«Αυτή η νύχτα μένει»

Ψάχνοντας στο ίντερνετ κάτι  που ήθελα, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι που μου θύμησε ότι έχω ξεχάσει άλλη μια κατηγορία posts την κατηγορία, «Τα Τραγούδια που αγάπησα». Έτσι, για άλλη μια φορά άλλαξα τα σχέδιά μου  για σήμερα και ανέβασα το τραγούδι, «Αυτη η νύχτα μένει» του Σταμάτη του Κραουνάκη με την Πέγκυ Ζήνα. Νομίζω ότι είναι ένα εξαιρετικό -σουρεαλιστικό κατά τη γνώμη μου- τραγούδι. Αυτό το βλέπεις καλύτερα στους στίχους του, γι’ αυτό και τους ανέβασα εδώ.

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου `γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο.

Ακούστε και το τραγούδι  τώρα.

Σας φιλώ.
Π

Η φωνή της πραγματικότητας

Μάλλον το παράφησα το ποστ για τα χρόνια του μπλογκ. Έτσι λέω σήμερα, να ανεβάσω άλλο ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κόσμος Μέσα μας».  Θα ήθελα, όμως. πρώτα να  σας ευχαριστήσω για τις ευχές σας και τα σχόλια που μου  αφήσατε στο μπλογκ και όλα όσα μου στείλατε με μέιλ,
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Η  Σ. η  επισκέπτρια, ήρθε από  πολύ μακριά για να βρει αν η φωνή που είχε ακούσει μέσα της, ήταν η φωνή της διαίσθησής της ή η φωνή των σκέψεων της διαμόρφωσής της.
Ύστερα από διάφορες ερωτήσεις, βρήκαμε ότι αυτή η φωνή υπήρξε ευεργετική, οδηγώντας την μακριά από τον υλικό κόσμο σε όλο και περισσότερη ευγένεια στη σκέψη και προσφορά υπηρεσίας στους άλλους. Αλλά τώρα αμφέβαλλε, αμφισβητώντας τη φωνή και όντας πια ανήσυχη. Η φωνή, τής είχε ζητήσει να υπακούει και να μην κάνει ερωτήσεις και τώρα ύστερα από μερικά χρόνια, είχε γίνει αδιάφορη. Τι έπρεπε να κάνει; Αυτή η φωνή ήταν η φωνή της πραγματικότητας;
Αφού συζητήσαμε κάμποσο γύρω από το θέμα, μπήκαμε στο ζήτημα της επιθυμίας, του «θέλω»: αντιλαμβάνεσαι κάτι με τις αισθήσεις, το βλέπεις, και γεννιέται η επιθυμία, το «θέλω» ή το «δεν το θέλω». Είδαμε πώς εμφανίζεται και μετά πώς εκφράζεται μια επιθυμία, πώς εκπληρώνεται μέσα από τον αισθησιασμό, τον υλισμό ή την δίψα για την αιωνιότητα.
Η Σ. είπε ότι πια διαλογιζόταν τακτικά για να φωτιστεί, καθισμένη στο πάτωμα. Διαλογιζόταν στην μοναδικότητα της ύπαρξης του Θεού και λοιπά, και ήταν μαθήτρια σε Σχολή Βεντάντα.
Χωρίς κατανόηση της αιτίας της επιθυμίας, ο διαλογισμός δεν  οδηγεί σε καμιά φώτιση. Ο διαλογισμός πρέπει να βασίζεται στο να σκέφτεσαι σωστά κι όχι σε κάποια «μέθοδο», όσο ευγενική κι αν είναι. Το να σκέφτεσαι σωστά ξεκινάει από την κατανόηση της επιθυμίας ως μορφής του «εγώ» και του «το δικό μου». Αυτός ο εγωισμός είναι ο εγωισμός του καθένα, είτε ζει στην Ινδία, στην Κίνα, στην Ευρώπη, είτε ζει εδώ στην Αμερική. Ο κόσμος είναι η προβολή του εαυτού τού καθένα. Για να κατανοήσει κανείς τα προβλήματα του κόσμου πρέπει  πρώτα να κατανοήσει τον εαυτό του, κι όχι με μια αυτοπεριορισμένη κατανόηση, αλλά μέσα από μία αμερόληπτη και με καλοσύνη επίγνωση του εαυτού του. Η αυτογνωσία είναι η αρχή του να σκέφτεσαι σωστά, πράγμα που είναι το αληθινό ξεκίνημα του διαλογισμού.
Η Σ. είπε ότι το πρόβλημά της έπαιρνε με τη συζήτηση μια καινούρια σημασία: ότι, με κάποιον τρόπο, μέσα από την έντονη επιθυμία της, έδινε μια σημασία στη φωνή που, όμως, μπορεί να ήταν απλώς η δική της διαισθητική αντίληψη.

 

Πιάσαμε τα 10 !!!

Γεια σας. Αντιπροχθές, στις 9 του μήνα, το blog έκλεισε 10 χρόνια! Είναι η πρώτη φορά στα 10 χρόνια, που ξεχνάω τα γενέθλιά του! Ευτυχώς, όμως, μου το θύμησε μια φίλη με το σχόλιο που άφησε στο προηγούμενο post. Έτσι, «πήρα» μια τούρτα (χα, χα, χα,,,) κι ετοίμασα αυτό το post. Και για κείμενο, είδα ότι είναι πολύ επίκαιρο -ακόμα και μετά από 10 χρόνια-  το πρώτο post, του blog, που γράφτηκε στις  9 Φεβρουαρίου του 2007. Διαβάζοντάς το είδα ότι αυτό το blog ήταν αιτία που μου πρότειναν να γράψω κι άλλες ιστόρίες του «Παραμυθά», που έχουν βγει σε έξι βιβλία, όπως και το ότι έγιναν 26 καινούρια επεισόδια «Παραμυθά» στην Ε.Ρ.Τ. το 2012. Αν σας κάνει κέφι, διαβάστε το.
«Μωρά μου», γεια σας.
Ναι, εσάς λέω «μωρά μου», εσάς που βλέπατε την εκπομπή μου στην τηλεόραση όταν ήσαστε μικρά, από το ‘78 έως το ‘87, και που τώρα –μεγάλες και μεγάλοι πια– μ’ αφήνετε να περνάω στα διόδια στην Εθνική Οδό χωρίς να πληρώνω, δεν με γράφετε που μπήκα στο δακτύλιο λάθος μέρα, κοκκινίζετε, βουρκώνετε ή χαμογελάτε όλο γλύκα όταν με συναντάτε στις Τράπεζες, στις εφορίες, στο δρόμο, καθώς έχετε βγει πια στη ζωή και κάνετε διάφορα επαγγέλματα, μεγάλες και μεγάλοι πια, αλλά με μια κρυφή κόγχη στην καρδιά σας, όπου πάτε και κρύβεστε για να γίνετε παιδιά, και μ’ έχετε κι εμένα φυλαγμένο εκεί. Κι εγώ, μόλις τώρα σας πρωτογνωρίζω, γιατί τότε ήσαστε μωρά, μικρά κορίτσια κι αγόρια, και δεν συναντιόμαστε στους δρόμους για να σας ξέρω. Όμως, να που ήρθε η ώρα να γνωριστούμε από κοντά, να συναντηθούμε στ’ αλήθεια κι εσείς να συγκινήστε και να γεμίζει με γλύκα το πρόσωπό σας που με βλέπετε κι εγώ να σας καμαρώνω που φυλάξατε την τρυφερότητα, την αθωότητα και την ευαισθησία των παιδικών σας χρόνων στην καρδιά σας. Ναι, «μωρά μου», μην τα χάσετε ποτέ αυτά, είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχετε και να ξέρετε ότι σε μια δύσκολη, άσχημη ή σκοτεινή στιγμή της ζωής σας, και μόνο μια όμορφη παιδική ανάμνηση μπορεί να σας σώσει.
Και θα μου πείτε τι θέλω τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια; Τι μπορώ να σας πω, τώρα που μεγαλώσατε; Να, δεν ξέρω πώς, αλλά εκεί που κάθισα να ξαναγράψω παραμύθια, ανακάλυψα πως δεν μπορούσα πια. Ήταν σαν να τα έγραφα μόνο για σας τότε και τώρα που μεγαλώσατε, δεν είχα σε ποιον να τα πω. Κι όμως, κάτι ήθελα να σας πω. Και βρήκα τι: τι άλλο; Να φτιάξω ένα blog, όπου θα μπορώ, να σας γράφω τις ιστορίες μου, να βάζω βιντεάκια και φωτογραφίες, και πάνω απ’ όλα – αν σας κάνει κέφι – να τα λέμε. Κι όσα θα σας γράφω, θα σας δείχνω και θα λέμε θα είναι μόνο για σας. Και μην τα δείξετε ποτέ στους «μεγάλους», μόνο στα παιδιά σας… αν έχετε αποκτήσει.

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τη χαρά που μου έχετε δώσει όλα αυτά τα χρόνια και σας φιλώ πολύ.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

Η δύναμη της συγκέντρωσης

Αν και καθυστερημένα, αποφάσισα να ανεβάσω ένα καινούριο post για το Σαββατοκύριακο. Κι επειδή έχει βαρύνει κάπως η ατμόσφαιρα με το προηγούμενο post, είπα να βάλω κάτι ανάλαφρο και διασκεδαστικό, αλλά και εντυπωσιακό ταυτόχρονα. Είναι η παρουσίαση της Γιαπωνέζας Μιγιόκο Σίντα. Ισορροπεί ξύλα με μια απίστευτη σταθερότητα, τέτοια που κι ένα φτερό που ακουμπά πάνω στα ξύλα από την αρχή μένει στη θέση του! Και όλη αυτό χάρη σε μια τρομερή συγκέντρωση που έχει σ’ αυτό που κάνει!
Χαρείτε το βίντεο με την παράσταση της Μιγιόκο. Κρατάει οκτώ λεπτά.
Καλό βράδυ και καλή Κυριακή.
Π.

 

 

 

Ο Λουκιανός

 

Θα ξέρετε βέβαια ότι χθες έφυγε από τη ζωή ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Ξέρω ακριβώς την ηλικία του γιατί έχουμε γεννηθεί την ίδια μέρα και χρονιά: 15 Ιουλίου 1943. Είμαστε φίλοι στην εφηβεία μας κι αργότερα δουλέψαμε μαζί και στην τηλεόραση. Ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο εδώ γι’ αυτόν, καθώς έχουν γραφτεί ένα σωρό πράγματα από χθες στο ίντερνετ. Αν σας κάνει κέφι δείτε αυτό το βίντεο.
Καλό βράδυ.
Π. 

 

 

Ανατολή στην Ακρόπολη

Όπως σας έχω πει παλιότερα, η περιοχή της Ακρόπολης είναι ο πιο αγαπημένος μου χώρος στην Αθήνα και όταν ήμουν νέος πήγαινα κάποια πρωινά να δω Ανατολή, εκεί, καθισμένος σε ένα παγκάκι απέναντι από την Ακρόπολη με φόντο τον Υμηττό, απ’ όπου ανέτελλε ο ήλιος. Άμα βάλουμε και τον ήχο της λατέρνας που την άκουγα από παιδί κάθε πρωί που πέρναγε από το σπίτι μας και το ότι παίζει Μάνο Χατζιδάκι, ε, δεν ήθελα και πολύ να αφήσω το ποστ που είχα έτοιμο και να «κλέψω» αυτό το βίντεο από τη σελίδα UP DRONES στο  FACE BOOK. Πιστεύω ότι θα σας αρέσει. Αν δεν ανοίξει αμέσως το βίντεο κάντε κι άλλο κλικ στο κέντρο της μαύρης εικόνας ή πηγαίνετε στο YOU TUBE.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

Θυμός και αδιαλλαξία

Ε, νομίζω ότι είναι καιρός να βάλω πάλι ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμας μέσα μας»  που, όπως σας έχω πει θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο. Είναι το πρώτο και το πιο μικρό κεφάλαιο του βιβλίου.Το θέμα του είναι απλό και καθημερινό, όπως φαίνεται και από τον τίτλο του.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Ο  Ε. ήρθε για να ρωτήσει πώς θα ξεπεράσει το θυμό του, καθώς ήταν πυρ και μανία με τον συνεταίρο του, που τον εξερέθιζε ο τρόπος του και η συμπεριφορά του.
Ύστερα από αρκετή συζήτηση, του επεσήμανα ότι έβγαζε αυτόν τον θυμό επειδή ήθελε να κάνει τον συνέταιρό του να προσαρμοστεί στο μοντέλο  συμπεριφοράς που είχε ο ίδιος και που το είχε θρέψει μέσα του μία αδιαλλαξία· και η αδιαλλαξία είναι απερισκεψία. Αν εγκατέλειπε αυτόν τον συνέταιρό του και έβρισκε άλλον, θα εμφανιζόταν το ίδιο πρόβλημα, γιατί αυτός ο ίδιος ήταν το πρόβλημα και όχι ο συνέταιρός του. Ο επισκέπτης έπρεπε να κατανοήσει την κατάσταση και όχι απλώς να την αλλάξει. Εάν εξαρτιόταν από το περιβάλλον του για να ελευθερωθεί από τον θυμό, τότε θα ήταν σκλάβος του για πάντα. Όπως και εάν εξαρτιόταν από το περιβάλλον του, τότε δεν θα έβαζε ποτέ  το μυαλό του να δουλέψει. Είναι σαν εκείνους που αναζητάνε αδιάκοπη αλλαγή στις σχέσεις τους — όντας απογοητευμένοι ή κουρασμένοι, αναζητούνε φιλία ή αγάπη κάθε τόσο σε ένα άλλο πρόσωπο. Επειδή δεν έχουν πλήρη κατανόηση των σχέσεων, η εξωτερική αλλαγή στο περιβάλλον απλώς θα δημιουργήσει ξανά τις ίδιες συγκρούσεις, απογοητεύσεις και κορεσμό σε διαφορετικές μορφές.
Έτσι ο Ε. πρέπει να αποκτήσει επίγνωση της δικής του απερισκεψίας και της αιτίας της.

 

«Ο γιος μου»

Ο τίτλος  του post, «Ο γιος  μου»,  είναι ο τίτλος  του τραγουδιού,»Μy Son» στα ελληνικά. Το πήρα από το FACE BOOK του γιου μου, που το είχε ανεβάσει προχθές,για να το ανεβάσω σήμερα, που είναι τα γενέθλιά  του, εδώ. Ελπίζω να  σας  αρέσει.
Χρόνια πολλά Κωνσταντίνε.
Π. (Ο μπαμπάς)

«Τ’ αστέρια σβήσανε»

Νομίζω ότι σας έχω πει εδώ, πως μου έχει ζητηθεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ να γράψω τη βιογραφία μου, με τίτλο, «Μια ζωή σαν παραμύθι». Έτσι -χωρίς πίεση και βιασύνη- σε πρώτη φάση διαβάζω το ημερολόγιό μου, που άρχισα να κρατάω το 1965, Σήμερα, εντελώς τυχαία, έπεσα στο φάκελλο του 1998, που μου έδωσε την ιδέα για το σημερινό post, που είναι μιας κατηγορίας που έχω παραμελήσει. Της κατηγορίας, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ.  Και πρώτα το κομμάτι από το ημερολόγιό μου.

ΠΕΜΠΤΗ 9 ΑΠΡIΛIΟΥ 1998
Χθες τo απόγευμα καθώς γυρίζαμε με τov Κωνσταντίνο σπίτι τo ραδιόφωvo έπαιξε έvα καιvoύργιo τραγoύδι πoυ δεv είχα ξαvακoύσει. Iταλικό. Σαv από όπερα. Με συγκίνησε απίστευτα. Ήταν σαν να μιλούσε για στιγμές  της εφηβείας μου. Τίπoτα δε θα μπoρoύσε vα εκφράζει καλύτερα το πώς ένοιωθα κάποιες φορές τότε. ‘Εβαλα τoν Κωνσταντίνο  και πήρε τηλέφωvo στo σταθμό και ρώτησε τoν τίτλo τoυ τραγoυδιoύ. «SPENTE LE STELLE» του είπαν και τραγουδίστρια η Έμμα Σάπλιν.  Σήμερα πήγα και τo αγόρασα. Να και τα  λόγια του τραγουδιού μεταφρασμένα:

ΣΒΗΣΑΝΕ Τ’ ΑΣΤΕΡIΑ
‘Εχασες αυτή τηv καρδιά,
καθώς κυvηγoύσες μια ψευδαίσθηση.
Πρόδωσες αυτή τηv καρδιά,
και δεv μπoρώ vα κάvω τίπoτ’άλλo απ’τo vα σε μισώ.

Μπoρείς v’ ακoύσεις τov πόvo μoυ;
Η φωvή σoυ σβήvει.
Και καθώς είμαι αvόητoς θα σε περιμέvω για πάvτα.
Ξέχνα
ή μη ζήσεις άλλo πια
ή αλλιώς μόvo νύχτα, νύχτα νύχτα…

Τ’ αστέρια σβήσαvε.
Με τη χλωμή αχτίδα τoυ φεγγαριoύ,
η αγάπη oυρλιάζει
σαv κύμα πoυ oρμάει μπρoστά
κι ύστερα εξαφαvίζεται.
Η νύχτα είvαι άδεια
κι η ελπίδα πoυ φέρνει είvαι μικρή.

Πικρά δάκρυα πέφτoυv.
Μια ραγισμένη καρδιά σε απόγνωση,
πρoσπενvάει….
Τι συνέβη στα άδεια όνειρα;
Πoυ πήγαν oι σύντoμoι πειρασμoί;

Και τώρα το βίντεο με την Έμμα Σάπλιν, να λέει το τραγούδι.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

 

Το ταπεινό αηδόνι

Μετά από το προηγούμενο post που έχει σχέση με παιδιά, σκέφτηκα να βάλω ένα από τα παραμύθια που έλεγα στις κασέτες που συνόδευαν τα 6 βιβλία με τίτλο, «Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ», και που μου έχετε ζητήσει να τα βάζω πιο συχνά και να τα αφήνω περισσότερες μέρες.  Ορίστε, λοιπόν, για σήμερα, το παραμύθι «Το ταπεινό αηδόνι».
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.