“Σχέδια”

Πάνω που ετοιμαζόμουν να ανεβάσω ένα post  που είχα σκεφτεί, μου ήρθε ένα μέιλ με link για ένα μικρό, διασκεδαστικό και καλοφτιαγμένο βίντεο με τίτλο, “Σχέδια”  (Sketches), που μου άρεσε πολύ κι αποφάσισα να το ανεβάσω. Τα “πουλιά” που πετάνε στο τέλος είναι – όπως θα δείτε – μανταλάκια!
Καλή εβδομάδα
              Π. 

 

 

 

 

 

Πέντε πανέμορφα λουλούδια

Σήμερα έχει πολύ κρύο και πέφτοντας πάνω σε κάτι πολύ όμορφα λουλούδια στο ίντερνετ, σκέφτηκα να ανεβάσω μερικά από αυτά. Έτσι, μπας και νοιώσουμε λίγη Άνοιξη μέσα μας. Δείτε τα.

Το  πρώτο λουλούδι είναι δύο πανέμορφες ντάλιες

Αποτέλεσμα εικόνας για ντάλιες

Κι εδώ κάτι τελείως ανοιξιάτικο: Λουλούδια κερασιάς

Σχετική εικόνα
Να και μερικές υπέροχες τουλίπες
Αποτέλεσμα εικόνας για τουλίπες

Ε, δεν θα μπορούσα να μην βάλω κι ένα τριαντάφυλλο
Αποτέλεσμα εικόνας για τριαντάφυλλο

Και θα κλείσω με κάτι πιο σπάνιο, μία πλουμέρια.
Αποτέλεσμα εικόνας για πλουμέρια

Καλό Σαββατοκύριακο
            Π

 

 

 

Τι είναι αγάπη;

Σήμερα είδα ότι έχω καιρό να ανεβάσω κάτι από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω, το: “ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”,  και λέω να το κάνω σήμερα. Είναι από μία ομιλία που έκανε τον Φεβρουάριο του 1971 στην Βομβάη και μιλάει για την αγάπη.
Καλή εβδομάδα.
            Π.

Τι είναι, λοιπόν, αγάπη; Μην σχηματίζετε κάποια άποψη γι’ αυτήν, μην έχετε κάποια φόρμουλα, γιατί τότε θα έχετε σταματήσει ήδη να μαθαίνετε. Τώρα πρόκειται να το βρούμε. Πρέπει να το βρείτε κι όχι απλώς να λέτε: «Εντάξει, έχω μάθει τι θα πει λεκτικά»· αυτό δεν είναι καθόλου αγάπη. Η παρόρμηση να το βρείτε εσείς οι ίδιοι πρέπει να βράζει μέσα σας. Τι είναι αγάπη; Είναι ευχαρίστηση, είναι πόθος, είναι δημιούργημα της σκέψης, είναι η αγάπη για τον Θεό και το μίσος για τον άνθρωπο; Αυτό είναι εκείνο που κάνετε, έτσι δεν είναι, αγαπάτε τον Θεό και κλωτσάτε τον συνάνθρωπό σας. Αγαπάτε τον πολιτικό – α, ίσως όχι τον πολιτικό – αλλά αγαπάτε το αφεντικό σας, αγαπάτε την γυναίκα σας. Αγαπάτε πραγματικά την γυναίκα σας ή τον άντρα σας; Αγαπάτε πραγματικά; Τι σημαίνει αυτό; Όταν αγαπάς κάτι νοιάζεσαι γι’ αυτό. Αγαπάτε τα παιδιά σας; Που σημαίνει τι; Ότι νοιάζεστε γι’ αυτά, όχι μόνο όταν είναι μικρά μωρά, αλλά και καθώς μεγαλώνουν· φροντίζετε  να έχουν τη σωστή εκπαίδευση; Όταν τα αγαπάτε, βλέπετε, δεν σας νοιάζει απλώς να έχουν μια καλή δουλειά, να παντρευτούν και να ακολουθήσουν τη γενιά σας. Τι είναι η γενιά σας; Τι έχετε δημιουργήσει; Πώς τον έχετε κάνει αυτό τον κόσμο;
Η αγάπη δεν είναι ζήλια, είναι; Ένας φιλόδοξος άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ να καταλάβει τι είναι αγάπη, μπορεί; Ένας επιθετικός άνθρωπος, ένας βίαιος άνθρωπος, καταλαβαίνει τι είναι αγάπη; Και εσείς είστε βίαιοι, επιθετικοί, φιλόδοξοι, ανταγωνιστικοί. Αυτό είναι γεγονός, δεν είναι; Έτσι, ό,τι ονομάζετε αγάπη είναι ευχαρίστηση. Και η οικογένειά σας είναι κάτι νεκρό. Όχι; Λέτε ότι αγαπάτε την οικογένειά σας. Ξέρετε τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον; Σημαίνει, καμία  διαίρεση. Η οικογένειά σας είναι κάτι θανατερά, κλειστό και διεφθαρμένο, επειδή αυτή η οικογένεια είναι εναντίον οποιουδήποτε άλλου. Πώς μπορείς να αγαπάς τη γυναίκα σου όταν είσαι φιλόδοξος, όταν εξαπατάς στη δουλειά, όταν θέλεις σημαντικότερη θέση, όταν κολακεύεις το αφεντικό σου; Εάν είσαι βίαιος πώς μπορείς να αγαπάς;
Για να βρεις τι είναι η αγάπη, προσέγγισέ την αρνητικά. Αρνητικά σημαίνει, μην είσαι φιλόδοξος. Προχώρησε σε βάθος. Λες ότι δεν είσαι φιλόδοξος και ότι θα καταστραφείς από αυτόν τον κόσμο. Καταστρέψου από αυτόν τον κόσμο. Έτσι κι αλλιώς είναι ένας βλακώδης κόσμος· είναι ένας αποκρουστικός, ανήθικος κόσμος. Εάν θέλεις πραγματικά να βρεις την ομορφιά, την πραγματική ποιότητα της αγάπης, πρέπει να αρνηθείς όλες τις αρετές που έχει καλλιεργήσει ο άνθρωπος. Ό,τι έχετε καλλιεργήσει είναι φιλοδοξία, είναι απληστία, είναι φθόνος, είναι ανταγωνισμός, βασισμένοι στον εαυτούλη σας και στην οικογενειούλα σας. Η οικογένεια είναι ο εαυτός σας κι επομένως αγαπάτε αυτή την οικογένεια. Έχετε ταυτίσει τον εαυτό σας με αυτήν την οικογένεια, που σημαίνει ότι αγαπάτε τον εαυτό σας και όχι την οικογένεια, όχι τα παιδιά σας. Αν αγαπούσατε πραγματικά τα παιδιά σας, ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός αύριο. Δεν θα υπήρχαν πόλεμοι, κύριοι.

 

 

 

Ευχαριστώ πολύ…

Σήμερα θα ήθελα να κλείσω τον μήνα και να υποδεχτώ τον επόμενο, με κάτι που με συγκίνησε και μου έδωσε και πολύ χαρά.  Το σχέδιο ενός μικρού κοριτσιού και το σχόλιο ενός “πρώην” μικρού κοριτσιού.  Το πρώτο είναι αυτή η παιδική ζωγραφιά που έκανε το κοριτσάκι για τον Παραμυθά και γράφει στην πάνω γωνία: “Παππού Παραμυθά, σίγουρα υπάρχεις; Είμαι η νούμερο ένα θαυμάστριά σου!!!”
Και το σχόλιο που μου έκανε η “πρώην” μικρή, ήταν στο post που είχα ανεβάσει για τη Χιλιοποδαρούσα:  “Πώς και πώς την περίμενα την εκπομπή θυμάμαι. Μεγάλη επιτυχία στη ζωή να είναι κανείς μέρος και δημιουργός των ευχάριστων αναμνήσεων των παιδιών”.
Τι να πω;… Τι άλλο από ένα μεγάλο ευχαριστώ πολύ, μέσα από την καρδιά μου.

Καλό μήνα.
     Π.

 

 

Δημήτρης Χορν

Χθες, συνεχίζοντας να γράφω το βιβλίο “Μια ζωή σαν παραμύθι”, έφτασα σε ένα σημείο που είχε σχέση με τον Δημήτρη Χορν. Έτσι μου ήρθε η ιδέα να κάνω εδώ ένα αφιέρωμα σε αυτόν που ήταν  ένας  κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και του κινηματογράφου. Αν  θέλετε να μάθετε βιογραφικά του κάντε κλικ ΕΔΩ. Εγώ θα ήθελα να βάλω εδώ κάτι αποφθέγματά του και ένα τραγούδι του. Αλλά πρώτα θα ήθελα να πω κάτι που μου είχε πει εμένα, όταν του είπα ότι πρόκειται να παντρευτώ.  Μου είχε πει, λοιπόν: “Νίκο μου, ο γάμος θα ήταν το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, αν δεν υπήρχε η μαγκουφιά.” Φαίνεται ότι με έπεισε γι’ αυτό και έχω κάνει δύο γάμους. Χα, χα, χα… Και τώρα μερικά από τα αποφθέγματά του.

Δεν αρκεί να θέλεις κάτι, πρέπει να είσαι και έτοιμος να παλέψεις γι’ αυτό.
Δεν είναι κακό να βασανίζεσαι. Κακό είναι να βαριέσαι.
Η επιτυχία είναι εξίσου δύσκολη να τη χειριστείς, με την αποτυχία.
Μη φοβάσαι το τρακ. Πηγαίνει πάντα εκεί που υπάρχει ταλέντο.

Και θα κλείσω με το τραγούδι, “Ας είν’ καλά το γινάτι σου”,  που το τραγουδάει στην Μάρω Κοντού σε μια ελληνική ταινία.
Σας φιλώ
        Π. 

 

 

 

 

Πενήντα χρόνια

Προχθές,  μου έστειλαν από το Ίδρυμα Κρισναμούρτι της Αγγλίας ένα βίντεο που έφτιαξε ένας επαγγελματίας κινηματογραφιστής για τα 50 χρόνια λειτουργίας του Ιδρύματος. Δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους, αλλά δεν είναι δύσκολα τα Αγγλικά που λέγονται και το βίντεο κρατάει 8 λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
         Π.

 

 

 

 

Ας θυμηθούμε την Χιλιοποδαρούσα

 

Το μικρό βίντεο που βλέπετε, είναι ένα απόσπασμα από την παιδική τηλεοπτική εκπομπή ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, το μοναδικό που έχω στα αρχεία μου από αυτή τη σειρά. Ένας φίλος του blog, μού ζήτησε επίμονα να ανεβάσω κάποιο επεισόδιο αυτής της παιδικής σειράς που προβαλλόταν στην ΕΡΤ και έπαιζα κι εγώ.  Μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 6 Νοεμβρίου του 1983 και τελευταία στις 14 Ιουνίου του 1987. Μαζί μου παίζανε και τρεις κούκλες κατασκευής της  Οικογένειας Σοφιανού. Οι κούκλες αυτές ήταν η Ροζαλία Μπουρμπουρίδου,  ο Τιμολέων Αλαλέων και η Χιλιοποδαρούσα. Τις φωνές τους έκαναν αντίστοιχα,  η Ήβη Σοφιανού, ο Φαίδων Σοφιανός και η Ρένα Καζάκου, ενώ η μουσική των τίτλων και μέρους της σειράς  ήταν του Σταμάτη Σπανουδάκη. 
Και το εντυπωσιακό με αυτό το post  είναι ότι τελειώνοντας το παραπάνω κείμενο, μπήκα στο ίντερνετ για να βρω καμιά φωτογραφία της εκπομπής για να τη βάλω στην αρχή, κι ανακάλυψα, κάνοντας κλικ σε μία φωτογραφία,  ότι υπάρχει και μια ολόκληρη εκπομπή στο VIMEO  που δεν το ήξερα, με τίτλο “Η γεμιστή ντομάτα”!!!  Αν σας κάνει κέφι, κάντε κλικ  ΕΔΩ    για να την δείτε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
            Π.

 

 

 

 

Παγκόσμια ημέρα του παιδιού

Όπως θα ξέρετε σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού. Είχα διάφορες ιδέες για το τι post να ανεβάσω και τελικά κατέληξα σε κάτι πολύ γλυκό και τρυφερό. Να ανεβάσω εδώ μερικά φοβερά μουτράκια μωρών!
Καλή εβδομάδα.
         Π.

       

       

   

 

 

 

 

 

Μότσαρτ, για άλλη μια φορά

Σήμερα το πρωί, μού ήρθε ένα μήνυμα στο ιντερνετ, που είχε σχέση με ένα άρθρο για την παρουσίαση σε παιδικό θέατρο των παιδικών χρόνων του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το μήνυμα μού ήρθε γιατί σε αυτό το άρθρό – που μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ – αναφέρομαι κι εγώ! Ο τίτλος του άρθρου, είναι: Ο μικρός Μότσαρτ από την Πλατεία Συντάγματος στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά,  και  έχει και φωτογραφία μου από την παράσταση που είχα κάνει όταν ήμουν μικρός για τη ζωή του Μότσαρτ, στο Θέατρο Κυβέλης, στην Πλατεία Συντάγματος, ενώ στο άρθρο υπάρχει και φωτογραφία του Θεάτρου που δεν υπαρχει πια.
Για την παράσταση αυτή, έχω ανεβάσει άλλα δύο posts εδώ γι’ αυτό και ο τίτλος του σημερινού  είναι, “Μότσαρτ, για άλλη μια φορά”. Αν θέλετε να δείτε αυτά τα posts κάντε κλικ  ΕΔΩ  και  ΕΔΩ .  Ο λόγος που ανεβάζω αυτό το τρίτο post, είναι για να πω ότι το θέωρησα  ως μήνυμα για να προχωρήσω στο γράψιμο του βιβλίου, που μου έχουν ζητήσει οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ , “Μια ζωή σαν παραμύθι”, και που διστάζω να το κάνω και όλο το αναβάλλω.  Θα παίξουν ρόλο και τα σχόλια που θα δω σε αυτό το post.
Θα κλείσω με  βίντεο με νανουρίσματα του Μότσαρτ για μωρά παιδιά, που έχει  μια πολύ γλυκιά φωτογραφία ενός μωρού. Ακούστε όσο θέλετε.
Καλή εβδομάδα.
      Π.

 

 

 

Ο Χιονάνθρωπος

Ένας φίλος, μού έστειλε ένα μήνυμα για το προηγούμενο ποστ ότι καλές είναι οι ιστορίες του Χότζα, αλλά γιατί δεν ανεβάζω καμία ιστορία και του Παραμυθά. Στην αρχή σκέφτηκα ότι οι ιστορίες του Παραμυθά υπάρχουν σε βιβλία, αλλά μετά είπα ότι και οι ιστορίες του Χότζα υπάρχουν σε βιβλία. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες, την ιστορία με τον Χιονάνθρωπο. Και για όσους δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται τα επτά βιβλία του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ” που κυκλοφορούν και όλα κάνουν από 8 ευρώ και κάτω, θα τα δείτε στο τέλος του ποστ μετά την ιστορία του Χιονάνθρωπου. Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες υπάρχουν στην σελίδα των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ που μπορείτε να πάτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. 
Καλό Σαββατοκύριακο. 
          Π. 

Ένα απόγευμα, πριν λίγο καιρό, βγήκα να κάνω μία βόλτα στο βουνό, πριν πέσει ο ήλιος. Εκεί που πήγαινα, να ένας χιονάνθρωπος. «Μπα», λέω, «γιατί σ’ άφησαν έτσι γυμνό»; «Είδες», μου λέει. «Στάσου να δοκιμάσουμε κανένα καπέλο και κανένα κασκόλ», του λέω και του βάζω τα δικά μου. Του ‘ρθανε κουτί· ούτε παραγγελία να τα ‘χε! «Α, μ’ έκανες πολύ ωραίο», λέει ο χιονάνθρωπος. «Ναι, αλλά τώρα πρέπει να πηγαίνω», του είπα. «Και θα μ’ αφήσεις μόνο μου;», με ρωτάει παραπονεμένα. «Και τι να σε κάνω;», απόρησα «βράδιασε». «Να με πάρεις σπίτι σου». Τον λυπήθηκα τόσο πολύ, που τον πήρα σπίτι μου. Τον έβαλα στο σαλόνι και κάθισα να δω τηλεόραση. Κάποια στιγμή ακούω τον χιονάνθρωπο να μου λέει: «Δεν νιώθω καλά». «Ωχ, λιώνεις», φώναξα, «ξέχασα κι άναψα το τζάκι. Γρήγορα στην κουζίνα». Έτρεξα κι έβαλα τον χιονάνθρωπο στην κατάψυξη κι έπειτα πήγα να ξαπλώσω, γιατί είχαμε κουραστεί κι έπρεπε να κοιμηθούμε. Την άλλη μέρα μόλις ξημέρωσε έβαλα το χιονάνθρωπο κάτω από ένα δέντρο για να έχει παρέα κι εγώ πήγα βόλτα. Δεν πρόλαβα να απομακρυνθώ και βγαίνει ο ήλιος. «Ωχ, ο χιονάνθρωπος», σκέφτηκα και τρέχω πίσω. «Δεν αισθάνομαι καλά», μου ψιθύρισε με κόπο, μόλις με είδε. «Φοβάμαι πως θα λιώσεις», του λέω, «πρέπει να σε πάω κάπου αλλού. Το βρήκα: Στο Βόρειο Πόλο»! Φόρεσα το μαγικό γιλέκο μου και πετώντας πάνω από βουνά και θάλασσες, τον πήγα στο Βόρειο Πόλο. Και ποιος νομίζετε πως μας περίμενε; Μια ωραία χιονανθρωπίνα που αγάπησε αμέσως το φίλο μου τον χιονάνθρωπο. Την αγάπησε κι εκείνος και παντρεύτηκαν κι έκαναν ένα σωρό παιδάκια. Κι εγώ, αφού έμεινα λίγο καιρό μαζί τους, τους αποχαιρέτησα κι έφυγα κι όπως λένε τα παλιά παραμύθια, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

 

book   book  book  book

book  book  book