Για την επίγνωση

palmtree.4
Σκέφτηκα να σας αντιγράψω εδώ, ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τελευταία  ( «Μιλώντας για τον Θεό» )  και που νομίζω ότι έχει ένα γενικότερο ενδιαφέρον, κι όχι μόνο για εκείνους που ασχολούνται πιο ειδικά. Έχει σχέση με την επίγνωση.

Καλό βράδυ
Π.

«…Το να έχεις επίγνωση είναι μια εξαιρετική κατάσταση του νου — να έχεις επίγνωση όσων σε περιβάλλουν· του δέντρου, του πουλιού που κελαηδά, του ηλιοβασιλέματος πίσω σου· να έχεις επίγνωση  των προσώπων, των χαμόγελων· να έχεις επίγνωση της βρωμιάς στο δρόμο· να έχεις επίγνωση της ομορφιάς της γης, του φοίνικα με φόντο το ηλιοβασίλεμα, των κυματισμών του νερού. Απλώς να έχεις επίγνωση, χωρίς να κάνεις επιλογές. Σας παρακαλώ, κάντε το κάποια στιγμή, καθώς περπατάτε: ακούστε τα πουλιά χωρίς να τα ονομάζετε, χωρίς να αναγνωρίζετε τα είδη όπου ανήκουν, αλλά απλώς ακούτε μόνο τον ήχο· ακούστε την κίνηση των σκέψεών σας, χωρίς να τις ελέγχετε, χωρίς να τις πλάθετε, χωρίς να λέτε, «αυτό είναι σωστό, εκείνο είναι λάθος», απλώς προχωράτε μαζί τους. Αυτή είναι η επίγνωση στην οποία δεν υπάρχει καμία επιλογή, καμία αποδοκιμασία ή επιδοκιμασία, καμία κρίση, καμία σύγκριση ή ερμηνεία, μόνο απλή παρατήρηση. Αυτή η επίγνωση κάνει το νου σας εξαιρετικά ευαίσθητο. Τη στιγμή που δίνετε ονόματα, γιατί αυτό έχετε συνηθίσει να κάνετε, γυρίζετε πίσω στο χρόνο, ο νους σας γίνεται αργόστροφος.
Σε αυτή την κατάσταση επίγνωσης υπάρχει προσοχή· όχι έλεγχος, όχι συγκέντρωση, αλλά προσοχή. Δηλαδή, ακούς τώρα τα πουλιά, κοιτάς το ηλιοβασίλεμα, κοιτάς την ηρεμία των δέντρων, ακούς τα αυτοκίνητα να περνούν, ακούς τον ομιλητή και προσέχεις το νόημα των λέξεων, προσέχεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, και την κίνησή τους μέσα σε αυτή την προσοχή. Είσαι πέρα για πέρα προσεκτικός, χωρίς όριο, όχι μόνο συνειδητά, αλλά και ασυνείδητα. Το υποσυνείδητο είναι πιο σημαντικό· οπότε πρέπει να ερευνήσει κανείς, μόνος του, πολύ βαθιά το υποσυνείδητο.
Δεν χρησιμοποιώ τη λέξη υποσυνείδητο ως τεχνικό όρο ή σαν βάση κάποιας  τεχνικής. Δεν τη χρησιμοποιώ με την έννοια που τη χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι αλλά για εκείνο το μέρος του νου του οποίου δεν έχουμε συνείδηση. Γιατί οι περισσότεροι από εμάς ζούμε στην επιφάνεια του νου: αποκτούμε γνώσεις ή κάποια τεχνική, πηγαίνουμε στη δουλειά, τσακωνόμαστε, κουτσομπολεύουμε, παντρευόμαστε, κάνουμε παιδιά, και λοιπά. Ποτέ δεν δίνουμε προσοχή στο βάθος της ύπαρξής μας, που είναι το αποτέλεσμα της κοινωνίας όπου ζούμε, των φυλετικών μας προκαταλήψεων, ολόκληρου του παρελθόντος, όχι μόνο του δικού σου ως άνθρωπος, αλλά και όλης της ανθρωπότητας, της αγωνίας της ανθρωπότητας. Όταν κοιμάσαι, όλα αυτά προβάλλονται σαν όνειρα, και μετά ασχολιέσαι με την ερμηνεία των ονείρων. Τα όνειρα γίνονται τελείως περιττά για τον άνθρωπο που μέσα στη μέρα είναι άγρυπνος, σε εγρήγορση και παρατηρεί, ακούει πραγματικά, έχει επίγνωση και προσοχή. Τώρα: αυτή η προσοχή απαιτεί τρομερή ενέργεια· όχι την ενέργεια που έχεις μαζέψει με πρακτικές, με εξάσκηση, με το να είσαι ανέραστος και όλα τα υπόλοιπα, που όλα αυτά είναι η ενέργεια της απληστίας. Μιλάω για την ενέργεια της αυτογνωσίας. Και τότε η ενέργεια για να έχεις προσοχή, στην οποία δεν υπάρχει καμία αίσθηση συγκέντρωσης,  έρχεται επειδή έχεις βάλει τα σωστά θεμέλια.
Η συγκέντρωση είναι αποκλεισμός·  θέλεις, να ακούσεις εκείνη τη μουσική που ακούγεται τώρα από κάποιον κοντινό δρόμο, αλλά θέλεις επίσης να ακούσεις τι λέει εδώ ο ομιλητής, οπότε αντιστέκεσαι σε εκείνη τη μουσική και προσπαθείς να συγκεντρωθείς για να ακούσεις τον ομιλητή· στην πραγματικότητα, λοιπόν, δεν δίνεις  πλήρη προσοχή. Ένα μέρος της ενέργειάς σου χάνεται για να αντισταθείς σε εκείνη τη μουσική και ένα μέρος της προσπαθεί για να ακούσεις τι λέγεται εδώ, οπότε δεν ακούς εντελώς. επομένως δεν είσαι προσεκτικός. Αν λοιπόν συγκεντρώνεσαι για ν’ ακούσεις, απλώς αντιστέκεσαι, αποκλείεις. Αλλά ένας νους που είναι προσεκτικός μπορεί να συγκεντρώνεται και να μην αποκλείει….»

 

 

Τα γενέθλια ενός Μουσείου

Museum
Ένα blog, όπως αυτό εδώ του «Παραμυθά», που έχει σχέση με τα παιδιά, δεν θα μπορούσε να περάσει τη σημερινή ημέρα χωρίς να αφιερώσει ένα post στα γενέθλια του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, στην Πλάκα, που από σήμερα, 27 Σεπτεμβρίου, γιορτάζει τα είκοσι χρόνια από την ίδρυσή του το 1994, με μία έκθεση παιδικής ζωγραφικής. Το θέμα της έκθεσης είναι  «Το δικαίωμα να είσαι παιδί» όπου μπορεί κανείς να δει ογδόντα τέσσερα ζωγραφικά και παιδικά έργα , βραβευμένα συμμετοχές σε Πανελλήνιους Διαγωνισμούς Παιδικής Ζωγραφικής, αλλά και από κάποια που ανήκουν στις συλλογές του. Το Μουσείο μπορούν να το επισκεφτούν παιδιά από 5 έως 11 χρονών. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα, γιατί μπορείτε να βρείτε ό,τι πληροφορίες  θέλετε στο link που έβαλα πριν, αλλά και στο βίντεο του Μουσείου που έβαλα εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π

YouTube Preview Image

 

 

Απίστευτο!!!

Όλα αυτά τα χρόνια που έχω το μπλογκ, έχω πολλές φορές αλλάξει  το ποστ που ήταν να ανεβάσω την τελευταία στιγμή, αλλά αυτή τη φορά το έκανα επειδή εντυπωσιάστηκα από ένα βίντεο πιο πολύ από ποτέ. Όπως, αρκετές φορές τελευταία, έπεσα πάνω σ΄αυτό το βίντεο τυχαία,  ΕΔΩ,  ψάχνοντας για κάτι άλλο στο ίντερνετ. Εντυπωσιάστηκα  πάρα πολύ από το χορό που κάνουν δύο παιδάκια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, μάλλον από δέκα χρονών και κάτω.  Για δείτε το. Είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

Μπλογκοπεριοδικό για το Σαββατοκύριακο

Καλά, έχω πολύ πράμα σήμερα σ” αυτό το ποστ από την πιο παραμελημένη μου κατηγορία, το μπλογκοπεριοδικό.  Έτσι, μια και μου «έκατσαν» από το πουθενά τρία θέματα άσχετα μεταξύ τους, αποφάσισα να φτιάξω ένα μπλογκοπεριοδικό για το Σαββατοκύριακο. Και πρώτα, κάτι που έχει σχέση με την επικαιρότητα: την Λέιντυ Γκαγκά. (Ναι, εκεί ο τόνος)  Καθώς μου έκανε εντύπωση το πώς έκανε ο κόσμος στο αεροδρόμιο και το ότι έχουν πουληθεί όλα τα ακριβά εισιτήρια  (500 ευρώ)  για τη σημερινή συναυλία, είπα να μπω στο ίντερνετ να δω «περί τίνος πρόκειται» που λένε, γιατί δεν την είχα δει κανονικά ποτέ μου. Για τα δικά μου γούστα, είναι ψιλονούμερο, αλλά επειδή υπάρχουν κι άλλα τέτοια πια στη μουσική, ίσως είναι το καλύτερο «ψιλονούμερο» έως και το πιο «χοντρονούμερο»,  που – οφείλω να το ομολογήσω – όταν την ακούς και δεν την βλέπεις,  η φωνή της είναι μια χαρά.  Ψάχνοντας, λοιπόν, το ίντερνετ, βρήκα στη σελίδα του face book που έχει μια φίλη μου, μια αγγλική  γελοιογραφία  για την «Λέιντυ», που μου άρεσε πολύ. Το σχόλιο από κάτω, λέει: «Νωρίτερα σήμερα, η Λέιντυ Γκάγκα, δώρησε γενναιόδωρα τα παλιά της ρούχα σε άστεγους». Χα, χα, χα… δείτε πώς έγιναν….
Lady Gaga

Το επόμενο …»άρθρο»  του περιοδικού μας, έχει να κάνει με τον «Παραμυθά». Συγνώμη που είναι κάπως σαν να περιαυτολογώ, αλλά είναι ένα σχόλιο μιας «παραμυθομεγαλωμένης” μαμάς, στο face book, που μου έκανε εντύπωση γιατί δεν έχει ξαναπεί ποτέ κανείς κάτι τέτοιο ακριβώς για την εκπομπή: «Καθώς μου έρχεται συνέχεια ο Παραμυθάς στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως η μεγαλύτερη προσφορά του, κατά την υποκειμενική μου πάντα γνώμη, ήταν το μάθημα αισθητικής που έδινε στην εποχή του. Πολύ υψηλό επίπεδο αφήγησης, σχεδιασμάτων, παραγωγής. Και μετά εμείς μεγαλώνοντας είχαμε απαιτήσεις από το περιβάλλον μας. Δε νομίζω πως αγαπάμε τόσο αυτήν την εκπομπή μόνο για το μύθο ή τη νοσταλγία ή τη γλύκα έστω που μας άφησε».

Και θα κλείσω το «περιοδικό» με ένα βίντεο που μου έφερε μια γλύκα και μια μελαγχολία από τα νιάτα μου, από το 1967, από τα 23 μου. Η γλύκα έχει να κάνει με την πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου, που ένοιωσα «ερωτευμένος» με μια ηθοποιό του σινεμά, που ήταν όχι μόνο πανέμορφη και λαμπερή, αλλά και πολύ καλή ηθοποιός! Την Κατρίν Ντενέβ. Η μελαγχολία έχει να κάνει με το 1967 που είδα πρώτη φορά ταινία της, αλλά είναι και η χρονιά που έγινε η άθλια δικτατορία στην Ελλάδα και άλλαξε το δρόμο της ζωής πολλών από μας. Κάθε εβδομάδα παίρνω ένα μέιλ, που λέει ποια θα είναι τα καινούργια έργα που θα παιχτούν στην εβδομάδα που έρχεται. Ανάμεσα σ” αυτά, είδα έκπληκτος να λένε ότι έγινε επανέκδοση και ξαναπαίζεται η ταινία, «Η ωραία της ημέρας», του Luis Bunuel με την Κατρίν Ντενέβ, που η κριτική την έχει χαρακτηρίσει ως: «Μια από τις πιο σημαντικές κλασικές ερωτικές ταινίες όλων των εποχών».  Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Αν σας κάνει κέφι να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για την ταινία, κάντε κλικ ΕΔΩ.
Κι αν έχετε περιέργεια να πάρετε μια γεύση από την ταινία -αν δεν την έχετε δει ποτέ – δείτε το βίντεο που έχω βάλει ένα βίντεο και είναι το τρέιλερ της ταινίας, με ελληνικούς υπότιτλους.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

 

«Βάλε τον ρατσισμό στη θέση του»

Τον τελευταίο καιρό, έχει γίνει πολύ φασαρία με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που πήγε στη Βουλή. Προσωπικά αυτό το θέμα του ρατσισμού, το θεωρώ αδιανόητο να υπάρχει για οποιοδήποτε λόγο, κι οι άνθρωποι που νοιώθουν έτσι, πέρα από τη βιαιότητά τους, είναι το ίδιο ανόητοι όσο κι ο τύπος του γνωστού ανέκδοτου, όπου σε ένα εστιατόριο κάποιος ζητάει να διώξουν ένα νέγρο που μπήκε στο μαγαζί και στην παρατήρηση του φίλου  του ότι θα πρέπει να ντρέπεται που είναι ρατσιστής, αυτός απαντάει: «Εγώ είμαι ρατσιστής; Αυτός είναι μαύρος».
Ψάχνοντας, λοιπόν, στο youtube έπεσα πάνω σε ένα μικρό Πορτογαλλικό βίντεο για αυτό το θέμα, με τίτλο, «Βάλε τον ρατσισμό στη θέση του», που μου άρεσε πολύ. Δείτε το. Έχει και ελληνικούς υπότιτλους.
Καλή εβδομάδα.
Π
YouTube Preview Image

 

 

Πρώτη μέρα σχολείο

Χθες ήταν η πρώτη μέρα που άνοιξαν τα Σχολεία. Κι όπως πάντα, εκείνα που σκέφτομαι πιο πολύ απ” όλα, είναι τα «πρωτάκια». Κι η πλάκα είναι είναι ότι χθες, πρώτη μέρα που άνοιξαν τα Σχολεία, πήρα και την πρώτη πρόσκληση για να επισκεφτώ ένα Σχολείο και μάλιστα Νηπιαγωγείο!!!  Θα ήθελα, λοιπόν, το σημερινό ποστ να το αφιερώσω στα πρωτάκια, αλλά και σε όλα τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο. Για σήμερα έχω ένα μικρό, εξαιρετικό βίντεο με κινούμενα σχέδιο με το γνωστό ψαράκι τον  «Νέμο» που ξυπνάει τον μπαμπά του για να τον πάει στο Σχολείο. Δείτε το κι επιφυλάσσομαι να ψάξω τ” αρχεία μου και να βρω παλιές παιδικές εκπομπές για μικρά παιδιά, που έκανα στην Ε.Ρ.Τ. και να τις ανεβάσω εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλή σχολική χρονιά.
Σας φιλώ πρωτάκια, αλλά και πρώην πρωτάκια έως 60 χρονών, που βλέπατε «Παραμυθά».
Π.

YouTube Preview Image

Η πιο μικρή αναγνώστριά μου!

07.09.2014.b
Σ΄αυτό το κοριτσάκι που βλέπετε στη φωτογραφία αναφέρεται ο τίτλος του ποστ, και μάλιστα κυριολεκτικά! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Χθες, Κυριακή, ήμουν το πρωί στην Έκθεση  Βιβλίου, στο Ζάππειο, όπου από τις 11 έως τις 1, υπέγραφα τα βιβλία του «Παραμυθά»  που αγόραζαν. Καθόμουν στο περίπτερο των Εκδόσεων Ψυχογιός, δίπλα από μια μικρή βιβλιοθήκη με τα βιβλία μου και πίσω από το σημείο του μεγάλου πάγκου όπου υπήρχαν απλωμένα και τα πέντε βιβλία της σειράς του «Παραμυθά».
07092014.01B

 Καθώς ήταν πρωί, οι περισσότεροι επισκέπτες ήταν γονείς με τα παιδάκια τους. Κάποιοι από εκείνους που πλησίαζαν στο περίπτερο, ήταν «Παραμυθομεγαλωμένοι» που καθώς μ΄ έβλεπαν θυμόντουσαν  τα παιδικά τους χρόνια, και με τρόπο «έσπρωχναν» τα παιδάκια τους να αγοράσουν κάποιο από τα βιβλία του «Παραμυθά». Χα, χα, χα… Γελάω, αλλά αυτό με είχε συγκινήσει… Κάποια στιγμή, περνάει σε μικρή απόσταση από τον πάγκο μια μαμά με ένα μπαμπά, με ένα μωρό σε καρότσι και ένα μικρό κοριτσάκι που πήγαινε μπροστά χαζεύοντας. Ξαφνικά πέφτει το μάτι της στα βιβλία του «Παραμυθά», με κοιτάζει, χαμογελάει πονηρά και πλησιάζει στο πάγκο. Αμέσως την ακολούθησαν κι οι γονείς της, ενώ η μητέρα του κοριτσιού με ρωτάει: «Ο κύριος Πιλάβιος»;  Της απάντησα, «ναι» και μετά ρώτησα το κοριτσάκι που είχε πλησιάσει τα βιβλία. «Εσένα πώς σε λένε»;  «Έλλη», μου απαντάει. «Ποιος είμαι εγώ, ξέρεις», τη ρωτάω. «Ο Παραμυθάς», μου απαντάει με σιγουριά κι ένα αφοπλιστικό χαμόγελο στο προσωπάκι της. Αφού διάλεξαν βιβλίο – γιατί τα περισσότερα τα είχανε – έμαθα για το αδελφάκι της που το λέγανε Δημήτρη κι όταν κάποια στιγμή  ρώτησα τη μητέρα της πότε θα της διαβάσει το βιβλίο της Έλλης, μου είπε ότι θα το διαβάσει μόνη της! Απίστευτο! Μόλις φέτος θα πήγαινε πρώτη Δημοτικού και διάβαζε τα βιβλία μου; Και τότε μου εξήγησε η μητέρα της ότι όταν ήταν τεσσάρων χρονών η Έλλη, της έμαθε την αλφάβητο κι εκείνη επειδή τότε γεννήθηκε το αδελφάκι της  και δεν πολυασχολιόντουσαν  μαζί της, βαριότανε  κι άρχισε να διαβάζει  σιγά σιγά μόνη της τα βιβλία που ήταν του «Παραμυθά». Έμεινα!  Μόλις είχα γνωρίσει την μικρότερη αναγνώστρια  των βιβλίων μου! Τα διαβάζει από πέντε χρονών!!! Κι επειδή κατάλαβα  ότι θα της άρεσε να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί, τής είπα να έρθει από μέσα από τον πάγκο και μας έβγαλε η μητέρα της με το κινητό μου δύο φωτογραφίες. Η μία είναι αυτή στην αρχή του ποστ και η άλλη, αυτή εδώ.
07092014.03.B

Βλέποντας τις φωτογραφίες σκέφτηκα να ανεβάσω αυτό το ποστ, γιατί ξέρω ότι θα της αρέσει της Έλλης να δει τις φωτογραφίες εδώ, στο μπλογκ του «Παραμυθά». Νάτες, λοιπόν, και οι δύο φωτογραφίες, μαζί με ένα φιλάκι για την Έλλη και… καλή εβδομάδα στους  μεγαλύτερους.
Π.

 

 

 

Ας γελάσουμε και λίγο

gelia

Εδώ και κάποιο καιρό,  με όλο αυτό το ζόρι και τη μαυρίλα που υπάρχει γύρω μας, βλέποντας στους δρόμους και στα μαγαζιά τόσα πολλά κατεβασμένα μούτρα και γενικό εκνευρισμό και επιθετικότητα, αναρωτιέμαι αν χάθηκε το χιούμορ σ΄αυτόν τον τόπο. Σε όλη τη Δικτατορία, που αυτή θεωρώ ότι είναι η χειρότερη περίοδος που έχουμε γνωρίσει από το 1950 και μετά, οι άνθρωποι δεν έχαναν το χιούμορ τους κι αυτό φαινόταν από τα ανέκδοτα που κυκλοφορούσαν για την πολιτική κατάσταση, την κοινωνική, τους στρατιωτικούς, τους πολιτικούς και λοιπά. Θυμάμαι ακόμα –γιατί κοίταξα τότε το ρολόι μου –  στις 21 Απριλίου του 1967, στις 11.30 το πρωί, άκουσα το πρώτο ανέκδοτο για την Δικτατορία, που είχε γίνει μερικές ώρες πριν, τα χαράματα!!!  Εκείνη την εποχή, υπήρχαν μόνο δύο κανάλια τηλεόρασης –κι αυτά δοκιμαστικά- η Ε.Ρ.Τ. και η Υ.ΕΝ.Ε.Δ.  (Υπηρεσία Ενημέρωσης Ενόπλων Δυνάμεων) που ανήκε στον στρατό. Ένας τύπος, λοιπόν, ξυπνάει το πρωί να πάει στη δουλειά του, και πριν αρχίσει να τρώει πρωινό, ανοίγει την τηλεόραση στην Υ.ΕΝ.Ε.Δ. Εκεί έχει μία μπάντα που παίζει συνέχεια στρατιωτικά εμβατήρια. Τσαντίζεται κι αλλάζει το κανάλι και πάει στην Ε.Ρ.Τ. Εκεί, όμως, είναι ένας φαντάρος με ένα αυτόματο όπλο γυρισμένο πάνω του και του λέει: «Γύρνα αμέσως κουφάλα πίσω στην Υ.ΕΝ.Ε.Δ. γιατί σ’ έφαγα». Χα, χα, χα… Έτσι, λοιπόν, απορούσα πώς τόσα χρόνια δεν είχαν ακούσει κανένα ανέκδοτο για την κατάσταση! Φαίνεται, όμως, ότι εγώ δεν είχα τις κατάλληλες επαφές, γιατί όπως ανακάλυψα υπάρχουν αρκετά ανέκδοτα για την κατάσταση που εγώ δεν τα είχα ακούσει. Μου έστειλαν  κάποια από αυτά πριν λίγες μέρες, κι έτσι σήμερα αποφάσισα να τα ανεβάσω εδώ, για την περίπτωση που κι εσείς δεν τα έχετε ακούσει.

1. Πώς αδυνάτισες έτσι… μισθός έμεινες!
2.  Στους γονείς μου οφείλω το «ζην», στον δάσκαλό μου το «ευ ζην», στην Eurobank 30.000 ευρώ, στην Πειραιώς 22.000 ευρώ, στην εφορεία 12.000 ευρώ…
3. Μπαίνει μια μέρα ένας άνεργος σε μία επιχείρηση και ρωτάει τον διευθυντή αν υπάρχει καμιά δουλειά γι’ αυτόν.
– Βεβαίως, απαντάει εκείνος, υπάρχει μια θέση. Κάθε εβδομάδα θα πρέπει να έρχεσαι τις τρεις μέρες και να δουλεύεις δύο ώρες την ημέρα. Ο μισθός σου θα είναι 2.500 ευρώ τον μήνα, θα έχεις εταιρικό αυτοκίνητο και κινητό και  μια ξανθιά, μοντέλο, για γραμματέα.
– Πλάκα μου κάνεις, ρωτάει ο τύπος.
– Εσύ άρχισες πρώτος τις πλάκες, του λέει ο Διευθυντής.
4. «Πώς πέθανε ο τελευταίος Έλληνας συνταξιούχος»;  «Πάγωσε μαζί με τη σύνταξή του».
5. Ένας τύπος λέει στους φίλους του με πόνο στη φωνή: «Σήμερα, είδα πόσο μικρό τον έχω, δυστυχώς! Δεν πρόλαβα να τον χαϊδέψω λίγο κι αυτός χάθηκε από τη φούχτα μου! Τι γελάτε, ρε;  Εσείς, δηλαδή, έχετε μεγαλύτερο μισθό;»
6. Πληκτρολόγησα στο GOOGLE. GR  «Happy new year» και μου έβαλε μήνυμα: «Not available in your country».
7. «Η χώρα διαλύεται από την αδιαφορία. Αλλά τι με νοιάζει εμένα»;
8. «Αναπολώ την εποχή που χρωστούσα μόνο μαθήματα».
9. «Δεν είναι ότι δεν είμαστε επαναστάτες. Απλώς είμαστε άτυχοι που δεν είναι όπλο ο καναπές…».
10. Διάλογος παντρεμένου ζευγαριού σε περίοδο οικονομικής κρίσης.
– Αγάπη μου, έχω γκόμενο.
– Εργάζεται;
Και να και κάτι που μου ήρθε με e-mail καθώς ανέβαζα το ποστ. «Και επιτέλους να βγει ένας μαθηματικός να μας πει υπεύθυνα πόσο μας κάνει το, φτωχός πλην τίμιος».
Αυτά και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Καλό μήνα με την Λούσυ και τον Κρισναμούρτι

Scarlet
Άρχισα το post με αυτή τη φωτογραφία γιατί… ε, είναι ωραίο να σου λέει, «καλό μήνα» ένα τόσο όμορφο και λαμπερό πρόσωπο, όπως της Σκάρλετ Γιόχανσον. Η φωτογραφία είναι από την ταινία «Λούσυ», του  Luc Besson, που είδα την περασμένη εβδομάδα και μου άρεσε πολύ – αν εξαιρέσεις το τελευταίο τέταρτο που ξεφεύγει από το «φιλοσοφικό-επιστημονικό» και πάει περισσότερο στην επιστημονική φαντασία. Η υπόθεση της ταινίας έχει ως βάση της την Λούσυ που είναι μια απλή κοπέλα που βρίσκεται άθελά της μπλεγμένη με την κινέζικη μαφία. Εξαιτίας της και κατά λάθος από ένα ατύχημα, αποκτά χάρη σε ένα καινούργιο και πανίσχυρο ναρκωτικό την ικανότητα να χρησιμοποιεί όχι μόνο το 10% του εγκεφάλου της, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, αλλά σταδιακά να φτάσει να χρησιμοποιεί το 100%!  Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για την ταινία, γιατί μπορεί να θέλετε να την δείτε και να σας το χαλάσω.   Είναι αλήθεια, ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος και οι δυνατότητές του έχουν απασχολήσει και απασχολούν εδώ και χρόνια τους επιστήμονες. Η ταινία, εξελίσσεται στο τέλος σε επιστημονικής φαντασίας, αλλά η βάση της είναι επιστημονική. Κι όπως διάβασα, ένας νευρολόγος, ο Yves Agid, που βοήθησε στο σενάριο, λέει:  «Αυτό που με συναρπάζει στην ταινία, είναι ότι βρίθει αληθινών γεγονότων και πληροφοριών. (…)  Βέβαια όσο εξελίσσεται η ταινία, τόσο η ιστορία γίνεται επιστημονικής φαντασίας, αλλά βλέποντας την ταινία, πιστεύεις πως όσα γίνονται μπορεί και να είναι εφικτά, καθώς βασίζονται σε πραγματικά ευρήματα». Και τώρα θα με ρωτήσετε: «Και πού μπαίνει ο Κρισναμούρτι σε όλα αυτά;»  Χα, χα, χα… Μπαίνει εξαιτίας εκείνου που σας έχω ξαναγράψει εδώ ότι μου έλεγε η μάνα μου όταν ήμουν μικρός, «εσύ παιδάκι μου δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο»… Ε, δεν είναι ακριβώς έτσι. Βλέποντας την ταινία, και ειδικά τον Μόργκαν Φρήμαν που είναι ένας επιστήμονας που δίνει διάλεξη για τις δυνατότητες  του εγκεφάλου και πόσο μικρό μέρος του χρησιμοποιούμε οι άνθρωποι, θυμήθηκα ότι σ” αυτό ακριβώς έχει αναφερθεί και ο Κρισναμούρτι σε κάποιες ομιλίες του, και μου είχε κάνει εντύπωση όταν το είχα πρωτοδιαβάσει. Έψαξα, λοιπόν, και βρήκα κάποια ανάλογα αποσπάσματα, και σας μετέφρασα δύο από αυτά:

1.
«…Οι επιστήμονες λένε, ίσως να το ξέρετε, ότι στους περισσότερους ανθρώπους λειτουργεί μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι του εγκεφάλου τους, και επομένως η αντιμετώπιση της ζωής είναι κομματιασμένη. Καταλαβαίνετε; Μόνο ένα μέρος του εγκεφάλου μου δουλεύει δραστήρια σε όλη μου τη ζωή, μόνο ένα μέρος του. Οπότε, δεν λειτουργεί ολόκληρος  ο εγκέφαλος…»
2.
«… Τι είναι η σκέψη που σ’ αυτήν εξαρτιόμαστε όλοι για τη ζωή μας, για τις σχέσεις μας, για την αναζήτηση του τι είναι πέρα απ’ αυτήν; Είναι, λοιπόν, πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε τη φύση της σκέψης. Κατ’ αρχήν, ο ομιλητής έχει συζητήσει το θέμα με πάρα πολλούς επιστήμονες της Δύσης, που έχουν ερευνήσει  το ζήτημα του εγκεφάλου. Χρησιμοποιούμε, λοιπόν, μόνο ένα πολύ μικρό μέρος όλου του εγκεφάλου. Μπορείτε να το παρατηρήσετε στον εαυτό σας αν εμβαθύνετε σ’ αυτό, είναι μέρος του διαλογισμού, για να ανακαλύψετε οι ίδιοι αν λειτουργεί όλος ο εγκέφαλος ή μόνο ένα μέρος, ένα πολύ μικρό μέρος…» 

Αυτά.
Καλό μήνα και καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

Καλοκαίρια

10537071_10152347907343333_4520043644598619859_n

Η φωτογραφία είναι από το καινούργιο γραφείο της εταιρίας Παραγωγής Κινηματογραφικών και Τηλεοπτικών Ταινιών, Movieteller,  του Κωνσταντίνου, και ο τίτλος  του post είναι από ένα  video clip που έφτιαξε και το ανέβασε στο YOUTUBE. Όσοι το ξέρετε το παιδάκι μου θα τον αναγνωρίσετε να βουτάει στη θάλασσα ή να βγαίνει από αυτήν. Σκέφτηκα να αποχαιρετήσω με αυτό το βίντεο το καλοκαίρι, γιατί μπορεί θεωρητικά να τελειώνει στις 22 Σεπτεμβρίου, αλλά όπως λέει και η σοφή ελληνική παροιμία: «Από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι».  Να, σήμερα, φύσαγε τόσο πολύ, που δεν πήγαμε για μπάνιο όπως σχεδιάζαμε… καλοκαιριάτικα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image