“Οι απαιτήσεις της κοινωνίας”

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό κομμάτι από το βιβλίο ΣΥΝΑΝΤΏΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ, του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτό τον καιρό.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Ποιες είναι οι απαιτήσεις της κοινωνίας; Πείτε μου, σας παρακαλώ. Το να πηγαίνετε στο γραφείο ή στο εργοστάσιο από τις εννέα έως τις πέντε, το να πηγαίνετε σε ένα κέντρο διασκέδασης για τόνωση μετά την πλήξη της καθημερινής δουλειάς, περνώντας ένα δεκαπενθήμερο ή τριών εβδομάδων διακοπές στην ηλιόλουστη Ισπανία ή Ιταλία; Ποιες είναι οι απαιτήσεις της κοινωνίας; Ότι πρέπει να κερδίσεις τα μέσα συντήρησής σου, ότι πρέπει να ζήσεις σε ένα ιδιαίτερο μέρος της χώρας όλη σου τη ζωή, να εξασκηθείς σαν δικηγόρος ή γιατρός ή σε ένα εργοστάσιο σαν επικεφαλής συνδικαλιστικής οργάνωσης και λοιπά. Σωστά; Οπότε κανείς πρέπει να κάνει επίσης την ερώτηση: τι είναι η κοινωνία που απαιτεί τόσα πολλά και ποιος δημιούργησε αυτό το αξιολύπητο πράγμα; Ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό; Η κοινωνία είναι κάτι διαφορετικό από εμάς ή εμείς έχουμε δημιουργήσει την κοινωνία, ο καθένας από εμάς, μέσα από τη φιλοδοξία μας, μέσα από την απληστία μας, το φθόνο μας, τη βία μας, μέσα  από το φθόνο μας, μέσα από τον φόβο μας, θέλοντας την ασφάλειά μας μέσα στην κοινότητα, μέσα στο Έθνος- παρακολουθείτε; Έχουμε δημιουργήσει την κοινωνία και μετά κατηγορούμε την κοινωνία για όσα απαιτεί.

 

Το Green Park

Πριν μερικές μέρες ψάχνοντας κάτι στο internet έπεσα πάνω σε μία φωτογραφία του εστιατορίου και ζαχαροπλαστείου Green Park  που βρίσκεται στην οδό Μαυροματαίων, παράλληλη της Πατησίων, που μου θύμισε την εφηβεία μου. Το σπίτι μου ήταν εκεί κοντά, στην οδό Ζαϊμη. Εκτός από ζαχαροπλαστείο ήταν και Club, όπου πηγαίναμε και χορεύαμε. Έτσι είπα σήμερα να ανεβάσω εδώ αυτή τη φωτογραφία που έχει σχέση με τα νιάτα μου.
Καλό βράδυ.
      Π.

 

Το Χαμένο κλειδί του έρωτα.

Σήμερα θυμήθηκα ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω κάτι από το βιβλίο μου,  “ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ”, με ποιήματα γύρω από τον έρωτα “σχολιασμένα” με κείμενα του Κρισναμούρτι. Έτσι, διάλεξα για σήμερα, ένα ποίημα από αυτό το βιβλίο, από το οποίο έχω πάρει και τον τίτλο του βιβλίου.

 

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕIΔI ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
όπως σαν να ‘τανε ν’ ανέβεις σ’ ένα θεόρατο βουνό,
που η κορφή του σβήνει μέσα στα σύννεφα.
Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
να δει κανείς τι είν’ ο έρωτας στ’ αλήθεια.
Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
να βρει κανείς το χαμένο,
μέσα σε τόσα εκατομμύρια αιώνες,
το χαμένο το κλειδί του έρωτα,
που θ’ άνοιγε την τριπλοκλειδωμένη πόρτα.
Άραγε μήπως η απάντηση για το μυστήριο του έρωτα
βρίσκεται κρυμμένη  μέσα στο νόμο της βαρύτητας;
Στ’ αγγλικά, το «ερωτεύομαι» δίνεται με τη λέξη, «πέφτω.»

 Και το κείμενο του Κρισναμούρτι

Προσκάλεσε την αμφιβολία,
πάνω στης επιθυμίας σου το ξεχείλισμα.
Φώναξε την αμφιβολία
την ώρα που η ματαιοδοξία σου,
με τη σκέψη που καλπάζει αφήνει τους άλλους πίσω.
Ξύπνα την αμφιβολία εκείνη τη στιγμή
που η καρδιά σου αναγαλλιάζει από μεγάλο έρωτα.

«ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑI ΠΟIΗΜΑΤΑ» : Το Τραγούδι της Ζωής

 

 

 

Παγκόσμια Ημέρα του βιβλίου

Σήμερα είναι η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΒΙΒΛΙΟΥ και σκέφτηκα να ανεβάσω ένα post με τα βιβλία μου. Μπαίνω στο ίντερνετ και βλέπω ότι είναι 37!   Αλλά τα βιβλία που έχω γράψει είναι 14. Μπαίνω στη σελίδα μου και βλέπω ότι έχουν βάλει και τα βιβλία του Κρισναμούρτι που έχω μεταφράσει. Έτσι θα βάλω εδώ ακριβώς τα βιβλία μου που είναι 14. Μπείτε αν θέλετε στη σελίδα που σας  βάζω εδώ να τα δείτε.

https://www.skroutz.gr/books/a.2425.pilavios-nikos.html?page=2

Καλό Σαββατοκύριακο.

 

Είμαστε μέρος όλου του κόσμου

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό κομμάτι από το βιβλίο ΣΥΝΑΝΤΏΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ, του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτό τον καιρό.

Μπορεί να μην είμαστε υπεύθυνοι για όσα έκαναν οι παππούδες μας και οι προ-παππούδες μας – τις σκλαβιές, τους χιλιάδες πολέμους, την βαρβαρότητα των αυτοκρατοριών – αλλά είμαστε μέρος όλου αυτού. Αν δεν νοιώσουμε την ευθύνη μας, που σημαίνει ότι είμαστε εντελώς υπεύθυνοι για τους εαυτούς μας, για ό,τι κάνουμε, για ό,τι σκεφτόμαστε, για το πώς συμπεριφερόμαστε, τότε δεν υπάρχει καμιά ελπίδα, ξέροντας τι είναι ο κόσμος, ξέροντας ότι δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα της τρομοκρατίας ατομικά, χωριστά. Αυτό είναι το πρόβλημα των κυβερνήσεων -το να δούνε ότι οι πολίτες τους είναι ασφαλείς, προστατευμένοι- αλλά δεν φαίνεται να τους νοιάζει. Εάν κάθε κυβέρνηση ενδιαφερόταν πραγματικά να προστατεύσει τον λαό της, δεν θα υπήρχαν πόλεμοι. Αλλά προφανώς οι κυβερνήσεις έχουν χάσει και τη σύνεσή τους, ενδιαφέρονται μόνο για τα πολιτικά κόμματα, για τη δύναμή τους, τη θέση τους, το γόητρό τους – το ξέρετε όλο αυτό, όλο το παιχνίδι.

 

 

 

Η μυγδαλιά

Για σήμερα έχω αυτή την υπέροχη φωτογραφία μιας ανθισμένης μυγδαλιάς που βρήκα στο ίντερνετ.
Καλή άνοιξη.

 

 

Παραμυθάς

Για σήμερα σας έχω αυτή τη φωτογραφία από ένα καδράκι με τον “Παραμυθά” που μου έστειλε ο γιος μου και μου άρεσε πολύ.
Καλή εβδομάδα.

 

 

 

Εκπαίδευσε το μυαλό σου να είναι ευγενέστερο

Καλό Σαββατοκύριακο.

 

 

 

“Το βιβλίο” 2

Για σήμερα έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο, “ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ” που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλό Σαββατοκύριακο

Είμαστε απρόθυμοι να εμβαθύνουμε στις θλίψεις μας, στα βάσανά μας, στην ανησυχία μας, στη μοναξιά, στις αποκαρδιώσεις που περνάμε, στην επιθυμία για καταξίωση, για να γίνουμε κάτι. Είμαστε απρόθυμοι να το αντιμετωπίσουμε όλο αυτό και θέλουμε να καθοδηγούμαστε από κάποιον, συμπεριλαμβανομένου και του ομιλητή, θέλοντας να κατανοήσουμε το μήνυμα της Γκίτα ή κάποιου άλλου ανόητου βιβλίου. Ο ομιλητής λέει ξανά και ξανά ότι δρα σαν καθρέφτης όπου μπορείτε να δείτε τη δραστηριότητα του δικού σας εαυτού. Και για να τη δείτε πολύ προσεκτικά πρέπει να δώσετε προσοχή. Πρέπει να ακούσετε εάν ενδιαφέρεστε, να ακούσετε και να βρείτε την τέχνη του να ακούς, την τέχνη του να βλέπεις, την τέχνη του να μαθαίνεις. Είναι όλα εκεί σαν ένα «βιβλίο», πράγμα που είναι ο εαυτός σας. Σας παρακαλώ, δείτε την αλήθεια όλου αυτού. Είσαστε απρόθυμοι να διαβάσετε αυτό το «βιβλίο». Θέλετε να σας πει κάποιος για το «βιβλίο» ή να σας βοηθήσει να το αναλύσετε, να καταλάβετε το «βιβλίο». Έτσι επινοείτε κάποιον ιερέα, κάποιον γκουρού, κάποιον γιόγκι, τον σαννυάσι, που θα σας πει τα πάντα γι’ αυτό κι έτσι να ξεφύγετε από τον εαυτό σας. Μπορείτε να διαβάσετε αυτό το «βιβλίο» που είναι πολύ παλαιό, που περιέχει όλη την ιστορία της ανθρωπότητας και που είστε εσείς; Είμαστε απρόθυμοι να εμβαθύνουμε στις θλίψεις μας, στα βάσανά μας, στην ανησυχία μας, στη μοναξιά, στις αποκαρδιώσεις που περνάμε, στην επιθυμία για καταξίωση, για να γίνουμε κάτι. Είμαστε απρόθυμοι να το αντιμετωπίσουμε όλο αυτό και θέλουμε να καθοδηγούμαστε από κάποιον, συμπεριλαμβανομένου και του ομιλητή, θέλοντας να κατανοήσουμε το μήνυμα της Γκίτα ή κάποιου άλλου ανόητου βιβλίου. Ο ομιλητής λέει ξανά και ξανά ότι δρα σαν καθρέφτης όπου μπορείτε να δείτε τη δραστηριότητα του δικού σας εαυτού. Και για να τη δείτε πολύ προσεκτικά πρέπει να δώσετε προσοχή. Πρέπει να ακούσετε εάν ενδιαφέρεστε, να ακούσετε και να βρείτε την τέχνη του να ακούς, την τέχνη του να βλέπεις, την τέχνη του να μαθαίνεις. Είναι όλα εκεί σαν ένα «βιβλίο», πράγμα που είναι ο εαυτός σας.

 

 

Το “βιβλίο”

Για σήμερα έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “Συναντώντας τη ζωή”. Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.

«Μπορείτε να διαβάσετε αυτό το «βιβλίο» που είναι πολύ παλαιό, που περιέχει όλη την ιστορία της ανθρωπότητας και που είστε εσείς; Μπορείτε να διαβάσετε αυτό το «βιβλίο» προσεχτικά, λέξη-λέξη, χωρίς να το διαστρέφετε, χωρίς να συμφωνείτε με ένα κεφάλαιο και να παραλείπετε τα άλλα κεφάλαια, χωρίς να παίρνετε μία πρόταση και να διαλογίζεστε μόνο πάνω σε αυτήν, αλλά σε όλο το «βιβλίο»; Είτε διαβάζετε όλο το «βιβλίο», το ένα κεφάλαιο μετά το άλλο, τη μία σελίδα μετά την άλλη, που θα πάρει πολύ καιρό, όλη σας τη ζωή ή μήπως υπάρχει τρόπος να το διαβάσετε όλο με μία ματιά; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Πώς μπορεί κανείς να διαβάσει αυτό το «βιβλίο» που είναι το «εγώ», που είναι το «εσύ», που είναι το ανθρώπινο είδος με όλη την εμπειρία δυστυχίας, βασάνων, σύγχυσης, έλλειψη ακεραιότητας και όλα αυτά;»