Και πάλι παροιμίες για μήνες

Καθώς έχουμε φτάσει στα μέσα του Φλεβάρη και δεν έχει “μυρίσει” καθόλου καλοκαίρι όπως λέει η παροιμία, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα ποστ με παροιμίες για τους μήνες. Έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα πολύ υλικό. Το αντέγραψα κι όταν τελείωσα, μετά από αρκετή ώρα, ανακάλυψα ότι έχω ανεβάσει ανάλογο ποστ πέρσι τον Φεβρουάριο, αλλά το είχα ξεχάσει. Επειδή, όμως, αυτή τη φορά έκανα πολύ περισσότερη δουλειά, αντιγράφοντας τρεις παροιμίες για τον κάθε μήνα, αποφάσισα να τις ανεβάσω, βάζοντας στον τίτλο του ποστ το “πάλι”.  Δείτε τις, είναι πολύ καλές. Αν θέλετε να δείτε περισσότερες -και υπάρχουν δεκάδες- κάντε κλικ ΕΔΩ και ΕΔΩ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.

Ιανουάριος
-Σ’ όσους μήνες έχουν «ρο», μπάνιο με ζεστό νερό.
-Του Γενάρη το φεγγάρι, ήλιος της ημέρας μοιάζει.
-Να’ μουν το Μάη γάιδαρος και το Γενάρη γάτος.

Φεβρουάριος
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει,
μα άμα τύχει και θυμώσει, μες το χιόνι θα μας χώσει.
-Καλώς το μήνα τον κουτσό, τον πιο μικρό απ’ όλους,
μας φέρνει κρύα και βροχές, αλλά και τις Αποκριές.
-Φλεβάρης , κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.

Μάρτιος
-Τα λόγια σου είναι ψεύτικα σαν του Μαρτιού το χιόνι,
που το ρίχνει από βραδύς και το πρωί το λιώνει.
-Το Μάρτη κι αν τον αγαπάς, φίλο να μην τον κάνεις.
-Ο ήλιος του Μαρτιού, τρυπάει κέρατο βοδιού.

Απρίλιος
-Του Απρίλη η βροχή, κάθε στάλα και φλουρί.
– Απρίλη, Απρίλη δροσερέ, με Πασχαλιές στα χέρια.
– Η αγάπη σου είναι ψεύτικη σαν τ’ Απριλιού το χιόνι, πρωί-πρωί απλώνεται, το μεσημέρι λειώνει.

Μάιος
– Μην πάρεις το Μάη άλογο, μήτε γυναίκα τη Λαμπρή.
– Το Μάη εγεννήθηκα και μάγια δε φοβούμαι.
– Στον καταραμένο τόπο, Μάη μήνα βρέχει.

Ιούνιος
– Από την αρχή του Θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή.
– Τον Ιούνιο αφήνουν το δρεπάνι και σπέρνουν το ρεπάνι.
– Τζίτζιρας ελάλησε, πάρτε τα δρεπάνια σας.

Ιούλιος
– Αλωνάρη με τ’ αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια.
– Έτσι το ‘χει το λινάρι να ανθεί τον Αλωνάρη.
– Η καλή αμυγδαλιά ανθίζει το Γενάρη και βαστάει τ’ αμύγδαλα όλο τον Αλωνάρη.

Αύγουστος
– Μακάρι σαν τον Αύγουστο να ‘ταν οι μήνες όλοι.
– Τον Αύγουστο τον χαίρεται οπόχει να τρυγήσει.
– Τ’Αυγούστου τα βοριάσματα, χειμώνα αναθυμιούνται

Σεπτέμβριος
– Του Σεπτέμβρη οι βροχές, πολλά καλά μας φέρνουν.
– Μάρτη και Σεπτέμβρη, ίσια τα μεσάνυχτα.
– Το Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια.

Οκτώβριος
– Οκτώβρης και δεν έσπειρες, σιτάρι λίγο θα ‘χεις
– Αϊ-Δημητράκη μικρό καλοκαιράκι.
– Οκτώβρης βροχερός, Οκτώβρης καρπερός.

Νοέμβριος
– Όταν έρθει ο Νοέμβρης σιγομπαίνει ο χειμώνας.
–  Ο Νοέμβρης κι αν βροντά, το κρασάκι να είναι καλά.
–  Νοέμβρη οργώματα και ελιές, δεν τελειώνουν οι δουλειές.

Δεκέμβριος
– Του Δεκέμβρη τ’ άσπρα φρύδια είν’ φτιαγμένα από παιχνίδια.
–  Δεκέμβρης μας επλάκωσε, το κρύο μας φαρμάκωσε.
– Χιόνι του Δεκεμβριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.

 

 

 

 

 

“Για να βρεις τι είναι Αλήθεια”

Αυτό που βλέπετε είναι το εξώφυλλο ενός βιβλίου τού Κρισναμούρτι. Σήμερα λέω να ανεβάσω εδώ, για πρώτη φορά, ένα μικρό σπόσπασμα από αυτό το βιβλίο  που το  μεταφράζω τον τελευταίο καιρό με ελληνικό  τίτλο, προς το παρόν, “ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ”.
Καλό Σαββατοκύριακο
              Π.

“… Εάν κανείς θέλει να βρει εκείνο που είναι Αλήθεια, πρέπει να είναι ελεύθερος από κάθε θρησκεία, από κάθε διαμόρφωση, από κάθε δόγμα, από κάθε πίστη, από κάθε αυθεντία που τον κάνει να συμμορφώνεται, πράγμα που σημαίνει στην ουσία, να στέκεσαι εντελώς μόνος σου και αυτό είναι πολύ επίπονο· αυτό δεν είναι ένα χόμπι για κάποια Κυριακή πρωί, όπως όταν πηγαίνεις με ένα ευχάριστο οδήγημα να κάτσεις κάτω από δέντρα και να ακούς κάποιες ανοησίες. Για να βρεις τι είναι Αλήθεια χρειάζεται τεράστια υπομονή, πραότητα, διστακτικότητα. Η απλή μελέτη βιβλίων δεν έχει αξία, αλλά αν καθώς ακούτε μπορείτε να έχετε πλήρη προσοχή, τότε θα δείτε ότι αυτή ακριβώς η προσοχή σάς ελευθερώνει από κάθε προσπάθεια έτσι ώστε χωρίς καμία κίνηση προς οποιανδήποτε κατεύθυνση, ο νους είναι ικανός να δέχεται κάτι που είναι εξαιρετικά όμορφο και δημιουργικό, κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί από τη γνώση, από το παρελθόν. Μόνο ένα τέτοιο πρόσωπο είναι πραγματικά θρησκευόμενο και επαναστατικό, επειδή δεν είναι πια μέρος της κοινωνίας. Όσο είναι κανείς φιλόδοξος, ζηλόφθονος, κτητικός, ανταγωνιστικός, τότε είναι η κοινωνία. Με αυτή την νοοτροπία, από την οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να απελευθερωθείς, ψάχνει κανείς τον Θεό, και αυτή η αναζήτηση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα επειδή είναι απλώς μία άλλη προσπάθεια να γίνεις κάτι, να κερδίσεις κάτι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να καταλάβει κανείς τη σχέση του με την κοινωνία, να έχει επίγνωση όλων των πίστεων, των δογμάτων, των δοξασιών, των προλήψεων που έχει αποκτήσει και να τα πετάξει  – όχι με προσπάθεια, επειδή τότε θα παγιδευτείς πάλι στην κοινωνία, αλλά απλώς να δεις αυτά τα πράγματα όπως είναι και να τα αφήσεις να φύγουν, σαν τα φύλλα του Φθινοπώρου που μαραίνονται και διασκορπίζονται με τον αέρα, αφήνοντας το δέντρο γυμνό. Μόνο ένας τέτοιος νους μπορεί να δεχτεί κάτι που φέρνει αμέτρητη ευτυχία στη ζωή…”.

 

 

 

“Σχέσεις από καλό χαρμάνι”

Για σήμερα σας έχω την καινούργια ταινία μικρού μήκους του γιού μου του Κωνσταντίνου, με τίτλο, “Σχέσεις από καλό χαρμάνι”, παραγωγής της εταιρίας Λουμίδη. Ο κανονικός τίτλος είναι “Δημήτρης και Ανθή”, αυτό σημαίνει το Δ+Α στην αρχή των τίτλων,  αλλά μου άρεσε ο τίτλος του Λουμίδη και γι’ αυτό τον έβαλα τίτλο στο ποστ. Η ταινία βασίζεται στο διήγημά  μου με τον τίτλο “DNA”,  που υπάρχει στο βιβλίο μου “΄Ιστορίες της καρδιάς “. Αν θέλετε, δείτε την ταινία.
Καλή εβδομάδα
           Π. 

 

 

 

 

Καλό μήνα… με “Παραμυθά”.

Το προηγούμενο post όπως ξέρετε ήταν για τον “Παραμυθά” με μια παλιά φωτογραφία και link για ένα άρθρο για τον “Παραμυθά”. Η ανταπόκριση που είχε αυτό το post ήταν πολύ μεγάλη και μου έκανε εντύπωση, αλλά και με συγκίνησε. Πριν απ’ όλα, λοιπόν,  θέλω να σας ευχαριστήσω, όλους εσάς που, μεγάλοι πια, διατηρείτε ευαισθησίες και τρυφερότητα από τα παιδικά σας χρόνια. Σήμερα το πρωί, λοιπόν, εκεί που ετοιμαζόμουν να ανεβάσω καινούργιο post μού ήρθε ειδοποίηση από τις Εκδόσεις Ψυχογιός ότι μου έχουν στείλει από την Δευτέρα, πέντε αντίτυπα  από την επανέκδοση του βιβλίου του “Παραμυθά”,  “Οι φίλοι μου”. Το βιβλίο αυτό -που εδώ βλέπετε το εξώφυλλό του- είναι το πρώτο που έβγαλα με τις Εκδόσεις Ψυχογιός, το 2010. Πήγα και πήρα τα αντίτυπα και κοιτάζοντας το εξώφυλλό του, για άλλη μια φορά αυτή την εβδομάδα εντυπωσιάστηκα και συγκινηθήκα! Κάτω από τον τίτλο του βιβλίου, έγραφε ότι αυτή η έκδοση του βιβλίου είναι η 5η χιλιάδα! Τι να πω… Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ πολύ, γιατί προφανώς τα βιβλία τα αγοράζετε εσείς οι  “παραμυθομεγαλωμένες” και οι “παραμυθομεγαλωμένοι” για τα παιδάκια σας και ίσως και για σας. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα και αυτό το post να είναι για τον “Παραμυθά” για να σας ευχαριστήσω. Και σκέφτηκα να ανεβάσω ένα βίντεο βασισμένο σε μια ιστορία που υπάρχει σε αυτό το βιβλίο, την ιστορία, “Η φίλη μου η Μπία η κάμπια”.  Αν σας κάνει κέφι δείτε την.
Καλό μήνα
Σας φιλώ
    Π.

 

 

 

 

Ένα άρθρο για τον Παραμυθά!

Η φωτογραφία αυτή του “Παραμυθά” είναι από κάποια από τις πρώτες ασπρόμαυρες εκπομπές της σειράς. Υπάρχει σε ένα άρθρο στο site MUSIC CORNER.gr, που το ανακάλυψε ο γιος μου. Το άρθρο με συγκίνησε γιατί έχει διάφορες τέτοιες φωτογραφίες και μου θύμισε πράγματα που είχα ξεχάσει, όπως τη χρονιά ακριβώς που άρχισε η εκπομπή και που ήταν το 1978, δηλαδή 41 χρόνια πριν! Αν θέλετε να δείτε το άρθρο κάντε κλικ ΕΔΩ  που έχω βάλει το link του site.
Σας φιλώ.
    Π.

 

 

Το ελεφαντάκι

Μια και τα Σαββατοκύριακα είναι κλειστά τα σχολεία, λέω να βάλω και κάτι για παιδιά, που όμως νομίζω ότι θα διασκεδάσει και τους μεγάλους όπως διασκέδασε και μένα. Είναι ένα κινούμενο σχέδιο βασισμένο στο τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά, “Το ελεφαντάκι”. 
Να έχετε ένα καλό Σαββατοκύριακο.
                      Π.

 

 

 

 

“Ένα παραμυθένιο ξημέρωμα”

Τελικά έγραψα ένα ακόμα βιβλίο του “Παραμυθά”, το όγδοο για τις Εκδόσεις Ψυχογιός και το δέκατο τρίτο γενικά. Ο τίτλος του βιβλίου είναι, “Ο Δράκος της Κίνας” και θεωρητικά θα πρέπει να κυκλοφορήσει μέσα στο 2019. Έτσι για σήμερα λέω να ανεβάσω κάτι από αυτό το βιβλίο. Είναι το τελευταίο κείμενο που δεν είναι παραμύθι, αλλά κάτι σαν παραμύθι. Και ο τίτλος του είναι αυτός που έβαλα στο ποστ, “Ένα παραμυθένιο ξημέρωμα”.
Καλό Σαββατοκύριακο.
             Π.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Αυτό που θα σας πω δεν είναι παραμύθι, αλλά είναι σαν παραμύθι. Την εβδομάδα που μας πέρασε, ήμουν τον περισσότερο καιρό στο κρεβάτι γιατί είχα αρπάξει ένα γερό κρύωμα. Κι αυτός ο καιρός φέτος δε λέει να φτιάξει. Παιδεύτηκα λίγο γιατί δεν παίρνω φάρμακα κι αφήνω την αρρώστια πάντα να κάνει τον κύκλο της. Ένας σοφός γιατρός μου είχε πει κάποτε ότι όταν αρρωσταίνουμε το σώμα μας προσπαθεί να μας πει κάτι και πριν πάμε στο γιατρό να προσπαθήσουμε πρώτα να ακούσουμε ό,τι προσπαθεί εκείνο να μας πει. Έτσι, λοιπόν, έπινα τσαγάκια, έτρωγα ελαφρά και κοιμόμουν πολύ, γιατί ο ύπνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Και να που χθες, ξυπνάω λίγο πριν το χάραμα του ήλιου, κι αισθάνομαι το σώμα μου να γεμίζει με δύναμη. Επιτέλους, είχα γίνει καλά. Ντύθηκα ζεστά, βγήκα στη βεράντα μου και κάθισα να δω το ξημέρωμα, την ανατολή του ήλιου. Το θέαμα ήταν… παραμυθένιο. Υπήρχαν μόνο λίγα σκόρπια σύννεφα στον ουρανό. Η δροσιά ήταν απλωμένη στα λιβάδια. Δεν υπήρχαν πουθενά σκιές. Ήταν ήσυχα και δεν είχε σηκωθεί ακόμα αεράκι κι έτσι τα φύλλα στέκονταν ακίνητα. Δεν υπήρχε καπνός σε κανένα από τα σπίτια, αλλά οι σκεπές άρχισαν να γυαλίζουν με το φως που ερχόταν. Τ’ αστέρια παραδίνονταν διστακτικά στη δύση τους κι υπήρχε εκείνη η ιδιαίτερη σιωπηλή αναμονή που υπάρχει όταν πρόκειται να βγει ο ήλιος· οι λόφοι περίμεναν, όπως και τα δέντρα, ενώ τα λιβάδια άνοιγαν από τη χαρά τους. Τότε ο ήλιος άγγιξε τις κορφές των βουνών μ’ ένα απαλό, ανακουφιστικό άγγιγμα· τα φύλλα άρχισαν να σαλεύουν ύστερα από τη μακριά νύχτα και καπνός άρχισε ν’ ανεβαίνει ίσια προς τα πάνω από κάποιο σπίτι. Κι αργά, διστακτικά, ντροπαλά άρχισαν οι μακριές σκιές ν’ απλώνονται στη γη· τα βουνά έριχναν τις σκιές τους στους λόφους και οι λόφοι στα λιβάδια και τα δέντρα ανυπομονούσαν για τις δικές τους σκιές που ήρθαν σύντομα κι αυτές, οι ανοιχτές και οι σκούρες, οι ελαφριές και οι βαριές. Οι λεύκες χόρευαν και η μέρα είχε αρχίσει και μέσα σ’ αυτή τη μαγεία της φύσης ένιωθα πια εντελώς καλά!

 

 

 

“Το κερί”

Για σήμερα έχω ένα ακόμα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, INWARD REVOLUTION (Εσωτερική επανάσταση) που τελείωσα την μετάφρασή του και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2019 με τίτλο, “Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ”.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                  Π.

“… Όταν ο νους είναι ήσυχος, το σώμα γίνεται πολύ ήρεμο· επειδή είναι ήσυχος ο νους, το σώμα γίνεται πολύ ήρεμο, όχι το αντίθετο. Εξαναγκάζετε το σώμα σας να είναι ακίνητο· κάνετε ένα σωρό πράγματα για να βρεθείτε στην παράξενη ομορφιά της σιωπής.  Μην το κάνετε αυτό· απλώς να παρατηρείτε.
Σε όλα αυτά, ξέρετε, υπάρχουν διάφορες δυνάμεις, όπως μαντικές ικανότητες, διάβασμα της σκέψης κάποιου – πράγμα που είναι το πιο αηδιαστικό που μπορεί να κάνει κανείς· είναι σαν να διαβάζεις τα προσωπικά γράμματα κάποιου άλλου. Υπάρχουν διάφορες δυνάμεις. Ξέρετε τι λέω, έτσι δεν είναι; Τους ονομάζετε σίντις, έτσι δεν είναι; Όλα αυτά, ξέρετε, είναι σαν φως κεριού μπροστά στο φως του ήλιου. Όταν δεν υπάρχει ήλιος υπάρχει σκοτάδι και τότε το κερί και το φως του κεριού γίνονται πολύ σημαντικά. Αλλά όταν υπάρχει ο ήλιος, το αληθινό φως της αλήθειας, η ομορφιά του, η διαύγεια, τότε όλες αυτές οι δυνάμεις, οι σίντις, τα τσάκρας, η κουνταλίνη, είναι σαν φως κεριού· δεν έχουν καμιά απολύτως αξία. Όταν έχεις εκείνο το φως, δεν υπάρχει τίποτε άλλο.
ΑΚΡΟΑΤΗΣ: Στη ζωή μας δεν υπάρχει επιλογή. Δεν ξέρουμε πότε θα έχουμε το φως του ήλιου· γιατί δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε το κερί;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Ο κύριος λέει, «η ζωή μας είναι στο σκοτάδι, γιατί να μην χρησιμοποιούμε το κερί»; Δείτε πού βρίσκεται· κρατάει το κερί του. Αυτό κάνετε, κύριε. Μην το κάνετε. Έχετε το δικό σας κερί που ίσως έχει πολύ δυνατό φως, ενώ ένας άλλος έχει ένα απλό κεράκι. Ο καθένας έχει το δικό του κερί.
ΑΚΡΟΑΤΗΣ: Τι λέτε για εκείνους που έχουν δώσει την πίστη τους στον Κρισναμούρτι; Είναι απολύτως ευτυχισμένοι; Έχουν βρει το πραγματικό;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Α… «τι λέτε για εκείνους που έχουν δώσει την πίστη τους στον Κρισναμούρτι;» Να μην δίνετε την πίστη σας στον Κρισναμούρτι.  Μην γελάτε, σας παρακαλώ… Πρέπει να στέκεστε μόνοι σας στα πόδια σας. Επειδή μόνο ο νους που είναι εντελώς μόνος, δεν μπορεί ποτέ να πληγωθεί. Ένας νους που είναι μόνος, είναι ελεύθερος. Πίστη σε κάποιον είναι πολύ παιδιάστικο, πολύ ανώριμο. Είναι μεγάλη μετριότητα να έχεις πίστη σε κάποιον. Ποτέ δεν έχεις πίστη σε κάποιον όταν τον αγαπάς, τον αγαπάς. Αλλά δεν ξέρετε τι είναι αγάπη γι’ αυτό νοιώθετε  πίστη….”

 

 

 

Πέπα το γουρουνάκι

Εδώ στο Καπανδρίτι το έχει στρώσει το χιόνι κανονικότατα. Βλέποντας το χιόνι θυμήθηκα μια ταινία κινουμένων σχεδίων για το χιόνι, με την Πέπα το γουρουνάκι, κι αποφάσισα να την ανεβάσω, μια και κάνει και για παιδάκια, που δεν έχουν ακόμα σχολείο.
Σας φιλώ πολύ
           Π.

 

 

 

 

“Η ομορφιά της ελευθερίας”

Τελείωσε η μετάφραση του βιβλίου του Κρισναμούρτι, “ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ” -από το οποίο έχω ανεβάσει εδώ διάφορα αποσπάσματα- και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2019, με τον τίτλο, “Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ”.  Για σήμερα έχω μια ερώτηση που κάνουν στον Κρισναμούρτι και την απάντηση που έδωσε εκείνος.
        Π.

ΑΚΡΟΑΤΗΣ: Τι λέτε για εκείνους που έχουν δώσει την πίστη τους στον Κρισναμούρτι; Είναι απολύτως ευτυχισμένοι; Έχουν βρει το πραγματικό;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Ω… «τι λέτε για εκείνους που έχουν δώσει την πίστη τους στον Κρισναμούρτι;» Να μην δίνετε την πίστη σας στον Κρισναμούρτι.  Μην γελάτε, σας παρακαλώ… Πρέπει να στέκεστε μόνοι σας στα πόδια σας. Επειδή μόνο ο νους που είναι εντελώς μόνος, δεν μπορεί ποτέ να πληγωθεί. Ένας νους που είναι μόνος, είναι ελεύθερος. Πίστη σε κάποιον είναι πολύ παιδιάστικο, πολύ ανώριμο. Είναι μεγάλη μετριότητα να έχεις πίστη σε κάποιον. Ποτέ δεν έχεις πίστη σε κάποιον όταν τον αγαπάς, τον αγαπάς. Αλλά δεν ξέρετε τι είναι αγάπη γι’ αυτό νοιώθετε  πίστη.