Η μεγάλη ψευδαίσθηση

ΕΞ. ΧΑΜ.ΚΛΕΙΔΙ.C
Για άλλη μια φορά, ανακάλυψα μια κατηγορία posts που την έχω ξεχασμένη: «Το χαμένο κλειδί του έρωτα». Όπως ίσως θα θυμάστε είναι  μια σειρά από ποιήματα για τον έρωτα που έχω γράψει και που έχουν γίνει βιβλίο σε συνδυασμό με κείμενα του Κρισναμούρτι για τον έρωτα και την αγάπη. Όλα τα ποιήματα είναι 24  και μέχρι τώρα έχω ανεβάσει, με το σημερινό, 9. Ο τίτλος του είναι , «Η μεγάλη ψευδαίσθηση»
Καλό βράδυ.
Π.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ
Τυχεροί, όσοι έζησαν τον έρωτα μαζί ως το τέλος·
τυχεροί, όσοι δεν μισήθηκαν μετά·
τυχεροί, όσοι δεν έγιναν μετά σαν ξένοι·
τυχεροί όσοι έμειναν μετά
με μια γεύση τρυφερότητας
που τη γεννάει
η κατανόηση της κοινής εμπειρίας
που έζησαν παράλληλα.
«Παράλληλα», όχι σαν «ένα»,
γιατί αυτή η αίσθηση της αποκατάστασης
μιας χαμένης ενότητας
που μοιάζει να φέρνει ο έρωτας,
είναι και η μεγάλη ψευδαίσθησή του.

Και τώρα το κείμενο του Κρισναμούρτι, που είναι από μία ομιλία του, την έκτη, το 1944, στο Όχαϊ της Καλλιφόρνιας.

«…Αυτή η εξωτερική διέγερση μιας φαινομενικής ενότητας με τον άλλον, είναι παρασιτική επιβίωση του ενός πάνω στον άλλον· δεν είναι αγάπη, γιατί εσωτερικά υπάρχει κενότητα, μοναξιά και ανάγκη για εξάρτηση. Και η εξάρτηση θρέφει το φόβο, όχι την αγάπη. Χωρίς την κατανόηση του αισθήματος του ανικανοποίητου, υπάρχει κυριαρχία πάνω στον άλλον,  υπάρχει καταπίεση που φοράει τη μάσκα της αγάπης. Στη σχέση με τον έναν ή με τους πολλούς, μια τέτοιου είδους αγάπη εξουσίας και κυριαρχίας, με την ενδοτικότητα και την ανοχή που κουβαλάει, φέρνει σύγκρουση, ανταγωνισμό και θλίψη…».

 

Για τον Καβάφη

ppt-15-638

Σαν σήμερα, πριν 153 χρόνια στις 29 Απριλίου 1863, γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Καβάφης, αλλά και πάλι σαν σήμερα, πριν 83 χρόνια, στις 29 Απριλίου 1933, πέθανε. Δεν το ήξερα, αλλά έπεσα τυχαία πάνω σε ένα βιογραφικό του σημείωμα.  Όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog από παλιά ίσως θα θυμάστε ότι τον θεωρώ σαν έναν από τους «Δασκάλους» και «φίλους» της εφηβείας μου. Έχω ανεβάσει ένα σχετικό post     ΕΔΩ    όπως και ένα άλλο για το έτος Καβάφη με γενικότερες πληροφορίες, ΕΔΩ.  Σήμερα, προσέχοντας τις ημερομηνίες καθώς έγραφα αυτό το post είδα κάτι που μου φάνηκε από παράξενο έως μεταφυσικό.  Προσέξτε τες: όλες έχουν το 3. Γεννήθηκε πριν 153 χρόνια, το 1863  και πέθανε πριν 83 χρόνια  το 1933.  Άσε  που και στην ημερομηνία γέννησής του και του θανάτου, 29 Απριλίου υπάρχει το 9 που είναι πολλαπλάσιο του 3 ( 3χ3=9) !!!
Ίσως να ξέρετε τι σημαίνει ο αριθμός 3.  Είναι το σύμβολο της ζωής και σημαίνει την αρχή, το τώρα και το μέλλον, δηλαδή τη γέννηση, την ζωή και τον θάνατο. Επίσης είναι ο αριθμός της ισορροπίας, – αρχή , μέση και τέλος.  Ψυχολογικά και ψυχικά θεωρείται αριθμός της χαράς, της δημιουργικότητας και της ευημερίας. Είναι ο αριθμός που συνδέεται με την τέχνη, την έμπνευση την πρωτοτυπία και την φαντασία.  Οι αρχαίοι Έλληνες τον θεωρούσαν ιερό αριθμός και σαν τέτοιος εμφανίζεται και στον Όμηρο στις  επικλήσεις των 3 θεών, του Δία, της  Αθηνάς και του Απόλλωνα. Επίσης στην Χριστιανική Θρησκεία το 3 συμβολίζει την  Αγία Τριάδα- Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.  Τέλος, είναι ο πρώτος περιττός, είναι τέλειος αριθμός γιατί έχει αρχή, μέση και τέλος, γέννηση, ζωή και θάνατο (1+1+1) και όπως θα ξέρετε, ο Πυθαγόρας παριστάνει τον κόσμο με το ορθογώνιο τρίγωνο , το γνωστό Πυθαγόρειο θεώρημα.
Αυτά, λοιπόν, για το 3, που με έκανε να τα σκεφτώ η επέτειος θανάτου του Καβάφη. Και θα κλείσουμε με το αγαπημένο μου ποίημά του, που το είχα κάτι σαν «οδηγό» στα νιάτα μου, το «ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ».
Καλό βράδυ.
Π.

 

YouTube Preview Image

 

 

Εξήντα χρόνια πριν

Χτες μπήκα στο youtube για να βρω καμιά ταινία για παιδιά κι έπεσα επάνω… σε μένα παιδί!!!  Είχα γράψει σε ένα post  το 2007 γι’ αυτή την ταινία, ΕΔΩ  , αλλά είχα βάλει μόνο τα 20 πρώτα λεπτά που παίζω εγώ. Στην ταινία παίζουν όλους τους ρόλους μερικοί από τους πιο σημαντικούς ηθοποιούς  του θεάτρου -ανάμεσα σ’ αυτούς κι η Κυβέλη- που είναι η μόνη ταινία που έκανε ποτέ- ενώ ο Κωνσταντάρας έπαιζε ακόμα τότε δραματικούς ρόλους. Και είδα ότι η ταινία είναι του 1956, όταν ήμουν, δηλαδή 13 χρονών, 60 χρόνια πριν! Στην ταινία, κάνω τον Αλεξανδράκη μικρό, στην αρχή της ταινίας, που «είμαι άρρωστος»  και παραμιλάω από τον πυρετό, λέγοντας, «θέλω τη μαμά μου, θέλω τη μαμά μου…» Ε, αυτή η φράση ήταν η αιτία να μου κάνουν τα παιδιά της ηλικίας μου τότε τη ζωή μου κόλαση στις διακοπές. Παραθερίζαμε σε ένα εξοχικό στην Μαγκουφάνα, σήμερα την λένε Πεύκη, και  μέσα στη μέρα, τα παιδιά που με είχαν δει να μπαίνω στο σπίτι, εκτός που δεν με έπαιζε κανένα, περνούσαν κάποιες φορές απ’ έξω και φώναζαν δυνατά και κοροϊδευτικά, «θέλω τη μαμά μου, θέλω τη μαμά μου…». Χα, χα, χα… Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω όλη την ταινία, που εκτός από τα 20 λεπτά της αρχής που παίζω, νομίζω ότι έχει ένα ενδιαφέρον να τη δείτε όλη αν δεν βαριέστε.
Καλό βράδυ
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

Για την πολιτική

kinfonet-logo5.b

Τελειώνοντας σήμερα, ένα ακόμα κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, που μεταφράζω τώρα, το ο «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ» με τίτλο, «Η αναμόρφωση της πολιτικής είναι χαράμισμα σκέψης», και βλέποντας ότι το θέμα ταιριάζει με διάφορα που ακούγονται και γίνονται γύρω από την πολιτική, αυτόν τον καιρό, αποφάσισα να το ανεβάσω. Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Ο Δ.  με ρώτησε γιατί δεν έχω πάρει μέρος στην πολιτική· ο ίδιος έπαιρνε μέρος κατά κάποιο τρόπο σ’ αυτήν, καθώς ένοιωθε ότι η πολιτική ήταν ένα μέσο επικοινωνίας που μ’ αυτό μπορούσες να προσφέρεις βοήθεια. Ακόμα δεν είχε μπει βαθιά σ’ αυτήν και έχοντας έρθει  σε μια από τις ομιλίες μου, του είχε εξάψει την περιέργεια το γιατί δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον στην πολιτική. Δεν ήταν ένα σημαντικό μέσο που μ’ αυτό θα μπορούσες να φέρεις τάξη σε τούτον τον μπερδεμένο κόσμο; Μίλησε ακόμα για το τι έλπιζε να κάνει στον κόσμο της πολιτικής, για το πόσο ελεεινά διεφθαρμένη ήταν, αλλά καθώς ένοιωθε πολύ έντονα ότι μπορούσε να κάνει κάτι μ’ αυτήν, έλπιζε ότι θα φέρει καλύτερες κοινωνικές συνθήκες. Ήταν ένας ξύπνιος άνθρωπος και είχε αντίληψη κάποιων πραγμάτων, αλλά διψούσε να ξέρει περισσότερα. Και τέλος, μίλησε λίγο για τη ζωή του.
«Η πολιτική», είπα, «είναι απλώς ένα παρακλάδι της ζωής και το να εστιάσει κανείς όλη του την προσοχή σ’ αυτήν – όπως και γίνεται – είναι το να λατρεύεις το μέρος και όχι το όλο· και στην εξέλιξη του μέρους υπάρχει σύγκρουση, σύγχυση και ανταγωνισμός. Το μέρος, δεν μπορεί ποτέ να συνεισφέρει στην κατανόηση του όλου. Η πολιτική βοηθάει να εστιάζεις τη σκέψη, αλλά στην λάθος κατεύθυνση. Όταν η σκέψη κατευθύνεται σωστά, η πολιτική έχει τη δική της σωστή  θέση, αλλιώς γίνεται πηγή σοβαρών κινδύνων. Χωρίς σωστή σκέψη, η πολιτική γίνεται από μόνη της ένα παιχνίδι, ένα καταστροφικό παιχνίδι για την ανθρωπότητα. Τότε, οι λίγοι χειρίζονται τους πολλούς· τότε οι χειρισμοί της  κατασκευάζονται έτσι ώστε να φαίνονται  τόσο αλάνθαστοι όσο και  των εκκλησιών όλων των θρησκειών. Έτσι, η διαφθορά είναι  ένα έμφυτο μέρος της καθώς δεν επιβιώνει στηριγμένη στο καλό, αλλά στη δύναμη, στην εξουσία, στην καταδυνάστευση. Οι Κρατικές υποθέσεις είναι όπως οι ατομικές υποθέσεις. Το Κράτος και το άτομο δεν διαφέρουν: το Κράτος είναι εκείνο που είναι το άτομο. Το Κράτος δεν είναι πάνω από το άτομο γιατί αυτό είναι που δημιουργεί το Κράτος· το Κράτος είναι βγαλμένο από το μοντέλο του ατόμου. Και καθώς τα περισσότερα άτομα είναι σε σύγχυση, ζηλόφθονα, βίαια, εξουσιομανή, μοιραία το Κράτος είναι οργανωμένη βία, οργανωμένη σύγχυση και λοιπά – πράγμα που ξέρουμε ότι είναι έτσι – με ολέθρια αποτελέσματα. Το να αναμορφώσεις την πολιτική, τις Κρατικές υποθέσεις, σημαίνει χαράμισμα, σπατάλη σκέψης. Το να ασχολείσαι με τα αποτελέσματα, με τις συνέπειες, είναι το να φέρνεις περισσότερη σύγχυση· μόνο με το ξερίζωμα της αιτίας υπάρχει διαύγεια και τάξη.
Έτσι, ο αληθινά θρησκευόμενος άνθρωπος, ο συνετός άνθρωπος, δεν θα ασχοληθεί με τις συνέπειες, με τα αποτελέσματα, αλλά με τον δημιουργό τους, με εκείνον που τα παράγει. Για έναν τέτοιον άνθρωπο, η απασχόληση με το Κράτος, με την κυβέρνηση, με την πολιτική, γίνεται εμπόδιο για την αναγκαία και βαθιά μεταμόρφωσή του και εμπόδιο για την ανακάλυψη της αλήθειας».
«Ναι, αλλά», είπε ανυπόμονα ο επισκέπτης, «κάτι τέτοιο θα έπαιρνε εσωτερικά πολύ χρόνο στο κάθε άτομο για να γίνει άγιο και στο μεταξύ, ο κόσμος θα γίνει κομμάτια».
«Φυσικά το άτομο θα καταστραφεί, αργά ή γρήγορα, με την αυξανόμενη απληστία του, βία και λαγνεία του. Δεν θα βρει γαλήνη ή ευτυχία μέχρι το κάθε άτομο να συνειδητοποιήσει την επιτακτική ανάγκη του παραμερισμού της κακοβουλίας, της λαγνείας και της άγνοιας. Θα σας πάρει πολύ καιρό αν εσείς που κάνετε αυτήν την ερώτηση, αντιληφθείτε βαθιά ότι συνεισφέρετε στη γενική σύγχυση και δυστυχία με την επίδραση των σκέψεων και των συναισθημάτων σας; Αν είστε ολοκληρωτικά πεισμένος ότι είστε εντελώς υπεύθυνος για την θλίψη της ανθρωπότητας, δεν θα νοιάζεστε για το θέμα του χρόνου. Θα νοιάζεστε για το ξερίζωμα εκείνων των αιτιών μέσα σας, που φέρνουν εξωτερική σύγκρουση, σύγχυση και ανταγωνισμό. Δεν θα βάλετε απλώς ένα τέλος στη λαιμαργία, στην κακοβουλία και στη λαιμαργία μέσα σας, αλλά θα σπείρετε την κατανόησή σας. Σκέφτεστε με βάση τον χρόνο, γιατί έχετε συνηθίσει στην βαθμιαία εφαρμογή, που είναι μία μορφή τεμπελιάς και άγνοιας. Γιατί δεν μπορείτε να σκεφτείτε και να νοιώσετε άμεσα και απλά»;
«Ναι, αλλά στο μεσοδιάστημα, εγώ τι πρέπει να κάνω»;
«Δεν υπάρχουν ‘μεσοδιαστήματα’, είναι μία διαρκής διαδικασία. Εάν έχετε πειστεί για όσα συζητάμε σήμερα το απόγευμα, τότε δεν υπάρχει ‘μεσοδιάστημα’· θα στρωθείτε στη δουλειά ακούραστα για να κατανοήσετε τον εαυτό σας. Μέσα από την επίγνωση του εαυτού και την γνώση του εαυτού έρχεται σωστή σκέψη· και η σωστή σκέψη είναι εκείνη που θα φέρει γαλήνη και χαρά. Ούτε πολιτικός ούτε καμιά Κυβέρνηση μπορεί να τα δώσει αυτά· πρέπει να τα ανακαλύψει κανείς μέσα του. Χωρίς αυτά, με το να ασχολείστε με τις Κυβερνητικές υποθέσεις δημιουργείτε σύγχυση και εμποδίζετε την κατανόηση της πραγματικότητας».

 

 

«Η ομορφιά της γυναίκας»

Audrey-Hepburn-Style-442x295
Θα πείτε, ίσως, τι θέλει εδώ η φωτογραφία της Όντρεϋ Χέμπορν;  Ε, όπως γίνεται συχνά, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο γι’ αυτήν που μου έκανε πολύ εντύπωση  κι αποφάσισα να αλλάξω το post που ετοίμαζα. Λοιπόοοον… Κάποτε ρώτησαν την Όντρεϋ Χέμπορν ποιο ήταν το μυστικό της ομορφιά της, κι εκείνη αντί για άλλη απάντηση έγραψε ένα ποίημα, που είναι αυτό που σας αντέγραψα εδώ.
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Για να έχετε χείλη ελκυστικά, προφέρετε λόγια καλοσύνης.

Για να έχετε μάτια ωραία, κοιτάζετε τι το ωραίο έχουν οι άνθρωποι  επάνω τους.
Για να μένετε αδύνατη, μοιράζεστε το γεύμα σας μ’ εκείνους που πεινάνε.
Για να έχετε όμορφα μαλλιά, αφήστε ένα παιδί να τα χαϊδεύει κάθε μέρα.
Για να έχετε καλή σιλουέτα, βαδίζετε ξέροντας πως δεν είστε ποτέ μόνες, γιατί αυτοί που σας αγαπούν ή σας αγάπησαν σας συνοδεύουν.
Οι άνθρωποι, περισσότερο από ότι τα αντικείμενα, έχουν ανάγκη από επιδιόρθωση, κανάκεμα, αναζωογόνηση, φροντίδα, ενδιαφέρον, σωτηρία: μην απορρίπτετε ποτέ κανένα.
Σκεφθείτε: αν μια μέρα χρειαστείτε «χείρα βοηθείας», θα την βρείτε στην άκρη καθενός από τα δύο χέρια σας.
Γερνώντας, συνειδητοποιείστε ότι έχετε δυο χέρια: Το ένα για να βοηθάτε τον εαυτό σας και το άλλο για να βοηθάτε όποιους έχουν ανάγκη.
Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στα ρούχα που φοράει, στο πρόσωπο ή στο πώς φτιάχνει τα μαλλιά της. Η ομορφιά μιας γυναίκας βρίσκεται στα μάτια της, γιατί αυτά είναι η ανοιχτή πόρτα της καρδιάς, η πηγή της αγάπης της.
Η ομορφιά μιας γυναίκας δεν είναι στο μακιγιάζ της, αλλά στην αληθινή ομορφιά της ψυχής της. Είναι στην τρυφερότητα που δίνει, στην αγάπη,στο πάθος που εκφράζει.
Η ομορφιά μιας γυναίκας ξετυλίγεται με τα χρόνια…

 

 

Στον Κορυδαλλό

ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ.4

Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε, είναι από την επίσκεψή μου, σήμερα Πέμπτη, το πρωί, στο Δέκατο Δημοτικό Σχολείο Κορυδαλλού.  Κανονικά είχα σκοπό να ανεβάσω σήμερα το τελευταίο κεφάλαιο που μετέφρασα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που κάνω αυτόν το καιρό, αλλά η χθεσινή παρουσίαση με συγκίνησε και με εντυπωσίασε (και με εξουθένωσε, χα, χα, χα…)  πάρα πολύ, κι έτσι αποφάσισα να αφιερώσω το σημερινό post σε αυτή την επίσκεψη.
Με εντυπωσίασε γιατί πρώτη φορά σε επίσκεψη σε Σχολείο, παρακολούθησαν την παρουσίαση του «Παραμυθά», τόσα πολλά παιδιά: 250! Βάλτε και τις Δασκάλες και τους Δασκάλους, και τα μέλη του Συλλόγου Γονέων που είχαν οργανώσει την εκδήλωση και θα καταλάβετε.  Ακριβώς αυτό το … «πλήθος» τώρα, είναι που με «εξουθένωσε», όπως σας είπα. Σ’ αυτές τις παρουσιάσεις, τα παιδιά είναι ψιλοάτακτα και κάνουν κάποια φασαρία και καλά κάνουν, κατά τη γνώμη μου. Όμως άλλο είναι η φασαρία να γίνεται από 50 με 100 παιδιά, κι  άλλο να γίνεται από 250!  Στο τέλος πια δεν άντεξα, και για πρώτη φορά μ’ έπιασε το… «δασκαλίστικό» μου κι αγρίεψα  και τρεις  φορές  έβαλα τις φωνές και τα μάλωσα!  Έτσι προς το τέλος της εκδήλωσης είχα γίνει πτώμα!  Άφησα τελευταίο το ότι συγκινήθηκα γιατί θέλω να κλείσω μ’ αυτό. Σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις εισπράττω αγάπη, τρυφερότητα κι αθωότητα από τα παιδιά, αλλά τόσο έντονη και σε τόσο μεγάλη ποσότητα, πρώτη φορά. Κι αυτό υπήρχε και στις ζωγραφιές που έκαναν τα περισσότερα και μου χάρισαν -σε όλες σχεδόν έγραφαν ότι με αγαπάνε- και με συγκίνησαν. Έτσι θα κλείσω το post  με τρεις απ’ αυτές τις ζωγραφιές που διάλεξα στην τύχη και θα καταλάβετε.
Και πρώτα το φοβερό καραβάκι του Αλέξανδρου, που είναι φτιαγμένο με χαρτί και βαλμένο πάνω σε μια θάλασσα, ζωγραφισμένη σε ένα άλλο χαρτί.

Alexandros

Το επόμενο είναι μια καρδούλα που την έφτιαξε η Διαμάντω κι έχει πάνω το όνομά της και τον Παραμυθά που κρατάει το μαγικό μολύβι του

Διαμάντω

Και τρίτο και τελευταίο, είναι μια… «κάρτα»  που απ’ έξω είχε το όνομα του παιδιού που την έκανε, του Ηλία, με τη ζωγραφιά ενός σκύλου και το όνομά του και του Παραμυθά. Κι όταν την άνοιγες, είχε γράψει αυτό που βλέπετε! Ε, είναι να μην συγκινηθείς;
Καλό βράδυ.
Π.

ΗΛΙΑΣ

 

 

«Το Λουλουδάκι»

PETITE F.
Το βραδινό φαγητό που έκανα το Σάββατο βράδυ στο Ρέθυμνο που ήμουνα, όπως σας είχα πει στο τελευταίο post, μου θύμησε μια ακόμα κατηγορία posts, που έχω παραμελήσει. Την κατηγορία ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ. Κάνοντας βόλτα στο λιμάνι για να δω πού θα φάω, έπεσα πάνω σε ένα εστιατόριο που το λέγανε, «Petite Fleur«, δηλαδή, «Λουλουδάκι¨ – αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία.  Έτσι λεγόταν και ένα από τα αγαπημένα μου μπλουζ στα νιάτα μου, που το χορεύαμε στα πάρτι το 1953, 1954 και ίσως και λίγο μετά. Ήταν ένα επιτυχημένο ορχηστρικό κομμάτι  που είχε γράψει ένας εξαιρετικός κλαρινίστας,  ο Sidney Bechet  που το είχε ηχογραφήσει τον Ιανουάριο του 1952. Έψαξα στο internet και βρήκα αυτήν ακριβώς την εκτέλεση που άκουγα και χόρευα τότε! Ε, οπότε είπα να το ανεβάσω Αργότερα, γράφτηκαν και στίχοι. Το ξαναχόρεψα ως τραγούδι πια το 1964, όταν το τραγούδησε άλλη μια διάσημη της εποχής, η Petula Clark. Οι Γαλλομαθείς και όσοι θέλετε, μπορείτε να το ακούσετε, κάνοντας κλικ ΕΔΩ.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

 

YouTube Preview Image

 

 

Στο Ρέθυμνο

paramithiaseminarioreth1

Αύριο και μεθαύριο θα είμαι στο Ρέθυμνο, όπως βλέπετε στην αφίσα, όπου θα κάνω το ίδιο πρόγραμμα που έκανα στα Χανιά για το ΑΝΟΙΧΤΟ ΛΑΪΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ. Θέλω  να ανεβάσω ένα κείμενο που διαβάζω για αρχή στο σεμινάριο,που το έχω βάλει post εδώ πριν χρόνια και δεν μπορώ να το βρω  και μου το έχουν ζητήσει οι δασκάλες που έρχονται στα σεμινάρια. Αν θέλετε διαβάστε το. Προσωπικά μου αρέσει.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 Η τέχνη να λες παραμύθια

 Θα ήθελα να πω δυο λόγια για τα παραμύθια. Όχι για τα παραμύθια που είναι γραμμένα σε βιβλία ή σε CD, αλλά για τα παραμύθια που λένε οι ίδιοι οι μεγάλοι ζωντανά στα παιδιά. Κι αυτό νομίζω πως είναι μια τέχνη που δεν σπουδάζεται πουθενά. Η τέχνη να λες παραμύθια είναι συνδυασμός δύο τεχνών: είναι η τέχνη του συγγραφέα –δηλαδή, καλή ιστορία, πλοκή με φαντασία, πλούτος λέξεων κ.λπ.– και είναι και η τέχνη του ηθοποιού – δηλαδή, ζεις την ιστορία, μεταδίδεις τα συναισθήματά σου κ.λπ. Η τέχνη να λες παραμύθια είναι η τέχνη του πατέρα ή της μάνας που λένε παραμύθια στα παιδιά τους, του παππού ή της γιαγιάς στα εγγόνια τους. Σήμερα μοιάζει να έχουμε χάσει την τέχνη να λέμε παραμύθια.

Όσοι είναι πάνω από πενήντα ίσως θυμούνται ανθρώπους της γειτονιάς ή φίλους της οικογένειας, μπαμπάδες ή παππούδες, να διηγούνται –σαν να λένε παραμύθια– ιστορίες από τον πόλεμο του ’40, ιστορίες από το αντάρτικο, ιστορίες για ναυάγια και καταστροφές, ιστορίες για βασιλιάδες και πολιτικούς, ιστορίες για παιδιά που χάθηκαν, ακόμα και ιστορίες για φαντάσματα. Ή να λένε κανονικά, κλασικά παραμύθια, που εμείς –ως παιδιά τότε– ζητούσαμε ν’ ακούσουμε ξανά και ξανά, για να ζούμε τον ηδονικό φόβο όταν δυσκόλευαν τα πράγματα για τους ήρωες του παραμυθιού, ενώ αδημονούσαμε για την έκρηξη της χαρούμενης λύτρωσης που μας περίμενε στο τέλος της ιστορίας – γιατί δεν είχε σημασία που το ξέραμε, όπως δεν έχει σημασία που ξέρεις το τέλος στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες. Επειδή εκείνο που έχει σημασία είναι η αφήγηση της ιστορίας, είναι η μαστοριά εκείνου που τη λέει, είναι η τέχνη να λες την ιστορία, ως ηθοποιός, ως πατέρας, ως μάνα, ως παππούς, ως γιαγιά, ως κάποιος που νιώθει φροντίδα κι αγάπη για το παιδί που ακούει. Μήπως έχουμε χάσει αυτή την τέχνη; Ο καθένας ας απαντήσει για τον εαυτό του. Υπάρχει μια πληθωρική προσφορά ψυχαγωγίας, από τους χειρότερους εχθρούς προσωπικής αφήγησης  του παραμυθιού, την τηλεόραση και το ίντερνετ. Γι’ αυτό κι όταν το 1978 είχα τη δυνατότητα να επιλέγω το είδος των παιδικών προγραμμάτων για την τηλεόραση, αντικατέστησα τα δραματοποιημένα παραμύθια με ηθοποιούς που υπήρχαν τότε με έναν παππού που έλεγε μόνος του παραμύθια, ενώ γίνονταν διάφορα απλά, σχεδόν παιδικά, σχέδια. Κι όταν μου έλεγαν ότι αυτό που κάνω είναι αντιτηλεοπτικό, απαντούσα: «Ναι, αυτό ακριβώς θέλω να κάνω, για να περνάει το αίσθημα του παραμυθιού, όπως όταν σου το λέει κάποιος ζωντανά». Κουνούσαν το κεφάλι τους, αλλά δεν μ’ ένοιαζε γιατί είμαι ξεροκέφαλος. Όταν πριν από μερικά χρόνια άνοιξα ή, καλύτερα, μου άνοιξε ο γιος μου ένα blog με το όνομα «Παραμυθάς» στο Ίντερνετ, είδα ότι η ανταπόκριση αυτής της εκπομπής στα τότε μικρά κορίτσια κι αγόρια και σήμερα μεγάλους και γονείς πια είναι η απόδειξη ότι είχα δίκιο τότε και καλά έκανα και ήμουν ξεροκέφαλος. γιατί ακόμα και η υψηλότερη τεχνολογία δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη δύναμη του ανοίγματος της καρδιάς ενός ανθρώπου στους άλλους, και αυτό νομίζω ότι είναι τέχνη, αυτό νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει ως φόντο στις τηλεοπτικές εκπομπές που σήμερα είναι στη θέση που είχαν παλιά τα παραμύθια που περνούσαν από στόμα σε στόμα –κι αυτό είναι η μαγεία του παραμυθιού που ακούγαμε όταν ήμασταν μικροί.

Ο «παραμυθάς» τότε –είτε ήταν ο μπαμπάς ή ο παππούς είτε η μαμά είτε η γιαγιά–, όταν έλεγε το παραμύθι, ένοιωθες ότι άνοιγε την καρδιά του και πίσω από τα λόγια του παραμυθιού ξεχυνόταν από εκεί η αγάπη του για σένα, το παιδί του ή το εγγόνι του. Η τέχνη του παραμυθιού είναι η τέχνη ν’ ανοίγεις την καρδιά σου. Κι αυτό κρύβει αγάπη και φροντίδα για τα παιδιά. Μια φροντίδα που μοιάζει να έχει χαθεί και από την εκπαίδευση των παιδιών.

 

Η εκπαίδευσή μας δεν ακολουθεί τη φύση μας. Δεν δείχνει κανένα σεβασμό στη διαφορετικότητα του καθενός μας και μας σπρώχνει όλους να μπούμε στο ίδιο καλούπι. Ίσως, κατά τύχη, να ταιριάζουν μερικοί στο καλούπι, αλλά οι περισσότεροι χάνουν την ομορφιά της άνθησης αυτού που πραγματικά είναι. Όλοι είμαστε ένα, όπως ένα είναι το δέντρο στο σύνολό του, αλλά κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και δεν μοιάζει με κανέναν άλλο, είναι μοναδικός όπως κάθε φύλλο του δέντρου είναι μοναδικό και δεν μοιάζει με κανένα άλλο φύλλο του ίδιου δέντρου. γι’ αυτό κάθε είδους σύγκριση είναι άχρηστη, θρέφει το φόβο, τον ανταγωνισμό και τη βία, κι οδηγεί ανθρώπους στο μαρασμό, από μικρά παιδιά. Η κατανόηση της καταστροφικής φύσης της σύγκρισης φέρνει νοημοσύνη και διάκριση. Και αυτή η νοημοσύνη και η διάκριση φέρνουν μέσα σε όσους την έχουν μια βαθιά εσωτερική επανάσταση, την ψυχολογική επανάσταση, τη μόνη αληθινή επανάσταση.

 

Το μαξιλάρι της Υβίν

Εδώ και καιρό θέλω να ανεβάσω κάτι για όλη αυτή την τραγική ιστορία με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, που να έχει σχέση με παιδιά, κάτι που με αγγίζει περισσότερο από όλο αυτό το θέμα. Δεν ήθελα όμως να γράψω εγώ και ό,τι έβρισκα παραήταν μελό. Μέχρι που σήμερα βρήκα ένα μικρό βίντεο με κινούμενο σχέδιο και θέμα την Υβίν, ένα κοριτσάκι από την Συρία.  Δείτε το. Αξίζει τον κόπο.
Σας φιλώ
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

«Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό»

PILAVIOS_VIVLIOTHIKH_HRAKLEIO

Με την ευκαιρία του post που έβαλα σήμερα, με το παραμύθι, «Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό», σκέφτηκα να ανεβάσω και την πρόσκληση  που βλέπετε για την εκδήλωση-παρουσίαση του «Παραμυθά» που θα γίνει τη Δευτέρα 4 Απριλίου, από τον Δήμο Ηρακλείου Αττικής στο 1 Δημοτικό Σχολείο εκεί. Όσοι ενδιαφέρεστε και μπορείτε να έρθετε, ελάτε να παίξουμε – μικροί και μεγάλοι. Απ’ ό,τι έχω δει στις εκδηλώσεις που γίνονται  αυτόν τον καιρό, οι μεγάλοι, οι γονείς, το ευχαριστιούνται  περισσότερο! Χα, χα, χα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.