Τελευταία φορά

ΑΦΙΣΣΑ

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από το εξώφυλλο του προγράμματος των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Παραμυθιού.    Σήμερα, λοιπόν, το ποστ είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στην τελευταία παράσταση του «Παραμυθά» που θα γίνει αύριο Σάββατο  26/6, στις 6 το απόγευμα, στο θέατρο της Ακαδημίας Πλάτωνος . Ε, αρκετά σας έπρηξα εδώ και πέντε εβδομάδες, τελευταία φορά σήμερα. Αυτή η παράσταση, όμως, έχει κάτι ειδικό. Αποφάσισα να προβάλλω ένα μικρό ντοκιμαντέρ που δείχνει πώς γίνεται και «πετάει» ο Παραμυθάς. Έτσι όσοι μου έχουν εκφράσει την περιέργειά τους – εκτός από παιδιά και μεγάλοι – για το πώς γίνεται το πέταγμα, ήρθε η ώρα να το μάθουν.Για περισσότερες λεπτομέρειες, γενικές πληροφορίες  και κλείσιμο εισιτηρίων κάντε κλικ  ΕΔΩ   αν και το τηλέφωνο υπάρχει και στη φωτογραφία της αφίσας.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Ο Κόσμος Μέσα Μας

cover

Χθες, μετά από δέκα μήνες  δουλειά,  τελείωσα την μετάφραση του βιβλίου του Κρισναμούρτι, «Ο Κόσμος Μέσα Μας – Είσαι η ιστορία της ανθρωπότητας».  Απ’ όλα τα βιβλία τού  Κρισναμούρτι  που έχω μεταφράσει – 27 έως τώρα – αυτό είναι το μοναδικό που εκπέμπει μια αμεσότητα μια χαλαρότητα και μια καλοσύνη, που θα ένιωθες όπως αν μιλούσες ζωντανά μαζί του-  κάτι που το έχω νοιώσει πριν 31 χρόνια και είναι σαν να ήταν χθες. Το τελευταίο διάστημα , έβαλα αρκετά κεφάλαια από αυτό το βιβλίο για ποστ. Σήμερα, δεν θα βάλω κάποιο κεφάλαιο, αλλά το απόσπασμα που υπάρχει στην αρχή του βιβλίου και που είναι από την  1η Δημόσια Συνάντηση με Ερωτήσεις και Απαντήσεις στο Μπρόκγουντ Παρκ, το 1983. Είναι η φράση  «εσύ είσαι η ιστορία της ανθρωπότητας», που είναι ο υπότιτλος του βιβλίου.
Να ‘στε καλά
Π

«Η Αλήθεια δεν είναι κάτι μυστηριώδες· η αλήθεια είναι εκεί που είσαι. Από ‘κει μπορείς ν’ αρχίσεις. Η αλήθεια είναι ότι έχω θυμό μέσα μου, είμαι ζηλιάρης, είμαι επιθετικός και τσακώνομαι. Όλα αυτά είναι γεγονός. Πρέπει, λοιπόν, να αρχίσει κανείς από ‘κει που βρίσκεται. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζεις τον εαυτό σου, να έχεις πλήρη γνώση του εαυτού σου όχι από άλλους, όχι από ψυχολόγους, ψυχαναλυτές, ειδικούς του εγκεφάλου, αλλά να ξέρεις εσύ ο ίδιος από μόνος σου τι είσαι. Και εσύ είσαι η ιστορία της ανθρωπότητας. Εάν ξέρεις να διαβάσεις αυτό το βιβλίο που είσαι εσύ ο ίδιος, τότε ξέρεις όλες τις δραστηριότητες, όλες τις βαρβαρότητες και τις βλακείες του ανθρώπινου είδους, γιατί είσαι η υπόλοιπη ανθρωπότητα».

 

 

Για την ημέρα του πατέρα

Σήμερα είναι η  ημέρα του πατέρα και καθώς αναρωτιόμουν να ανεβάσω ή να μην ανεβάσω κάτι σχετικό,  θυμήθηκα ότι την πρώτη χρονιά που άνοιξα το blog, το 2007, ήθελα να ανεβάσω την ταινία μικρού μήκους, «Τι είναι αυτό;» που είχε κάνει τότε  ο Κωνσταντίνος και που βασίζεται σε ένα διήγημα που έχω γράψει. Επειδή, όμως, η ταινία θα παιζόταν τότε στους κινηματογράφους, δεν επιτρεπόταν να την ανεβάσω και είχα βάλει ένα μικρό βίντεο από τα γυρίσματα και φωτογραφίες. Έτσι, αποφάσισα να την ανεβάσω σήμερα, 9 χρόνια αργότερα. Κρατάει 5 λεπτά.  Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες.
Καλή εβδομάδα
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Στη χώρα των τεμπέληδων

13256008_1139892662699750_2604359388460333301_n

Θα ήθελα σήμερα, όπως κάθε Παρασκευή εδώ και τέσσερις εβδομάδες ,  να πω σε όσους μπορεί να ενδιαφέρει, ότι αύριο Σάββατο, στις 6.00  το απόγευμα είναι η τέταρτη, προτελευταία, παράσταση «Παραμυθά» στο θέατρο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Για περισσότερες λεπτομέρειες, γενικές πληροφορίες  και κλείσιμο εισιτηρίων κάντε κλικ  ΕΔΩ.   Με αυτή την ευκαιρία λοιπόν, σκέφτηκα να ανεβάσω άλλη μία καινούργια περιπέτεια του Παραμυθά με τίτλο, «Στη χώρα των τεμπέληδων», που θα μπει  στο επόμενο βιβλίο (το έβδομο) που θα κυκλοφορήσει, όπως σας έχω πει, τον επόμενο χρόνο. Διαβάστε το στα παιδάκια σας ή και σε …. εσάς τους ίδιους αν είστε από τους «Παραμυθομεγαλωμένους» που συναντώ στις παραστάσεις ή και καμιά φορά στο δρόμο, και με συγκινείτε με την αγάπη που μου δείχνετε για τον «Παραμυθά.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Γεια σας. Σήμερα έκανα πολλές δου­λειές από το πρωί και κάθισα να ξεκου­ραστώ λιγάκι.   Έπρεπε, βλέπετε, να δώσω το καλό παράδειγμα στον φίλο μου τον τεμπέλη και δούλεψα πολύ. Ποιος είναι ό φίλος μου o τεμπέλης;   Α, ναι, δεν σας έχω πει… Ακούστε, λοιπόν.
Εκεί που καθόμουν πριν λίγο καιρό στον κήπο μου, ακούω ένα θόρυβο ψηλά, γυρνάω και τί να δω! Βλέπω να πέφτει σαν μεγάλο μπαλόνι από τον ουρανό στον κήπο του σπιτιού μου, ένας πάρα πολύ χοντρός άντρας που φώ­ναζε, «βοήθεια…» Τότε κι εγώ, με τη βοήθεια του μαγικού γιλέκου μου, γίνομαι γρήγορα πάρα πολύ μεγάλος σαν γίγαντας, και προλαβαίνω ν’ αρπάξω στην αγκαλιά μου τον χοντρό άντρα και να τον κατεβάσω στο χώμα, χωρίς να χτυπήσει.
«Ποιος είσαι εσύ», τον ρωτάω;
«Ωχ, ωχ….», κάνει αυτός, προσπαθώντας ν’ ανασάνει.
«Πώς βρέθηκες εδώ;» του λέω.
«Να εκεί που καθόμουν στη βεράντα μου, φύσηξε ένας δυνατός αέρας στο χωριό μας μας και με πέταξε εδώ».
«Κι από ποιο χωριό είσαι;»
«Από το χωριό των τεμπέληδων», μου λέει.
«Μπα! Υπάρχει τέτοιο χωριό;  Και πού βρίσκεται;»
«Είναι μακριά, δεν φαίνεται από ‘δω. Είναι πέρα από το βουνό και τη θάλασσα πίσω από το βουνό».
Κι επειδή από μικρό παιδί είμαι πολύ περίεργος και θέλω να μαθαίνω για ό,τι δεν ξέρω του λέω:
«Έλα, λοιπόν, να σε πάω εγώ πίσω πετώντας για να την γνωρίσω κι εγώ αυτή τη χώρα, που δεν την έχω ξανακούσει».
«Α, ωραία», μου λέει εκείνος.
Κι έτσι όπως ήμουν ακόμα πολύ μεγάλος, τον παίρνω πάλι στην αγκαλιά μου και φύγαμε για το χωριό των τεμπέληδων πετώντας.
Αφού περάσαμε πάνω από δυο βουνά και μία θάλασσα μου φωνάζει ο χοντρός: «Εδώ είναι ή πατρίδα μου. Το σπίτι μου είναι εκείνο με τα πράσινα κεραμίδια».
Και σε λίγο κατεβή­καμε και μπήκαμε στο σπίτι του. Κι επειδή δεν υπήρχε πια λόγος να είμαι πολύ μεγάλος, ξανάγινα κανονικός.
«Να σου πω», του λέω, «θέλω να πάω μια βόλτα εδώ γύρω, για να δω τί γίνεται και θα ξανάρθω. Γεια σου».
Προχώρησα λίγο πιο κάτω, και τι να δω στο διπλανό σπίτι! Ένας άλλος χοντρός άντρας, ήταν ξαπλωμένος σε μια φαρδιά πολυθρόνα και ροχάλιζε.
«Πω πω… Φοβερός τεμπέλης», μουρμούρισα. «Σκέψου πόσο καιρό έχει να κουνηθεί από τη θέση του, πού έπιασε αράχνες! Χα, χα, χα…».
Φεύγω από εκεί, και έκανα βόλτες, κοιτάζοντας από τα ανοιχτά παράθυρα και το τι τεμπέληδες είδαν τα μάτια μου δεν περιγράφεται! Μια γυναίκα μαγείρευε, ξαπλωμένη σε μια πολυθρόνα! Ένας άντρας έγραφε στο κομπιούτερ του, που κρεμόταν με κάτι σκοινιά από πάνω του, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του! Μέσα σε λίγη ώρα, είδα τόσους τεμπέληδες πού στο τέλος βαρέθηκα και γύρισα πίσω στο σπίτι του τεμπέλη που είχε πέσει στην αυλή μου.
«Πώς πήγε η βόλτα;» με ρωτάει  εκείνος.
  «Ντροπή σας», του λέω. «Τί κατάσταση είναι αυτή να μην κου­νάτε ούτε το δαχτυλάκι σας»;
«Και τί να κάνουμε», με ρωτάει.
«Να δουλέψετε, να παίξετε,  ένα σωρό πράγματα υπάρχουν να κάνετε… «Α, το βρήκα», φώναξα, καθώς εκείνη τη στιγμή μου ήρθε μια ιδέα. «Βγες έξω» του λέω, «έλα να με βοηθήσεις».
«Δεν μπορώ. Είμαι πολύ κουρασμένος από το ταξίδι».
 «Τώρα θα δεις», σκέφτηκα και πάω στη κουζίνα του. Γεμίζω την παλάμη μου με πιπέρι και πάω και βάζω το χέρι μου κάτω από τη μύτη του και του λέω: «Για μύρι­σε λίγο αυτό που έχω εδώ».
Τραβάει μια γερή ρουφηξιά ο τεμπέλης και με ένα τρομερό, «Αααψούουου…», τινάχτηκε όρθιος από το κρεβάτι του. Αλλά με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι δεν μπορούσε εύκολα να σταθεί όρθιος. 
«Πω, πω, πω!…» του λέω, «από το πολύ καθισιό, μίκρυναν τα πόδια σου. Δεν μπορείς να με βοηθήσεις, να βρω τον θησαυρό. Τώρα θυμήθηκα πότε έχω ξανακούσει για το χωριό σας…».
Είχα βρει ένα τρόπο για να κάνω τούς τεμπέληδες να δουλέψουνε. Όπως όλοι οι τεμπέληδες, περίμεναν να βρούνε λεφτά για να ζήσουν χωρίς να δουλεύουνε. Έτσι, άρχισα να γυρνάω στα σπίτια τους και να τους ρωτάω αν ξέρανε σε ποιο χωράφι είναι θαμμένος ο τρομερός θησαυρός που λένε ότι έχουν κρύψει στο χωριό τους. Ήμουν βέβαιος ότι θα σηκωνόντουσαν όλοι και θα με έπαιρναν από πίσω.
«Μήπως ξέρετε πού είναι θαμμένος ο φοβερός θησαυρός του χωριού σας;», ρώταγα κι αφού γύρισα σε όλα τα σπίτια σχεδόν, ζήτησα από το τελευταίο σπίτι να μου δώσουν μια τσάπα και πήγα σ’ ένα χωράφι, λίγο έξω από το χωριό  κι άρχισα να σκάβω, κάνοντας έτσι ότι ξέρω πού είναι ο θησαυρός και σκάβω για να τον βρω.
Δεν πέρασε πολύ ώρα κι ένοιωσα ότι διά­φορα μάτια με παρακολουθούσαν με μεγάλη περιέρ­γεια. Τους παρακολουθούσα με την άκρη του ματιού μου, κι όταν μετά από λίγο είδα ότι είχε μαζευτεί όλο, σχεδόν, το χωριό, έκανα πώς κουράστηκα, και τα παράτησα. Πήγα λίγο πιο μακριά και κάθισα κάτω από ένα δέντρο έξω από το χωράφι. Πριν προλάβω να βγω, είχαν μαζευτεί όλοι οι τεμπέληδες και σκάβανε με μανία. Σκάβανε ώρες ατέλειωτες, μέχρι που το χωράφι έμοιαζε σαν να το είχαν οργώσει με τρακτέρ! Βέβαια δεν βρήκανε κανένα θησαυρό, άλλα έμαθαν πάλι αυτό που είχαν ξεχάσει: να δουλεύουν και να μην τεμπελιάζουν. Κι όταν μαζεύτηκαν γύρω  μου και με ρώτησαν για τον θησαυρό, τους είπα ότι όλα αυτά τα έκανα, για να μάθουν πάλι να δουλεύουνε, γιατί έτσι όπως πήγαιναν, σε λίγο δεν θα είχαν ούτε να φάνε. Το κατάλαβαν,  μου είπαν πως είχα δίκιο και με ευχαρίστησαν με την καρδιά τους. Και από τότε, ή χώρα των τεμπέληδων, άλλαξε εντελώς και έγινε ή χώρα των… δουλευταράδων!
Όμως, αρκετά σας είπα για σήμερα. Κουράστηκα. Ε, καιρός να τεμπελιάσω και  εγώ λιγάκι. Χα, χα, χα…

 

 

 

Μάγια η μέλισσα

Στην παράσταση του «Παραμυθά» του περασμένου Σαββάτου, στην Ακαδημία Πλάτωνος, ήρθε μια κυρία με το παιδάκι της για να με γνωρίσουν από κοντά. Και πάνω στη κουβέντα, η κυρία μου είπε ότι οι αγαπημένες της εκπομπές όταν ήταν μικρή, ήταν ο Παραμυθάς και η Μάγια η μέλισσα. Έτσι μου έδωσε την ιδέα για το σημερινό post: είναι το πρώτο επεισόδιο της σειράς, που είναι η γέννηση της Μάγιας της μέλισσας. Και καθώς είναι και μεταγλωτισμένο στα ελληνικά, μπορούν να το δουν και τα παιδάκια σας. Κρατάει 11 λεπτά.
Καλό βράδυ
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

Το πρόβλημα του σεξ

cover

Για σήμερα έχω άλλο ένα κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ», που μεταφράζω αυτόν το καιρό, που είναι σημειώσεις του από τις προσωπικές συζητήσεις που έκανε την περίοδο του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, που δεν έδινε δημόσιες ομιλίες, με ανθρώπους που έρχονταν να τον δουν για να συζητήσουν μαζί του τα προβλήματά τους.  Αυτή τη φορά ο επισκέπτης  του λέει το πρόβλημά του με το σεξ. Πολύ ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου. Δείτε το.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Ο Ρ. είπε ότι φοβόταν το σεξ που από την παιδική του ηλικία ασκούσε έλξη επάνω του και τον ερέθιζε. Όταν μπήκε σε κάποια ομάδα διαλογισμού, αντιστάθηκε στο σεξ. Προσευχήθηκε, επαναλάμβανε μάντρας και ψαλμούς, δοκίμασε την ψυχανάλυση κι ωστόσο τον κυνηγούσε και το κυνηγούσε.
Ύστερα από κάμποση συζήτηση, του επεσήμανα ότι μια συνήθεια πρέπει πρώτα να κατανοηθεί πριν να μπορέσουμε να ελπίζουμε ότι θα λύσουμε αισθησιακά και συναισθηματικά προβλήματα. Αυτά τα προβλήματα δεν μπορούν να ξεπεραστούν με απλή αποφασιστικότητα ή απλή θέληση, αλλά πρέπει κανείς να γίνει στοχαστικός. Η συνήθεια είναι από την ίδια της τη φύση απερίσκεπτη και η απερισκεψία δεν είναι δημιουργός ελευθερίας. Κάνουμε κάτι απερίσκεπτο στα νιάτα μας, όπως το κάπνισμα, που σταδιακά γίνεται συνήθεια. Αν λέμε στον εαυτό μας ότι δεν πρέπει να καπνίζουμε, η αδιάκοπη αποφασιστικότητα να κόψουμε το κάπνισμα, απλώς δημιουργεί μια άλλη συνήθεια. Μόνο με την κατανόηση μιας συνήθειας, δηλαδή με το να αποκτήσουμε επίγνωσή της, με το να στοχαστούμε γι’ αυτήν, μπορεί να κοπεί η συνήθεια.

«Η ζωή μας είναι μια σειρά από απερίσκεπτες πράξεις που έχουν γίνει συνήθειες, στις σχέσεις μας, στις θρησκείες μας, στην πολιτική και στην κοινωνική μας ζωή. Κουρασμένοι και ανιαροί, σκεφτόμαστε με φόρμουλες, με σλόγκαν. Ο εγωισμός είναι ακριβώς η αιτία της απερισκεψίας με όλα τα μίζερα, στενόμυαλα προβλήματα, και τις κουραστικές πράξεις μας. Το σεξ γίνεται ένα μεγάλο πρόβλημα, καθώς είναι μια φυγή  από το περιορισμένο και πιεστικό «εγώ». Είναι μια απελευθέρωση και γυρνάει σε  συνήθεια. Η συνήθεια είναι αποτέλεσμα απερισκεψίας.
Πρέπει κανείς να αρχίσει να στοχάζεται με το να έχει επίγνωση. Μέσα από την επίγνωση, αρχίζει κανείς να αντιλαμβάνεται τις πολλές συνήθειες της σκέψης και του συναισθήματος. Πρέπει να σκεφτεί κανείς βαθιά για τις συνήθειες, να τις νοιώσει και να δει τις επιπτώσεις τους. Έτσι, όταν ο συνειδητός νους τις έχει κατανοήσει εντελώς και είναι ανοιχτός και ελεύθερος, τα περιεχόμενα του υποσυνείδητου –του κρυμμένο νου- μπορούν να προβληθούν στον συνειδητό νου, που είναι προετοιμασμένος να τα δεχτεί, καθώς είναι ανοιχτός και σε εγρήγορση. Όταν αυτά τα περιεχόμενα έρθουν έξω, κάθε προβολή τους πρέπει να τραβηχτεί επάνω και να κατανοηθεί. Έτσι, μέσα από την έντονη επίγνωση, οι πάντοτε «μυωπικές», ασήμαντες δραστηριότητες του «εγώ» διαλύονται και γεννιέται η σωστή σκέψη.
Όσο πιο πολύ πολεμάς μια συνήθεια κι όσο πιο πολύ της αντιστέκεσαι, τόσο πιο απερίσκεπτος γίνεσαι. Μέσα από την πραγματική επίγνωση, η σκέψη σε σχέση με όλες μας τις δραστηριότητες και συνήθειες που γεννιούνται από σκέψεις και συναισθήματα, αποκαλύπτεται και ξεπερνιέται. Το να αναπτύξεις το αντίθετο του φόβου, σημαίνει ότι θα δημιουργήσεις μια άλλη συνήθεια· αλλά αποκτώντας επίγνωση του φόβου και με το να σκεφτείς γι’ αυτόν βαθιά, να τον νοιώσεις απολύτως, δεν αναπτύσσεται η απερισκεψία των αντίθετων, όπου δεν υπάρχει ελευθερία από τις συνήθειες. Θα πρέπει να αποκτήσεις επίγνωση των συνηθειών της σκέψης και του συναισθήματος, στα θέματα των σχέσεών σου, της πολιτικής και κοινωνικής σου δραστηριότητας, της θρησκείας σου.
Για να έχεις επίγνωση, πρέπει να της δώσεις χρόνο, πρέπει να έχεις υπομονή και εγρήγορση. Πρέπει πρώτα να γίνει καθαρισμός του νου και της καρδιάς από τον εγωισμό. Από αυτό το καθάρισμα, γεννιέται η σωστή σκέψη, που μόνο αυτή είναι ικανή να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τη θλίψη».

 

 

 

Τι θα πει ηθοποιός

Για τρίτη φορά σήμερα θα σας πρήξω για την παράσταση του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» που είναι αύριο το απόγευμα στο Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος. Για περισσότερες πληροφορίες και κλείσιμο εισιτηρίων – όσοι θέλετε – κάντε κλικ ΕΔΩ.   Έτσι και σήμερα θα ανεβάσω ποστ σχετικό με τον Παραμυθά. Είναι κάτι που το παρουσιάζω σε κάποιες παραστάσεις. Πριν παίξουμε με τα παιδιά θεατρικό παιχνίδι, τους εξηγώ τι είναι ο ηθοποιός όπου αυτό το κείμενο και οι φωτογραφίες  με βοηθάνε πολύ. Δείτε το.

Πριν πολλά χρόνια, λοιπόν, είχα πάει σε ένα φωτογραφείο για να κάνω φωτογράφιση με τα ρούχα του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» για το βιβλίο που θα κυκλοφορούσε τότε. Μαζί μου είχα πάρει και την κόρη μου τη Μαρία, που ήταν τότε επτά χρονών. Κάποια στιγμή με ρώτησε η Μαρία: «Τι θα πει ηθοποιός  μπαμπά»;«Ηθοποιός παιδί μου είναι ένας άνθρωπος που η δουλειά του είναι να ‘κάνει’, να ‘παίζει’, να ‘παριστάνει’ ‘ άλλους ανθρώπους σαν να μην είναι ο εαυτός του, αλλά οι άλλοι άνθρωποι που παριστάνει στο θέατρο, στο κινηματογράφο, στo ραδιόφωνο, στην τηλεόραση,  λέγονται ‘ρόλοι’ ».
– Δεν καταλαβαίνω πολύ καλά μπαμπά, είπε η κόρη μου.

ithopoios2.jpg
– Πρόσεξέ με: εγώ είμαι ο Νϊκος, ο μπαμπάς σου, αλλά στην τηλεόραση που δουλεύω κάνω πως είμαι ο «Παραμυθάς». «Παίζω», δηλαδή τον Παραμυθά. Είμαι ένας ηθοποιός που παίζει τον Παραμυθά. Κάτσε να σου το δείξω, καλύτερα.
Πήγα στο διπλανό δωμάτιο κι έβαλα τα ρούχα που φοράω όταν κάνω τον Παραμυθά. Έβαλα και την περούκα με τα άσπρα μαλλιά γιατί τα δικά μου είναι μαύρα, έβαψα άσπρα τα φρύδια και το μουστάκι μου, φόρεσα και τα ψεύτικα γυαλιά και ξαναγύρισα στο δωμάτιο που ήταν η κόρη μου και με περίμενε.

Και μια κι ήταν κι ένας φίλος μου φωτογράφος, έβγαζε φωτογραφίες όσο μιλούσα στη Μαρία. Και τις φωτογραφίες τις έβαλα εδώ, για να καταλάβετε κι εσείς τι θα πει «ηθοποιός».
– Ορίστε: άσπρη περούκα, άσπρα φρύδια , άσπρο μουστάκι, γυαλιά, το «μαγικό» γιλέκο, κι έγινα ο Παραμυθάς. Είμαι, δηλαδή, ένας ηθοποιός που παίζει το ρόλο του Παραμυθά.
– Βγάζουμε μαζί μια φωτογραφία, μπαμπά;
– Και δε βγάζουμε, παιδί μου. Όσοι δεν σε ξέρουν θα λένε: «Αυτό το κοριτσάκι θα είναι το εγγονάκι του Παραμυθά». Κι αν θέλεις, κάποια φορά θα σου γράψουμε ένα ρόλο να έρθεις στην τηλεόραση να «παίξεις» το εγγονάκι μου.

ithopoios5.jpg
– Μα αφού είμαι η κόρη σου μπαμπά, πώς θα είμαι εγγονάκι σου;
– Τι σου έλεγα πριν; Θα γίνεις ηθοποιός που θα παίζει ένα ρόλο: «το εγγονάκι του Παραμυθά».

ithopoios4.jpg
– Έλα τώρα να σου δώσω ένα φιλάκι στη μύτη.
– Στάσου, γιατί μου τραβάς τη μύτη;
– Εσύ γιατί μου φίλησες τη δική μου;

ithopoios6.jpg
– Μηηηη… Θα μου βγάλεις το άσπρο χρώμα από το μουστάκι…
– Θα μ’ αφήσεις να κάνω λίγο κι εγώ τον Παραμυθά;
– Ναι, ναι… σ’ αφήνω.

ithopoios7.jpg
– Ορίστε. Τώρα κατάλαβες πια τι θα πει «ηθοποιός».

Έχει πλάκα τελικά αυτό το κείμενο μαζί με τις φωτογραφίες.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

 

 

Για την επίγνωση

cover

Για σήμερα, είχα σκεφτεί να βάλω πάλι κάτι από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμος μέσα μας», που όπως ξέρετε όσοι παρακολουθείτε αυτό το μπλογκ, είναι το βιβλίο που μεταφράζω τελευταία.  Αποφάσισα, όμως, να μην βάλω το κεφάλαιο που μόλις τελείωσα, αλλά μόνο ένα απόσπασμά του, που είναι επικεντρωμένο στο τι σημαίνει επίγνωση, ένα ερώτημα που εμφανίζεται συχνά. Το κεφάλαιο, έχει τίτλο, «Το κέλυφος της εκπαίδευσής μας στη διαμόρφωση»  , ένα «κέλυφος» που -όπως λέει ο Κρισναμούρτι- πρέπει να το «σπάσουμε». 
Καλή εβδομάδα.
Π

«Οπότε, τι εννοείται με την επίγνωση», ρώτησε ο επισκέπτης.
«Επίγνωση σημαίνει  κατανόηση χωρίς να ταυτίζεσαι. Όταν η σκέψη αποδέχεται ή απορρίπτει, συγκρίνει ή κρίνει, τότε αρχίζει η αναλυτική διαδικασία κι έτσι, ο σκεπτόμενος απλώς παρακολουθεί τις σκέψεις του. Στην ανάλυση, ο σκεπτόμενος και οι σκέψεις του είναι δύο χωριστά πράγματα, ενώ η επίγνωση είναι σιωπηλή και δεν κάνει επιλογές και σ’ αυτήν, η σύγκριση και η κριτική έχουν σταματήσει· και παρόλο που έχουμε χωρίσει την σκέψη από τον σκεπτόμενο, μέσα από την διαρκή επίγνωση, ο σκεπτόμενος και οι σκέψεις του γίνονται, βιώνονται ως ένα. Όπως δεν μπορείς να χωρίσεις τη θερμότητα από τη φωτιά, έτσι και ο σκεπτόμενος και οι σκέψεις του δεν χωρίζονται. Η επίγνωση είναι η κατανόηση της αιτίας και του αποτελέσματος και της διαδικασίας του δυισμού. Όταν υπάρχει επίγνωση χωρίς επιλογές αυτών των διαδικασιών, τότε ο σκεπτόμενος και η σκέψη του βιώνονται ως ένα. Σε αυτή την εμπειρία το κέλυφος της εκπαίδευσής μας στη διαμόρφωση γίνεται κομμάτια. Έτσι, με την διαρκή επίγνωση κάθε σκέψης – συναισθήματος – πράξης, έρχεται η ενοποίηση όλων των πεδίων της συνείδησης· αυτή η ενοποιημένη κατανόηση, σπάει το κέλυφος της διαμόρφωσης. Σε αυτή τη διαδικασία της ενοποίησης ή της διαλογιζόμενης επίγνωσης, τα όνειρα έχουν ένα εντελώς διαφορετικό νόημα. Αυτή η επίγνωση στις ώρες που κανείς είναι ξύπνιος, κάνει τα όνειρα άχρηστα και καθώς αυτή η επίγνωση γίνεται διαυγής και καθαρή, εκεί έρχεται μια κατάσταση ύπαρξης που είναι υπέρτατη ευλογία και σοφία. Είναι πέρα από κάθε λεκτικό νόημα».

 

«Οι πειρατές»

paramithas-petaei-2

Θα ήθελα σήμερα να θυμίσω σε όσους μπορεί να ενδιαφέρει, ότι αύριο Σάββατο, στις 6.00  το απόγευμα είναι η δεύτερη παράσταση «Παραμυθά» στο θέατρο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Για περισσότερες λεπτομέρειες και κλείσιμο εισιτηρίων κάντε κλικ  ΕΔΩ.   Με αυτή την ευκαιρία λοιπόν, σκέφτηκα να ανεβάσω μία καινούργια περιπέτεια του Παραμυθά με τίτλο, «Οι πειρατές», που θα μπει  στο επόμενο βιβλίο (το έβδομο) που θα κυκλοφορήσει, μάλλον, τον επόμενο χρόνο.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

Οι Πειρατές

Ένα μεσημέρι, εκεί που έβλεπα μια ταινία στην τηλεόραση, βαρέθηκα και είπα να κάνω μια βόλτα πετώντας πάνω από τη θάλασσα, που μου αρέσει πολύ. Κι έτσι έκανα.
Πάνω εκεί που απολάμβανα το θαλασσινό αεράκι πετώντας ήσυχα και αργά, ακούω ξαφνικά κάτι κανονιές! Τρόμαξα πολύ και χωρίς να το πολυσκεφτώ, άρχισα να πετάω πολύ γρήγορα για να φύγω από εκεί που ήμουνα, όταν άκουσα κάποιον, κάτω από τη θάλασσα, να φωνάζει: «Εεε… Σταματήστε. Είναι ο Παραμυθάς…».
Κοιτάζω κάτω και τι βλέπω; Ένα μεγάλο τρικάταρτο καράβι, με μια πειρατική σημαία να κυματίζει στο μεσαίο κατάρτι του και να έχει γυρίσει τα κανόνια του προς το μέρος μου. «Καλά, υπάρχουν ακόμα πειρατές», αναρωτήθηκα κι απάντησα μόνος μου, «έτσι φαίνεται». Ο άνθρωπος που φώναζε ήταν ανεβασμένος σε ένα κατάρτι και άρχισε να κουνάει το χέρι του προς το μέρος μου, φωνάζοντας:
«Παραμυθά… Παραμυθά, μη φοβάσαι. Δεν θα σου κάνουμε κακό, έλα στο καράβι μας.»
Ε, κι εγώ, αφού με φώναξαν και ήμουν και από μικρό παιδί περίεργος  να γνωρίσω πειρατές, κατέβηκα στο καράβι.
«Καλώς τον Παραμυθά», μου λέει ο πειρατής που με φώναξε, κι είχε κατέβει στην πλώρη του καραβιού, όπου κατέβηκα κι εγώ.
«Ώστε πειρατικό είναι το καράβι σας, ε;»
«Ναι», μου απαντάει ο πειρατής, «και να μας συγχωρείς που σου ρίξαμε με τα κανόνια μας».
«Δεν πειράζει», του λέω, ενώ είχαν αρχίσει να μαζεύονται γύρω μας κι άλλοι πειρατές. «Και πού πάτε», τον ρωτάω.
«Πάμε να βρούμε έναν κρυμμένο θησαυρό. Έρχεσαι μαζί μας;» μου λέει εκείνος.
«Και δεν έρχομαι κι εγώ, αν με θέλετε βέβαια…»
«Ναι, ναι, σε θέλουμε…», φώναξαν και οι άλλοι πειρατές που είχαν μαζευτεί για να με δουν, αφού δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τους άνθρωπο να πετάει.
Κι έτσι, έμεινα στο καράβι των πειρατών και ξεκινήσαμε όλοι μαζί για το θησαυρό που, όπως μου είπαν, ήταν κρυμμένος βαθιά σε μια σπηλιά ενός νησιού στον ωκεανό. Όπως μου είπαν, είχαν ένα χάρτη του νησιού, που τους τον είχε αφήσει ένας παλιός πειρατής και που είχε πάνω του σημειωμένη τη σπηλιά. Σ’ όλο το ταξίδι πέρασα πολύ ωραία, γιατί οι πειρατές μου λέγανε ιστορίες από τα ταξίδια τους και τις περιπέτειές τους. Στο τέλος ένοιωθα σαν παιδί που του λένε πειρατικές ιστορίες!
Το ταξίδι κράτησε μερικές μέρες και τα βράδια κοιμόμουνα σε μια πολύ ωραία κουκέτα, που από το φινιστρίνι της έβλεπα τη θάλασσα. Και ένα πρωί, ακούστηκε ένας πειρατής να φωνάζει,  από το μεσαίο κατάρτι που είχε ανέβει: «Στεριά… βλέπω στεριά…»
Τρέξαμε όλοι στη πλώρη του καραβιού και αντικρίσαμε μπροστά μας ένα υπέροχο νησί με ένα ψηλό βουνό στη μέση. Σ’ αυτό το βουνό, μου είπε ο πειρατής που είχαμε γίνει πια φίλοι, βρισκόταν η σπηλιά με τον θησαυρό.
Ύστερα από λίγη ώρα, ρίξαμε άγκυρα κοντά στο νησί και  βγήκαμε στη στεριά με κάτι μεγάλες βάρκες. Είδαμε στον χάρτη, πού ακριβώς ήταν σημειωμένη η σπηλιά που έκρυβε το θησαυρό, κι αρχίσαμε όλοι μαζί να ανεβαίνουμε από ένα μονοπάτι για  ‘κείνο το σημείο του βουνού.
Αφού περπατήσαμε κάμποσο, φτάσαμε στη σπηλιά, που ήταν πολύ μεγάλη. Δεν προφτάσαμε, όμως, καλά καλά να μπούμε και να χαρούμε γιατί είδαμε κάτι που μας τρόμαξε. Από όλες τις μεριές της σπηλιάς άρχισαν να βγαίνουν κάτι μεγάλα φίδια, σαν να ήταν οι φύλακες του θησαυρού.
«Πω, πω!… Και τι θα κάνουμε τώρα;» Άρχισαν να μουρμουρίζουν τρομαγμένοι οι πειρατές κάνοντας πίσω, προς την έξοδο της σπηλιάς. Αλλά τότε, μου ήρθε μια ιδέα και τους λέω:
«Μη σας νοιάζει. Θα σας βοηθήσω εγώ».
Κι έτσι όπως είχαν μαζευτεί τα φίδια στη μέση της μεγάλης σπηλιάς, άρχισα να πετάω γύρω γύρω, πάνω από τα κεφάλια τους, κάνοντας κύκλους. Εκείνα, ανασηκώθηκαν κι άρχισαν να με παρακολουθούν με τα κεφάλια τους, προσπαθώντας να με φτάσουν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έτσι τυλιγόντουσαν τα σώματά τους. Κι ώσπου να πεις, «κύμινο» τα φίδια, ζαλισμένα, είχαν δεθεί κόμπο. Οι πειρατές κοιτούσαν και δεν πίστευαν στα μάτια τους.
«Πάρτε την κασέλα με τον θησαυρό», τους φώναξα, χωρίς να σταματήσω να πετάω πάνω από τα κεφάλια των φιδιών. Κι εκείνοι, χωρίς να χάσουν καιρό, όρμησαν και σήκωσαν την μεγάλη κασέλα με τον θησαυρό και την έβγαλαν έξω. Τα φίδια, έτσι όπως ήταν ζαλισμένα κι είχαν δεθεί κόμπος, δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να τους ακολουθήσουν, κι έτσι βγήκα κι εγώ έξω από τη σπηλιά πετώντας.
Σε λίγο είχαμε φτάσει στην παραλία κι οι πειρατές ακούμπησαν την κασέλα στην άμμο. Άνοιξαν το καπάκι της κι έμειναν για λίγο σαν χαμένοι, καμαρώνοντας τον θησαυρό από χρυσά φλουριά που είχε μέσα. Κι αμέσως μετά, όρμησαν όλοι μαζί κι άρχισαν να παίρνουν όσα φλουριά μπορούσε ο καθένας και γέμιζαν τις τσέπες τους, χωρίς να κάνουν κανονική μοιρασιά. Κι έτσι, άρχισαν να τσακώνονται κι έγινε ένας καυγάς που δεν λέγεται.
Τι κι αν τους φώναζα, «σταματήστε, σταματήστε, δεν είναι σωστό αυτό που κάνετε», τίποτα αυτοί. Συνέχισαν να τσακώνονται. Και τότε, τι να κάνω κι εγώ, δίνω μια και γίνομαι μεγάλος σαν ελέφαντας και τους παίρνω την κασέλα που είχε ακόμα πολύ θησαυρό. Την σηκώνω ψηλά και τους φωνάζω: «Αν δεν σταματήσετε να τσακώνεστε θα την πετάξω βαθιά στη θάλασσα και δεν θα την ξαναβρείτε».
«Μη, Παραμυθά, μην την πετάς…», άρχισαν να μου φωνάζουν.
«Μου υπόσχεστε ότι θα σταματήσετε τον καυγά και θα μοιραστείτε το θησαυρό ήσυχα και καλά, χωρίς τσακωμούς;» τους είπα.
«Ναι, ναι, στο υποσχόμαστε», φώναξαν όλοι μαζί.
Κι έτσι, έβαλα πάλι την κασέλα κάτω και ξανάγινα κανονικός. Οι πειρατές έβαλαν την κασέλα στη μέση και κάθισαν γύρω της. Και έτσι, ήσυχα και καλά, μοίρασαν δίκαια τα χρυσά φλουριά μεταξύ τους. Και μετά, ανεβήκαμε πάνω στο καράβι κι έπιασαν αμέσως το τραγούδι και και το χορό, ενώ κάποιοι σήκωναν τα πανιά του καραβιού.
Χο, χο, χο,
Βρήκαμε μεγάλο θησαυρό.
Χρόνια κρυμμένο μέσα σε σπηλιά,
Φυλαγμένο μέσα σε κασέλα παλιά.
Χο, χο, χο,
Και τώρα με τραγούδι και χορό
Στο σπίτι μας γυρίζουμε ξανά
Και δεν θα ‘χουμε ανάγκη κανένα πια.
Χο, χο, χο,
Βρήκαμε μεγάλο θησαυρό.

Κι ύστερα, εκείνοι ξεκίνησαν για την πατρίδα τους κι εγώ γύρισα πετώντας σπίτι μου, αλλά καθώς κατέβαινα αργά στον κήπο, ξαφνικά, σαν να έπαθε κάτι το γιλέκο, έπαψα να πετάω και βρέθηκα πεσμένος στο έδαφος! Και τότε, ανασηκώνω το κεφάλι μου και τι να δω! Ήμουνα ξαπλωμένος στον καναπέ, όπου με είχε πάρει ο ύπνος βλέποντας τηλεόραση, που ήταν ακόμα ανοιχτή! Και τότε κατάλαβα τι είχε γίνει. Η ταινία που έβλεπα, ήταν με πειρατές και κάποια στιγμή φαίνεται ότι με πήρε ο ύπνος και είδα όνειρο με πειρατές. Αυτό που μόλις σας είπα. Και πρέπει να σας πω ότι μου άρεσε πολύ που, έστω και στον ύπνο μου, έζησα μια πειρατική περιπέτεια! Χα, χα, χα…

 

 

 

Η… Δασκάλα!

Maria thinking s

Αυτό το σκεπτικό κοριτσάκι, είναι η κόρη μου η Μαρία. Και να μου το λέγανε τότε, δεν θα πίστευα ποτέ ότι μια μέρα θα τη δω όπως είναι στην επόμενη φωτογραφία, Δασκάλα γιόγκα πια, που ζει στα Χανιά, στην Κρήτη! Τι άλλο να πω… Όσοι βρίσκονται στα Χανιά και ενδιαφέρονται για γιόγκα μπορούν να βρουν όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται κάνοντας κλικ ΕΔΩ για το SITE  ή και  ΕΔΩ  για το Face Book.
Καλό μήνα.
Π… όπως παππούς.

 

MARIA YOGA.2