Το έλατο

Ε, μέρες που είναι λέω να ανεβάσω κάτι για τα παιδιά. Αυτό μάλιστα που βρήκα, το πήρα από μια σειρά που είναι και για να θυμούνται οι μεγάλοι.Και όντως, θυμήθηκα ένα από τα αγαπημένα μου παραμύθια του Άντερσεν όταν ήμουν μικρός, που για πρώτη φορά σήμερα το είδα και σε κινούμενο σχέδιο!!! Ε, δεν χρειάζονται και πολλά λόγια, δείτε το «Έλατο» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, με κινούμενα σχέδια. Και όσοι είστε της γενιάς μου και από μερικές νεώτερες, θα δείτε στην αρχή, κάποιες φωτογραφίες που θα σας θυμίσουν τα παιδικά σας χρόνια. 
Καλές γιορτές.
Σας φιλώ πολύ
Π.

YouTube Preview Image

 

 

36 χρόνια μετά!

Μετά από 36 χρόνια που πρωτοβγήκε ο Παραμυθάς στην τηλεόραση, ¨βγαίνει» και στους κινηματογράφους. Τι να πω! «Ήμουνα νιος και γέρασα», που λέει  η παροιμία και ακόμα υπάρχει ο «Παραμυθάς»!!! Κι αυτό, κυρίως, χάρη σε σας τους Παραμυθομεγαλωμένους που τότε τον αγαπήσατε και τον αγαπάτε ακόμα.  Η ταινία θα παίζετε από  αύριο Πέμπτη σε διάφορους κινηματογράφους. Στον ΔΑΝΑΟ, και στην ΕΛΛΗ στην Αθήνα, στην ΑΙΓΛΗ στο Χαλάνδρι, στο ΣΠΟΡΤΙΓΚ στη Νέα Σμύρνη, στο ΣΙΝΕΠΟΛΗ  στη Φλυφάδα, στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ στη Θεσσαλονίκη, και σε σινεμά που δεν έμαθα το όνομά του στη Ρόδο. Αν σας κάνε κέφι, με παιδάκι ή χωρίς παιδάκια, πηγαίνετε να το δείτε, αφού μάθε τε τις ώρες γιατί νομίζω ότι είναι νωρίς τα απογεύματα, πηγαίνετε να το δείτε. Θα ήθελα εδώ να σας αντιγράψω μια σύντομη συνέντευξη που μου πήρανε -δεν θυμάμαι για πού – χθες  και μου άρεσε.

  1. Πως νιώθει ο «Παραμυθάς» που έχει πια κινηματογραφική ταινία και τι σας έπεισε να παίξετε σ” αυτήν;
    Μου αρέσει πάρα πολύ! Μετά από 36 χρόνια που με βλέπω στη μικρή οθόνη της τηλεόρασης,  με ενθουσιάζει να με βλέπω να πετάω σε οθόνη κινηματογράφου!Με έπεισε ακριβώς αυτή η περιέργεια να δω τον “Παραμυθά” σε μεγάλη οθόνη. 

  2. Ησασταν αλήθεια από μικρός περίεργος για να δείτε τι είναι το σινεμά;
    Δεν ήμουν περίεργος, επειδή ήξερα  γιατί έπαιξα 10 χρονών στο σινεμά, ενώ έπαιζα και στο θέατρο από οχτώ  χρονών. Η ταινία αυτή ήταν “Η Άγνωστος”, όπου έκανα τον Αλεξανδράκη μικρό.

  3. Σε ποιον θα θέλατε να απευθυνθείτε με την ταινία του «Παραμυθά»;
    Ομολογώ ότι εκτός από τα σημερινά παιδιά –που βέβαια σε αυτά απευθύνεται η ταινία -βασικά θέλω να δουν την ταινία οι γονείς που μεγάλωσαν με τις εκπομπές του Παραμυθά και με έχουν συγκινήσει με τις εκδηλώσεις του εδώ και κάποια χρόνια που συναντιόμαστε τυχαία ή σε εκδηλώσεις σε βιβλιοπωλεία, όπου παρουσιάζω τα βιβλία μου.

  4. Ποιες είναι οι ταινίες που θυμάστε να σας μαγεύουν στην παιδική σας ηλικία;
    Του Σαρλώ και του Μπάστερ Κήτον που τις έβλεπα στο ΣΙΝΕΑΚ.

  5. Μετά από τόσα χρόνια παραμυθιών, τι είναι αυτό που θεωρείτε ότι συντέλεσε στη διαχρονικότητα των περιπετειών σας;
    Νομίζω ότι τα θέματα του, βασικά είναι η αγάπη για το περιβάλλον, για τα ζώα και τα παιδιά, αλλά και το γεγονός ότι ο βασικός ήρωας πετάει.

  6. Σε μια ψηφιακή εποχή όπου τα παιδιά μεγαλώνουν με άλλες μορφές «παιχνιδιών» τι μπορεί να τους προσφέρει ένα παραμύθι;
    Την ευαισθησία, την ποιότητα και την ανθρωπιά που δεν υπάρχουν στα σημερινά βίαια τηλεορασοβιντεοιντερνετικά παιχνίδια.

  7. Ποιο είναι το δικό σας αγαπημένο παραμύθι;
    Το “Η καμπάνα με τον μαγευτικό ήχο”, του Άντερσεν.

  8. Έχουμε ανάγκη σήμερα στην εποχή της κρίσης τα παραμύθια περισσότερο από ποτέ;
    Καθώς τα παραμύθια είναι για τις μικρές ηλικίες και τα θέματά τους δεν έχουν σχέση με οικονομικοκοινωνικές κρίσεις  και τέτοια, χρειάζονται πάντα, σε όλες τις εποχές το ίδιο για τα παιδιά.

  9. Τελικά εκτός από το μαγικό γιλέκο τι άλλο μπορεί να μας κάνει να «πετάξουμε»;
      Ίσως μια μεγάλη χαρά (γι’ αυτό λέμε, “πετάω από τη χαρά μου”), η φαντασία μας και κάποιο ωραίο όνειρο που μπορεί να δούμε στον ύπνο μας.

 Και θα κλείσουμε με το τρέιλερ της ταινίας.
Σας φιλώ
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Για τα 150 χρόνια…

Χτες έπεσα τυχαία πάνω σε μια παλαιότερη είδηση που δεν την είχα πάρει χαμπάρι, και  έλεγε ότι φέτος έκλεισαν 150 χρόνια από τότε που ιδρύθηκε το Γηροκομείο Αθηνών, στους Αμπελοκήπους, τον Αύγουστο του 1864. Αυτό μου θύμισε ότι πριν από 8 χρόνια σχεδόν, είχαμε κάνει ένα ντοκιμαντέρ με τον Κωνσταντίνο για το Γηροκομείο. Ίσως είναι το ντοκιμαντέρ που αγαπώ πιο πολύ από όλα τα ντοκιμαντέρ που έχω κάνει. Το Γηροκομείο είναι συνδεδεμένο με την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, γι” αυτό κι ένα κομμάτι του ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο στην ιστορία του. Εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση στα γυρίσματα, είναι το παράπονο αρκετών ηλικιωμένων, που ενώ είχαν παιδιά κι εγγόνια, τους έβαζαν στο Γηροκομείο για να τους ξεφορτωθούνε – και μάλιστα πήγαιναν και σπάνια, έως καθόλου, να τους δούνε, ενώ κάποιοι άλλοι έδειχναν να τους αρέσει που ήταν εκεί, γιατί μόνο εκεί είχαν βρει παρέα – έως και ερωτικό σύντροφο. όπως καταλάβαμε ζώντας κάτι παραπάνω από ένα μήνα εκεί μέσα!  Σε όλο αυτό που είδαμε και ζήσαμε στα γυρίσματα, υπήρχε μια τρυφερότητα και μια ευαισθησία, που με έκαναν να θέλω να σας το δείξω εδώ, αφού έχω πια και την ηλικία που θα μπορούσα να είμαι εκεί.
Πριν κλείσω να πω ότι στο 5.30′ και για ένα λεπτό περίπου, χαλάει η εικόνα, αλλά δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα. Το άφησα για να μη χαθεί η συνέχεια της ιστορίας, αφού ο ήχος είναι εντάξει.
Καλή εβδομάδα
Σας φιλώ πολύ
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

«Τα δάκρυα των ανθρώπων…»

Πριν λίγες μέρες, γυρνώντας σπίτι, άκουσα ξαφνικά στο ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο, ένα παλιό ερωτικό τραγούδι, που είχα να το ακούσω πολύ καιρό, και που αυτό – όταν το πρωτάκουσα και πάλι οδηγώντας στο αυτοκίνητο, πριν κάμποσα χρόνια – μου έδωσε την ιδέα για να γράψω το ποίημα ΕΞΟΔΟΣ, που υπάρχει ανάμεσα στα ποιήματα του τελευταίου βιβλίου μου, «ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ», που είναι συνδυασμένα με κείμενα του Κρισναμούρτι με τον έρωτα. Είναι το τραγούδι, «Σβήστε τ” αστέρια»  με την Έμμα Σάππλιν. Και πρώτα το ποίημα.

Η ανείπωτη θλίψη
των γνήσιων
ερωτικών τραγουδιών,
μαρτυράει
την απέραντη μοναξιά
των ανθρώπων,
και την απουσία
αληθινής αγάπης
από τις καρδιές τους.
Τα δάκρυα των ανθρώπων
έχουν γεννήσει τον Θεό
όπως γεννήσανε και τον έρωτα.

Και τώρα το σχόλιο για την αγάπη με ένα κείμενο του Κρισναμούρτι

«…Επειδή έχετε χάσει το τραγούδι από την καρδιά σας, κυνηγάτε τον τραγουδιστή. Επειδή δεν υπάρχει αγάπη θέλουμε να μας την δώσει κάποιος άλλος άνθρωπος ή ο Θεός. Αν αγαπούσαμε πραγματικά, ξέρετε τι διαφορετικός που θα ήταν αυτός ο κόσμος;  Θα είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι άνθρωποι. Οπότε δεν θα επενδύαμε την ευτυχία μας σε αντικείμενα, στην οικογένεια, σε άλλους ανθρώπους, σε ιδανικά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι κι επομένως τα αντικείμενα, οι άνθρωποι και τα ιδανικά δεν θα δυνάστευαν τις ζωές μας. Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα. Επειδή δεν αγαπάμε κι επειδή δεν είμαστε ευτυχισμένοι, επενδύουμε σε τούτο ή σ’ εκείνο, νομίζοντας ότι αυτά θα μας χαρίσουν την ευτυχία…»   («Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ». Ερώτηση 30.)

Και θα κλείσω με το τραγούδι που σας είπα.
Καλό βράδυ.
Π.

 

YouTube Preview Image

 

 

«Θυμάμαι την Μαρία»

M.K. book cover

Όπως θα καταλάβατε από το εξώφυλλο του βιβλίου που βλέπετε, ο τίτλος του post, είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του Μένη Κουμανταρέα. Ο χθεσινός θάνατός του, μου θύμισε τη γνωριμία μου μαζί του το 1995. Έτσι,  αποφάσισα να κάνω αυτό το μικρό αφιέρωμα για ΄κείνον.
Ο λόγος της γνωριμίας μου μαζί του, ήταν ακριβώς αυτό το βιβλίο του, το  «Θυμάμαι την Μαρία».  Μαρία, είναι η Μαρία Κάλλας. Και το βιβλίο, είναι ένα είδος μακριάς συνέντευξης σε κάποιο δημοσιογράφο, ενός πενηντάρη Κερκυραίου ταβερνιάρη,του Αλφρέδου. Ο λόγος που ο δημοσιογράφος, πάει στην Κέρκυρα για να πάρει συνέντευξη από αυτόν τον απλό άνθρωπο,  είναι γιατί μαζεύοντας διάφορες πληροφορίες για την Κάλλας, ανακάλυψε ότι αυτός την είχε γνωρίσει προσωπικά την Κάλλας!  Το καλοκαίρι του 1957, ο Αλφρέδο, ένα δεκαεφτάχρονο -τότε- αγόρι από την Κέρκυρα, δούλευε γκαρσόνι στο Ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρεττάνιας. Εκείνη ακριβώς την εποχή, είχε έρθει η Κάλλας στην Αθήνα για να δώσει συναυλία στο Ηρώδειο. Κι εκεί, όχι μόνο τη συνάντησε ο Αλφρέδο, αλλά η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε μια αμοιβαία συμπάθεια ανάμεσα στους δύο, που είχε μάλιστα σαν αποτέλεσμα, να τραγουδήσει η Κάλλας αποκλειστικά γι΄ αυτόν, μέσα στο δωμάτιό της. Το βιβλίο έχει εξαιρετικές περιγραφές της Κάλλας, όπως και εκείνης της εποχής, Η ιστορία αυτή μου άρεσε πάρα πολύ, κι επειδή  παρόλο που δεν μου άρεσε ποτέ η όπερα, θεωρούσα και θεωρώ τη φωνή της Κάλλας κάτι το θεϊκό, σκέφτηκα να μεταφέρω το βιβλίο  στον κινηματογράφο. Έτσι βρήκα έναν κοινό γνωστό, και ήρθα σε επαφή με τον Μένη Κουμανταρέα. Ήταν ένας εξαιρετικά ευγενικός, συμπαθητικός και απλός άνθρωπος. Συναντηθήκαμε εκείνη τη χρονιά τρεις ή τέσσερις φορές, όλες στην Φωκίωνος Νέγρη, στην Κυψέλη. Την πρώτη φορά συναντηθήκαμε για να του πω την ιδέα μου και να μου δώσει την άδεια, πράγμα που έκανε γιατί του άρεσε, κατ” αρχήν η ιδέα. Μετά τον ξαναείδα, πρώτα για να συζητήσουμε κάποιες λεπτομέρειες για το σενάριο, ύστερα για να του δώσω να διαβάσει το έτοιμο σενάριο, μετά από κάποιο καιρό, και τέλος για να μου πει την γνώμη του για το σενάριο, που του άρεσε. Δυστυχώς, για λόγους οικονομικούς, δεν μπόρεσα να κάνω ποτέ την παραγωγή αυτής της ταινίας. Έχω όμως, ακόμα και το σενάριο και το βιβλίο, που το εξώφυλλό του είναι αυτό που βλέπετε, όπως σας είπα. Κοιτάζοντας το βιβλίο είδα ότι η πρώτη του έκδοση, ήταν το 1994, δηλαδή είκοσι χρόνια πριν από τον θάνατό του! Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post-αφιέρωμα στη μνήμη του. Θα κλείσω με ένα εξάλεπτο βίντεο της Κάλλας όπου τραγουδάει σε συναυλία του 1958, κοντά δηλαδή στην εποχή που την «γνώρισε» ο Αλφρέδο. Λέει την Άρια «Casta Diva», όπου – όπως έχω γράψει σε παλιότερο post, μπορεί κανείς να  «δει» την μουσική της εισαγωγής στο πρόσωπο της Κάλλας. Πριν το βίντεο, όμως, θέλω να σας αντιγράψω από το βιβλίο, μία μικρή περιγραφή από τη συναυλία τού 1957 στο Ηρώδειο, που έχει μία χαρακτηριστική στιγμή της εποχής:
 «…Λίγο πριν το κοντσέρτο αρχίσει, μπήκε ο Καραμανλής, νέος, κορακάτος, με άσπρο κοστούμι και πολύ τουπέ, με τους υπουργούς του να τον ακολουθούνε σαν σκυλάκια. Εγώ δεν τους ήξερα, μα άκουγα τους διπλανούς μου που ψιθύριζαν τα ονόματα ένα ένα. Όχι, οι βασιλιάδες δεν είχαν έρθει, ίσως γιατί δύο βασίλισσες δεν χωρούσαν μαζί. Κι έβλεπες παντού, και πιο πολύ στις κάτω σειρές, μαργαριτάρια και καρφίτσες ν” αστράφτουν πάνω στο φορέματα των κυριών. Όλες τους πουδραρισμένες, φρεσκοβαμμένες και χτενισμένες από το κομμωτήριο. Κι οι κύριοι φορούσαν παπιγιόν. Είναι ωραία να ντύνεται κανείς για να τιμήσει κάποιον, μα εκείνοι το ΄χαν παρακάνει. Σαν όλη τους η σκέψη να ήταν τι εντύπωση θα έκαναν ο ένας στον άλλον….»
Και  κλείνω αυτό το αφιέρωμα στον Μένη Κουμανταρέα, με το σύντομο βίντεο της Μαρίας Κάλλας. Μόνο που όπως θα δείτε στην αγγλική επιγραφή στην οθόνη, θα πρέπει να κάνετε «κλικ» πάνω στο You Τube κάτω δεξιά, και να πάτε να το δείτε εκεί,  γιατί δεν επιτρέπεται να το δει κανείς στο blog.
Καλή εβδομάδα.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

«Το χρώμα ήταν ο Θεός»

620-667-I-G36

 

Για το Σαββατοκύριακο είχα σκοπό να ανεβάσω ένα post με ένα παλιό τραγούδι που έχει σχέση με κάποιο από τα ποιήματα που υπάρχουν στο καινούργιο βιβλίο μου, «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα».  Έτυχε, όμως, σήμερα να τελειώσω τη μετάφραση του τελευταίου βιβλίου του Κρισναμούρτι που κάνω στα ελληνικά, και έχει τίτλο, «Μιλώντας για τον Θεό» .  Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν αποσπάσματα από ομιλίες και συζητήσεις που έχει κάνει ο Κρισναμούρτι και από κάποια κείμενα που έχει γράψει ο ίδιος. Κάποια από αυτά, που υπάρχουν στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, είναι από το ημερολόγιό του, που στα ελληνικά  κυκλοφορεί με τον τίτλο, «Σημειώσεις» και το έχω μεταφράσει πριν πολλά χρόνια. Διαβάζοντάς το τώρα, θυμήθηκα μια φράση του Κρισναμούρτι που μου είχε κάνει πολύ εντύπωση όταν την πρωτοδιάβασα. Είναι η φράση που έχω βάλει για τίτλο:  «Το χρώμα ήταν ο Θεός». Μία ποιητική φράση που πίσω της μοιάζει να κρύβεται κάτι εξαιρετικά βαθύ και λεπτό. Έτσι, αποφάσισα  να ανεβάσω αυτά τα δύο αποσπάσματα που υπάρχουν στο τελευταίο βιβλίο και βρήκα κι αυτήν την υπέροχη φωτογραφία που βλέπετε και έχει κάτι από την περιγραφή του Κρισναμούρτι. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν, τα έχει γράψει στις Ινδίες.

            17 Νοεμβρίου 1961
Η αντανάκλαση του ηλιοβασιλέματος  ήταν μια εκθαμβωτική έκρηξη, ακριβώς όπως και το ίδιο το ηλιοβασίλεμα· γύρω από τον ήλιο που έδυε, ήταν μαζεμένα λίγα σύννεφα που είχαν αγνότητα· ήταν μια φωτιά χωρίς καπνό που δεν θα έσβηνε ποτέ. Η απεραντοσύνη αυτής της «φωτιάς» και η έντασή της, διαπέρασε τα πάντα και χώθηκε μέσα στη γη. Η γη ήταν ο ουρανός και ο ουρανός ήταν η γη. Όλα ήταν ζωντανά και ξεχείλιζαν από χρώμα και το χρώμα ήταν ο Θεός, όχι ο Θεός των ανθρώπων.
             29 Νοεμβρίου 1961
Εκείνο το ριζοχώραφο ήταν μαγικό· ήταν τόσο εκπληκτικά πράσινο, τόσο πλούσιο και εκπληκτικό, τόσο απίστευτο που σου πήρε τον νου και την καρδιά. Το κοίταξες και εξαφανίστηκες, για να μην είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος. Το χρώμα αυτό ήταν ο Θεός, ήταν μουσική, ήταν αγάπη πάνω στη γη· οι ουρανοί κατέβηκαν στους φοίνικες και σκέπασαν τη γη. Αλλά αυτό το ριζοχώραφο  ήταν η ευλογία της αιωνιότητας…

 

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Μπήκαμε πια για καλά στην τέταρτη δεκαετία…

cake02 - Copy

Όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog από παλιά, βλέποντας και την τούρτα με τα 31 κεράκια, ίσως να θυμηθείτε ότι τέτοια εποχή είναι η επέτειος του γάμου μας με τη Στεφανία – γνωστής και ως «Άιναφετς». Όπως λέει κι ο τίτλος, καθώς σήμερα, 4 Δεκεμβρίου, κλείνουμε τα 31 χρόνια γάμου, έχουμε μπει πια για καλά στην τέταρτη δεκαετία. Είχα σχεδιάσει να βάλω ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι που  κυκλοφόρησε τελευταία στα αγγλικά, («The perfume of the teachings») και είναι πρακτικά συζητήσεων με φίλες και φίλους του, όπου συζητάνε μαζί του το 1977 για το τι θα κάνουν όταν πεθάνει. Το απόσπασμα που είχα διαλέξει μίλαγε για τον γάμο, αλλά επειδή ο Κρισναμούρτι έλεγε έναν  χαρακτηρισμό για τον γάμο που δεν μου κόλλαγε για να μπει σε αφιέρωμα για επέτειο γάμου, δεν το έβαλα. Ποιος είναι  ο χαρακτηρισμός; Λέει ότι ο γάμος είναι «beastly thing». Χα, χα, χα… Ε, δεν ξέρω με ποια ακριβώς έννοια στα ελληνικά το λέει, αλλά μ” όποια κι αν το λέει,  δεν έχει και την καλύτερη γνώμη για το γάμο. Το λεξικό έχει για τη λέξη αυτή τις ερμηνείες: επίθετο: κτηνώδης, θηριώδηςμεταφορικά: απαίσιος, αποτρόπαιος, φρικτός.  Χα, χα, χα… Εμ, είχε ακούσει τόσες ιστορίες γάμων από παντρεμένους – κάποιες υπάρχουν και σε βιβλία του –  που μόνο τέτοια γνώμη, εναντίον του γάμου θα είχε.  Γιατί όπως του είχε πει η γραμματέας του, «με το δίκιο σου έχεις αυτή τη γνώμη για το γάμο, γιατί ξέρεις γι” αυτόν μόνο από ανθρώπους που έχουν ζήσει χάλια. Αυτοί που περνάνε καλά στο γάμο τους, δεν έχουν κανένα λόγο να έρθουν να σου πουν τον πόνο τους γι” αυτόν». Εκείνος, απάντησε, «δεν είναι έτσι ακριβώς…», αλλά τέλος πάντων φτάνει για εδώ. Μόλις, λοιπόν, αποφάσισα να μην ανεβάσω αυτό το κείμενο, άρχισα να σκέφτομαι τι να βάλω. Και ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα να βρω ένα βίντεο όπου μια ορχήστρα να παίζει το «Γαμήλιο Εμβατήριο» του Μέντελσον. Και το βρήκα. Αλλά εκεί έπεσα επάνω σε κάτι που με συγκίνησε. Διευθυντής της ορχήστρας, είναι ο Κλαούντιο Αμπάντο! Με συγκίνησε γιατί τον είχα γνωρίσει προσωπικά το 1980  (34 χρόνια πριν) και είχαμε συμπαθηθεί. Είχε ένα πολύ όμορφο κι αρρενωπό πρόσωπο, που βλέποντας το σήμερα γερασμένο, μου θύμισε πόσο γεράσαμε… Και για όσους αναρωτιούνται πώς γνώρισα έναν τέτοιο, παγκόσμια γνωστό εξαιρετικό μαέστρο, να πω ότι ήταν μαέστρος της  Ορχήστρας Νέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Union Youth Orchestra – EUYO) που είχε δημιουργηθεί  το 1976, κι όταν έμαθα γι΄ αυτήν την ορχήστρα από την Φραγκίσκη Καρόρη, που ήταν υπεύθυνη για την εκπομπή, «Ο Θαυμάσιος Κόσμος της Μουσικής», φρόντισα  να ενταχθεί και η εκπομπή σ” αυτόν τον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό, από το 1980, για να παίρνουν μέρος νεαροί Έλληνες και νεαρές Ελληνίδες  που είχαν ταλέντο στη μουσική. Σ” αυτή την εκπομπή έχουν βγει από παιδιά, ο διάσημος σήμερα πιανίστας Δημήτρης Σγούρος και ο επίσης διάσημος βιολιστής Λεωνίδας Καβάκος..  Αλλά αρκετά η φλυαρία που μ΄ έπιασε. Καιρός να αφιερώσω αυτό το εξαιρετικό μουσικό βίντεο στην κυρία μου. Μεγαλώστε το καρέ της εικόνας εδώ στο μπλογκ. Πέρα από τη μουσική είναι και εξαιρετικό το θέαμα.
Σας φιλώ.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

Η αγάπη των παιδιών και των μεγάλων!

Έδεσσα.1

Αυτή την κάρτα με την καρδούλα, την έφτιαξαν -όπως βλέπετε- τα παιδιά του 4ου  Ολοήμερου Νηπιαγωγείου Έδεσσας, όπου όπως θα θυμάστε από το προηγούμενο post, ήμουν καλεσμένος  να κάνω παρουσιάσεις  των βιβλίων του «Παραμυθά», την Παρασκευή το πρωί σε Σχολεία και το απόγευμα στο Βιβλιοπωλείο Κράλλη. Στον τίτλο του post αναφέρω και τους μεγάλους, γιατί πρώτη φορά είδα τόσους πολλούς «παραμυθομεγαλωμένους» γονείς και Δάσκαλους και δέχτηκα τόση αγάπη από μικρούς και μεγάλους!!!  Πραγματικά με συγκίνησαν πάρα πολύ. Γι” αυτό και ο τίτλος αναφέρεται και στους δύο, ενώ το υλικό που έχω ανεβάσει είναι φτιαγμένο και από τους δύο: και από τα παιδιά και από τους μεγάλους, όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς βλέποντάς το μεγαλύτερο μέρος του. Δυστυχώς δεν μπορώ να τα ανεβάσω όλα , γιατί είναι πολλά για το blog. Άρχισα με την κάρτα και θα συνεχίσω με τα εξώφυλλα από δύο άλμπουμ που μου χάρισαν τα παιδιά, με ζωγραφιές  τους. Το πρώτο είναι των παιδιών του 2ου  Νηπιαγωγείου της Έδεσσας.

Έδεσσα.2

 

Το δεύτερο  είναι των παιδιών του Γ1 Τμήματος του 2ου  Δημοτικού Σχολείου της Έδεσσας, που έχει και δύο ποιηματάκια. Στο δεύτερο, μάλιστα υπάρχει ένας στίχος που μιλάει για κάτι που δεν το έχω ξανακούσει και μου άρεσε πολύ! Μιλάει για νεράιδες που φοράνε… αρώματα! Χα, χα, χα… Φοβερή επινόηση για να γίνει ομοιοκαταληξία! 

Έδεσσα.3

 Στη συνέχεια σας έχω μια ωραία Χριστουγεννιάτικη κάρτα, με … 2015 ευχές των παιδιών του Γ1 Τμήματος του 20υ Δημοτικού Σχολείου Έδεσσας. 

 Έδεσσα.5

Και  τώρα κάτι που άρεσε πολύ και που κάποιο παραμυθομεγαλωμένο … «παιδάκι», έχει βάλει το χέρι του και γι” αυτό με συγκίνησε. Στην αρχή σκέφτηκα να  το αντιγράψω, αλλά τελικά προτίμησα να το ανεβάσω όπως είναι, γιατί βγαίνουν μια χαρά τα γράμματα. Αυτό μου το χάρισαν τα παιδιά, του 1ου Ολοήμερου Τμήματος του 4ου Νηπιαγωγείου Έδεσσας.

Έδεσσα.6

 Και θα τελειώσω με το υλικό από κάποια πράγματα που μου χάρισαν στις επισκέψεις μου σε Νηπιαγωγεία και Δημοτικά Σχολεία της Έδεσσας. Είναι κάτι που δεν μου έχουν ξαναδώσει ποτέ, όλα αυτά τα χρόνια που κάνω παρουσιάσεις σε Σχολεία! Είναι ένα χειροποίητο «μετάλλιο» από χαρτί που μου κρέμασαν τα παιδιά ενός Νηπιαγωγείου, που δεν θυμάμαι ποιο ήταν γιατί το…  «μετάλλιο» ήταν σκόρπιο σε μια τσάντα που είχα βάλει όλο το υλικό, και δεν γράφει τίποτα από πίσω. Αν δει το post κάποια Δασκάλα αυτού του Σχολείου, ας γράψει κάτι στα σχόλια. Δείτε το… «μετάλλιο».

Έδεσσα.4

Ε;.. Εξαιρετικό! Και να και μια φωτογραφία από το βράδυ στο Βιβλιοπωλείο Κράλλη,  όπου έγινε χαμός! Ομολογώ δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο σε εκδήλωση Βιβλιοπωλείου! Και ενώ λέγαν στους γονείς να μπούνε μόνο τα παιδιά τους γιατί ήταν μικρός ο χώρος, εκείνοι χώθηκαν πίσω από τα ράφια, δεξιά, αριστερά, βγήκαν και μεγάφωνα έξω για να ακούνε όσοι κοιτάγανε από τις βιτρίνες… Τι να πω… Με κατασυγκίνησαν… Υπέγραφα για πολύ ώρα μετά βιβλία!… Να και μια φωτογραφία από το κέντρο του Βιβλιοπωλείου, που έβγαλα με το κινητό.

281120141958

 

Και θα κλείσω την επίσκεψη στην Έδεσσα, όπου πήγα για πρώτη φορά,  με ένα πολύ μικρό βίντεο που πρόλαβα  να τραβήξω από τη σύντομη επίσκεψη, σε ένα μέρος απίστευτης ομορφιάς: Τους καταρράκτες της Έδεσσας! 

Και θα περάσω στην εκδήλωση που σας είχα πει, στο Βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδη το Σάββατο, στη Θεσσαλονίκη, όπου κι εκεί η ανταπόκριση όσων ήρθαν ήταν συγκινητική, και η όλη εκδήλωση είχε πολύ επιτυχία! Δυστυχώς, δεν μου έστειλαν – όπως και από την Έδεσσα – έως σήμερα, Δευτέρα βράδυ, που ετοιμάζω το post, καμία φωτογραφία ή βίντεο από ό,τι τράβηξαν.

Θεσσαλονίκη

 

Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε, είναι το μέσα ενός χαρταετού που άνοιγε στα δύο κι έγραφε μέσα αυτά που βλέπετε. Η εκδήλωση στο Βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδη έγινε σε συνεργασία με τα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη,  όπου τα παιδιά της Β” Δημοτικού, μου είχαν ετοιμάσει μία έκπληξη! Είχαν κάνει θεατρική διασκευή μιας ιστορίας του «Παραμυθά», από το τελευταίο βιβλίο, «ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ», της «Μάχης των Χαρταετών» και δώσανε μια μικρή παράσταση μ” αυτήν, πριν αρχίσω την παρουσίασή μου. Όταν τέλειωσαν, με φώναξαν και μου χάρισαν ένα πολύ ωραίο χαρταετό, σαν παιχνίδι, που είχαν φτιάξει και που όταν τον άνοιγες, διάβαζες αυτά που βλέπετε. Τράβηξα σε βίντεο την παράσταση, αλλά ο ήχος δεν ήταν καλός και καθώς πάρα πολλοί γονείς τράβαγαν φωτογραφίες και βίντεο από την παράσταση έμπαιναν άθελά τους μπροστά μου ή με σκούνταγαν,  κι έτσι το βίντεο που γύρισα δεν ήταν καλό. Κατάφερα μόνο, να μοντάρω το τραγούδι «Εγώ κι εσύ» που είπαν στο τέλος τα παιδιά και να βάλω για τίτλους αρχής, τον χαρταετό που σας είπα. Δείτε το.

Ελπίζω να μην σας κούρασα. Αλλά γι” αυτό δεν έβαλα τίποτα με μένα αυτή τη φορά- ούτε βίντεο ούτε φωτογραφίες – για να ευχαριστηθείτε τη δουλειά των παιδιών.
Καλό μήνα και καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

Δύο προσκλήσεις.

Θα ήθελα σήμερα να χρησιμοποιήσω το blog για να καλέσω τους φίλους που δεν έχουν μάθει ότι το Παρασκευοσάββατο  θα κάνω παρουσιάσεις των βιβλίων του ΠΑΡΑΜΥΘΑ στην Έδεσσα και στην Θεσσαλονίκη. Την Παρασκευή, θα είμαι στην Έδεσσα -που δεν έχω ξαναπάει ποτέ – και το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη που από το 1966, που πήγα εκεί για πρώτη φορά ως φαντάρος, μέχρι σήμερα, πηγαίνω για κάποιο λόγο -είτε παλιά ως ηθοποιός, είτε μετά ως υπάλληλος της ΕΡΤ  είτε τώρα ως συγγραφέας.
Και πρώτα η πρόσκληση για το Βιβλιοπωλείο Κράλλη, στην Έδεσσα.

Afisa_PILABIOS_KRALLH_311X455

Και η πρόσκληση για το Βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδη στη Θεσσαλονίκη.

Afisa_PILABIOS_KONSTANTINIDIS_311X455

Θα χαρώ πολύ να συναντήσω φίλους -και χωρίς παιδάκια  αν δεν έχουν – που γνωριζόμαστε μόνο μέσα από αυτό το blog.
Θα τα ξαναπούμε την Κυριακή που γυρίζω πίσω.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Φωνές ζώων για μικρά παιδιά.

Μετά το προχθεσινό post για την αθλιότητα που υπάρχει στο βιβλίο της Ε΄ Δημοτικού, ήθελα σήμερα να ανεβάσω κάτι για τα παιδιά. Ξεκίνησα να γράφω μια ιστορία του  «Παραμυθά», αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω να την ανεβάσω σήμερα. Βρήκα, όμως, στο ίντερνετ κάτι εξαιρετικά κινούμενα σχέδια για μικρά παιδιά και θα τα ανεβάσω εδώ. Δυστυχώς είναι στα Αγγλικά, αλλά αν δεν ξέρουν τα παιδιά, είναι τόσο λίγο και απλό αυτό που λέγεται – και μάλιστα είναι και γραμμένο – που η Δασκάλα ή ο Δάσκαλος που θα θελήσουν να το δείξουν το βίντεο  στην τάξη, μπορούν και προλαβαίνουν να το μεταφράσουν.
Καλή εβδομάδα.
Π.

YouTube Preview Image