Χρόνια πολλά Μαρία, με ένα τραγούδι
Καθώς σκεφτόμουν τι post να γράψω για τα γενέθλια της κορούλας μου, σήμερα 28 του μήνα, θυμήθηκα ένα τραγούδι που έχω συνδέσει μέσα μου μαζί της, κι έτσι αποφάσισα να φτιάξω και μια καινούργια κατηγορία posts , που την ονόμασα, «Τραγούδια που αγάπησα». Όποτε, λοιπόν, θυμάμαι κάποιο τραγούδι, που για κάποιο λόγο έχει συνδεθεί με κάτι από τη ζωή μου, θα το ανεβάζω εδώ, γράφοντας και δυο λόγια για το πώς το έχω συνδέσει μέσα μου -που θα πει το αγάπησα- με κάτι δικό μου. Το πρώτο τραγούδι, λοιπόν, σ’ αυτή την κατηγορία, είναι το «Everybody hurts» των Rem. Είναι ένα τραγούδι του 1992 (ουπς, πριν 20 χρόνια!), που το πρωτάκουσα στην Αγγλία, στο σπίτι της Μαρίας στο Maidstone, το 1993, την πρώτη χρονιά που είχε μπει εκεί στο Πανεπιστήμιο. Δεν ξέρω πώς κι έγινε ο συνειρμός ακριβώς, αλλά με τους πρώτους στίχους του τραγουδιού που άκουσα τότε, συνδέθηκα με την εποχή που είχαμε χωρίσει με τη μητέρα της. Κάνοντας κλικ στον τίτλο εδώ, μπορείτε να δείτε ένα παλιό post το, «Αν φύγεις μπαμπά, θ’αυτοκτονήσω«, που είναι σχετικό. Παρόλο που ένα πετυχημένο διαζύγιο είναι προτιμότερο από ένα αποτυχημένο γάμο, παρόλο που τα παιδιά είναι καλύτερα να μεγαλώνουν μέσα στην αλήθεια και όχι στο ψέμμα, στην ησυχία και όχι στους καυγάδες, ζωντανά και όχι συμβατικά και καθωσπρεπίστικα, ωστόσο πάντα -ακόμα κι ένα ήρεμο και ήσυχο διαζύγιο- τα πληγώνει. Ίσως όχι όσο ένας άγριος χωρισμός με καυγάδες και άλλες αθλιότητες των μεγάλων μπροστά στα παιδιά τους, αλλά πάντως πληγώνει. Έτσι, όταν πρωτάκουσα αυτό το τραγούδι, θυμήθηκα την μελαγχολία που είχε η Μαρία τον πρώτο καιρό, γιατί αργότερα, όταν είδε ότι κάθε Παρασκευοσαββατοκύριακο, την περνάγαμε τα δυο μας, της έφτιαξε το κέφι. Έτσι, λοιπόν, αυτό το τραγούδι -στίχοι και μουσική- άγγιξε κάποιες χορδές μέσα μου, και φαίνεται πως ακόμα τις αγγ’ιζει. Έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω σήμερα εδώ σαν δώρο για τα γενέθλιά της. Είναι λίγο μελαγχολικό δώρο, αλλά τι να κάνουμε; Όλοι πληγώνουμε κάποιον κάποτε, όπως λέει και το τραγούδι. Μαζί είπα να βάλω και μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες της, που έχω βγάλει εγώ, λίγο πριν από εκείνη την εποχή, στα έξι της, στην πρώτη εκδρομή που κάναμε μόνοι μας οι δυο μας, και που -όπως φαίνεται από την έκφρασή της- διαισθανόταν τι θα συμβεί.
Και τώρα ακούστε το τραγούδι βλέποντας και τους στίχους του. Να πάρει η ευχή! Δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσω αυτό το τραγούδι και να μην συγκινηθώ… και πολύ μάλιστα.
Φιλάκια μωρό μου και να τα εκατοστήσεις.
Ο μπαμπάς
Η μαγική κατσαρόλα
Έχω καιρό να ανεβάσω παραμύθι, και να βάλω και καμιά φωτογραφία μου από την παλιά περίοδο της εκπομπής, του 1989, οπότε λέω να ακούσουμε ένα σήμερα και η φωτογραφία είναι αυτή που βλέπετε, που την αφιερώνω σε όλες και όλους (των τριανταροσαρανταπέντε χρόνων) που ήρθαν και μου έδωσαν φοβερή χαρά στις παραστάσεις που έκανα στο ΔΑΝΑΟ, στις γιορτές. Μάλλον ετοιμάζομαι να δώσω κι άλλες προς τα νότια αυτή τη φορά, ίσως μέσα στο Φεβρουάριο. Το παραμύθι είναι η «Μαγική κατσαρόλα».
Σας φιλώ πολύ
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
«Τουρκόσπορος»
«Τουρκόσπορους » λέγανε όσους έρχονταν στην Ελλάδα από την Μικρά Ασία, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, αλλά και αργότερα, όταν επαναλήφθηκαν οι διωγμοί των Ελλήνων στην Τουρκία, κι έρχονταν τα κύματα των προσφύγων από Κωνσταντινούπολη. Αλλά φαίνεται ότι το παρατσούκλι είναι ακόμα παλιότερο. Μόλις ελευθερώθηκε η Ελλάδα από τους Τούρκους και ονομάστηκε «‘Βασίλειο της Ελλάδος», (χα, χα, χα… από τότε άνθιζε η m@la$1@ σ΄αυτόν τον τόπο κι έκαναν ότι ήθελαν οι ξένοι) κι έτσι άρχισε και ο διαχωρισμός: «Έλληνες» οι «εδώ » και «τουρκομερίτες» οι από ‘κει ή -προς το περιφρονητικός- «Τουρκόσποροι». Όπως έχω πει παλιότερα σ’ αυτό το blog, και εγώ και η γυναίκα μου είμαστε «Τουρκόσποροι». Εκείνη επειδή ο πατέρας της έχει γεννηθεί εκεί, αλλά επειδή και ίδια έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Πόλη, όπως έγραψα στο post, «28, 34 ή 35;» Εγώ, επειδή στην Πόλη γεννήθηκε και μεγάλωσε η μητέρα μου, όπως σας είπα στο post «Η συκιά». Έτσι, λέω σήμερα, να τιμήσω… τη «σπορά» μας, αλλά -κυρίως- τη δουλειά που έκανε το παιδάκι μου ως σκηνοθέτης στην εκπομπή, «Το Ίδρυμα», που σταμάτησε την προηγούμενη εβδομάδα, ανεβάζοντας εδώ το τελευταίο επεισόδιο, της σάτιρας των Τούρκικων σήριαλ, που ήταν και το αγαπημένο μου κομμάτι αυτής της εκπομπής. Σε όλα τα επεισόδια, έσκαγα κάθε τόσο στα γέλια, γιατί εκτός των άλλων, ακούγονταν και κάτι φοβερά τούρκικα, όπως στην αρχή του επεισόδιου που θα δείτε, όπου το «Τελευταίο Επεισόδιο» στα τούρκικα λέγεται, «Episode Prohtes»! Χα, χα, χα.. Δείτε, λοιπόν, το τελευταίο επεισόδιο της σειράς, «Αϊσέ, η νύφη του Βοσπόρου» και προσέξτε όταν βρίσκουν το αρχαίο ελληνικό άγαλμα ενός Σάτυρου, πώς λέγεται στα Τούρκικα… ο Σάτυρος.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.
Ε. όχι!!! Χα, χα, χα…
Τέρμα οι δισταγμοί. Δεν πάει άλλο, θα το ανεβάσω αυτό το κείμενο εδώ. Από το πρωί το γυροφέρνω και δεν το αποφασίζω. Αλλά έχω ρίξει τέτοιο γέλιο από χθες που μου έστειλαν αυτό το διαφημιστικό, με τη μορφή τάχα μου δήθεν ιατρικής ενημέρωσης, που σκέφτηκα ότι είναι αμαρτία να μην γελάσετε κι εσείς, αν δεν το πήρατε ήδη με τα mail σας. Έκοψα τα ονόμα των δύο γιατρών και κάθε άλλη διαφημιστική πληροφορία και παρακαλώ πολύ αν τα ξέρετε ή αν τα βρείτε μην τα βάλετε στα σχόλια του post. Επίσης εγκατελειψα την ιδέα για κάποιες φωτογραφίες, και απορίες, όπως: τι θόρυβο θα κάνει αυτό το πράγμα, πώς θα το έβλεπαν κάτι τέτοιο τα κορίτσια, τι λέτε κι εσείς αγόρια… και τέτοια. Εγώ, πάντως, προσωπικά κατανοώ το πρόβλημα που θα κάλυπτε μια τέτοια εγχείρηση, δεν θέλω να πω μεγάλη κουβέντα, αλλά καλύτερα να μην ξανα… ποτέ, παρά αυτό!
Και μια διευκρίνηση για όσους δεν το ξέρουν. Η λέξη «πρόθεση», εκτός των άλλων εννοιών της, στην ιατρική σημαίνει την αντικατάσταση μέλους ή οργάνου του σώματος, που έχει χαθεί ή ακρωτηριασθεί.
Χα, χα, χα, χα…. Διαβάστε το.
Καλή διασκέδαση.
Π.
Χειρουργική αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας
Μια από τις μεθόδους αντιμετώπισης της στυτικής δυσλειτουργίας είναι και η χειρουργική τοποθέτηση ενδοπεϊκών προθέσεων. Η πρώτη τοποθέτηση πρόθεσης, έγινε με επιτυχία το 1947 και αφορά στην τοποθέτηση δύο κυλίνδρων στο πέος κατά την διάρκεια μιας απλής επέμβασης, η οποία γίνεται από ειδικούς ουρολόγους – ανδρολόγους. Η επέμβαση αυτή έχει γίνει τα τελευταία 25 χρόνια στις ΗΠΑ σε περισσότερους από 250.000 άνδρες, ενώ στην Ελλάδα η μέθοδος εφαρμόζεται με επιτυχία τα τελευταία χρόνια.
Οι προθέσεις διακρίνονται σε μόνιμης και μεταβλητής σκληρότητας. Οι εύπλαστες προθέσεις έχουν το μειονέκτημα ότι διατηρούν το πέος σε κατάσταση μερικής στύσης, με αποτέλεσμα να είναι ορατές κάτω από εφαρμοστά ρούχα. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα τους είναι εξασφαλισμένη. Αντίθετα, οι υδραυλικές προθέσεις προσφέρουν το πλεονέκτημα της μεταβλητής σκληρότητας, εξασφαλίζοντας ένα απολύτως φυσιολογικό αποτέλεσμα, τόσο λειτουργικά, όσο και αισθητικά και κατά συνέπεια προτιμούνται από την πλειονότητα των ασθενών. Ο μηχανισμός αποτελείται από μία υδραυλική διάταξη ( δύο κύλινδροι, μια δεξαμενή και μια αντλία). Η επέμβαση γίνεται διαμέσου μιας μικρής τομής 1 1 εκατοστών, στο σημείο όπου το πέος ενώνεται με το δέρμα που καλύπτει τους όρχεις. Στη συνέχεια δημιουργούνται δύο κανάλια στα σηραγγώδη σώματα και οι κύλινδροι τοποθετούνται εκεί. Η δεξαμενή με το υγρό τοποθετείται στον χώρο δίπλα από την ουροδόχο κύστη, ενώ η αντλία τοποθετείται στο όσχεο σε τέτοιο σημείο που να είναι εύκολος ο χειρισμός της. Η διάρκεια της επέμβασης είναι περίπου μια ώρα και απαιτείται νοσηλεία μιας μόνο ημέρας στην κλινική.
Χα, χα, χα… Δεν αντέχω να μη βάλω τουλάχιστον ένα σχόλιο/απορία: Αυτό τον «εύκολο χειρισμό» είναι που δεν καταλαβαίνω τι είναι. Τι εννοεί ο… ιατρός; (Κατά το «τι εννοεί ο ποιητής;») Χα, χα, χα…
Μια συνέντευξη ως Παραμυθάς και bloger!
Πριν ένα- ένάμιση μήνα, κυκλοφόρησε από το ΒΗΜΑ ένα άλμπουμ με 80 συνεντεύξεις που είχαμε δώσει πριν μερικά χρόνια διάφοροι. Δεν έχει σημασία ο τίτλος του άλμπουμ. Ο ένας λόγος που ανεβάζω εδώ τις δύο σελίδες που μου αφιερώνει το άλμπουμ -και συγνώμη που εκμεταλεύομαι το χώρο για ένα είδος αυτοπροβολής- είναι που μου αρέσει όπως παρουσιάστηκαν από τη δημοσιογράφο Δέσποινα Λάδη αυτά που είπα. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι για πρώτη και μοναδική φορά ως επάγγελμά μου δεν αναφέρεται ούτε ηθοποιός, ούτε συγγραφέας, ούτε παραγωγός και σκηνοθέτης τηλεόρασης, αλλά «Παραμυθάς» και «Μπλόγκερ»! Χα, χα, χα… Εξαιρετικό! Ο τρίτος και τελευταίος λόγος είναι η φωτογραφία που μου έβγαλε η φωτογράφος Ιδρα Πάρντος και όπου είμαι… έτσι όπως είμαι και με διασκεδάζω. Πρώτα σας έχω σκανάρει τη σελίδα με τη συνέντευξη και μετά εκείνη με τη φωτογραφία.
Καλή εβδομάδα.
Π.
Κρισναμούρτι – Σεφέρης – Θοδωράκης – Μπιθικώτσης
Χα, χα, χα… Ναι, ξέρω, ο τίτλος σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι: «Μήπως λάλησε ο τύπος και έκανε αυτόν τον αχταρμά»; Όχι, εντάξει. Πλησιάζω τα εβδομήντα, αλλά δουλεύει ακόμα το μυαλό μου – κάτι ονόματα ξεχνάω, αλλά κατά τ’ άλλα εντάξει. Απλώς αυτός ο τίτλος δίνει μία πολύ καλή αίσθηση του πώς δουλεύει η σκέψη μας. Το ‘χετε παρατηρήσει ποτέ; Έχετε κάτσει ήσυχα σε μια καρέκλα και να παρακολουθείτε τις σκέψεις που έρχονται και φεύγουν, χωρίς να επεμβαίνετε κριτικάροντάς τες, αλλά να τις κοιτάτε ουδέτερα; Δεν εννοώ καμιά ανοησία του τύπου «διαλογισμός γκουρούδικου», που σημαίνει έλεγχος της σκέψης, αλλά αντίθετα, αμόλημα της σκέψης με παρακολούθησή της σαν παιχνίδι. Ε, αν το κάνετε, θα δείτε ότι γίνεται το σώσε. Ένας τέτοιο «σώσε» έγινε στο κεφάλι μου και γεννήθηκε αυτός ο τίτλος, δηλαδή αυτό το ποστ. Λοιπόοον… Πριν λίγο, δούλευα στο κομπιούτερ, μεταφράζοντας ένα κείμενο του Κρισναμούρτι, για δική μου χρήση, που έχει σχέση με το ότι: το αρνητικό πλησίασμα ενός πράγματος που σε απασχολεί, είναι η πιο θετική στάση για το τέλειωμά του. Δεν έχει προσπάθεια, γιατί δεν μπαίνει χρόνος στη μέση. Ας πούμε, η ανθρωπότητα, επειδή κατά βάθος δεν θέλει να τελειώνει με τον πόλεμο, αγωνίζεται αιώνες για την ειρήνη. Κάποτε, θα έρθει ειρήνη. Ή κάτι πιο απλό και στα καθημερινά μέτρα μας: θέλεις ν’ αδυνατίσεις και λες, «θ’ αρχίσω δίαιτα από Δευτέρα» ή πάλι, θέλεις να σταματήσεις το κάπνισμα και αγωνίζεσαι με διάφορους τρόπους, με φοβερή προσπάθεια, να κόψεις το τσιγάρο. Ενώ αν έλεγες αληθινά, βαθιά και έντιμα μέσα σου, «δεν θέλω άλλο να καπνίζω», το κάπνισμα θα σταματούσε αμέσως και χωρίς καμιά προσπάθεια. Οι παλιότεροι σ’ αυτό το blog, θα θυμάστε ίσως ότι έχω γράψει για το πώς σταμάτησα να καπνίζω, πριν 26 χρόνια, όταν είχα φτάσει να ανοίγω πέμπτο πακέτο το βράδυ, στο post, «Το τσιγάρο δεν κόβεται ποτέ» που είχε κι ένα δεύτερο μέρος. Για όσους ενδιαφέρονται έβαλα τα link που βλέπετε. Ένα μικρό μέρος, λοιπόν, από το κείμενο του Κρισναμούρτι που μετάφραζα πριν λίγο, παρακολουθώντας και τη σκέψη μου, είναι -συμπυκνωμένο- αυτό:
«…Το βγάλσιμο από κάτι, έρχεται με πέρασμα χρόνου ή υπάρχει κάποιος άλλος παράγοντας; Προφανώς υπάρχει κάτι που δεν έχει σχέση με πέρασμα χρόνου. Νομίζω πως είναι επιθυμία, το να νομίζεις ότι μπορεί να τελειώσεις κάτι με το πέρασμα χρόνου. Είναι μια αίσθηση που σου δίνει παρηγοριά, επειδή αναβάλεις συνέχεια∙ είσαι ψυχολογικά τεμπέλης και λες, «ε, καλά, θα το κάνω αύριο, την άλλη εβδομάδα, τον άλλο μήνα, του χρόνου, στην επόμενη ζωή…». Και πώς γίνεται να βγεις έξω από το χρόνο χωρίς προσπάθεια, χωρίς να σου πάρει χρόνο; Νομίζω ότι πράγματι βγαίνεις από το χρόνο, όταν αρνηθείς το χρόνο. Να αρνηθείς όχι τον φυσικό χρόνο, αλλά τον ψυχολογικό χρόνο, τη αίσθηση του να γίνεις κάτι, να υπάρχεις διαφορετικός, να πετύχεις συγκρίνοντας… Όλα αυτά. Εάν απαλλαγείς από όλα αυτά, αν απαλλαγείς από το να γίνεις κάτι, είσαι έξω από το χρόνο. Τώρα: Αυτή η απαλλαγή δεν είναι ζήτημα θέλησης, γιατί η θέληση είναι χρόνος. Η θέληση είναι ακριβώς το «γίνομαι κάτι». Αν, λοιπόν, το κατανοήσεις αυτό πολύ καθαρά, αν το δεις πολύ καθαρά, ότι ο χρόνος φέρνει απλώς ένα άλλοθι να συνεχίζεις αυτό που κάνεις, αν το δεις έστω και διανοητικά, μετά παύεις να δρας με βάση το χρόνο. Παύεις να είσαι χρόνος. Είσαι έξω απ’ αυτόν. Γιατί το βγάλσιμο απ’ αυτόν είναι σαν… σαν… Να: προχθές έβλεπα ένα πιγκουίνο να πηδάει έξω από το νερό πάνω σε μία ψηλή εξέδρα. Το έκανε με μία και μόνο κίνηση. Είναι ακριβώς το ίδιο και μια πράξη άρνησης. Κι έτσι το αρνητικό είναι το θετικό, όχι όταν αρνηθείς κάτι λεκτικά, αλλά όταν το αρνηθείς εντελώς, με την καρδιά σου. Το θετικό είναι σαν το πήδημα έξω από το νερό, του πιγκουίνου: μια κι έξω…»
Καθώς, λοιπόν, μετάφραζα αυτό το κείμενο, σκέφτηκα πόσο παιδεύεται μια φίλη μου να κάψει το τσιγάρο εδώ και καιρό. Προσπαθεί και μια το κόβει και μια το αρχίζει, αλλά δεν τελειώνει «μια κι έξω», όπως ο πιγκουίνος του Κρισναμούρτι που πήδηξε έξω από το νερό. «Δεν υπάρχει άρνηση», σκέφτηκα. Και πάνω εκεί, η σκέψη μου πήρε στροφή και πήγε στον Σεφέρη και συγκεκριμένα σε ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματά του, των νιάτων μου, την «Άρνηση». Αυτό:
ΑΡΝΗΣΗ
Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.
Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.
Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
Κι αλλάξαμε ζωή.
Ε, και μόλις το θυμήθηκα αυτό, το μυαλό μου επιτόπου παίρνει κι άλλη στροφή και θυμάμαι ότι αυτό το ποίημα το έχει κάνει τραγούδι ο Θοδωράκης και το τραγουδάει υπέροχα, με αληθινό αίσθημα, χωρίς συναισθηματισμούς, ο Μπιθικώτσης. Αυτοί είναι οι κύκλοι που παρακολούθησα να κάνει η σκέψη μου, με τελευταία αυτήν: «Ρε συ, αυτό είναι ωραίο post». Και είναι ετούτο που διαβάζετε. Ίσως να σας φανεί κι εσάς ωραίο. Κι αν σας κάνει κέφι ακούστε το τραγούδι που λέει ο Μπιθικώτσης, που το έγραψε ο Θοδωράκης πάνω σε ένα ποίημα του Σεφέρη και που μου δίνει μια αίσθηση της άρνησης για την οποία μιλάει ο Κρισναμούρτιι! Χα, χα, χα…
Σας φιλώ πολύ.
Καλό βράδυ και… καλές αρνήσεις.
Π.
Για τους φίλους μου τα πρωτάκια.
Ε, σήμερα, το post, είναι για τους φίλους μου τα πρωτάκια, για όλα τα πρωτάκια που υπάρχει κομπιούτερ στην τάξη τους και μπορούν να μπουν στο internet ή και να το δουν στο σπίτι τους. Είναι ένα βίντεο με ένα γουρουνάκι που το λένε ‘Ορμι και είναι πολύ πεισματάρικο και δεν το βάζει κάτω με τίποτα για να φάει τα μπισκότα που είδε πάνω στο ψυγείο.
Καλή χρονιά σε όλα τα παιδιά και καλή εβδομάδα.
Η καρδιά μου χορεύει…
Επειδή μου ήρθαν κάποιες θετικές αντιδράσεις στο e-mail (ξέρω, το προτιμάτε αρκετοί αυτό από το να βάζετε σχόλια εδώ) για το τραγούδι που έχει γράψει ο Γιώργος ο Στεφανάκης πάνω σε στίχους του Κρισναμούρτι, αποφάσισα για το Σαββατοκύριακο να ανεβάσω ακόμα ένα που του έχω αδυναμία. Είναι κι αυτό από το βιβλίο ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, του Κρισναμούρτι που γράφτηκε μεταξύ 1926 και 1929 και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ. Αυτή η διετία ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που ο Κρισναμούρτι έγραψε ποιήματα. Να και οι στίχοι. Είναι γραμμένο το 1929 και με τις λέξεις «αγάπη σου» εννοεί το Θείο» ή – όπως το λέει αλλού «το άλλο».
Η ΚΑΡΔIΑ ΜΟΥ ΧΟΡΕΥΕI ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ
Με τov voυ ήρεμο,νηφάλιο, και γαλήνιο,
ελεύθερο από τις προκαταλήψεις
η καρδιά μoυ χoρεύει με τηv αγάπη σoυ.
Ω αγάπη.
Πώς μπoρώ vα ξεχάσω τηv αγάπη σoυ;
Είvαι σαv vα ζητάς από τo ρόδο,
να χαρεί μια καλoκαιριάτικη μέρα,
χωρίς τα τρυφερά τoυ πέταλα.
Αv σ’ τov κόσμo αυτό υπάρχει μovαξιά,
τότε εσύ πoυ είσαι αγάπη μoυ;
Πώς μπoρώ από σέvα vα χωριστώ,
Ω δάσκαλε τωv δάσκαλωv;
Είvαι σαv από της θάλασσας τα vερά vα ζητάς
να χωριστoύv απ’ τα χαρoύμεvα κύματά τoυς.
Όπως o ήλιoς γεμίζει τη γη,
μεε σκιές πoυ χoρεύoυv και πλατιές κηλίδες από φως,
έτσι απίστευτα, άφθovα κι εσύ, γέμισες τηv καρδιά μoυ.
Αv σ’ τov κόσμo αυτό υπάρχει μovαξιά,
τότε εσύ πoυ είσαι αγάπη μoυ;
Πώς μπoρώ από σέvα vα χωριστώ,
Ω δάσκαλε τωv δάσκαλωv;
Είvαι σαv από της θάλασσας τα vερά vα ζητάς
να χωριστoύv απ’ τα χαρoύμεvα κύματά τoυς.
Με τov voυ ήρεμο,νηφάλιο, και γαλήνιο,
ελεύθερο από τους περιορισμούς
η καρδιά μoυ χoρεύει με τηv αγάπη σoυ.
Και τώρα μπορείτε, αν θέλετε, ν’ ακούσετε το τραγούδι.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Η Αλήθεια
Πριν λίγες μέρες, η Άιναφετς ανέβασε για πρώτο post του χρόνου ένα ποίημα του Τζίντου Κρισναμούρτι με τίτλο, «Η Αλήθεια». Έτσι, θυμήθηκα ότι είναι ένα από τα τραγούδια που είχε γράψει ο Γιώργος Στεφανάκης πριν μερικά χρόνια, πάνω σε ποιήματα του Κρισναμούρτι και που δυστυχώς δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στα ελληνικά. Σκέφτηκα, λοιπόν, να ανεβάσω εδώ το τραγούδι για την «Αλήθεια» – μια κι εγώ είμαι του «Μουσικού Θεάτρου», όπως λέγανε παλιά τους ηθοποιούς της επιθεώρησης. Άσχετο! Ναι, είναι που μετά την τελευταία μου επιστροφή στο θέατρο με τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», έχω αρχίσει να θυμάμαι πολλά από την παιδική μου ηλικία σ’ αυτό. Χα, χα, χα… Και με την ευκαιρία, να σας ευχαριστήσω όλους όσους ήρθατε σε κάποια από τις τέσσερις παραστάσεις, εκπλήσσοντάς με για άλλη μια φορά καθώς μου δείξατε ξανά την απήχηση που είχε παλιά αυτή η εκπομπή, όχι επειδή σχεδόν όλες τις μέρες γεμίσατε το θέατρο, αλλά επειδή όλοι εσείς οι «Παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς, στα θεατρικά παιχνίδια που έκανα στην παράσταση, παίζατε κι εσείς μαζί με τα παιδάκια σας!!! Ήταν απίστευτα συγκινητική η στιγμή, που ζήτησα στα παιδιά να σηκώσουν ψηλά τα χέρια και να κάνουμε όλοι μαζί ότι πετάμε και τότε είδα μπροστά μου, ακόμα και γιαγιάδες να σηκώνουν τα χέρια τους και να κάνουν ότι πετάνε μαζί μου!!!
Σας φιλώ πολύ
Καλή χρονιά και καλή εβδομάδα.
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Επιτέλους!
Όταν ήμουν μικρός, δεν είχε ξεκινήσει ακόμα η μόδα να ντύνονται κάποιοι Αγιοβασίληδες και να φωτογραφίζονται στο δρόμο ή σε διάφορα μαγαζιά με τα παιδάκια – ναι, τόσο μεγάλος είμαι. Αυτού του είδους οι φωτογραφίες άρχισαν στη δεκαετία του ’50, πρώτα στο ΜΙΝΙΟΝ, στην Πατησίων, όπου πηγαίναμε και ψωνίζαμε με τη μάνα μου, αφού μέναμε εκεί κοντά, στα Εξάρχεια. Την πρώτη φορά που τον είδα στο ΜΙΝΙΟΝ, μου λέει η μάνα μου να κάτσω στα γόνατά του και να βγάλω φωτογραφία μαζί του, αλλά της έκοψα τη φόρα, λέγοντάς της, «έλα, σταμάτα, δεν είμαι κάνα μωρό». Αλλά κατά βάθος ήθελα να βγάλω τέτοια φωτογραφία κι έτσι μου έμεινε μέσα μου ένα κρυφό απωθημένο, μέχρι πριν λίγες μέρες που με είχαν καλέσει σε μια Χριστουγεννιάτικη γιορτή για παιδιά στη Νϊκαια. Ε, κι εκεί υπήρχε και ο κλασσικός Άη Βασίλης, έτοιμος να δεχτεί τα παιδάκια στα γόνατά του. Επιτέλους! Είχε έρθει η ώρα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Φαίνεται, πως είχε δίκιο ο Πικάσσο που έλεγε, «χρειάζεται να περάσουν πολλά χρόνια για να ξαναγίνεις παιδί». Ή να ξεμωραθείς, θα μπορούσε να πει κανείς. Έτσι, ο καλός αυτός άνθρωπος που έκανε τον Άη Βασίλη, μόλις τοιυ το ζήτησα, δέχτηκε να κάτσω στα γόνατά του και να βγάλουμε φωτογραφία. Ε, είπα να την ανεβάσω εδώ για να σας ευχηθώ καλή πρωτοχρονιά κι ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος.
Σας φιλώ πολύ.
...
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.