Ένα γράμμα

Το βιβλίο αυτό του Κρισναμούρτι, που βλέπετε το εξώφυλλό του, είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο, καθώς δεν είναι απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών ή συζητήσεων, αλλά τα γράμματα που έγραψε ο ίδιος ο Κρισναμούρτι σε μια νεαρή του φίλη, από τον Ιούνιο του 1948 έως τον Μάρτιο του 1960. Το είχα μεταφράσει πριν χρόνια και είχε εξαντληθεί, αλλά κυκλοφορεί και πάλι από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Άλλη μια φορά, πριν από πολύ καιρό, σας έχω μιλήσει πάλι γι’ αυτά τα γράμματα  ΕΔΩ και σήμερα αποφάσισα να ανεβάσω άλλο ένα από αυτά.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

“…Είναι ένα πρωινό χωρίς σύννεφα, πολύ νωρίς, ο ουρανός είναι πολύ καθαρός, ήσυχος και γαλάζιος. Όλα τα σύννεφα μοιάζουν να έχουν φύγει, αλλά μπορεί να ξανάρθουν στη διάρκεια της ημέρας. Ύστερα απ’ αυτό το κρύο, τον αέρα και τη βροχή η άνοιξη θα ξαπλωθεί πάλι παντού· μέχρι τώρα η άνοιξη, παρόλο το κρύο προχωρούσε σιγά-σιγά, αλλά τώρα κάθε φύλλο και μπουμπούκι θ’ αναγαλλιάσει. Τι υπέροχο πράγμα που είναι η γη! Πόσο άμορφα είναι όσα ξεπηδούν από μέσα της -οι βράχοι, τα ποτάμια, τα δέντρα, το γρασίδι, τα λουλούδια, όλα αυτά που γεννάει ατέλειωτα- μόνο τον άνθρωπο τον τρώει η λύπη, μόνο αυτός καταστρέφει το ίδιο του το είδος, τη γενιά του· μόνο αυτός εκμεταλλεύεται τον πλησίον του, καταδυναστεύει και καταστρέφει. Ο άνθρωπος είναι ο πιο δυστυχισμένος και ο πιο βασανισμένος, ο πιο επινοητικός, κατακτητής του χρόνου και του χώρου. Αλλά παρόλες τις ικανότητές του, παρόλους τους υπέροχους ναούς και τις εκκλησίες, τζαμιά και καθεδρικές, ζει μέσα στο ίδιο του το σκοτάδι. Θεοί του είναι οι ίδιοι του οι φόβοι και αγάπες του τα ίδια του τα μίση. Τι θαυμάσιος κόσμος που θα μπορούσε να είναι, χωρίς όλους αυτούς τους πολέμους, χωρίς όλους αυτούς του φόβους. Αλλά σε τι χρησιμεύει να κάνει κανείς υποθέσεις; Σε τίποτα απολύτως.
Εκείνο που είναι πραγματικό και βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο είναι το ανικανοποίητο, αυτό το μοιραίο ανικανοποίητο. Είναι κάτι το πολύτιμο, ένα κόσμημα μεγάλης αξίας. Αλλά το φοβούνται, το σπαταλάνε, το χρησιμοποιούν ή αφήνουν να χρησιμοποιείται για να κερδίσουν κάτι. Τους ανθρώπους τους φοβίζει, αλλά είναι ένα πολύτιμο κόσμημα, ανεκτίμητο. Ζήσε μαζί του, παρακολούθησέ το μέρα τη μέρα, χωρίς ν’ ανακατεύεσαι στις κινήσεις του και τότε αυτό σαν φλόγα θα κατακαίει όλα τα σκουπίδια αφήνοντας μόνο εκείνο που δεν ανήκει πουθενά και δεν μπορεί να μετρηθεί. Διάβασέ το όλο αυτό με σοβαρότητα και προσοχή.
Ο πλούσιος έχει περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται κι ο φτωχός πεινάει, αγωνίζεται για το φαγητό του παλεύοντας και δουλεύοντας όλη του τη ζωή. Κάποιος, που δεν έχει τίποτα, φτιάχνει από μόνος του τη ζωή του ή αφήνει τη ζωή να γίνει από μόνη της πλούσια, δημιουργική, ενώ ένας άλλος που έχει όλα τα καλά του κόσμου, σπαταλιέται, μαραίνεται και πάει. Ο ένας έχει ένα κομμάτι γη και το κάνει όμορφο, παραγωγικό, ενώ ένας άλλος το παραμελεί και τ’ αφήνει να πεθάνει όπως πεθαίνει κι ο ίδιος. Έχουμε τέτοιες απέραντες ικανότητες, κάθε είδους, που μπορούμε να βρούμε εκείνο που δεν έχει όνομα ή να φέρουμε στη γη την κόλαση. Αλλά με κάποιον τρόπο ο άνθρωπος προτιμά να τρέφει το μίσος και την εχθρότητα. Είναι τόσο πιο εύκολο το μίσος, ο φθόνος και καθώς η κοινωνία βασίζεται στην απαίτηση για περισσότερο, τα ανθρώπινα πλάσματα πέφτουν στην παγίδα να κυνηγούν κάθε είδους απόκτημα. Κι έτσι υπάρχει ατέλειωτη πάλη που την έχουν δικαιώσει και τη θεωρούν ευγενική.
Υπάρχει όμως ο απεριόριστος πλούτος μιας ζωής χωρίς πάλη, χωρίς «θέλω», χωρίς εκλογή. Αλλά μια τέτοια ζωή είναι απίθανα δύσκολη όταν όλος μας ο πολιτισμός είναι αποτέλεσμα της πάλης και της δράσης που φέρνει η επιθυμία. Χωρίς τη δράση της επιθυμίας, σχεδόν για κάθε ζωντανό πλάσμα, υπάρχει ο θάνατος. Χωρίς κάποιο είδος φιλοδοξίας, σχεδόν για όλους, η ζωή δεν έχει κανένα νόημα. Αλλά υπάρχει ζωή χωρίς «θέλω», χωρίς εκλογή. Αυτή η ζωή γεννιέται όταν η ζωή της επιθυμίας φτάσει σ’ ένα τέλος.
Ελπίζω να μη σε πειράζει που διαβάζεις όλα αυτά· αν δεν σε πειράζει, τότε διάβασέ τα και άκουσέ τα με ευχαρίστηση….”

 

 

 

Όμορφη Πόλη και Οδός Ονείρων

Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από τα δύο καλοκαιρινά θέατρα που υπάρχουν στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το θέατρο Μετροπόλιταν και το θέατρο Παρκ. Ψάχνοντας διάφορα στο ίντερνετ, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι που μου θύμησε τα νιάτα μου, την ¨Ομορφη πόλη” του Μίκη Θεοδωράκη. Το καλοκαίρι του 1962  – όταν ήμουν 19 χρονών –  για πρώτη και τελευταία φορά, οι δύο από τους σπουδαιότερους μουσικοσυνθέτες, Ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης, πήραν την ευθύνη οργάνωσης και παρουσίασης δύο θεατρικών παραστάσεων: την “Όμορφη Πόλη” στο Μετροπόλιταν ο Θεοδωράκης και την “Οδό Ονείρων”στο Παρκ  ο Χατζιδάκις. Κι έτσι μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω εδώ τα δύο βασικά τραγούδια αυτών των παραστάσεων. Το τραγούδι  “Όμορφη Πόλη” με τον Θεοδωράκη και το τραγούδι  “Ηθοποιός σημαίνει φως” με τον Δημήτρη Χορν. Αν σας κάνει κέφι ακούστε τα.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Το πρώτο, είναι το τραγούδι “Όμορφη Πόλη” με τον Μίκη Θεοδωράκη.

Και το δεύτερο, από την Οδό Ονείρων. Το τραγούδι “Ηθοποιός σημαίνει φως” με τον Δημήτρη Χορν.

 

 

 

 

Ο γερανός που τραγουδάει

Για σήμερα σας έχω κάτι που το βρήκα πολύ διασκεδαστικό. Είναι ένα μικρό βίντεο με ένα γερανό που τραγουδάει! Και δεν είναι κινούμενο σχέδιο, αλλά με κανονικά αντικείμενα. Αυτό είναι που με εντυπωσίασε.  Δείτε το. Κρατάει ενάμιση λεπτό.
Καλό βράδυ
Π.

 

 

 

 

 

Πώς κοιτάτε τον εαυτό σας και τον κόσμο;

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλό Σαββατοκύριακο.
            Π.

“…Πώς κοιτάτε τον εαυτό σας και τον κόσμο; Σας παρακαλώ παρακολουθήστε το, εξετάστε πώς αντιδράτε όταν κάνω την ερώτηση. Πώς βλέπετε τον εαυτό σας, πώς κοιτάτε τον εαυτό σας και πώς κοιτάτε τον κόσμο; Αν κοιτάτε τον κόσμο σαν Ινδουιστής, τότε δεν κοιτάτε το γεγονός. Κοιτάτε με την προκατάληψη ενός Ινδουιστή· οπότε είστε ανίκανος να κοιτάτε. Αν κοιτάζω τον κόσμο σαν κομμουνιστής, κοιτάζω μόνο από μία ιδιαίτερη οπτική γωνία, από ένα ιδιαίτερο συμπέρασμα· οπότε είμαι ανίκανος να κοιτάξω αυτό το τεράστιο πρόβλημα. Αν κοιτάζω αυτό το εξαιρετικό πράγμα που ονομάζεται ζωή, από μία ιδιαίτερη στενή οπτική γωνία σαν Μουσουλμάνος, σαν Ινδουιστής, σαν Βουδιστής, πιθανώς δεν μπορώ να δω την εξαιρετική ομορφιά της ζωής με την πολυπλοκότητά της.
Πώς το κοιτάτε, λοιπόν; Το κοιτάτε από την παραδοσιακή οπτική γωνία σας ή το κοιτάτε σαν ένας επιστήμονας, σαν ένας μηχανολόγος ή σαν οπαδός κάποιας ιδιαίτερης αίρεσης; Πώς το κοιτάτε; Βλέπετε το παράλογο, τον παραλογισμό να είσαι Ινδουιστής; Το σπίτι καίγεται, όλος ο κόσμος καίγεται, αλλά εσείς θέλετε να σβήσετε τη φωτιά σαν Ινδουιστής, σαν Μουσουλμάνος, σαν Παρσί  κι ένας Θεός ξέρει σαν τι άλλο….”

 

 

 

Παγκόσμια ημέρα των ζώων

Σκέφτηκα να ανεβάσω αυτή την ωραία φωτογραφία μιας αγελάδας, επειδή αύριο, 4 Οκτωβρίου, είναι η Παγκόσμια ημέρα των ζώων. Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων πρωτογιορτάστηκε το 1931 σ’ ένα συνέδριο περιβαλλοντιστών στη Φλωρεντία, ως ένας τρόπος για την ευαισθητοποίηση κοινού και ειδικών για τα υπό εξαφάνιση ζώα. Από τότε, η γιορτή διευρύνθηκε και περιλαμβάνει όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου και γιορτάζεται στις 4 Οκτωβρίου. Ωραία φωτογραφία, ε;
Καλό βράδυ
      Π.

 

 

 

Επιστροφή στο σχολείο

Και σαν συνέχεια των παιδικών σχεδίων του προηγούμενου ποστ και επειδή είμαστε στο μήνα  που ξανάρχισαν τα σχολεία, αποφάσισα να ανεβάσω ένα χαριτωμένο βίντεο στα ελληνικά με τα στρουμφάκια και τίτλο, “Επιστροφή στο Σχολείο”.
Καλό βράδυ.
      Π.

 

 

 

 

Ανησυχίες για το περιβάλλον

Ψάχνοντας παλιότερα αρχεία στο κομπιούτερ μου, έπεσα πάνω σε τρία σχέδια παιδιών Α’ Δημοτικού, που μου τα είχαν χαρίσει πριν μερικά χρόνια και που εκφράζουν ανησυχίες για το περιβάλλον. Το πρώτο έχει σχέση με την ανακύκλωση.

Το δεύτερο μιλάει για το κάψιμο των δασών.

Και το τρίτο λέει για το λιώσιμο των πάγων.

Ευαισθητοποιημένη η γενιά που έρχεται, ε;
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.

 

 

 

Τι είναι αγάπη;

Νομίζω ότι καιρός είναι να ανεβάσω κάτι από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “Εσωτερική Επανάσταση”, που όπως σας έχω πει μεταφράζω το τελευταίο διάστημα. Το απόσπασμα που διάλεξα, μιλάει για την αγάπη.
Καλή εβδομάδα.
         Π.

“… Τι είναι αγάπη, λοιπόν; Είναι η αγάπη ευχαρίστηση; Είναι  η αγάπη επιθυμία; Έχει σχέση η αγάπη με το σεξ; Τι είναι αυτό το πράγμα που ονομάζουμε αγάπη; Είναι μέρος του μίσους; Μέσα σ’ αυτήν υπάρχει ζήλεια, ανησυχία; Μπορεί ένα πρόσωπο που είναι φιλόδοξο, που αναζητά  δύναμη, αξιώματα, να γνωρίσει ποτέ τι είναι αγάπη; Το συζητάμε όλο αυτό μαζί για να βρούμε τι είναι η αγάπη. Όταν λες, «αγαπώ την οικογένειά μου, τον άντρα μου, τη γυναίκα μου, το γιο μου ή την κόρη μου», τι σημαίνει αυτό; Χωρίς να βρει κανείς από μόνος του, πραγματικά και βαθιά, τι σημαίνει η λέξη αγάπη, πώς μπορεί ποτέ να βρει  το νόημα και το βάθος του θανάτου; Είναι η αγάπη ζήτημα χρόνου, κάτι που μπορεί να καλλιεργηθεί, κάτι που είναι ζήτημα εξάσκησης; Νομίζετε ότι μπορείτε να εξασκηθείτε σ’ αυτήν, ότι είναι κάτι που ο γκουρού σας θα σας το πει να το κάνετε και ότι στο τέλος της εξάσκησης θα έχετε επιτύχει την αγάπη; Είναι η αγάπη αποτέλεσμα σκέψης, χρόνου, είναι μια διαδικασία; Γιατί τα ανθρώπινα πλάσματα σε όλο τον κόσμο έχουν δώσει τόσο τρομερή σημασία στο σεξ, που το ονομάζουν αγάπη; Έχετε παρατηρήσει γιατί το σεξ έχει γίνει στη δική σας ζωή κάτι τόσο κυρίαρχο και σημαντικό; Γιατί; Απαντήστε στο ερώτημα.

Για να το βρείτε, πρέπει να αναρωτηθείτε γιατί η ζωή μας -η καθημερινή ζωή με όλες τις συγκρούσεις, τα βάσανα, την αγωνία της καθημερινής βαρβαρότητας- έχει γίνει τόσο μηχανική. Δεν είναι η ζωή σας πολύ μηχανική; Πηγαίνετε στη δουλειά κάθε μέρα, ακολουθείτε την παράδοση κάθε μέρα, εδραιώνετε κάποια μοντέλα δραστηριότητας, κάποια «πιστεύω» -στον Θεό ή στον αθεϊσμό, στον ανώτερο εαυτό, στον κατώτερο εαυτό- και τα συνεχίζετε για το υπόλοιπο της ζωής σας. Μπαίνετε μέσα σε κάποια συνήθεια και την επαναλαμβάνετε, την επαναλαμβάνετε, την επαναλαμβάνετε… Ξέρετε, θα ήταν κάτι υπέροχο εάν λέγατε στον εαυτό σας, «δεν θα επαναλάβω ποτέ κάτι που δεν το ξέρω εγώ ο ίδιος» και εάν δεν επαναλαμβάνατε ποτέ, κάτι που εσείς οι ίδιοι δεν το έχετε κατανοήσει εντελώς. Το να επαναλαμβάνετε ό,τι έχει πει κάποιος άλλος, στην Μπαγκαβάντ Γκίτα, στο Κοράνι, στη Βίβλο ή σε οποιοδήποτε αγαπημένο σας «ιερό» βιβλίο, έχει γίνει επίσης μια συνήθεια, μια ρουτίνα. Δοκιμάστε και δείτε το, ανακαλύψτε το.

Αν παρατηρήσετε, θα δείτε ότι η ζωή σας έχει γίνει  εξαιρετικά μηχανική. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ντρεπόσαστε γι’ αυτό· είναι  γεγονός, είτε σας αρέσει είτε όχι. Όλα αυτά τα αποκαλείτε, «αγάπη», «αφοσίωση»: αγάπη για τον Θεό, αφοσίωση στον γκουρού σας, στο είδωλό σας, σε έναν ήρωα σας. Ο ήρωας, ο γκουρού, όλα είναι ο εαυτός σας, στον οποίο είστε αφοσιωμένοι. Όλο αυτό το αποκαλείτε αγάπη. Είναι αγάπη; Η αλήθεια της ομορφιάς της αγάπης θα βρεθεί μόνο όταν έχετε πετάξει εντελώς καθετί που είναι μηχανικό. Και το σεξ είναι το μόνο πράγμα που έχετε και δεν είναι μηχανικό· αλλά σύντομα κι αυτό γίνεται επίσης μια συνήθεια….”

 

 

Μπαγκς Μπάννυ

Μια και την Τρίτη 11 του μήνα, ανοίγουν τα σχολεία, είπα σήμερα να βάλω κάτι για τα παιδιά (και τα μεγάλα “παιδιά”, βέβαια)  για να κλείσει η περίοδος των καλοκαιρινών διακοπών με κάτι διασκεδαστικό: Ένα επτάλεπτο κινούμενο σχέδιο στα Ελληνικά, με ήρωα τον Μπαγκς Μπάννυ και τίτλο, “Λαγός καλεσμένος σε δείπνο”.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλή σχολική χρονιά στα παιδιά.
                                    Π.

 

 

 

Τι είναι ο κολαούζος;

Φαντάζομαι ότι θα ξέρετε την παροιμία:  «Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει». Προσωπικά την ξέρω από μικρός, αλλά μόλις εχθές, στα 75  μου, έμαθα τι σημαίνει κυριολεκτικά. Δηλαδή τι σημαίνει “κολαούζος”. Λοιπόοον…. Κατ’ αρχήν σημαίνει αυτό που λίγο πολύ σκεφτόμαστε όλοι. Κολαούζος είναι ο οδηγός αυτός που προπορεύεται και δείχνει τον δρόμο, ο οδηγητής. Και στην παροιμία εννοείται ότι όταν βλέπεις το χωριό από μακριά, δεν χρειάζεσαι κολαούζο. Πράγμα που μεταφορικά ισχύει και για καθετί που είναι ολοφάνερο από μόνο του. Αλλά ο κολαούζος έχει και άλλες τρεις σημασίες:
1. Ο έμπειρος σύμβουλος ή ο φορτικός άνθρωπος – αυτός που προσκολλάται σε κάποιον και μπορεί και να του κάνει τα θελήματα.
2. Ένα εργαλείο που φτιάχνει σπειρώματα, όπως το σπείρωμα μιας βίδας και λοιπά.
3. Ένα λεπτό και μακρύ σχοινί, με το οποίο επικοινωνεί ο δύτης με τον ναύτη που βρίσκεται στο σκάφος.
Αυτά για τον κολαούζο.
Καλό βράδυ.
        Π.