Ο Χιονάνθρωπος

Ένας φίλος, μού έστειλε ένα μήνυμα για το προηγούμενο ποστ ότι καλές είναι οι ιστορίες του Χότζα, αλλά γιατί δεν ανεβάζω καμία ιστορία και του Παραμυθά. Στην αρχή σκέφτηκα ότι οι ιστορίες του Παραμυθά υπάρχουν σε βιβλία, αλλά μετά είπα ότι και οι ιστορίες του Χότζα υπάρχουν σε βιβλία. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες, την ιστορία με τον Χιονάνθρωπο. Και για όσους δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται τα επτά βιβλία του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ” που κυκλοφορούν και όλα κάνουν από 8 ευρώ και κάτω, θα τα δείτε στο τέλος του ποστ μετά την ιστορία του Χιονάνθρωπου. Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες υπάρχουν στην σελίδα των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ που μπορείτε να πάτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. 
Καλό Σαββατοκύριακο. 
          Π. 

Ένα απόγευμα, πριν λίγο καιρό, βγήκα να κάνω μία βόλτα στο βουνό, πριν πέσει ο ήλιος. Εκεί που πήγαινα, να ένας χιονάνθρωπος. «Μπα», λέω, «γιατί σ’ άφησαν έτσι γυμνό»; «Είδες», μου λέει. «Στάσου να δοκιμάσουμε κανένα καπέλο και κανένα κασκόλ», του λέω και του βάζω τα δικά μου. Του ‘ρθανε κουτί· ούτε παραγγελία να τα ‘χε! «Α, μ’ έκανες πολύ ωραίο», λέει ο χιονάνθρωπος. «Ναι, αλλά τώρα πρέπει να πηγαίνω», του είπα. «Και θα μ’ αφήσεις μόνο μου;», με ρωτάει παραπονεμένα. «Και τι να σε κάνω;», απόρησα «βράδιασε». «Να με πάρεις σπίτι σου». Τον λυπήθηκα τόσο πολύ, που τον πήρα σπίτι μου. Τον έβαλα στο σαλόνι και κάθισα να δω τηλεόραση. Κάποια στιγμή ακούω τον χιονάνθρωπο να μου λέει: «Δεν νιώθω καλά». «Ωχ, λιώνεις», φώναξα, «ξέχασα κι άναψα το τζάκι. Γρήγορα στην κουζίνα». Έτρεξα κι έβαλα τον χιονάνθρωπο στην κατάψυξη κι έπειτα πήγα να ξαπλώσω, γιατί είχαμε κουραστεί κι έπρεπε να κοιμηθούμε. Την άλλη μέρα μόλις ξημέρωσε έβαλα το χιονάνθρωπο κάτω από ένα δέντρο για να έχει παρέα κι εγώ πήγα βόλτα. Δεν πρόλαβα να απομακρυνθώ και βγαίνει ο ήλιος. «Ωχ, ο χιονάνθρωπος», σκέφτηκα και τρέχω πίσω. «Δεν αισθάνομαι καλά», μου ψιθύρισε με κόπο, μόλις με είδε. «Φοβάμαι πως θα λιώσεις», του λέω, «πρέπει να σε πάω κάπου αλλού. Το βρήκα: Στο Βόρειο Πόλο»! Φόρεσα το μαγικό γιλέκο μου και πετώντας πάνω από βουνά και θάλασσες, τον πήγα στο Βόρειο Πόλο. Και ποιος νομίζετε πως μας περίμενε; Μια ωραία χιονανθρωπίνα που αγάπησε αμέσως το φίλο μου τον χιονάνθρωπο. Την αγάπησε κι εκείνος και παντρεύτηκαν κι έκαναν ένα σωρό παιδάκια. Κι εγώ, αφού έμεινα λίγο καιρό μαζί τους, τους αποχαιρέτησα κι έφυγα κι όπως λένε τα παλιά παραμύθια, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

 

book   book  book  book

book  book  book

 

 

 

Ο Χότζας λαθρέμπορος


Καθώς άνοιξα σήμερα το blog μου για να ανεβάσω post, το μάτι μου έπεσε στις κατηγορίες των posts που ανάμεσά τους είναι κι εκείνη με ιστορίες του Νασρεντίν Χότζα. Είδα ότι έχω να ανεβάσω κάποια ιστορία του από τον περασμένο Μάρτιο κι έτσι αποφάσισα σήμερα να σας πω την ιστορία του Χότζα που έκανε λαθρεμπόριο.
Καλό βράδυ.
Π.

Ο Νασρεντίν συνήθιζε να περνάει κάθε μέρα από τα σύνορα της χώρας του με τον  γάιδαρό του φορτωμένο με δύο κοφίνια γεμάτα με άχυρα. Επειδή είχε παραδεχτεί ότι ήταν λαθρέμπορος, και όταν έβγαινε και οταν γύριζε κουρασμένος κάθε βράδυ, οι τελωνειακοί φρουροί των συνόρων τον έψαχναν συνέχεια. Έψαχναν τον ίδιο, κι εξέταζαν τα άχυρα βουτώντας τα στο νερό και κάπου – κάπου  τα έκαιγαν. Στο μεταξύ, ήταν φανερό ότι γινόταν όλο και πιο πλούσιος.
Μετά από κάποιον καιρό σταμάτησε και πήγε να ζήσει σε άλλη χώρα. Εκεί, κάποια στιγμή, τον συνάντησε ένας από τους αξιωματικούς του τελωνείου που τον έψαχναν κάθε φορά και τον ρώτησε: “Μπορείς να μου πεις τώρα Νασρεντίν, ποιο ήταν αυτό που μπαινόβγαζες κι έκανες λαθρεμπόριο;”
“Οι γάιδαροι”, απάντησε ο Χότζας.

 

 

 

Δύο εβδομάδες στην Ιαπωνία

Μου έστειλαν ένα μικρό ντοκιμαντέρ με τίτλο “Δύο εβδομάδες στην Ιαπωνία”, που το βρήκα ενδιαφέρον κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω σήμερα. Δείτε το.
Καλό βράδυ
      Π.

 

 

 

 

 

Τι είναι ελευθερία;

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το βιβλίο, “ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”. Το απόσπασμα αυτό μιλάει για την ελευθερία. Πολύ ενδιαφέρον έχει η παρότρυνση του Κρισναμούρτι, -όπως και άλλες φορές- να μην τον ακούνε σαν να είναι αυθεντία.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.
“….Η «ελευθερία από…», είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά η ελευθερία στην παρατήρηση αυτού που είναι  και το να πας πέρα από αυτό, είναι πραγματική ελευθερία. Θα εμβαθύνουμε σε αυτό, αλλά πρώτα, εάν μπορώ να προτείνω, απλώς να ακούτε, ούτε να αποδέχεστε ούτε να απορρίπτετε. Απλώς να έχετε την ευαισθησία να ακούτε και να μη βγάζετε συμπεράσματα, να μην καταλήγετε σε οποιαδήποτε αμυντική αντίδραση ή να αντιστέκεστε ή να μεταφράζετε όσα λέμε.   Εάν θέλετε ακούστε, όχι απλώς τις λέξεις ή τη σημασία των λέξεων, αλλά προσπαθήσετε να κατανοήσετε το πλήρες νόημα, την εσωτερικότητα της λέξης ελευθερία. (…) Όχι με κάποια ουτοπική ή θρησκευτική έννοια της ελευθερίας, αλλά πραγματικά, ζώντας μέσα σε αυτόν τον μπερδεμένο, τον αντιφατικό κόσμο, μπορεί ο νους – ο δικός σας ο νους, όπως τον ξέρετε, όπως τον έχετε παρατηρήσει – μπορεί να είναι ποτέ εντελώς ελεύθερος, επιφανειακά και βαθιά, εσωτερικά; Εάν δεν απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση εμείς οι ίδιοι, αν δεν βρούμε την αλήθεια της εμείς οι ίδιοι, θα ζούμε πάντα μέσα στη φυλακή του χρόνου. Ο χρόνος είναι το παρελθόν· ο χρόνος είναι σκέψη· ο χρόνος είναι θλίψη· έτσι αν δεν δούμε πραγματικά αυτή την αλήθεια, θα ζούμε πάντα μέσα στη σύγκρουση, μέσα στη θλίψη, μέσα στη φυλακή της σκέψης. (…)  Ελευθερία δεν είναι η ανεκτικότητα. Η ελευθερία είναι αναγκαία για τον ανθρώπινο νου έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργεί υγιεινά, φυσιολογικά, συνετά.
Πρέπει να ερευνήσουμε μαζί, να μάθουμε μαζί, όχι εσείς να αποδέχεστε ό,τι λέει ο ομιλητής. Εάν κάνετε τον ομιλητή να είναι αυθεντία, δεν είστε ελεύθεροι· υποκαθιστάτε τον ένα γκουρού με έναν άλλον γκουρού. Και ο ομιλητής αρνείται εντελώς να είναι ο χαζός γκουρού σας, επειδή μόνο οι χοντροκέφαλοι, οι χαζοί άνθρωποι είναι που ακολουθούν, όχι ο άνθρωπος που θέλει να βρει τι είναι ελευθερία. Θα μάθουμε, λοιπόν, μαζί, ακούγοντας όχι μόνο τον ομιλητή, αλλά ακούγοντας και ό,τι σκέφτεστε εσείς – όχι κάποιος άλλος – ό,τι παρατηρείτε, ό,τι αντιλαμβάνεστε για το νόημα της λέξης και την εφαρμογή της λέξης ελευθερία και αν ο νους είναι ή όχι πάντα ικανός να είναι ελεύθερος. Αυτό πρόκειται να ερευνήσουμε μαζί σε βάθος…”

 

 

 

 

Αντίο MEGA

θα ήθελα σήμερα να αφιερώσω το ποστ σε κάτι που με στενοχώρησε, το κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού MEGA. Εκεί έχω κάνει κάποιες από τις πιο αγαπημένες μου παραγωγές, με την πάλαι ποτέ εταιρία μου παραγωγής τηλεοπτικών εκπομπών, ΣΑΪΤΑ ε.π.ε.
Η μία είναι το “Σπίτι για πέντε” από το βιβλίο της Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου,  και η άλλη το “Casa di Macaroni”. Και στα δύο αυτά σήριαλ, έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο ο γιος μου ο Κωνσταντίνος, 7 και 8 χρονών τότε. Έτσι, θα ανεβάσω από ένα μικρό τρέυλερ από το κάθε σήριαλ και θα κλείσω με το αποχαιρετιστήριο  βίντεο που ετοίμασαν οι υπάλληλοι του MEGA. Ποιος ξέρει, μπορεί και να ξαναεπιστρέψουν.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Ποιος μπορεί να μας γιατρέψει”;

Το εξώφυλλο που βλέπετε είναι από ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που διαβάζω τελευταία. Η απάντηση στον τίτλο είναι ότι εμείς οι ίδιοι μπορούμε να γιατρέψουμε τους εαυτούς μας και το έχει γράψει ένας γιατρός, ο Αντώνης Λαγγουράνης. Ο Αντώνης Λαγγουράνης γεννήθηκε στην Αμφισσα το 1948. Εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία αποφοίτησε το 1973. Ειδικεύτηκε στην Παθολογία και ακολούθως στη Νεφρολογία. Ελαβε τον τίτλο του διδάκτορος του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1988. Από το 1995 έως το 1999, διετέλεσε διευθυντής (ΕΣΥ) της Υπηρεσίας Συντονισμού και Ελέγχου Εξωνεφρικής Κάθαρσης και Μεταμοσχεύσεων του Νοσοκομείου «Γ. Γεννηματάς». Εκτοτε και έως σήμερα είναι διευθυντής (ΕΣΥ) στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα».  Το απόσπασμα που διάλεξα από το βιβλίο αφορά κυρίως στα παιδιά μας, αλλά νομίζω και εμάς. Διαβάστε το.
Καλό Σαββατοκύριακο
             Π.

“… Με τα παιδιά δεν χρειάζεται να είμαστε αυστηροί σχετικά με τη διατροφή και ιδίως με την τήρηση των τροφικών συνδυασμών. Εάν το πρωινό ενός μαθητή αποτελείται μόνο από φρούτα, αργότερα στο σχολείο θα πεινάσει και θα επιπέσει στα τσιπς, τα γαριδάκια, τα κρουασάν, τις σοκολάτες και σε άλλες απαράδεκτες για τη σωστή ανάπτυξη του οργανισμού τροφές, που διατίθενται εν αφθονία και σε μεγάλη ποικιλία εντός και πέριξ του σχολείου. Μπορεί, για παράδειγμα, πριν ξεκινήσει, να φάει 1-2 φέτες ψωμί με μέλι  και ένα ποτήρι γάλα ή αβγό και να πάρει μαζί του για το διάλειμμα μια μπανάνα ή κάποιο άλλο φρούτο ή, αντισρόφως, να φάει ένα γεύμα φρούτων και για αργότερα να του δώσουμε ένα σάντουιτς από ψωμί ολικής αλέσεως, μαρούλι και τυρί , το οποίο θα έχουε ετοιμάσει από το σπίτι.
Υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης της διατροφής των παιδιών. Η επιβολή και η απαγόρευση δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για την επίτευξη αυτού του στόχου. Μάλλον οδηγεί στο αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η έμμεση προσέγγιση του προβλήματος είναι πάντοτε πιο αποτελεσματική. Η αληθινή πειθαρχία δεν είναι επακόλουθο εξωτερικής επιβολής  αλλά “εσωτερικής” συνειδητής και αβίαστης επιλογής. Πιο σωστό είναι να προσπαθούμε να τα μυήσουμε βαθμιαία με την υπομονή, την πειθώ και το παράδειγμά μας σε μια πιο υγιεινή διατροφή. Οι γευστικές προτιμήσεις και οι διατροφικές (καλές ή κακές) συνήθειες που εμπεδώνονται σε πολύ μικρή ηλικία δύσκολα αλλάζουν κατά την ενηλικίωση…”

 

 

 

 

“Οι αδελφές Τατά”

Στο προ-προηγούμενο ποστ, όπως ίσως θα θυμάστε, ανέβασα τραγούδια από τις επιθεωρήσεις που είχαν ετοιμάσει ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μίκης Θεοδωράκης, το καλοκαίρι του 1962, στα θέατρα Παρκ και Μετροπόλιταν, την  “Οδό Ονείρων” και την “Όμορφη Πόλη”. Στην “Οδό Ονείρων”, υπάρχει ένα τραγούδι που με διασκεδάζει επειδή – εκτός που είναι πολύ καλό και χιουμοριστικό –  έχει τίτλο κάτι που μου θυμίζει την γυναίκα μου. Το επίθετο της Στεφανίας είναι Ταπτά και έχει και μία αδελφή, την Ελένη. Είναι, λοιπόν, οι δύο αδελφές Ταπτά, και αν αφαιρέσετε το “π” από το επίθετο, γίνονται “Τατά”. Χα, χα, χα… Αν σας κάνει κέφι δείτε το βίντεο με το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι.
Καλό βράδυ 
       Π.

 

 

 

Ένα γράμμα

Το βιβλίο αυτό του Κρισναμούρτι, που βλέπετε το εξώφυλλό του, είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο, καθώς δεν είναι απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών ή συζητήσεων, αλλά τα γράμματα που έγραψε ο ίδιος ο Κρισναμούρτι σε μια νεαρή του φίλη, από τον Ιούνιο του 1948 έως τον Μάρτιο του 1960. Το είχα μεταφράσει πριν χρόνια και είχε εξαντληθεί, αλλά κυκλοφορεί και πάλι από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Άλλη μια φορά, πριν από πολύ καιρό, σας έχω μιλήσει πάλι γι’ αυτά τα γράμματα  ΕΔΩ και σήμερα αποφάσισα να ανεβάσω άλλο ένα από αυτά.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

“…Είναι ένα πρωινό χωρίς σύννεφα, πολύ νωρίς, ο ουρανός είναι πολύ καθαρός, ήσυχος και γαλάζιος. Όλα τα σύννεφα μοιάζουν να έχουν φύγει, αλλά μπορεί να ξανάρθουν στη διάρκεια της ημέρας. Ύστερα απ’ αυτό το κρύο, τον αέρα και τη βροχή η άνοιξη θα ξαπλωθεί πάλι παντού· μέχρι τώρα η άνοιξη, παρόλο το κρύο προχωρούσε σιγά-σιγά, αλλά τώρα κάθε φύλλο και μπουμπούκι θ’ αναγαλλιάσει. Τι υπέροχο πράγμα που είναι η γη! Πόσο άμορφα είναι όσα ξεπηδούν από μέσα της -οι βράχοι, τα ποτάμια, τα δέντρα, το γρασίδι, τα λουλούδια, όλα αυτά που γεννάει ατέλειωτα- μόνο τον άνθρωπο τον τρώει η λύπη, μόνο αυτός καταστρέφει το ίδιο του το είδος, τη γενιά του· μόνο αυτός εκμεταλλεύεται τον πλησίον του, καταδυναστεύει και καταστρέφει. Ο άνθρωπος είναι ο πιο δυστυχισμένος και ο πιο βασανισμένος, ο πιο επινοητικός, κατακτητής του χρόνου και του χώρου. Αλλά παρόλες τις ικανότητές του, παρόλους τους υπέροχους ναούς και τις εκκλησίες, τζαμιά και καθεδρικές, ζει μέσα στο ίδιο του το σκοτάδι. Θεοί του είναι οι ίδιοι του οι φόβοι και αγάπες του τα ίδια του τα μίση. Τι θαυμάσιος κόσμος που θα μπορούσε να είναι, χωρίς όλους αυτούς τους πολέμους, χωρίς όλους αυτούς του φόβους. Αλλά σε τι χρησιμεύει να κάνει κανείς υποθέσεις; Σε τίποτα απολύτως.
Εκείνο που είναι πραγματικό και βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο είναι το ανικανοποίητο, αυτό το μοιραίο ανικανοποίητο. Είναι κάτι το πολύτιμο, ένα κόσμημα μεγάλης αξίας. Αλλά το φοβούνται, το σπαταλάνε, το χρησιμοποιούν ή αφήνουν να χρησιμοποιείται για να κερδίσουν κάτι. Τους ανθρώπους τους φοβίζει, αλλά είναι ένα πολύτιμο κόσμημα, ανεκτίμητο. Ζήσε μαζί του, παρακολούθησέ το μέρα τη μέρα, χωρίς ν’ ανακατεύεσαι στις κινήσεις του και τότε αυτό σαν φλόγα θα κατακαίει όλα τα σκουπίδια αφήνοντας μόνο εκείνο που δεν ανήκει πουθενά και δεν μπορεί να μετρηθεί. Διάβασέ το όλο αυτό με σοβαρότητα και προσοχή.
Ο πλούσιος έχει περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται κι ο φτωχός πεινάει, αγωνίζεται για το φαγητό του παλεύοντας και δουλεύοντας όλη του τη ζωή. Κάποιος, που δεν έχει τίποτα, φτιάχνει από μόνος του τη ζωή του ή αφήνει τη ζωή να γίνει από μόνη της πλούσια, δημιουργική, ενώ ένας άλλος που έχει όλα τα καλά του κόσμου, σπαταλιέται, μαραίνεται και πάει. Ο ένας έχει ένα κομμάτι γη και το κάνει όμορφο, παραγωγικό, ενώ ένας άλλος το παραμελεί και τ’ αφήνει να πεθάνει όπως πεθαίνει κι ο ίδιος. Έχουμε τέτοιες απέραντες ικανότητες, κάθε είδους, που μπορούμε να βρούμε εκείνο που δεν έχει όνομα ή να φέρουμε στη γη την κόλαση. Αλλά με κάποιον τρόπο ο άνθρωπος προτιμά να τρέφει το μίσος και την εχθρότητα. Είναι τόσο πιο εύκολο το μίσος, ο φθόνος και καθώς η κοινωνία βασίζεται στην απαίτηση για περισσότερο, τα ανθρώπινα πλάσματα πέφτουν στην παγίδα να κυνηγούν κάθε είδους απόκτημα. Κι έτσι υπάρχει ατέλειωτη πάλη που την έχουν δικαιώσει και τη θεωρούν ευγενική.
Υπάρχει όμως ο απεριόριστος πλούτος μιας ζωής χωρίς πάλη, χωρίς «θέλω», χωρίς εκλογή. Αλλά μια τέτοια ζωή είναι απίθανα δύσκολη όταν όλος μας ο πολιτισμός είναι αποτέλεσμα της πάλης και της δράσης που φέρνει η επιθυμία. Χωρίς τη δράση της επιθυμίας, σχεδόν για κάθε ζωντανό πλάσμα, υπάρχει ο θάνατος. Χωρίς κάποιο είδος φιλοδοξίας, σχεδόν για όλους, η ζωή δεν έχει κανένα νόημα. Αλλά υπάρχει ζωή χωρίς «θέλω», χωρίς εκλογή. Αυτή η ζωή γεννιέται όταν η ζωή της επιθυμίας φτάσει σ’ ένα τέλος.
Ελπίζω να μη σε πειράζει που διαβάζεις όλα αυτά· αν δεν σε πειράζει, τότε διάβασέ τα και άκουσέ τα με ευχαρίστηση….”

 

 

 

Όμορφη Πόλη και Οδός Ονείρων

Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από τα δύο καλοκαιρινά θέατρα που υπάρχουν στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το θέατρο Μετροπόλιταν και το θέατρο Παρκ. Ψάχνοντας διάφορα στο ίντερνετ, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι που μου θύμησε τα νιάτα μου, την ¨Ομορφη πόλη” του Μίκη Θεοδωράκη. Το καλοκαίρι του 1962  – όταν ήμουν 19 χρονών –  για πρώτη και τελευταία φορά, οι δύο από τους σπουδαιότερους μουσικοσυνθέτες, Ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης, πήραν την ευθύνη οργάνωσης και παρουσίασης δύο θεατρικών παραστάσεων: την “Όμορφη Πόλη” στο Μετροπόλιταν ο Θεοδωράκης και την “Οδό Ονείρων”στο Παρκ  ο Χατζιδάκις. Κι έτσι μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω εδώ τα δύο βασικά τραγούδια αυτών των παραστάσεων. Το τραγούδι  “Όμορφη Πόλη” με τον Θεοδωράκη και το τραγούδι  “Ηθοποιός σημαίνει φως” με τον Δημήτρη Χορν. Αν σας κάνει κέφι ακούστε τα.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Το πρώτο, είναι το τραγούδι “Όμορφη Πόλη” με τον Μίκη Θεοδωράκη.

Και το δεύτερο, από την Οδό Ονείρων. Το τραγούδι “Ηθοποιός σημαίνει φως” με τον Δημήτρη Χορν.

 

 

 

 

Ο γερανός που τραγουδάει

Για σήμερα σας έχω κάτι που το βρήκα πολύ διασκεδαστικό. Είναι ένα μικρό βίντεο με ένα γερανό που τραγουδάει! Και δεν είναι κινούμενο σχέδιο, αλλά με κανονικά αντικείμενα. Αυτό είναι που με εντυπωσίασε.  Δείτε το. Κρατάει ενάμιση λεπτό.
Καλό βράδυ
Π.