Διάλειμμα για… μεγάλα παιδιά.

Τελικά πολύ τυχαίο, έχει πέσει τελευταία στα posts που ανεβάζω! Αυτή τη φορά είναι κάτι, που δεν το φανταζόμουν ότι μπορεί να υπάρχει στον … αέρα, όπως λέμε στην τηλεόραση, στο YOUTUBE, στην προκειμένη περίπτωση. Είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου δουλειές στην τηλεόραση. Όμως ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή, μια και τα θυμήθηκα όλα τώρα. Εκτός από την εταιρία παραγωγής  ΣΑΪΤΑ Ε.Π.Ε  που είχα μόνος  μου, το 1992 -με την παρέμβαση ενός φίλου-  έκανα και μία Α.Ε. (!!!)  με τον εκδότη, τότε, της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ Χρήστο Τεγόπουλο, όπου -εκτός από συνέταιρος- είχα όλη την ευθύνη των παραγωγών της. Έτσι, το 1995 -είκοσι χρόνια πριν – πήραμε την παραγωγή μια σειράς στο STAR CHANEL: Το κωμικό σήριαλ, «Δόκτωρ Τζούλια και Μις Χάιδω», για δέκα επεισόδια. Προχθές, στο Φαρμακείο της γειτονιάς μου στην Αθήνα, συνάντησα μια ηθοποιό που έπαιζε σ΄ αυτό το σήριαλ. Με ρώτησε αν έχω κανένα αρχείο από τη σειρά, γιατί από τότε δεν την είχε ξαναδεί ποτέ. Της απάντησα ότι θα έπρεπε να κοιτάξω, αλλά ότι τα αρχεία μου είναι σε σύστημα που πια δεν έχω βίντεο να τα παίξω. Γυρίζοντας στο σπίτι, σκέφτηκα να βάλω τον τίτλο του σήριαλ στο GOOGLE  για να δω μήπως κανείς είχε γράψει κάποιο επεισόδιο σε VHS τότε από την τηλεόραση και  το έχει ανεβάσει. Και πέφτω πάνω και στα δέκα επεισόδια της σειράς, που τα έχει ανεβάσει το ίδιο το STAR CHANEL, σε εξαιρετική ποιότητα! Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω το πρώτο, κι αν σας πιάσει περιέργεια για το τι έγινε παρακάτω, μπορείτε να δείτε και τα άλλα εννιά επεισόδια. Δεν θα σας πω τίποτα για την υπόθεση, αλλά θα το σοβαρέψω λίγο, λέγοντας στις φίλες του blog: Αν κρύβετε μέσα σας, σαν την Δρ. Τζούλια, για λόγους «κοινωνικοηθικοθρησκευτικοκαθωσπρέπει», έναν άλλο εαυτό από εκείνο που δείχνετε, βγάλτε τον έξω χωρίς να φοβάστε τι θα γίνει. Πίσω από κάτι τέτοια «κρυψίματα», κρύβονται  και διάφορα προβλήματα υγείας.
Καλό βράδυ και καλή διασκέδαση.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

 

 

Αν αγαπάς κάτι ελευθέρωσέ το

Για άλλη μια φορά έπεσα κατά τύχη σε ένα εξαιρετικά φτιαγμένο, 3D ANIMATION βίντεο, που μου άρεσε πολύ όχι μόνο τεχνολογικά, αλλά και σαν άποψη. Το μήνυμά του, που είναι και ο τίτλος του post, μπαίνει στο τέλος της ταινίας και είναι κάτι που το πιστεύω κι ο ίδιος. Γι” αυτό και έχω πει, κάμποσα χρόνια πριν, ότι ο έρωτας είναι σκλαβιά και η αγάπη ελευθερία. Δείτε το και θα καταλάβετε. Κάτι μικροί τίτλοι στα Αγγλικά, που βγαίνουν κάτω αριστερά συνέχεια, είναι τεχνικές λεπτομέρειες για τους animators  που θα δουν την ταινία, οπότε μη δίνετε σημασία – εκτός αν ξέρετε από animation. Θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλες τις ερωτευμένες και τους ερωτευμένους, με την ευχή να γυρίσει γρήγορα ο έρωτάς τους σε αγάπη. Και θα κλείσω με μερικούς στίχους από το βιβλίο του Κρισναμούρτι «Παραβολές και Ποιήματα», που τους έχω βάλει και στο βιβλίο μου, «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα». (Αν δεν έχετε δει το post γι” αυτό κάντε «κλικ» πάνω στο τίτλο.

«Από ευτυχία τι μπορείς να ξέρεις,
αν στης δυστυχίας την κοιλάδα δεν έχεις περπατήσει;
Από ελευθερία τι μπορείς να ξέρεις,
αν πάνω στα δεσμά σου δεν έχεις γοερά θρηνήσει;
Από αγάπη τι μπορείς να ξέρεις
αν απ’ του έρωτα το δίχτυ
δεν έχεις την απελευθέρωση αναζητήσει;
Χρόνια πολλά στις Ευαγγελίες  και στους Βαγγέληδες.
Σας φιλώ
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Ιστορίες σαν ζωγραφιές

Καθώς σκεφτόμουν τι post να ανεβάσω απόψε, ξαφνικά θυμήθηκα ένα ολόκληρο βιβλίο που έχω ετοιμάσει και πολύ καιρό, αλλά που ακόμα φαίνεται πως δεν ήρθε η ώρα του να βγει. Είναι ένα βιβλίο για μεγάλα παιδιά με μικρά κείμενα του Κρισναμούρτι από διάφορα βιβλία του -κυρίως από τα ημερολόγιά του- που καθώς τα διαβάζεις, σου φέρνουν στον νου σου εικόνες. Ο τίτλος του βιβλίου, θα είναι: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΝ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ, και θα είναι χωρισμένο σε τρία μέρη: σε τοπία, σε ζώα και σε πρόσωπα.  Και κάθε ιστορία, θα έχει και την ανάλογη εικόνα. Έτσι, έψαξα στα αρχεία μου και το βρήκα το βιβλίο. Διάλεξα τρία αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα, μερικές εικόνες και να το σημερινό post.
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

ΟI ΦΟIΝIΚΕΣ
Φοίνικες.2
«… Ο φοίνικας λικνιζόταν με μεγάλη αξιοπρέπεια, λυγίζοντας με ευχαρίστηση κάτω από τη δυτική αύρα που ερχόταν από τη θάλασσα· έμοιαζε εντελώς απόμακρος στο γεμάτο με κόσμο και φασαρία δρόμο. Καθώς υψωνόταν κόντρα στο βραδινό ουρανό, ήταν σκούρος· ο ψηλός κορμός του ήταν καλοσχηματισμένος, λυγερός, φτιαγμένος με πολλών χρόνων υπομονετική δουλειά· κυριαρχούσε στη γεμάτη αστέρια βραδιά και στη ζεστή θάλασσα. Άπλωνε τα κλαριά του σχεδόν σαν για να σε υποδεχτεί, για να σε αρπάξει μακριά από τον γεμάτο σκόνη δρόμο, αλλά το βραδινό αεράκι τα απομάκρυνε τα κλαριά, για να γεμίσει τον ουρανό με τις κινήσεις τους…»

Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ
Κουκουβάγια.1

«…Τη νύχτα το δωμάτιο ήταν πολύ σκοτεινό και από το πλατύ παράθυρο φαινόταν όλος ο ουρανός στα νότια· σ΄ αυτό το δωμάτιο μπήκε κάποιο βράδυ, φτερουγίζοντας  με δυνατό θόρυβο, ένα πουλί. Ήταν μια κουκουβάγια. Ήταν περίπου μισό μέτρο ψηλή με εξαιρετικά μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια και ένα κάπως τρομακτικό ράμφος! Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον από πολύ κοντά, κάπου ένα μέτρο. Ήταν τρομαγμένη από το φως και την παρουσία ενός ανθρώπου τόσο κοντά της. Κοιταχτήκαμε με ακίνητα μάτια για αρκετή ώρα. Μπορούσες να δεις τα σκληρά νύχια, και τις φτερούγες με τα απαλά φτερά σφιχτά κολλημένες επάνω στο σώμα της. Σου ερχόταν να την αγγίξεις, να την χαϊδέψεις, αλλά εκείνη δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Έτσι, έσβησα το φως και ξάπλωσα· για λίγη ώρα υπήρξε ησυχία στο δωμάτιο. Ύστερα από λίγο, ακούστηκε το χτύπημα των φτερών της, που μπορούσες να νοιώσεις τον αέρα που έκαναν  στο πρόσωπό σου, και η κουκουβάγια βγήκε από το παράθυρο. Δεν ξαναγύρισε ποτέ…

ΤΟ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ
Παγκάκι με ζευγάρι

«… Είναι ένα μονοπάτι που βγάζει στα ψηλά βουνά περνώντας μέσα από δάση, λιβάδια και ξέφωτα. Στην αρχή της ανηφόρας υπάρχει ένα παγκάκι· εκεί κάθεται ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, που κοιτάζει κάτω, την ηλιόλουστη κοιλάδα. Έρχονται σ΄αυτό το μέρος πολύ συχνά. Κάθονται χωρίς να μιλούν, παρατηρώντας σιωπηλά την ομορφιά της γης. Περιμένουν υπομονετικά το θάνατο να έρθει. Και το μονοπάτι συνεχίζει μέσα στα χιόνια…»

 

 

 

Πρόσκληση

Prosklisi_PILAVIOS_4_books_MPENAKH

Όπως βλέπετε σ΄ αυτή την πρόσκληση, μεθαύριο Σάββατο, 21 του μήνα, στις 12  το μεσημέρι, θα γίνει εκδήλωση για το καινούργιο βιβλίο μου του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, «Το μαγικό γιλέκο χάθηκε». Η εκδήλωση θα γίνει στο καινούργιο βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Ψυχογιός που έχει ειδικό χώρο εκδηλώσεων. Είναι στην Εμανουήλ  Μπενάκη 15, μεταξύ Πανεπιστημίου και Ακαδημίας, πιο κοντά στην Ακαδημίας. Θα χαρώ πολύ να σας γνωρίσω από κοντά, όσους δεν ξέρω, και να ξαναβρεθούμε με όσους έχουμε γνωριστεί. Πάρτε, λοιπόν, παιδάκια, ανηψάκια, εγγονάκια (ή και μόνες ή μόνοι σας) κι ελάτε.
Σας φιλώ πολύ
Π.

YouTube Preview Image

Το Λούνα Παρκ της Γλώσσας 3ο

Και ξαφνικά σήμερα, έπεσα σε κάτι παλιά posts που έχω ανεβάσει. Είναι από τη σειρά «Το Λούνα Παρκ της Γλώσσας» που είχα κάνει πολύ παλιά για την Εκπαιδευτική Τηλεόραση. Είχα αρχίσει να ανεβάζω αυτά τα επεισόδια για παιδιά του Δημοτικού και κυρίως για πρωτάκια, που έχουν ως θέμα τα μέρη του λόγου, αλλά σταμάτησα στα δύο πρώτα – στα ουσιαστικά και στα άρθρα. Αν θέλετε μπορείτε να τα δείτε  ΕΔΩ και ΕΔΩ. Για σήμερα σας έχω τα επιφωνήματα, και τώρα που τα θυμήθηκα θα τα ανεβάσω όλα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

Ο Φάρος

Για το Σαββατοκύριακο, σας έχω μία εξαιρετική ταινία κινουμένων σχεδίων που βρήκα στο ίντερνετ.  Είναι μια ταινία που  με συγκίνησε πάρα πολύ! Είναι η ιστορία ενός πατέρα κι ενός γιου που τους παρακολουθούμε από την εποχή που ο γιος είναι μωρό μέχρι που κι αυτός γίνεται πατέρας. Το νησάκι με το λιμάνι του και με τον φάρο που είναι πάντα αναμμένος, συμβολίζουν  τη σχέση παιδιού και γονιού, που είναι εκεί σαν το λιμάνι, για να γυρνάει το παιδί  όποτε το έχει ανάγκη. Η ταινία, που κρατάει επτάμιση λεπτά, έχει κερδίσει 27 διεθνή βραβεία!
Είναι μια Ταϊβανέζικη παραγωγή του 2010, σε σκηνοθεσία, του  Po chou Chi.  Ελπίζω, εκτός από τους μπαμπάδες, να σας αρέσει σε όλους και σε όλες.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

«Τα σαλιγκάρια»

paramithas4_008bc

Μόλις τελείωσα το έβδομο βιβλίο με ιστορίες του Παραμυθά, για τις Εκδόσεις Ψυχογιός, που θα βγει του χρόνου. Την άλλη εβδομάδα κυκλοφορεί το έκτο. Είπα, λοιπόν, να ανεβάσω ένα από αυτά τα παραμύθια, «Τα σαλιγκάρια», εδώ. Κάτι σαν «προδημοσίευση», που λένε… Το αφιερώνω σε όλες και όλους – τις παραμυθομεγαλωμένες και τους παραμυθομεγαλωμένους, που τελευταία συναντάω καθημερινά όλο και πιο συχνά και με συγκινούν πολύ.
Καλό βράδυ.
Π.

Τα σαλιγκάρια.

Πριν λίγο καιρό, εκεί που καθόμουνα σ’ ένα βράχο πάνω από τη θάλασσα και την κοίταζα μαγεμένος από την ομορφιά της, είδα από μακριά να έρχεται ένα πολύ ωραίο μεγάλο καράβι με πανιά. «Πω, πω, τί όμορφο που είναι», σκέφτηκα,  «θα πάω να το δω από κοντά», είπα και ξεκίνησα πετώντας. Σε λίγο βρισκόμουν πάνω από το καράβι και το θαύμαζα, αλλά, πράγμα περίεργο, δεν υπήρχε κανείς! Κατέβηκα στο κατάστρωμα κι άρχισα να φωνάζω: «Ε, που είστε; Πού έχετε κρυφτεί;». Καμιά απάντηση. «Καπετάνιε, ε καπετάνιε…», ξαναφώναξα. Και τότε τι βλέπω; Ένα ποντίκι! Ένα μεγάλο ποντίκι να έρχεται τρέχοντας μπροστά μου και να μου λέει με ανθρώπινη φωνή:

«Ορίστε; Τι θέλετε;»
«Τι, ορίστε και τι θέλω, ποντίκι μου;» του λέω εγώ με απορία.
«Δεν με φώναξες πριν λίγο;»
«Δεν φώναξα εσένα, τον καπετάνιο φώναξα».
«Εγώ είμαι ο καπετάνιος», μου απαντάει το ποντίκι.
«Δεν είμαστε καλά», του λέω εγώ. «Κι αν είσαι εσύ ό καπετάνιος, τότε ποιοι και πού είναι οι ναύτες;».
«Περίμενε και θα δεις», μου απάντησε το ποντίκι και φώναξε: «Έ, παιδιά. Ελάτε εδώ να σας δει o κύριος».
Κι αμέσως, άρχισαν να εμφανίζονται μπροστά μου διάφορα σαλιγκάρια!
«Πω, πω!… Τι είναι όλα αυτά τα σαλιγκάρια;»,  ρωτάω το σαλιγκάρι-καπετάνιο.  «Οι ναύτες μου», μου απαντάει. «Εμάς που μας βλέπεις, είμαστε κάποτε άνθρωποι, αλλά ο μάγος της θάλασσας μας έκανε έτσι».
«Α, ο θαλασσομάγος είναι καλός, τον ξέρω πολύ καλά. Αν τον παρακαλέσω,  θα σας ξανακάνει ανθρώπους. Γρήγορα», τους φωνάζω, «πάμε να τον βρού­με. Ξέρω το νησάκι που μένει. Μη σας νοιάζει, θα οδηγήσω εγώ το καράβι. Έλα και εσύ ποντίκι… ε, καπετάνιε ήθελα να πω, έλα κι εσύ για να με βοηθάς στο κουμαντάρισμα του πλοίου».
Έτρεξα στο τιμόνι του καραβιού, ενώ το ποντίκι ήρθε και σκαρφάλωσε πάνω στο τιμόνι, μπροστά μου. Κι έτσι, ξεκινήσαμε για να βρούμε τον θαλασσομάγο.
Ύστερα από ένα σύντομο ταξίδι, είδα από μακριά το νησί του θαλασσομάγου και κράτησα σταθερά το τιμόνι του καραβιού προς τα ‘κει. Πλησιά­σαμε στη στεριά και αφού δέσαμε το καράβι στο μόλο, τούς είπα:  «Εσείς περιμένετε εδώ, κι εγώ θα πάω στον θαλασσομάγο μόνος μου. Κι όταν έρθει η ώρα θα σας φωνάξω».
Το σπίτι του θαλασσομάγου δεν ήταν μακριά από το μικρό λιμάνι του νησιού. Σε λίγο ήμουν εκεί.
«Καλημέρα θαλασσομάγε», του φώναξα, μόλις τον είδα καθισμένο στην βεράντα του σπιτιού του.
«Καλώς τον φίλο μου τον Παραμυθά», είπε εκείνος χαρούμενος και σηκώθηκε από την καρέκλα του για να με προϋπαντήσει. «Πώς από ‘δω Παραμυθά μου»;
«Θέλω να μου κάνεις μια χάρη, θαλασσομάγε μου».
«Πες την κι έγινε», μου απάντησε αμέσως εκείνος»
«Να, θέλω να ξεμαγέψεις κάτι ναύτες που τους έχεις κάνει σαλιγκάρια».
«Α, όχι αυτό. Αποκλείεται», μου λέει ό θαλασσομάγος. «Ζήτα μου ό,τι άλλο θες, αλλά όχι αυτό. Αυτό αποκλείεται γιατί με κορόιδεψαν».
«Δηλαδή, τι σου έκαναν;» τον ρώτησα.
«Άκου και θα καταλάβεις», μου είπε ό θαλασσομάγος και άρχισε αμέσως την ιστορία του: «Μια μέρα, εκεί που καθόμουν και κοιτούσα τη θάλασσα, σηκώθηκε ξαφνικά μια μεγάλη τρικυμία. Εκείνη την ώρα πέρναγε κοντά στην ακτή το καράβι με τους φίλους σου που κινδύνευαν να πνίγουν και μου φώναξαν, βοήθεια. Τους φώναξα κι εγώ ότι θα προσπαθήσω να τους σώσω, κι εκείνοι μου είπαν πως το φορτίο τους ήταν τσουβάλια με καραμέλες και ότι αν τους βοηθούσα θα μου έδιναν τις μισές από τις καραμέλες που κουβαλούσαν. Όταν, όμως, τους έφερα στο λιμάνι χωρίς να πάθουν τίποτα και τούς γύρεψα τις καραμέλες που μου είχαν υποσχεθεί, αυτοί άρχισαν να με κοροϊδεύουν και να μου λένε ότι δεν θα μου δώσουν τίποτα. Τότε κι εγώ θύμωσα πάρα πολύ κι αποφάσισα να τούς τιμωρήσω. Έτσι, πρώτα έκανα τον καπετάνιο ποντίκι, και μετά, όλους τους άλλους τους έκανα σαλιγκάρια. Κατάλαβες τώρα γιατί θύμωσα»;
«Έχεις δίκιο θαλασσομάγε μου», του είπα εγώ. «Όμως είμαι σίγουρος πως τώρα πια έχουν μετανιώσει, και είναι έτοιμοι, μόλις τους πω θα έρθουν εδώ να σου ζητήσουν συγγνώμη και να σου δώσουν αυτό πού σου είχαν υποσχεθεί». «Α, ωραία! Επιτέλους θα φάω καραμέλες…» είπε χαρούμενος σαν μικρό παιδί ο θαλασσομάγος, «τρέχα φέρ’ τους, Παραμυθά».
Έτρεξα γρήγορα στο καράβι και είπα στους σαλίγκαρους, στους μεταμορφωμένους ναύτες ήθελα να πω, τι μου είπε ο θαλασσομάγος. Εκείνοι ενθουσιάστηκαν και μου είπαν ότι είναι έτοιμοι να ζητήσουν συγνώμη και να του δώσουν όλες τις καραμέλες. Έτσι, σε λίγο, ο καπετάνιος και οι ναύτες προχωρώντας ο ένας πίσω από τον άλλον σε μια γραμμή, έφτασαν μπροστά στον θαλασσομάγο.
«Συγνώμη, κύριε θαλασσομάγε», του είπαν όλοι μαζί, «είμαστε έτοιμοι να σου δώσουμε τις καραμέλες που σου υποσχεθήκαμε για να μας σώσεις από την τρικυμία».
«Καλά, σας συγχωρώ», τους είπε εκείνος και τούς ξανάκανε έναν – έναν, όπως ήταν, αρχίζοντας από τον καπετάνιο που ήταν ποντίκι. Κι όταν και το τελευταίο σαλιγκάρι έγινε ναύτης, έτρεξαν όλοι στο καράβι. και έφεραν στον θαλασσομάγο, όχι το μισό αλλά ολόκληρο το φορτίο από καραμέλες πού είχαν. Ε, και μου έδωσαν κι εμένα μια μεγάλη σακούλα με καραμέλες, που μου αρέσουν πάρα πολύ!

 

 

 

Δύο καινούργια βιβλία του Κ.

COVER Η ΜΟΝΗ+ΜΙΛΩΝΤΑΣ

Από την άλλη Πέμπτη, κυκλοφορούν στα περισσότερα Βιβλιοπωλεία, δύο βιβλία του  Κρισναμούρτι  που ετοίμασα το τελευταίο εξάμηνο. Το ένα είναι το «Η ΜΟΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»  και το άλλο το, «ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ».  Με το link που έβαλα στον κάθε τίτλο, μπορείτε να πάτε να τα δείτε στο site των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. (Αν λέει σε κάποιο «ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ» είναι λάθος.)
Το πρώτο, είναι μια καινούργια μετάφραση αρκετά διαφορετική από εκείνη του βιβλίου  που είχε κυκλοφορήσει στην δεκαετία του ’70 με τον τίτλο, «Στη Σιγή του Νου». Επίσης, ο καινούργιος τίτλος είναι και ο πρωτότυπος  του Αγγλικού βιβλίου. Το δεύτερο, βγαίνει για πρώτη φορά στα ελληνικά.
Το βιβλίο, «Η μόνη επανάσταση», είναι ένα από τα λίγα βιβλία του Κρισναμούρτι που έχει γραφτεί από τον ίδιο και δεν είναι – όπως τα περισσότερα- απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών και συζητήσεών του. Το, «Μιλώντας για τον Θεό»,  είναι μια επιλογή αποσπασμάτων από από ανέκδοτες ομιλίες και βιβλία του Κρισναμούρτι -από το 1936 έως το 1980 – όπου παρουσιάζεται η αναζήτηση του ανθρώπου για κάτι ιερό, για τον Θεό. Θέλω να κλείσω αυτό το post, με ένα μικρό απόσπασμα από το καθένα.

Πρώτα, από το «Η Μόνη Επανάσταση».
Όταν αντιστέκεται κανείς στο θυμό του ή στο μίσος που νιώθει, τι πραγματικά συμβαίνει; Χτίζεις έναν τοίχο μπροστά στο μίσος, αλλά εκείνο εξακολουθεί να υπάρχει· ο τοίχος απλώς το κρύβει από σένα. Ή αποφασίζεις να μην θυμώνεις, αλλά αυτή η απόφαση είναι μέρος του θυμού και αυτή ακριβώς η αντίσταση τον δυναμώνει. Μπορεί κανείς να το δει από μόνος του αυτό το γεγονός αν το παρατηρήσει. Όταν αντιστέκεσαι, ελέγχεις, καταπιέζεις ή προσπαθείς να ξεπεράσεις – που είναι όλα το ίδιο πράγμα γιατί όλα γίνονται με την επιβολή της θέλησης– κάνεις ακόμα πιο χοντρό τον τοίχο της αντίστασης και έτσι σκλαβώνεσαι ολοένα και περισσότερο, στενεύουν όλο και πιο πολύ οι ορίζοντές σου, γίνεσαι όλο και πιο στενοκέφαλος. Και είναι από αυτό το στένεμα, από αυτή τη στενοκεφαλιά που θέλεις να ελευθερωθείς, αλλά και αυτή ακριβώς η επιθυμία είναι η αντίδραση που θα δημιουργήσει ακόμα ένα εμπόδιο για κατανόηση, ακόμα περισσότερη στενοκεφαλιά. Έτσι πηγαίνουμε από την μια αντίσταση στην άλλη, από το ένα εμπόδιο στο άλλο, δίνοντας πότε πότε στον τοίχο της αντίστασης ένα διαφορετικό χρωματισμό, μια διαφορετική ιδιότητα ή τον στολίζουμε με κάποια ευγενικά λόγια. Αλλά η αντίσταση, είναι το δέσιμο που είπαμε και το δέσιμο είναι πόνος.
«Κι αυτό σημαίνει ότι, εξωτερικά, στην καθημερινή ζωή θα πρέπει κανείς να δέχεται να τον τραβολογάνε από δω κι από ‘εκεί, όπως θέλουν οι άλλοι, και ότι εσωτερικά θα πρέπει να αφήνει τον θυμό του και όλα τα υπόλοιπα ελεύθερα να τον κυβερνάνε;»
Φαίνεται ότι δεν προσέξατε αυτό που ειπώθηκε. Όταν είναι για κάτι που σας δίνει  ευχαρίστηση, δεν σας πειράζει η «κλωτσιά» που σας δίνουν και το αίσθημα της απόλαυσης που νιώθετε· αλλά όταν αυτή η κλωτσιά γίνεται οδυνηρή, τότε αντιστέκεστε. Θέλετε να ελευθερωθείτε από τον πόνο, αλλά προσκολιέστε στην ευχαρίστηση. Η προσκόλληση στην ευχαρίστηση είναι αντίσταση. Είναι φυσικό να αντιδρά κανείς· εάν δεν αντιδράσει το σώμα σου στο τσίμπημα μιας βελόνας σημαίνει ότι είσαι παράλυτος. Επίσης, εάν δεν αντιδράς μέσα σου, ψυχολογικά, τότε κάτι δεν πάει καλά. Αλλά εκείνο που έχει σημασία είναι ο τρόπος με τον οποίον αντιδράς και η φύση της αντίδρασης, και όχι απλώς η αντίδραση. Όταν κάποιος σε κολακεύει, έχεις κάποια αντίδραση· και αντιδράς επίσης κι όταν κάποιος σε προσβάλλει. Και στις δύο αντιδράσεις υπάρχει αντίσταση – η μία από ευχαρίστηση και η άλλη από στενοχώρια. Την μία την κρατάς και την άλλη ή την αγνοείς ή θέλεις να την ανταποδώσεις. Και τα δύο είναι μία αντίσταση. Τόσο το κράτημα όσο και η απόρριψη είναι μία μορφή αντίστασης, αλλά η ελευθερία δεν είναι αντίσταση.

Και από το, «Μιλώντας για τον Θεό».
Ερώτηση: Τι είναι ο Θεός;
Κρισναμούρτι: Πώς θα το ανακαλύψετε; Θα δεχτείτε τις πληροφορίες κάποιου άλλου; Ή θα προσπαθήσετε να ανακαλύψετε ο ίδιος τι είναι ο Θεός; Είναι εύκολο να κάνει κανείς ερωτήσεις, αλλά για να βιώσει την αλήθεια απαιτείται πολλή νοημοσύνη, πολλή έρευνα και ψάξιμο.
            Η πρώτη ερώτηση λοιπόν είναι: Θα δεχτείτε αυτό που λέει κάποιος άλλος για τον Θεό; Δεν έχει σημασία ποιος είναι αυτός – ο Κρίσνα, ο Βούδας ή ο Χριστός – γιατί μπορεί όλοι αυτοί να κάνουν λάθος – μπορεί επίσης και ο προσωπικός σας γκουρού να κάνει λάθος. Σίγουρα, για να ανακαλύψεις τι είναι αληθινό, ο νους σου πρέπει να είναι ελεύθερος να ερευνήσει, που σημαίνει ότι δεν μπορεί απλώς να δέχεται ή να πιστεύει. Εγώ μπορώ να σας δώσω μια περιγραφή της αλήθειας, αλλά δεν θα είναι το ίδιο με το να βιώσετε εσείς οι ίδιοι την αλήθεια. Όλα τα ιερά βιβλία περιγράφουν τι είναι ο Θεός, αλλά εκείνες οι περιγραφές δεν είναι ο Θεός. Η λέξη Θεός δεν είναι ο Θεός –  είναι;
            Για να  ανακαλύψετε τι είναι αληθινό δεν πρέπει ποτέ να αποδέχεστε το τι μπορεί να λένε για ‘κείνον τα βιβλία, οι δάσκαλοι, ή οποιοσδήποτε άλλος — δεν πρέπει καν να επηρεάζεστε. Αν επηρεάζεστε από όλους αυτούς, θα βρείτε μόνο ό,τι θέλουν εκείνοι να βρείτε. Και πρέπει να ξέρετε ότι ο ίδιος σας ο νους μπορεί να δημιουργήσει την εικόνα για κάτι που θέλει. μπορεί να φαντάζεται τον Θεό με γενειάδα, ή με ένα μάτι. μπορεί να τον κάνει μπλε ή πορφυρό. Πρέπει, λοιπόν, να έχετε επίγνωση των επιθυμιών σας και να μην ξεγελιέστε από τις προβολές των επιθυμιών σας και των πόθων σας. Αν λαχταράτε να δείτε τον Θεό με μια ορισμένη μορφή, η εικόνα που θα δείτε θα είναι ανάλογη των όσων θέλετε, και αυτή η εικόνα δεν θα είναι ο Θεός — θα είναι; Αν είστε θλιμμένοι και θέλετε να παρηγορηθείτε, ή αν είστε συναισθηματικοί και ρομαντικοί στις θρησκευτικές σας προσδοκίες, τελικά θα δημιουργήσετε έναν Θεό που θα σας δίνει ό,τι θέλετε, αλλά και πάλι δεν θα είναι ο Θεός.
            Ο νους σας, λοιπόν, πρέπει να είναι τελείως ελεύθερος και μόνο τότε μπορείτε να ανακαλύψετε τι είναι αληθινό – όχι με την αποδοχή κάποιας δεισιδαιμονίας ούτε διαβάζοντας τα δήθεν ιερά βιβλία ούτε ακολουθώντας κάποιον γκουρού. Μόνο όταν έχει κανείς αυτή την ελευθερία, αυτή την πραγματική ελευθερία από εξωτερικές επιρροές καθώς επίσης και από τις επιθυμίες και τους πόθους του, έτσι ώστε ο νους σου να είναι πολύ ξεκάθαρος – μόνο τότε είναι δυνατόν να ανακαλύψεις τι είναι Θεός. Αλλά αν απλώς κάθεσαι και θεωρητικολογείς, τότε η εικασία σου είναι τόσο καλή όσο είναι και του γκουρού σου, και το ίδιο απατηλή.

Καλό σας βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

«Το μαγικό γιλέκο χάθηκε»

ΜΑΓΙΣΣΕΣ
Σήμερα σκέφτηκα να σας πω δυο λόγια για το καινούργιο βιβλίο του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», το έκτο, που θα κυκλοφορήσει από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ κι έχει τίτλο, «Το μαγικό γιλέκο χάθηκε». Δεν είναι διάφορες ιστορίες, αλλά μία μεγάλη, όπου παρακολουθούμε τον Παραμυθά και την Άιναφετς,  στο ταξίδι που κάνουνε με το μαγικό καράβι Τριατρί, για να βρει ο Παραμυθάς το μαγικό του γιλέκο που το έχασε γιατί έκανε κάτι που δεν έπρεπε. Εδώ έβαλα ένα μικρό απόσπασμα από το τέταρτο κεφάλαιο του βιβλίου, όπου ο Παραμυθάς συνάντησε τις μάγισσες  που πετάνε με σκουπόξυλα, φίλες της  Άιναφετς και τους βοηθάνε στο ταξίδι τους. Κι ο Παραμυθάς, θα δοκιμάσει να πετάξει με σκούπα, μαζί με την Άιναφετς.

Όταν κυκλοφορήσει θα σας πω.
Καλό βράδυ.
Π

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ
Το Νησί των Θαυμάτων
Λίγο πριν μπούμε στο λιμάνι του Νησιού των Θαυμάτων, ένα βουητό, σαν να πετούσαν χιλιάδες γεράκια, ακούστηκε πάνω από τα κεφάλια μας. Κοίταξα και τι να δω; Καμιά δεκαριά μάγισσες πετούσαν καβάλα στις σκούπες τους!
– Τι είναι πάλι αυτό; ρώτησα την Άιναφετς.
– Είναι οι φίλες μου οι μάγισσες που ζουν στο Νησί των Θαυμάτων και φεύγουν για την πρωινή τους δουλειά. Και λέγοντας αυτά, τις χαιρέτησε σηκώνοντας το χέρι της ψηλά και κουνώντας το. Οι μάγισσες χαμήλωσαν τόσο πολύ, που για μια στιγμή νόμισα πως θ’ ακουμπήσουν στο κατάρτι, καθώς κουνούσαν κι αυτές τα χέρια τους φωνάζοντας χαρούμενες:
– Καλώς την Άιναφετς… Καλώς όρισες…
– Μπορείς να πετάς κι εσύ; την ρώτησα.
– Εδώ, στο Νησί των Θαυμάτων, ναι. Αλλά μόνο εδώ και μόνο με σκούπα.
Οι μάγισσες τώρα, είχαν στήσει χορό γύρω από το κατάρτι και τραγουδούσαν:
Η Άιναφετς ήρθε ξανά,
πίσω στη χώρα που ‘ζησε παλιά.
Ανέβα να  ‘μπεις στο χορό,
πέτα για λίγο στον άδειο ουρανό.

Πάρε  και το φίλο σου μαζί, εδώ ψηλά.
Πού θα ‘βρει τέτοια ευκαιρία ξανά;
– Τι λες, πάμε; με ρώτησε η Άιναφετς, καθώς άρπαζε μια μαγική σκούπα που βρέθηκε ξαφνικά ανάμεσα στα χέρια της.
– Και δεν πάμε! είπα εγώ, σαν παιδί που είναι έτοιμο για αταξίες. Αλλά τι θα γίνει το καράβι;
– Θα μας περιμένει, είπε εκείνη και καβαλήσαμε κι οι δυο τη σκούπα.
– Ουάουουου! έκανα, καθώς αρχίσαμε να ανεβαίνουμε ψηλά, και να πηγαίνουμε μαζί με τις άλλες μάγισσες. Κάναμε ένα κύκλο πάνω από το Τριατρί κι ύστερα κατεβήκαμε μαλακά στο κατάστρωμα. Η σκούπα εξαφανίστηκε κι οι άλλες μάγισσες, αφού μας χαιρέτησαν από ψηλά, πετώντας πάντα όλες μαζί, χάθηκαν στο βάθος του ορίζοντα, ενώ το Τριατρί έμπαινε στο λιμάνι του Νησιού των Θαυμάτων. (…)

ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΟ

Η λογική της σκέψης

krish02 RIGHT
Πάει καιρός που ενώ έχω ετοιμάσει να ανεβάσω κάτι που έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι, το αναβάλλω γιατί μπαίνει κάτι άλλο στη μέση. Σήμερα, όμως, θα ανεβάσω διπλή δόση: Ένα μικρό κείμενο και ένα βίντεο 51 λεπτών. Το κείμενο είναι από το βιβλίο,  «Η Ευλογία είναι όπου είσαι» που μεταφράζω αυτόν τον καιρό και που δείχνει το πώς  ήθελε ο Κρισναμούρτι να τον βλέπουν οι ακροατές των ομιλιών του. Το βίντεο είναι μια συνέντευξη που έδωσε στην Γαλλική Τηλεόραση (ήξερε πολύ καλά Γαλλικά) στα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Και πρώτα το κείμενο.

Όπως είπαμε προχθές, αυτή εδώ δεν είναι μια διάλεξη για να σας πληροφορήσει ή να σας καθοδηγήσει. Αν μου επιτρέπετε, με κάθε σεβασμό θα ήθελα να σας επισημάνω, ότι δεν ακούτε μια σειρά από ιδέες και συμπεράσματα. Αλλά εσείς και ο ομιλητής κάνετε μαζί ένα ταξίδι σαν δυο φίλοι, κουβεντιάζοντας όχι μόνο για τα προσωπικά σας προβλήματα, αλλά και για τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Είναι, λοιπόν, τόσο δική σας ευθύνη να ακούτε προσεχτικά, όσο και του ομιλητή να λέει τα πράγματα ξεκάθαρα, έτσι ώστε και οι δυο μας να καταλαβαίνουμε για τι μιλάμε. Θα συζητήσουμε μαζί για την τάξη και την αταξία, την ευχαρίστηση, την αγάπη, την θλίψη και τον θάνατο. Όλα αυτά είναι μάλλον πολύπλοκα προβλήματα που όλοι μας έχουμε να τα αντιμετωπίσουμε στην καθημερινή μας ζωή, είτε είμαστε πλούσιοι είτε είμαστε φτωχοί. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Και θα κλείσουμε με το βίντεο, που το πήρα από το site της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι.
Καλό μήνα.
Π.