Πάνε τα 75…

 

Αύριο,  Κυριακή 15 Ιουλίου, έχω τα γενέθλιά μου. Κλείνω τα 75 και μπαίνω στα 76, μιας κι έχω γεννηθεί το 1943. Και μια και θα τα γιορτάσουμε οικογενειακά την Κυριακή το βράδυ, δεν έχω σήμερα φωτογραφία μου να σβήνω τα κεριά στην τούρτα μου, και βρήκα αυτή στο ίντερνετ. Ίσως Κυριακή βράδυ  ή τη Δευτέρα πρωί, να ανεβάσω φωτογραφία μου να σβήνω τα 75.
Καλό Σαββατοκύριακο
                 Π

Και να και η φωτογραφία που σβήνω τα κεριά στην τούρτα, χθες βράδυ. Ευχαριστώ όλους για τις ευχές που έχετε στείλει μέχρι τώρα.
Καλή εβδομάδα.
         Π

 

 

 

Ο βάτραχος

Και ένα μικρό… διάλειμμα με ένα σκίτσο που βρήκα και με διασκέδασε πολύ. Είναι εμπνευσμένο από παιδικό παραμύθι. Θα  καταλάβετε από ποιο.
Θα τα πούμε την Παρασκευή.

Καλό βράδυ.
      Π.

 

 

Μία παράκληση

Ξαναέβαλα σήμερα το βίντεο με πλάνα από την καινούργια Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι  επειδή το σημερινό ποστ είναι σχετικό με αυτήν. Από τον Φεβρουάριο που έγινε η μετακόμιση μέχρι σήμερα – καθώς και το νοίκι είναι διπλάσιο – φτάσαμε να είμαστε μείον 1.000 ευρώ. Θα ήθελα, λοιπόν, να παρακαλέσω όλους τους φίλους που ενδιαφέρονται  για τη δουλειά του Κρισναμούρτι, αν μπορούν να βάλουν κάποιο έστω μικρό ποσό στο λογαριασμό της Βιβλιοθήκης που είναι:
Τράπεζα Πειραιώς Βιβλιοθήκη Κισναμούρτι 
Αρ. Λογ. 6752-132567-054 
ΙΒΑΝ  GR51 0171 7520 0067 5213 2567 054

Ευχαριστούμε πολύ
Π.

Μια βουκαμβίλια

Την ιδέα να βρω αυτή τη φωτογραφία μιας βουκαμβίλιας, μου την έδωσε το κομμάτι που μετέφρασα σήμερα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Εσωτερική Επανάσταση». Μου άρεσε και σκέφτηκα να βρω και καμιά φωτογραφία βουκαμβίλιας. Βρήκα πολλές κι αυτή που ανέβασα εδώ μου άρεσε περισσότερο. Και τώρα το κείμενο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

«… Πρέπει να μπορέσετε να κοιτάζετε αυτή τη ζωή που ζείτε κάθε μέρα και να μπορέσετε να την βλέπετε ακριβώς όπως είναι. Η δυσκολία βρίσκεται στο να παρατηρείς. Τώρα: τι σημαίνει αυτή η λέξη παρατηρώ; Δεν υπάρχει μόνο η αισθητηριακή αντίληψη με τα μάτια. Ας πούμε ότι βλέπεις μια βουκαμβίλια. Την βλέπεις με την αισθητηριακή αντίληψη. Παρατηρείς το χρώμα της, αλλά έχεις ήδη μια εικόνα της· ξέρεις το όνομά της· σου αρέσει ή δεν σου αρέσει· της έχεις μια προτίμηση. Βλέπεις, λοιπόν, αυτό το λουλούδι μέσω της εικόνας που έχεις γι’ αυτό. Δεν το βλέπεις πραγματικά· περισσότερο το βλέπει ο νους σου, παρά τα μάτια σου. Σωστά; Σας παρακαλώ καταλάβετε αυτό το πολύ απλό γεγονός. Η φύση καταστρέφεται από τα ανθρώπινα πλάσματα με την μόλυνση και με όλα αυτά που γίνονται σε αυτόν τον τρομερό κόσμο, αλλά κοιτάζουμε τη φύση με μάτια που έχουν συσσωρευμένη γνώση για τη φύση, οπότε την κοιτάζουν έχοντας μια εικόνα γι’ αυτήν. Επίσης κοιτάζουμε τους ανθρώπους με τις διάφορες φόρμες που έχουμε, με συμπεράσματα, γνώμες, κρίσεις και αξίες. Δηλαδή, εσείς είστε Ινδουιστής κι ο άλλος είναι Μουσουλμάνος· εσείς είστε Καθολικός κι ο άλλος είναι Προτεστάντης, κομμουνιστής και λοιπά, και λοιπά. Υπάρχει διαίρεση. Όταν, λοιπόν, παρατηρείς τον εαυτό σου, τη ζωή σου, παρατηρείς μέσω της εικόνας, μέσω των συμπερασμάτων που έχεις ήδη βγάλει. Λες, «αυτό είναι καλό» ή «αυτό είναι κακό» ή «έτσι θα έπρεπε να είναι» ή «δεν θα έπρεπε να είναι έτσι». Κοιτάς με τις εικόνες σου, με τα συμπεράσματά σου που έχεις ήδη σχηματίσει, κι έτσι δεν κοιτάς πραγματικά τη ζωή….».

 

 

 

Του Αγίου…. Έρωτα!

Ανοίγοντας σήμερα, Δευτέρα 25 του μήνα,  την ατζέντα μου, όπως κάνω κάθε Δευτέρα, για να δω μήπως γιορτάζει κανένας φίλος ή φίλη, είδα κάτι που δεν το έχω ξαναδεί και δεν το ήξερα! Ότι σήμερα γιορτάζει όποιος τον λένε… Έρωτα! Κοιτάξτε στην πάνω δεξιά γωνία της ατζέντας, στις 25 του μήνα.  Δηλαδή υπάρχει  Άγιος Έρωτας! Κι ακόμα σήμερα γιορτάζουν η Φεβρωνία και η … Λιβύη. Άλλο κι αυτό! Το Φεβρωνία το έχω ακούσει, αλλά το Λιβύη νόμιζα ότι είναι μόνο χώρα! Οπότε, άρχισα να ψάχνω τα τρία ονόματα στο ίντερνετ. Θα σας βάλω ένα μικρό απόσπασμα από αυτά που βρήκα για το κάθε όνομα. Και θα αρχίσω με τη Λιβύη:

Η Λιβύη υπάρχει στην ελληνική μυθολογία. Ήταν κόρη του Έπαφου, γιου του Δία και της Ιούς, και της Μέμφιδας, κόρης του Νείλου. Ο Έπαφος αργότερα έδωσε το όνομα της κόρης του στην περιοχή που γειτόνευε δυτικά με τη χώρα της Αιγύπτου. Η Λιβύη, με τον Ποσειδώνα απέκτησε δυο δίδυμους γιους, το Βήλο και τον Αγήνορα Ως παιδιά της Λιβύης αναφέρονται από άλλους και η μυθική Λάμια και ο Λέλεγας.  Το Κράτος της Λιβύης είναι χώρα της Βόρειας Αφρικής και βρέχεται βόρεια από τη Μεσόγειο. Ανατολικά της βρίσκεται η Αίγυπτος, νοτιοανατολικά της το Σουδάν, ενώ νότια συνορεύει με το Τσαντ και το Νίγηρα και δυτικά με την Αλγερία και την Τυνησία. Το 90% του εδάφους της είναι έρημος και η Λιβύη είναι η τέταρτη μεγαλύτερη αφρικανική χώρα σε έκταση. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Τρίπολη, όπου ζουν 1,7 εκατομμύρια κάτοικοι. De facto ηγέτης της χώρας ήταν ο Συνταγματάρχης Μουαμάρ αλ-Καντάφι, του οποίου η εξωτερική πολιτική τον είχε φέρει συχνά σε αντιπαράθεση με τη Δύση και με τις κυβερνήσεις άλλων χωρών της Αφρικής. Στην χώρα αυτή τη στιγμή διεξάγεται Εμφύλιος Πόλεμος που ανέτρεψε τον Καντάφι. Για το λόγο αυτό έχει σχηματισθεί αντικαθεστωτική κυβέρνηση με έδρα την Βεγγάζη. Οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις έχουν αναλάβει τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Λιβύης, συμπεριλαμβανομένης της Τρίπολης, και έχουν αναγνωριστεί με σύναψη διεθνώς σχέσεων από κάποιες χώρες.

Και τώρα θα περάσω στην Αγία Φεβρωνία:

«Η Αγία Φεβρωνία, ήταν περιζήτητη νύμφη για την σωματική της ομορφιά. Το ίδιο όμως έλαμπε και η αγνή ψυχή της. Για το λόγο αυτό σε ηλικία 17 ετών, επέλεξε το δρόμο της ασκητικής και της εγκράτειας στο μοναστήρι όπου ηγουμένη ήταν η θεία της, Βρυένη και βρισκόταν στην Μεσοποταμία (στην πόλη της Νισίβεως, που λέγεται Αντιόχεια της Μυγδονίας και βρισκόταν στα σύνορα του Βυζαντινού και Περσικού κράτους).   Γρήγορα, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσαρμόσθηκε στους δύσκολους κανόνες της μοναχικής ζωής βρίσκοντας παράλληλα και χρόνο για να μελετά και να εμβαθύνει στις Θείες Γραφές. Έγινε δε υπόδειγμα ανάμεσα στις άλλες μοναχές για τη σύνεσή της το ζήλο της, την προθυμία της και το ταπεινό της φρόνημα. Κάποια ημέρα όμως, ένα στρατιωτικό σώμα το οποίο κατεδίωκε χριστιανούς, με επικεφαλής το Σεληνο (288 μ.Χ.) έφθασε και στο μοναστήρι της Φεβρωνίας. Οι άλλες μοναχές κατόρθωσαν να διαφύγουν, η Αγία όμως η οποία ήταν άρρωστη δεν κατόρθωσε να μετακινηθεί. Κοντά της παρέμειναν η ηγουμένη Βρυένη και η αδελφή Θωμαΐς. Οι στρατιώτες, μόλις αντίκρυσαν τη Φεβρωνία, έμειναν έκπληκτοι από την ομορφιά της. Άφησαν, λοιπόν, τρεις άνδρες να τη φρουρούν και οι υπόλοιποι γύρισαν και το ανέφεραν στον αρχηγό τους Σελήνο. Αυτός αμέσως διέταξε και την έφεραν μπροστά του, και με κάθε τρόπο την πίεσε να άλλαξοπιστήσει. Πρότεινε στη Φεβρωνία να τη δώσει σύζυγο στον ανεψιό του Λυσίμαχο, που κοντά του θα γνώριζε μεγάλη δόξα. Η Φεβρωνία, όμως, προτίμησε  να είναι συμμέτοχος της δόξας που θα αποκαλυφθεί κατά τη δευτέρα παρουσία, και με περίσσιο θάρρος περιφρόνησε τις προτάσεις του Σελήνου, ο όποιος, αφού τη βασάνισε, τελικά τη σκότωσε με ξίφος.

Και θα κλείσω με ένα εξαιρετικό κείμενο του Κρισναμούρτι για τον έρωτα, από το βιβλίο του, «Αναγκαιότητα της Αλλαγής»
Καλή εβδομάδα και χρόνια πολλά σε όλους και όλες, τους Έρωτες και τις… Ερωτίνες.  Χα, χα, χα,,,
Π

«… O έρωτας παίζει έναν εξαιρετικά σπουδαίο ρόλο στη ζωή μας, γιατί είναι ίσως η μόνη βαθιά, από πρώτο χέρι εμπειρία που έχουμε. Διανοητικά και συναισθηματικά μπορούμε να μιμηθούμε, να ακολουθήσουμε, να υπακούσουμε. Υπάρχει πόνος και σύγκρουση σ’ σλες μας τις σχέσεις, εκτσς από την ερωτική πράξη. Σ’ αυτή την πράξη, που είναι τσσο διαφορετική και τσσο σμορφη, αφηνόμαστε παραδομένοι, κυριευμένοι απ’ αυτήν, έτσι που με τη σειρά της γίνεται σκλαβιά. Η σκλαβιά είναι η απαίτηση για τη συνέχισή της -και πάλι η δράση του κέντρου που είναι διαιρετική. Βρίσκεται κανείς τσσο πολύ κλεισμένος πίσω από ένα φράχτη -διανοητικά, μέσα στην οικογένεια, στην κοινότητα, μέσα από την κοινωνική ηθική, μέσα από τα θρησκευτικά καθιερωμένα- τσσο περιφραγμένος, ώστε μόνον αυτή η σχέση απόμεινε, στην οποία να υπάρχει ελευθερία και ένταση. Της αποδίδουμε, επομένως, τρομακτική σημασία. Αν σμως υπήρχε ελευθερία ολόγυρά μας, τστε δε θα νιώθαμε γι’ αυτήν τέτοια λαχτάρα και δε θα γινόταν τέτοιο πρόβλημα. Εμείς την κάνουμε πρόβλημα, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αρκετσ έρωτα ή γιατί νιώθουμε τύψεις που έχουμε κάνει, ή γιατί κάνοντάς τον σπάμε τους κανόνες που έχει επιβάλλει η κοινωνία. Είναι η παλιά κοινωνία που ονομάζει την καινούργια κοινωνία ανεκτική, επειδή για την καινούργια κοινωνία η ερωτική πράξη είναι μέρος της ζωής. Ελευθερώνοντας το νου από τη σκλαβιά της μίμησης, της εξουσίας, της συμμόρφωσης και των θρησκευτικών επιταγών, ο έρωτας έχει τη δική του θέση στη ζωή, αλλά δε θα καταβροχθίσει και τα πάντα. Από εδώ, μπορεί κανείς να δει στι η ελευθερία είναι απαραίτητη για την αγάπη -σχι η ελευθερία της εξέγερόης, σχι η ελευθερία του να κάνει κανείς σ,τι θέλει, σχι του να ικανοποιεί κανείς φανερά ή κρυφά σσα λαχταρά, αλλά μάλλον η ελευθερία που έρχεται από την κατανόηση της σλης δομής και φύσης του κέντρου. Τστε η ελευθερία είναι αγάπη.…» 

 

 

 

Η Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι

Πριν μερικούς μήνες είχα ανεβάσει ένα post με μία φωτογραφία από τον καινούργιο χώρο της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι, που μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ.  Είχα υποσχεθεί τότε και ένα βίντεο από τον χώρο και μια και σε λίγο κλείνει μισός χρόνος από τότε που έγινε η μετακόμιαση, είπα να ανεβάσω αυτό το βίντεο. Δεν είναι και πολύ καλό, αλλά δίνει την αίσθηση του χώρου, με αυτό τον υπέροχο  κήπο, όπου μόνο η Βιβλιοθήκη έχει άμεση πρόσβαση. 
Καλό Σαββατοκύριακο
                 Π

 

 

 

 

 

Ένα φλυτζάνι

Χθες, Κυριακή, ήταν η γιορτή του πατέρα, όπως ξέρετε. Η κόρη μου μαζί με τα χρόνια πολλά, ανέβασε και διάφορες φωτογραφίες που ήταν μικρή και την κρατούσα αγκαλιά και μαζί κι αυτό το φλυτζάνι που δεν έχω ξαναδεί παρόμοιο. Μαζί με το σκιτσάκι ενός μπαμπά με την κόρη του γράφει:  «Μπαμπά, σε ευχαριστώ που μου έμαθες πώς να είμαι άντρας παρόλο που είμαι κόρη σου».  Μου άρεσε πολύ.  Στους άντρες που μπλέχτηκε μαζί τους δεν νομίζω ότι άρεσε. Χα, χα, χα….
Καλή εβδομάδα
         Π.

 

 

Μία ιστορία από τη μυθολογία μας

Εντελώς τυχαία, όπως γίνεται συχνά, έπεσα πάνω σε μία ιστορία της μυθολογίας μας που έχει σχέση με τα κυπαρίσσια.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τη μυθολογία μας,  ο Κυπάρισσος ήταν ένας όμορφος νέος από την Κέα, γιος του Τήλεφου και εγγονός του Ηρακλή. Ήταν αγαπημένος του Απόλλωνα, αλλά και του Ζέφυρου. Αγαπημένο του σύντροφο είχε ένα εξημερωμένο ιερό ελάφι αλλά κάποια καλοκαιρινή μέρα, ενώ το ελάφι κοιμόταν ξαπλωμένο στον ίσκιο, ο Κυπάρισσος, από απροσεξία, το σκότωσε με ένα ακόντιο. Ο νέος γεμάτος απελπισία, θέλησε να πεθάνει. Ζήτησε από τον ουρανό τη χάρη να κυλούν τα δάκρυά του αιώνια. Οι Θεοί τον μετέτρεψαν σε κυπαρίσσι, που είναι το δέντρο της θλίψης. Από τότε το κυπαρίσσι θεωρείται ως πένθιμο δέντρο και φυτεύεται μέχρι σήμερα στα νεκροταφεία.

Το ξέρατε αυτό; Εγώ δεν είχα ιδέα. Και σκέφτηκα να κλείσω αυτό το post με κάτι πιο ανάλαφρο, ένα ωραίο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι που το λέει η Νάνα Μούσχουρη το:  «Κυπαρισσάκι είν’ αψηλό το παλληκάρι που αγαπώ».
Καλό Σαββατοκύριακο.
                      Π.

 

 

 

 

Ο Απρόθυμος Μεσσίας

Βρήκα  ένα βιογραφικό ντοκιμαντέρ του Κρισναμούρτι με ελληνικούς υπότιτλους κι αποφάσισα να το ανεβάσω. Είναι πολύ καλό, Ίσως αρέσει και σε όσους δεν ενδιαφέρονται ειδικά για τη δουλειά του Κρισναμούρτι. Αν σας κάνει κέφι δείτε το.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλή εβδομάδα.
                             Π.

 

 

 

Το κλαρί με τα λουλούδια

Εδώ και  μέρες σκέφτομαι να ανεβάσω τη φωτογραφία αυτών των λουλουδιών, που είναι λίγο πιο πάνω από το σπίτι μας στο Καπανδρίτι και τα συναντάω κάθε απόγευμα, καθώς περνάω από μπροστά τους, στην ώρα του απογευματινού περπατήματος που εδώ και κάνα μήνα σχεδόν κάνω κάθε μέρα. Εάν θέλετε, δείτε και το ποστ για το περπάτημα που ανέβασε η Άιναφετς κάνοντας κλικ ΕΔΩ. Και τώρα  η φωτογραφία του κλαριού με τα λουλούδια . Τα λουλούδια βρίσκονται πάνω στην άκρη ενός λεπτού, ψηλού κλαριού!

Και να και ένα κοντινό των λουλουδιών.

Και θα κλείσω το ποστ, με ένα κείμενο του Κρισναμούρτι που έχει σχέση με το κοίταγμα λουλουδιών.Είναι από το βιβλίο του, «ΕΓΩ ΧΩΡΙΣ ΕΓΩ» που κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτη .
Καλό σας βράδυ
            Π.

«…Μπορώ, ας πούμε, να κοιτάξω ένα λουλούδι στην άκρη του δρόμου ή στο δωμάτιό μου χωρίς όλες αυτές τις σκέψεις που εμφανίζονται, χωρίς τη σκέψη που λέει, «είναι τριαντάφυλλο· την ξέρω τη μυρωδιά του, το άρωμά του, και μ’ αρέσει», και όλα τα υπόλοιπα που θυμάμαι; Μπορώ απλώς να το παρατηρήσω χωρίς τον παρατηρητή; Μπορώ να παρατηρώ χωρίς τον παρατηρητή; Αν δεν το έχετε κάνει ποτέ αυτό, κάντε το στο πιο εύκολο, στο πιο απλό επίπεδο. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ευκολότερο επίπεδο· αν ξέρεις πώς να το κάνεις αυτό, μπορείς να το κάνεις παντού. Τότε μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου χωρίς τον παρατηρητή· χωρίς το κέντρο του «εγώ», χωρίς το χωρισμό του σκεπτόμενου από τη σκέψη του· τότε μπορείς να κοιτάξεις τη γυναίκα σου ή τον άντρα σου, το αφεντικό σου και όλες τις απαιτήσεις της κοινωνίας χωρίς τον παρατηρητή….»