Λίγα λόγια για το bullying

  

     

 Ακούγοντας μια εκπομπή στην τηλεόραση όπου μιλούσαν για την αθλιότητα που υπάρχει στα σχολεία, το «bullying»   σκέφτηκα να ανεβάσω ένα ποστ με κάποιο κείμενο  του Κρισναμούρτι, σχετικά με αυτό, αλλά μετά θυμήθηκα τις προσωπικές μου φάσεις της ζωής μου,  όπου έχω δεχτεί  «bullying» . Η πρώτη είναι όταν ήμουν μικρό παιδί στο Δημοτικό Σχολείο και η δεύτερη όταν ήμουν φαντάρος σε ένα Τάγμα Τεθωρακισμένου Πεζικού στη Θεσσαλονίκη, που νομίζω ότι έχω ανεβάσει κάποια ιστορία από αυτή την περίοδο. Οι δύο φωτογραφίες μου που βλέπετε είναι από αυτές τις δύο περιόδους. Και οι δύο φορές που δέχτηκα «bullying» στη ζωή μου είχαν σχέση με το επάγγελμα του ηθοποιού.  Όπως έχω ξαναπεί, άρχισα να παίζω στο Παιδικό Θέατρο, όταν ήμουν 8 χρονών, το 1951. Τότε, στη δεκαετία του ’50, υπήρχε το «bullying», όπως και σήμερα. Έτσι, λοιπόν, κάποιες φορές, όταν ήταν πολλά παιδιά μαζεμένα σε μια ομάδα στο διάλλειμα, μόλις πέρναγα κοντά τους, μου φώναζαν όλα μαζί: «Σύυυυυκααα».  Η λέξη «σύκα» όταν απευθυνόταν σαν «ξεφώνημα» σε αρσενικούς, υπονοούσε ότι ήταν ομοφυλόφιλοι.  Το ίδιο σήμαινε, αλλά στα ίσια,χωρίς «παρομοιώσεις»,  το «bullying»   που δέχτηκα στο στρατό, στα 21 μου, το 1964. Όπως σας έχω ξαναπεί, εκεί, ο Επιλοχίας του Λόχου  όπου ανήκα και αυτός  ήταν που διοικούσε βασικά τον λόχο, κατά διαστήματα μού φώναζε, με την βλάχικη προφορά που δυστυχώς  δεν μεταφέρεται γραπτά: «Ρε συ Πιλάβιε, την έχεις  γ@@ή@ει  τη Βουγιουκλάκη;»  «Όχι, κύριε,  Επιλοχία» του έλεγα, πάντα. Κι εκείνος, συνέχιζε: «Βρε Πιλάβιε, γιατί όλοι οι ηθοποιοί είστε πο@@@@@@δες, ρε;»  Χα, χα, χα… Αυτό συνεχίστηκε -κατά αραιά διαστήματα – στους 8 μήνες που έμεινα  στο Τάγμα μέχρι τη μετάθεσή μου στην Αθήνα.
Αυτά για το «bullying» .  Ίσως επανέλθω στο θέμα με ένα σχετικό κείμενο του Κρισναμούρτι, μια άλλη φορά. 
Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο.
                                     Π.

 

 

 

Τι είναι αληθινό

 

Για σήμερα λέω να ανεβάσω ένα ακόμη απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τελευταία, το βιβλίο, «Εσωτερική Επανάσταση». 
Καλή εβδομάδα.
       Π

«… Για να κατανοήσουμε, λοιπόν, τι είναι αληθινό, πρέπει να βρούμε τι δεν είναι. Θα ερευνήσουμε μαζί ό,τι δεν είναι, επειδή όταν αρνείσαι εκείνο που είναι ψεύτικο, βρίσκεις από μόνος  σου τι είναι αληθινό. Αλλά όταν απλώς αποδέχεσαι όσα έχουν πει άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και του ομιλητή, τότε απλώς συμμορφώνεσαι. Και συμμορφώνεσαι επειδή ελπίζεις ότι με τη συμμόρφωση, με την υπακοή, με κάποιες πρακτικές, θα βιώσεις κάτι υπέροχο, κάποιο όραμα, σπουδαίες δυνάμεις και λοιπά. Εάν είστε πραγματικά σοβαροί, τότε μπορούμε να μοιραστούμε  την έρευνά μας εδώ, τη διερεύνηση τού πώς συναντά κανείς μια κατάσταση νου, την ποιότητα ενός νου που είναι εντελώς ελεύθερος, που δεν είναι μηχανικός, που δεν επαναλαμβάνει, που είναι εντελώς ήσυχος, χωρίς καμιά μορφή κατάπνιξης, χωρίς να εξασκεί καμιά πρακτική.
Πρώτα πρέπει να υπάρξει μια κατανόηση ή γνώση του εαυτού σας, του «εγώ», με όλους του τους φόβους, με όλες του τις αναμνήσεις, τις ανησυχίες, τις φιλοδοξίες, τις ανηθικότητες και τις σεξουαλικές του ευχαριστήσεις· το «εγώ» που διαχωρίζει τον εαυτό του από το «εσύ», το «εγώ» σου που διαχωρίζει τον εαυτό του από κάποιον άλλον. Πρέπει να κατανοήσει κανείς τον εαυτό του, όχι σύμφωνα με οποιαδήποτε φιλοσοφία, με οποιονδήποτε  δάσκαλο, οποιονδήποτε ψυχολόγο, αλλά να τον κατανοήσει από μόνος του. Και πιθανώς δεν μπορείς να κατανοήσεις τον εαυτό σου, εάν υπάρχει οποιαδήποτε μορφή αποδοκιμασίας του, οποιαδήποτε μορφή δικαιολογίας του από σένα. Για να μάθεις για τον εαυτό σου πρέπει να υπάρξει η αντίληψη που χρειάζεται για να δεις τον εαυτό σου όπως είναι και όχι όπως θα σου άρεσε να είναι, χωρίς καμιά προσπάθεια να αλλάξεις αυτό που είσαι. Οπότε, κάθε είδους αυθεντία που σου λέει τι να κάνεις ή πώς να ερευνήσεις τον εαυτό σου, πώς να κατανοήσεις τον εαυτό σου, δεν έχει κανένα απολύτως κύρος…»

 

 

Παροιμίες για τους μήνες

Πριν από λίγες  ημέρες, στις αρχές Φεβρουαρίου, πηγαίνοντας  από το Καπανδρίτι στην Αθήνα, πρόσεξα σε ένα χωράφι δεξιά μου μια υπέροχη, ολάνθιστη  αμυγδαλιά!  Είναι αυτή που βλέπετε στη φωτογραφία και που την έβγαλα με το κινητό μου.  Αυτόματα, τότε,  μου ήρθε στον νου η παροιμία: «Ο Φλεβάρης κι αν Φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει».  Έτσι, μου μπήκε η ιδέα να ανεβάσω ποστ με τις παροιμίες για τους μήνες που άκουγα μικρός. Κάποιες από αυτές τις λέγανε οι γονείς μου, κάποιες γενικά οι μεγάλοι, αλλά  μας τις είχε πει και ο Δάσκαλός μας και τις δώδεκα, σαν μάθημα, σε κάποια τάξη του Δημοτικού, Χα, χα, χα… Ναι, ναι, όταν μεγαλώνει κανείς μπορεί να μην θυμάται τι έκανε την προηγούμενη μέρα, αλλά θυμάται όλα τα πολύ παλιά. Έτσι, λοιπόν, κάθισα και έγραψα και τις δώδεκα παροιμίες που ήξερα και που είναι αυτές:

  1. Του Γενάρη το φεγγάρι, ήλιος της ημέρας μοιάζει.
  2. Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.
  1. Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης.
  2. Αν κάνει ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης άλλο ένα,
    χαρά στονε τον γεωργό που ‘χει πολλά σπαρμένα.
  3. Ζήσε  Μάη μου να φας τριφύλλι και τον Αύγουστο σταφύλι.
  1. Τον Ιούνιο αφήνουν το δρεπάνι και σπέρνουν το ρεπάνι.
  1. Ιούλη Αλωνάρη μου, με τα αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια.
  2. Αύγουστε καλέ μου μήνα, να’ σουν δυο φορές το χρόνο.
  1. Του Σεπτέμβρη οι βροχές, πολλά καλά μας φέρνουν.
  1.  Οκτώβρης και δεν έσπειρες, σιτάρι λίγο θα ‘χεις.
  2. Όταν έρθει ο Νοέμβρης σιγομπαίνει ο χειμώνας.
  1. Δεκέμβρης μας επλάκωσε και το κρύο μας φαρμάκωσε.

Εξαιρετικές,  ε; Και πού να δείτε τι γίνεται σε ανάλογα sites στο internet! Όταν έγραψα και τις δώδεκα παροιμές, σκέφτηκα να δω τι γίνeται εκεί γι’ αυτές τις παροιμίες. Ε, λοιπόν, γίνεται χαμός! Όχι 12,  αλλά μάλλον πάνω από 100. Δεν τις μέτρησα γιατί βιαζόμουν να ανεβάσω το post. Αν θέλετε να τις δείτε πηγαίνετε στο site αναζήτησης που χρησιμοποιείτε και γράψτε, «παροιμίες για τους μήνες» και θα δείτε τι γίνεται ανοίγοντας κάποια από αυτά.
Καλό βράδυ.
         Π

 

 

 

Για την εκδήλωση του περασμένου Σαββάτου

Όπως σας είχα πει σε παλιότερο ποστ, το Σάββατο 27  Ιανουαρίου είχα παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου τού ΠΑΡΑΜΥΘΑ, «Στο Νησί των Τεμπέληδων», στον παιδότοπο του Σούπερ Μάρκετ Θανόπουλος στην Ν. Κηφισιά. Eπειδή  υποσχέθηκα στα παιδάκια που ήταν στην παρουσίαση  να ανεβάσω φωτογραφίες στο μπλογκ μου επειδή θέλανε να πούνε στους φίλους τους ότι γνώρισαν τον Παραμυθά, θα ανεβάσω τρεις φωτογραφίες από αυτές που έβγαλε ένα αγοράκι με το κινητό μου, που του το έδωσα εγώ, πριν αρχίσουμε.  Ο παιδότοπος του πολυκταστήματος, είναι ένας ξεχωριστός χώρος μόνο γα παιδιά, στον δεύτερο όροφο που είναι καφε-εστιατόριο και όπου εκεί βρίσκονταν οι μεγάλοι και… κρυφοκοίταζαν πίσω από το κόκκινο τζάμι του παιδότοπου. Θα ήθελα, και πάλι, να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδάκια και στους γονείς τους για την παρουσία τους και την αγάπη που μου έδειξαν, αλλά και στη διεύθυνση του καταστήματος που μου έδωσε την ευκαιρία για μια τόσο καλή εκδήλωση παρουσίασης.  Και τώρα οι τρείς φωτογραφίες της εκδήλωσης με πολλά ευχαριστώ στον μικρό μου φίλο που τις τράβηξε. (Δεν φοράω γυαλιά γιατί τα είχα ξεχάσει σπίτι … Χα, χα, χα…. Εδώ κόντεψα να ξεχάσω την εκδήλωση, θα μου πείτε….)
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.

 

 

 

 

Μία … λερωμένη ανάμνηση

Σήμερα άργησα λίγο να ανεβάσω ποστ, επειδή περίμενα μήπως μου στείλουν καμιά φωτογραφία από την σημερινή εκδήλωση που σας είπα χθες, στον παιδότοπο του Σούπερ Μάρκετ Θανόπουλος – ίσως το κάνω από Δευτέρα. Θα ήθελα, όμως, εδώ να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδάκια και στους γονείς τους για την παροσία τους, αλλά και στη διεύθυνση του καταστήματος που μου έδωσε την ευκαιρία για μια πολύ καλή – και  ίσως την καλύτερη έως τώρα – εκδήλωση παρουσίασης του τελευταίου βιβλίου μου του Παραμυθά, με τίτλο, «Στο νησί των τεμπέληδων».  Και τώρα, πάμε στο σημερινό ποστ.
Εδώ και καιρό σκέφτομαι να ανεβάσω ένα ποστ που έχει σχέση με την εφηβεία μου, στη δεκαετία του ’50. Τα τελευταία χρόνια, επισκέπτομαι κατά διαστήματα την οδό Μαυροματαίων, που βρίσκεται μπροστά στο Πεδίον του Άρεως – το «Πάρκο» όπως το λέγαμε παλιά – όπου βρίσκεται το γραφείο της Δικηγόρου μας.  Εκεί, την εποχή της εφηβείας μου υπήρχε ένα Καφεζαχαροπλαστείο, 
που στο υπόγειό του είχε μία από τις καλύτερες Discoteque της εποχής, που δεν ήταν και πάρα πολλές και που πηγαίναμε συχνά με τους φίλους μας και τα κορίτσια μας και χορεύαμε.  Η φωτογραφία που βλέπετε, λοιπόν,  είναι του Ζαχαροπλαστείου Green Park, όπως ήταν στην δεκαετία του ’50, και που τη  βρήκα προχθές τυχαία στο ίντερνετ.           

Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω το ποστ με μια φωτογραφία που έχωτραβήξει με το κινητό σε μια από τις επισκέψεις  μου στο Δικηγορικό Γραφείο, αλλά δεν είχε νόημα να μπει μόνη της χωρίς τη φωτογραφία από παλιά. Κοιτάξτε, λοιπον, πώς είναι σήμερα και θα καταλάβετε γιατί έβαλα στον τίτλο του ποστ την λέξη, «λερωμένη».

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω τίποτα άλλο για να εξηγήσω τη λέξη, «λερωμένη» στον τίτλο. Και θα ήθελα να κλείσω αυτό το ποστ με ένα βιντεο-κλιπ  του αγαπημένου μου συγκροτήματος εκείνης της εποχής, τους PLATTERS. Το τραγούδι που λένε έχει τίτλο, «Ο Μεγάλος Υποκριτής», που μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί καθώς από μικρός έπαιζα στο θέατρο, ήξερα καλά την τέχνη της υποκρισίας ή της υποκριτικής. Αλλά εκτός από αυτό, το τραγούδι είναι πολύ ωραίο και μιλάει και για την ψυχολογική μου κατάσταση τότε, ύστερα από τον απότομο χωρισμό από έναν παιδικό έρωτα.
Καλό βράδυ.
  Π.

 

 

 

Κι άλλη μια πρόσκληση

Πω, πω… παραλίγο να το ξεχάσω! Όχι μόνο να ανεβάσω εδώ πρόσκληση για την εκδήλωση, στον παιδότοπο στον 2ο όροφο του Σούπερ Μάρκετ Θανόπουλος, αλλά και ότι έχω να πάω εκεί αύριο στις 12.00!  Οπότε εγώ θα είμαι εκεί, όσοι δείτε αυτή την πρόσκληση και αν μπορείτε ελάτε. Θα χαρώ πολύ να σας δω όλους εσάς τους «παραμυθομεγαλωμένους»,  εκτός κι από τα παιδάκια σας βέβαια. Η είσοδος είναι ελεύθερη και η αγορά βιβλίων δεν είναι  υποχρεωτική. 
Σας φιλώ πολύ.
       Π.

 

 

 

«Τα Χρονικά της Κουζίνας»

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από το εξώφυλλο του βιβλίου «Τα Χρονικά της Κουζίνας – 1001 Γεύματα με τον Τζ. Κρισναμούρτι», που το έχει γράψει ο μάγειράς του στην Αμερική, Michael Krohnen. Είναι μία από τις καλύτερες βιογραφίες τού Κρισναμούρτι και η μόνη που είναι γραμμένη με ένα διακριτικό χιούμορ και μιλάει για ειδικά πράγματα της καθημερινής  του ζωής. Ο λόγος που σας μιλάω σήμερα γι’ αυτό το βιβλίο, είναι ότι τον τελευταίο καιρό, ασχολούμαι με ένα σεμινάριο για φοιτητές Δραματικών Σχολών, που του έχω δώσει τον τίτλο, «Α», όπως «Απάτη και «Η» όπως ηθοποιός,   και που το αρχίζω με ένα απόσπασμα από αυτό το βιβλίο, όπου ο Κρισναμούρτι αναφέρεται στους ηθοποιούς και σας το αντιγράφω εδώ.
Και μια και αυτό το ποστ έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι, θα ήθελα για μια τελευταία φορά,  να ευχαριστήσω τόσο τους οχτώ φίλους που ανταποκρίθηκαν στο αίτημα της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ   προηγούμενου ποστ, για οικονομική βοήθεια  ενόψει τής μετακόμισής της, όσο και όλους τους άλλους φίλους που θα ήθελαν να το κάνουν, αλλά η γενικότερη οικονομική κατάσταση, δεν τους το επέτρεψε. Η μετακόμιση θα γίνει την 1η Φεβρουαρίου και κάποια στιγμή μετά, θα ανεβάσω εδώ φωτογραφίες από τον καινούριο χώρο. Και τώρα το κείμενο που σας είπα.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«… Την επόμενη μέρα, μερικά διάσημα πρόσωπα μάς συντρόφευσαν στο μεσημεριανό φαγητό. Ένα από αυτά στο τραπέζι, ο ηθοποιός του κινηματογράφου  Ρίτσαρντ  Τσαμπερλεϊν, κάθισε απέναντι από τον Κρισναμούρτι, ενώ εγώ βρέθηκα στην άλλη άκρη του τραπεζιού, αδυνατώντας να παρακολουθήσω τη συζήτησή τους. Μετά το φαγητό πρόσεξα ότι ο Κρισναμούρτι και ο ηθοποιός πήγανε βόλτα  στον κήπο.
Την επόμενη μέρα, όταν ο Κρισναμούρτι, γύρω στις 1.20 το μεσημέρι, μπήκε στην κουζίνα την ώρα που ετοίμαζα το μεσημεριανό, εξακολουθώντας να έχω κάποια περιέργεια για τον καλεσμένο ηθοποιό της προηγούμενης μέρας, τον ρώτησα: «Συγνώμη Κρίσνατζι, ο κύριος με τον οποίο κουβεντιάζατε χθες, είναι ενδιαφέρον άνθρωπος, σας έκανε τίποτα καλές ερωτήσεις;»
Με κοίταξε με μία χαμογελαστή έκφραση στα μάτια του και μου απάντησε διπλωματικά: «Α, ξέρετε κύριε, οι ηθοποιοί σπάνια ξέρουν ποιοι πραγματικά είναι».
Στην αρχή, θεώρησα ότι η απάντησή του αναφερόταν μόνο σε ηθοποιούς, μέχρι που στη διάρκεια  ενδοσκόπησής μου, μου πέρασε από τον νου ότι αυτό που είπε, ήταν αλήθεια για τους περισσότερους από μας. Ποιος ή ποια από μας ξέρει εντελώς, ποιος ή ποια είναι πραγματικά;»

 

 

Τι σημαίνει τάξη;

Για σήμερα λέω να ανεβάσω ένα μικρό απόσπασμα που μου άρεσε, από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτό τον καιρό, με τόν τίτλο ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.  Και με την ευκαιρία θα ήθελα να ευχαριστήσω τόσο τους οχτώ φίλους που ανταποκρίθηκαν στο αίτημα της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ  σε προηγούμενο ποστ, για οικονομική βοήθεια  ενόψει τής μετακόμισής της, όσο και όλους τους άλλους φίλους που θα ήθελαν να το κάνουν, αλλά η γενικότερη οικονομική κατάσταση, δεν τους το επέτρεψε.
Καλό βράδυ.
       Π.

«…Πώς θα μάθετε τι σημαίνει τάξη; Σας παρακαλώ, ακούστε προσεκτικά· να μαθαίνετε όχι να συσσωρεύετε. Ζούμε μέσα στην αταξία, αυτό είναι το μόνο που ξέρουμε. Ζούμε μέσα στη σύγκρουση, ζούμε μέσα στη σύγχυση, στο μπέρδεμα, ζούμε μέσα σε μια διαρκή πάλη. Αυτό είναι αταξία. Σωστά; Τώρα: το να παρατηρείς την αταξία, το να μάθεις τα πάντα για την αταξία, είναι τάξη. Το αντιλαμβάνεστε; Παρατηρήστε τι είναι η αταξία. Μην προσπαθείτε να βάλετε τάξη μέσα από την αταξία, απλώς παρατηρείστε τι είναι η αταξία. Που σημαίνει ναι μεν άρνηση κάθε θετικής δράσης,  αλλά παρακολούθηση της αταξίας.
Τι είναι, λοιπόν, η αταξία; Παρατηρήστε μέσα σας πόση αταξία έχει η ζωή μας, πόσο αντιφατικοί είμαστε κυνηγώντας το ένα και το άλλο, πόσο προσαρμοζόμαστε, υπολογίζουμε, συγκρίνουμε κι έτσι δεν είμαστε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι. Αλλά όταν δεν εμπιστεύεστε πια τον γκουρού σας, όταν δεν έχετε κανένα ιερό βιβλίο, κανένα παπά, αυτό σημαίνει ότι δεν αποδέχεστε καμιά αυθεντία, καμιά εξουσία· εκτός, φυσικά, από την εξουσία των νόμων, που είναι κάτι πρακτικό και εντελώς διαφορετικό. Όταν ο νους απορρίπτει κάθε αίσθηση εσωτερικής  αυθεντίας – και κανείς πρέπει να το κάνει, επειδή από τη στιγμή που υπακούς δεν υπάρχει ελευθερία κι ένας νους πρέπει να είναι εντελώς ελεύθερος  για να ερευνήσει – ένας τέτοιος ελεύθερος νους, αντιμετωπίζει την μοναξιά του, την απελπισία του, τη σύγχυσή του, πράγματα που είναι η αταξία που υπάρχει μέσα μας. Σας παρακαλώ, μην ξεχνάτε ότι μαθαίνουμε μαζί…»

 

 

Τρία πουλάκια κάθονταν

Πριν από λίγες μέρες συζητούσα ένα θέμα με κάποιο φίλο μου κι όταν τον ρώτησα τη γνώμη του, μου απάντησε κάτι άσχετο, που σήμαινε ότι δεν πρόσεχε όσο μιλούσα και του είπα: «Καλά… Είσαι τρία πουλάκια κάθονται…»  Όπως ξέρετε, τη φράση την χρησιμοποιούμε όταν  θέλουμε να πούμε σε κάποιον ότι δεν προσέχει μια συζήτηση και μετά αντιδρά λέγοντας άσχετα. σχόλια Όταν κλείσαμε το τηλέφωνο, δεν ξέρω πώς μου ‘ρθε κι έψαξα στο ίντερνετ για τη φράση. Έμεινα από αυτό που έμαθα, γιατί ούτε το ήξερα ούτε και το είχα ακούσει ποτέ! Η φράση αυτή είναι από ένα δημοτικό κλέφτικο τραγούδι, με τίτλο, «Αθανάσιος Διάκος» ! Δείτε το.

                 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ
Τρία πουλάκια κάθονταν στου Διάκου το ταμπούρι

το ‘να τηράει τη Λειβαδιά και τ’ άλλο το Ζητούνι,
το τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει:
-Πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα.
Μην ο Καλύβας έρχεται, μην ο Λεβεντογιάννης;
-Νουδ’ ο Καλύβας έρχεται, νουδ’ ο Λεβεντογιάννης.
Ομέρ Βρυώνης πλάκωσε με δεκαοχτώ χιλιάδες.

Ο Διάκος σαν τ’ αγροίκησε πολύ του κακοφάνει.
Ψηλή φωνή εσήκωσε, τον πρώτο του φωνάζει:
-Τον ταϊφά μου σύναξε, μάσε τα παλικάρια,
δώσ’ τους μπαρούτη περισσή και βόλια με τις χούφτες,
γλήγορα και να πιάσουμε κάτω την Αλαμάνα,
που ‘ναι ταμπούρια δυνατά κι όμορφα μετερίζια.

Παίρνουνε τ’ αλαφρά σπαθιά και τα βαριά τουφέκια,
στην Αλαμάνα φτάνουνε και πιάνουν τα ταμπούρια.
-Καρδιά παιδιά μου, φώναξε, παιδιά, μη φοβηθείτε!
Σταθείτε αντρειά σαν Έλληνες και σα Γραικοί σταθείτε!

Φαίνεται πως ο λαός κάποια στιγμή, πήρε αυτή τη φράση και ειρωνικά, χαρακτηρίζει ανθρώπους αφηρημένους, ή απρόσεκτους.
Αυτά για σήμερα.
Καλή εβδομάδα.
          Π.

 

Το αγόρι που ζει κάτω από τη θάλασσα

Κατ’ αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω τους 7 φίλους που ανταποκρίθηκαν στο αίτημα της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ,  στο προ-προηγούμενο ποστ, ανεξάρτητα από το ποσό που κατέθεσε ο καθένας. Τώρα, για σήμερα, λέω να ανεβάσω ένα μικρό βίντεο που έκανε ο γιος μου ο Κωνσταντίνος. Το ανέβασε στο ίντερνετ και σας αντιγράφω εδώ και την εισαγωγή που έκανε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                    Π

Πριν από δύο χρόνια ο φίλος μου ο Γιώργος μετακόμισε στο Άμστερνταμ. Πήγα να τον επισκεφτώ για την παραμονή της νέας χρονιάς. Κάναμε ένα νυχτερινό ταξίδι στην Αμβέρσα, και μετά επιστρέψαμε στο Άμστερνταμ για την τελευταία νύχτα του 2017. Ήταν πάντα μπροστά μου όταν εγώ βιντεοσκοπούσα κάτι κι έτσι σκέφτηκα να κάνω με το βίντεο ένα μικρό ντοκιμαντέρ.