρημένο, αλλά δεν είναι δύσκολο να το καταλάβετε αν εμβαθύνετε σ’ αυτό προσεκτικά. Η σημερινή κατάσταση σε όλο τον κόσμο απαιτεί μια καινούργια προσέγγιση, ένα νέο τρόπο αντιμετώπισης των παγκόσμιων προβλημάτων, που είναι πάντα καινούργια. Είμαστε ανίκανοι να το προσεγγίσουμε με φρέσκο μάτι, σαν κάτι καινούργιο, γιατί τα πλησιάζουμε με τον διαμορφωμένο νου μας, με τις εθνικές, τις τοπικές, τις οικογενειακές και τις θρησκευτικές προκαταλήψεις μας. Οι προηγούμενες εμπειρίες μας, ενεργούν σαν ένα εμπόδιο στην κατανόηση της καινούργιας πρόκλησης, κι έτσι εξακολουθούμε να καλλιεργούμε και να δυναμώνουμε τη μνήμη, οπότε δεν κατανοούμε ποτέ το καινούργιο, δεν αντιμετωπίζουμε ποτέ με πληρότητα την πρόκληση. Μόνο όταν μπορέσει κανείς να αντικρίσει την πρόκληση από την αρχή, με φρέσκο μάτι, χωρίς το παρελθόν, μόνο τότε δίνει εκείνη τους καρπούς της, τον πλούτο της.

 

 

 

Με αφορμή μια συνέντευξη

first1--17-thumb-large

Το σημερινό post μου ήρθε από μια συνέντευξη  που έδωσα στο ιντερνετικό περιοδικό POPAGANDA. που δεν ξέρω πότε θα δημοσιευτεί. Η πρωτοτυπία της  ήταν ότι όλες οι ερωτήσεις αφορούσαν στην παιδική  και εφηβική μου ηλικία,  και με αφορμή αυτό θυμήθηκα κάποια πράγματα που είχα ξεχάσει.  Η φωτογραφία έχει σχέση με το πρώτο. Αυτό που βλέπετε είναι το Πολυτεχνείο, στη γωνία Πατησίων και Στουρνάρα. «Στουρνάρα», όχι «Στουρνάρη» που γράφουν οι ταμπέλες. Το όνομα του δρόμου το άλλαξαν στη Δικτατορία για να μη θυμίζει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Όπως ξέρετε, ο Διοικητής της Τράπεζας της  Ελλάδος, λέγεται Γιάννης Στουρνάρας, κι όχι Στουρνάρης. Χα, χα, χα…  Το όνομα του ο δρόμος το πήρε από τον Νικόλαο Στουρνάρα. που ήταν ένας από αυτούς που προσέφεραν χρήματα για την ανέγερση του Πολυτεχνείου. Επίσης υπάρχει και η γνωστή ελληνική ταινία  «Πολυκατοικία οδός Στουρνάρα 288»   Αυτά όλα τα θυμήθηκα γιατί μία από τις ερωτήσεις της συνέντευξης ήταν για το σε ποια γειτονιά μεγάλωσα. Κι αυτή ήταν τα Εξάρχεια που κεντρικός της δρόμος ήταν η Οδός Στουρνάρα.  Θυμήθηκα και  τον καιρό της Χούντας, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, συνεργεία να καρφώνουν στους τοίχους των πολυκατοικιών τις ταμπέλες που όλοι ξέρουμε σήμερα, με το όνομα «Στουρνάρη».
Εκτός από αυτό, κάποια από τις ερωτήσεις , μου θύμισε και κάτι  διασκεδαστικό. Φράσεις που άκουσα στα παιδικά μου χρόνια και στην εφηβεία μου, από τον πατέρα μου και κάποιους θείους και φίλους της οικογένειας. Και θα κλείσω με αυτές.

Οι γυναίκες αγαπούν τους άντρες που τις κάνουν να γελούν.
Ή μικρός μικρός  παντρέψου ή μικρός μικρός καλογερέψου.
Να παίρνεις πάντα καινούργιο αυτοκίνητο και μεταχειρισμένη γυναίκα,  γιατί το μεταχειρισμένο αυτοκίνητο και η καινούργια γυναίκα έχουν πάντα προβλήματα.
Μια  γυναίκα θα βρει πάντα τρόπο να κάνει εκείνο που θέλει εκείνη, κι εσύ να μην καταλάβεις τίποτα.
Αν δεν υπήρχε η μαγκουφιά ο γάμος θα ήταν το χειρότερο πράγμα στον κόσμο. (Αυτό μου το είχε πει ο Χορν, όταν κάποτε ήμουν μπροστά σε ένα καυγά με την γυναίκα του)
Η γριά κότα έχει το ζουμί, αλλά η νέα το … τρυφερό κρέας.
Μια γυναίκα δύο άντρες, κομπολόι δίχως χάντρες. (Αυτό είχε γίνει και τραγούδι)

Καλό βράδυ
Π.

 

 

«Οι τέσσερις σύντροφοι»

Γεια σας. Για σήμερα σας έχω ένα εξαιρετικό «παραμύθι». Δεν είναι δικό μου. Το διάβασα στο ίντερνετ – ΕΔΩ  – και μου άρεσε τόσο πολύ που είπα να το αντιγράψω και να το βάλω εδώ. Διαβάστε  το.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια βασίλισσα, που είχε 4 συντρόφους. Πάνω απ’ όλους έδειχνε αδυναμία στον τέταρτο. Τον στόλιζε με ακριβά ρούχα, του χάριζε πάντα τα καλύτερα, τον στόλιζε με κοσμήματα, του φορούσε αρώματα και του φερόταν πολύ γενναιόδωρα.
Ο τρίτος σύντροφος της βασίλισσας είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση, ήταν αλαζών, όμως εκείνη τον αγαπούσε και τον σύστηνε με υπερηφάνεια στον κύκλο της και φοβόταν μήπως κάποια μέρα, θα την άφηνε για άλλη γυναίκα..
Ο δεύτερος σύντροφος της ήταν πάντα ευγενικός κι υπομονετικός μαζί της. Όταν εκείνη αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα, ήξερε ότι μπορούσε να βασιστεί πάνω του, ότι θα την άκουγε και θα τη βοηθούσε στην λύση του.
Ο πρώτος αν και ήταν πιστός σαν σκυλί και βρισκόταν πάντα δίπλα της, εκείνη δεν του έδινε σημασία, τον παραμελούσε, τον ειρωνευόταν και τον έδιωχνε από κοντά της.
Και μια μέρα, η βασίλισσα αρρώστησε βαριά και κατάλαβε πως θα πεθάνει. Σκέφτηκε τότε πως είχε 4 συντρόφους, όμως σε λίγο δε θα’χε κανέναν. Έτσι τους φώναξε όλους μπροστά της και ρώτησε πρώτα τον τέταρτο που ήταν η μεγάλη της αδυναμία: «Σ” αγάπησα περισσότερο από τους άλλους, σε είχα πάντα στα πλούτη, ντυμένο με τα πιο όμορφα ρούχα και μες την καλοπέραση, δε σου χάλασα ποτέ χατίρι. Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις για να έχω παρέα, εκεί που πάω;»
«Δεν υπάρχει περίπτωση! Εσύ τον δρόμο σου κι εγώ τον δικό μου. » απάντησε εκείνος κοφτά και την παράτησε σύξυλη. Τα λόγια του την πλήγωσαν σαν μαχαίρι στην καρδιά.
Μετά ρώτησε τον τρίτο σύντροφό της. «Σ “αγάπησα σ όλη μου τη ζωή και πάντα γύρευα την συντροφιά σου. Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις στο θάνατο;» «Όχι, φυσικά» απάντησε εκείνος. «Η ζωή είναι πολύ ωραία για να την αφήσω. Όταν πεθάνεις, θα παντρευτώ μια άλλη.» Η Βασίλισσα ένοιωσε να της κόβεται η αναπνοή και η καρδιά της βούλιαξε…
Ύστερα, ρώτησε τον δεύτερο σύντροφό της. «Πάντα ερχόμουν σε σένα για βοήθεια και πάντα ήσουν εκεί για μένα. Όταν πεθάνω, θα με ακολουθήσεις για να μου κρατάς συντροφιά;»
«Λυπάμαι, δε μπορώ να σε βοηθήσω τώρα. Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να “περπατήσω” μαζί σου μέχρι τον τάφο σου.», απάντησε το παλικάρι κάνοντας την καρδιά της να ραγίσει από θλίψη…
Τότε, ακούστηκε μια φωνή: «Εγώ βασίλισσα μου θα έρθω μαζί σου! Θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας!»
Η βασίλισσα γύρισε να δει από πού ερχόταν η φωνή και είδε τον πρώτο της σύντροφο. Φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένος και παραμελημένος.
Θρηνώντας η βασίλισσα του είπε, «αχ τι λάθος που έκανα η δύστυχη, έπρεπε να σε είχα προσέξει περισσότερο, όταν είχα την ευκαιρία!» και ξεψύχησε . Ήταν ήδη πολύ αργά.
Εδώ τελειώνει το παραμύθι και αρχίζει η πραγματικότητα.

Η «Βασίλισσα»  είσαι εσύ και έχεις 4 συντρόφους στη ζωή σου:  Ο τέταρτος σύντροφος σου είναι το ΣΩΜΑ σου. Όση προσοχή κι αγάπη κι αν του δώσεις, όσα κι αν του προσφέρεις, όσο κι αν το στολίσεις, όση αδυναμία κι αν του δείξεις, όταν έρθει η στιγμή και πεθάνεις, θα σε εγκαταλείψει χωρίς οίκτο. Ο τρίτος σύντροφός σου είναι η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΣΟΥ, ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ STATUS και ό,τι υλικό κατέχεις. Βρίσκονται μαζί σου όσο είσαι εν ζωή. Όμως μπορεί να σε εγκαταλείψουν και σίγουρα όταν έρθει η ώρα να φύγεις ακολουθούν άλλους και σε έχουν κιόλας ξεχάσει. Ο δεύτερος σύντροφος σου είναι η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ.  Όσο κι αν βρίσκονται κοντά σου, την ύστατη ώρα, μόνο να σε ξεπροβοδίσουν μέχρι τον τάφο σου μπορούν…όχι όμως να έρθουν μαζί σου. Ο πρώτος σου σύντροφος είναι το ΠΝΕΥΜΑ σου, που σχεδόν είναι πάντα παραμελημένο από το κυνήγι του πλούτου, της δύναμης, της εξουσίας, των υλικών αγαθών. Όμως, το πνεύμα σου είναι το μόνο που θα σε ακολουθήσει όπου κι αν πας, το μόνο που θα είναι πιστό αιώνια! Καλλιέργησέ το, δυνάμωσέ το, διατήρησέ το ζωντανό, καθώς αυτό θα σε συντροφεύει για πάντα…

Η ομορφιά του βουνού

ΠΕΝΤΕΛΗ

Εδώ και πολύ καιρό, κάθε φορά που ξεπαρκάρω μετά από τα ψώνια που έχω κάνει στο Σούπερ Μάρκετ, στο Καπανδρίτι, το μάτι μου πέφτει πάνω στην Πεντέλη που απλώνεται στο βάθος και μου θυμίζει τον Κρισναμούρτι με τις εξαιρετικές φράσεις και περιγραφές που έχει γράψει για βουνά και τη θέα της Πεντέλης που έβλεπα από μικρό παιδί, αλλά και τώρα όταν βγαίνω από το γραφείο της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι που είναι πάνω από την Πλατεία Μαβίλη. Κάθε φορά, λοιπόν, που πέφτει το μάτι μου στην Πεντέλη, σκέφτομαι να βγάλω φωτογραφία και να την ανεβάσω ποστ, εδώ. Αλλά όλο το αναβάλω και λέω, «την άλλη φορά». Αλλά σήμερα δεν μου … ξέφυγα. Χα, χα, χα… Έβγαλα επιτόπου φωτογραφία, που είναι αυτή που βλέπετε. Και θα κλείσω με δύο μικρές φράσεις του Κρισναμούρτι που μιλάνε για τα βουνά.

«Μπορεί κανείς να  δει  την αξιοπρέπεια, το επιβλητικό μεγαλείο και την ομορφιά ενός βουνού, αλλά το ανθρώπινο πλάσμα που τα βλέπει όλα αυτά πιθανόν να μην έχει ούτε την ομορφιά, ούτε το μεγαλείο, ούτε την αξιοπρέπεια του βουνού».

«…Το περιστέρι πέταξε στον ουρανό, ενώ η ομορφιά του βουνού και του σύννεφου συνέχισε να βρίσκεται εκεί, πάνω στη γη – όπως και η αλήθεια βρίσκεται εκεί όπου δεν κοιτάς ποτέ».

Καλό σας βράδυ.
Π.