«Βάλε τον ρατσισμό στη θέση του»

Τον τελευταίο καιρό, έχει γίνει πολύ φασαρία με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που πήγε στη Βουλή. Προσωπικά αυτό το θέμα του ρατσισμού, το θεωρώ αδιανόητο να υπάρχει για οποιοδήποτε λόγο, κι οι άνθρωποι που νοιώθουν έτσι, πέρα από τη βιαιότητά τους, είναι το ίδιο ανόητοι όσο κι ο τύπος του γνωστού ανέκδοτου, όπου σε ένα εστιατόριο κάποιος ζητάει να διώξουν ένα νέγρο που μπήκε στο μαγαζί και στην παρατήρηση του φίλου  του ότι θα πρέπει να ντρέπεται που είναι ρατσιστής, αυτός απαντάει: «Εγώ είμαι ρατσιστής; Αυτός είναι μαύρος».
Ψάχνοντας, λοιπόν, στο youtube έπεσα πάνω σε ένα μικρό Πορτογαλλικό βίντεο για αυτό το θέμα, με τίτλο, «Βάλε τον ρατσισμό στη θέση του», που μου άρεσε πολύ. Δείτε το. Έχει και ελληνικούς υπότιτλους.
Καλή εβδομάδα.
Π
YouTube Preview Image

 

 

Πρώτη μέρα σχολείο

Χθες ήταν η πρώτη μέρα που άνοιξαν τα Σχολεία. Κι όπως πάντα, εκείνα που σκέφτομαι πιο πολύ απ” όλα, είναι τα «πρωτάκια». Κι η πλάκα είναι είναι ότι χθες, πρώτη μέρα που άνοιξαν τα Σχολεία, πήρα και την πρώτη πρόσκληση για να επισκεφτώ ένα Σχολείο και μάλιστα Νηπιαγωγείο!!!  Θα ήθελα, λοιπόν, το σημερινό ποστ να το αφιερώσω στα πρωτάκια, αλλά και σε όλα τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο. Για σήμερα έχω ένα μικρό, εξαιρετικό βίντεο με κινούμενα σχέδιο με το γνωστό ψαράκι τον  «Νέμο» που ξυπνάει τον μπαμπά του για να τον πάει στο Σχολείο. Δείτε το κι επιφυλάσσομαι να ψάξω τ” αρχεία μου και να βρω παλιές παιδικές εκπομπές για μικρά παιδιά, που έκανα στην Ε.Ρ.Τ. και να τις ανεβάσω εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλή σχολική χρονιά.
Σας φιλώ πρωτάκια, αλλά και πρώην πρωτάκια έως 60 χρονών, που βλέπατε «Παραμυθά».
Π.

YouTube Preview Image

Η πιο μικρή αναγνώστριά μου!

07.09.2014.b
Σ΄αυτό το κοριτσάκι που βλέπετε στη φωτογραφία αναφέρεται ο τίτλος του ποστ, και μάλιστα κυριολεκτικά! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Χθες, Κυριακή, ήμουν το πρωί στην Έκθεση  Βιβλίου, στο Ζάππειο, όπου από τις 11 έως τις 1, υπέγραφα τα βιβλία του «Παραμυθά»  που αγόραζαν. Καθόμουν στο περίπτερο των Εκδόσεων Ψυχογιός, δίπλα από μια μικρή βιβλιοθήκη με τα βιβλία μου και πίσω από το σημείο του μεγάλου πάγκου όπου υπήρχαν απλωμένα και τα πέντε βιβλία της σειράς του «Παραμυθά».
07092014.01B

 Καθώς ήταν πρωί, οι περισσότεροι επισκέπτες ήταν γονείς με τα παιδάκια τους. Κάποιοι από εκείνους που πλησίαζαν στο περίπτερο, ήταν «Παραμυθομεγαλωμένοι» που καθώς μ΄ έβλεπαν θυμόντουσαν  τα παιδικά τους χρόνια, και με τρόπο «έσπρωχναν» τα παιδάκια τους να αγοράσουν κάποιο από τα βιβλία του «Παραμυθά». Χα, χα, χα… Γελάω, αλλά αυτό με είχε συγκινήσει… Κάποια στιγμή, περνάει σε μικρή απόσταση από τον πάγκο μια μαμά με ένα μπαμπά, με ένα μωρό σε καρότσι και ένα μικρό κοριτσάκι που πήγαινε μπροστά χαζεύοντας. Ξαφνικά πέφτει το μάτι της στα βιβλία του «Παραμυθά», με κοιτάζει, χαμογελάει πονηρά και πλησιάζει στο πάγκο. Αμέσως την ακολούθησαν κι οι γονείς της, ενώ η μητέρα του κοριτσιού με ρωτάει: «Ο κύριος Πιλάβιος»;  Της απάντησα, «ναι» και μετά ρώτησα το κοριτσάκι που είχε πλησιάσει τα βιβλία. «Εσένα πώς σε λένε»;  «Έλλη», μου απαντάει. «Ποιος είμαι εγώ, ξέρεις», τη ρωτάω. «Ο Παραμυθάς», μου απαντάει με σιγουριά κι ένα αφοπλιστικό χαμόγελο στο προσωπάκι της. Αφού διάλεξαν βιβλίο – γιατί τα περισσότερα τα είχανε – έμαθα για το αδελφάκι της που το λέγανε Δημήτρη κι όταν κάποια στιγμή  ρώτησα τη μητέρα της πότε θα της διαβάσει το βιβλίο της Έλλης, μου είπε ότι θα το διαβάσει μόνη της! Απίστευτο! Μόλις φέτος θα πήγαινε πρώτη Δημοτικού και διάβαζε τα βιβλία μου; Και τότε μου εξήγησε η μητέρα της ότι όταν ήταν τεσσάρων χρονών η Έλλη, της έμαθε την αλφάβητο κι εκείνη επειδή τότε γεννήθηκε το αδελφάκι της  και δεν πολυασχολιόντουσαν  μαζί της, βαριότανε  κι άρχισε να διαβάζει  σιγά σιγά μόνη της τα βιβλία που ήταν του «Παραμυθά». Έμεινα!  Μόλις είχα γνωρίσει την μικρότερη αναγνώστρια  των βιβλίων μου! Τα διαβάζει από πέντε χρονών!!! Κι επειδή κατάλαβα  ότι θα της άρεσε να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί, τής είπα να έρθει από μέσα από τον πάγκο και μας έβγαλε η μητέρα της με το κινητό μου δύο φωτογραφίες. Η μία είναι αυτή στην αρχή του ποστ και η άλλη, αυτή εδώ.
07092014.03.B

Βλέποντας τις φωτογραφίες σκέφτηκα να ανεβάσω αυτό το ποστ, γιατί ξέρω ότι θα της αρέσει της Έλλης να δει τις φωτογραφίες εδώ, στο μπλογκ του «Παραμυθά». Νάτες, λοιπόν, και οι δύο φωτογραφίες, μαζί με ένα φιλάκι για την Έλλη και… καλή εβδομάδα στους  μεγαλύτερους.
Π.

 

 

 

Ας γελάσουμε και λίγο

gelia

Εδώ και κάποιο καιρό,  με όλο αυτό το ζόρι και τη μαυρίλα που υπάρχει γύρω μας, βλέποντας στους δρόμους και στα μαγαζιά τόσα πολλά κατεβασμένα μούτρα και γενικό εκνευρισμό και επιθετικότητα, αναρωτιέμαι αν χάθηκε το χιούμορ σ΄αυτόν τον τόπο. Σε όλη τη Δικτατορία, που αυτή θεωρώ ότι είναι η χειρότερη περίοδος που έχουμε γνωρίσει από το 1950 και μετά, οι άνθρωποι δεν έχαναν το χιούμορ τους κι αυτό φαινόταν από τα ανέκδοτα που κυκλοφορούσαν για την πολιτική κατάσταση, την κοινωνική, τους στρατιωτικούς, τους πολιτικούς και λοιπά. Θυμάμαι ακόμα –γιατί κοίταξα τότε το ρολόι μου –  στις 21 Απριλίου του 1967, στις 11.30 το πρωί, άκουσα το πρώτο ανέκδοτο για την Δικτατορία, που είχε γίνει μερικές ώρες πριν, τα χαράματα!!!  Εκείνη την εποχή, υπήρχαν μόνο δύο κανάλια τηλεόρασης –κι αυτά δοκιμαστικά- η Ε.Ρ.Τ. και η Υ.ΕΝ.Ε.Δ.  (Υπηρεσία Ενημέρωσης Ενόπλων Δυνάμεων) που ανήκε στον στρατό. Ένας τύπος, λοιπόν, ξυπνάει το πρωί να πάει στη δουλειά του, και πριν αρχίσει να τρώει πρωινό, ανοίγει την τηλεόραση στην Υ.ΕΝ.Ε.Δ. Εκεί έχει μία μπάντα που παίζει συνέχεια στρατιωτικά εμβατήρια. Τσαντίζεται κι αλλάζει το κανάλι και πάει στην Ε.Ρ.Τ. Εκεί, όμως, είναι ένας φαντάρος με ένα αυτόματο όπλο γυρισμένο πάνω του και του λέει: «Γύρνα αμέσως κουφάλα πίσω στην Υ.ΕΝ.Ε.Δ. γιατί σ’ έφαγα». Χα, χα, χα… Έτσι, λοιπόν, απορούσα πώς τόσα χρόνια δεν είχαν ακούσει κανένα ανέκδοτο για την κατάσταση! Φαίνεται, όμως, ότι εγώ δεν είχα τις κατάλληλες επαφές, γιατί όπως ανακάλυψα υπάρχουν αρκετά ανέκδοτα για την κατάσταση που εγώ δεν τα είχα ακούσει. Μου έστειλαν  κάποια από αυτά πριν λίγες μέρες, κι έτσι σήμερα αποφάσισα να τα ανεβάσω εδώ, για την περίπτωση που κι εσείς δεν τα έχετε ακούσει.

1. Πώς αδυνάτισες έτσι… μισθός έμεινες!
2.  Στους γονείς μου οφείλω το «ζην», στον δάσκαλό μου το «ευ ζην», στην Eurobank 30.000 ευρώ, στην Πειραιώς 22.000 ευρώ, στην εφορεία 12.000 ευρώ…
3. Μπαίνει μια μέρα ένας άνεργος σε μία επιχείρηση και ρωτάει τον διευθυντή αν υπάρχει καμιά δουλειά γι’ αυτόν.
– Βεβαίως, απαντάει εκείνος, υπάρχει μια θέση. Κάθε εβδομάδα θα πρέπει να έρχεσαι τις τρεις μέρες και να δουλεύεις δύο ώρες την ημέρα. Ο μισθός σου θα είναι 2.500 ευρώ τον μήνα, θα έχεις εταιρικό αυτοκίνητο και κινητό και  μια ξανθιά, μοντέλο, για γραμματέα.
– Πλάκα μου κάνεις, ρωτάει ο τύπος.
– Εσύ άρχισες πρώτος τις πλάκες, του λέει ο Διευθυντής.
4. «Πώς πέθανε ο τελευταίος Έλληνας συνταξιούχος»;  «Πάγωσε μαζί με τη σύνταξή του».
5. Ένας τύπος λέει στους φίλους του με πόνο στη φωνή: «Σήμερα, είδα πόσο μικρό τον έχω, δυστυχώς! Δεν πρόλαβα να τον χαϊδέψω λίγο κι αυτός χάθηκε από τη φούχτα μου! Τι γελάτε, ρε;  Εσείς, δηλαδή, έχετε μεγαλύτερο μισθό;»
6. Πληκτρολόγησα στο GOOGLE. GR  «Happy new year» και μου έβαλε μήνυμα: «Not available in your country».
7. «Η χώρα διαλύεται από την αδιαφορία. Αλλά τι με νοιάζει εμένα»;
8. «Αναπολώ την εποχή που χρωστούσα μόνο μαθήματα».
9. «Δεν είναι ότι δεν είμαστε επαναστάτες. Απλώς είμαστε άτυχοι που δεν είναι όπλο ο καναπές…».
10. Διάλογος παντρεμένου ζευγαριού σε περίοδο οικονομικής κρίσης.
– Αγάπη μου, έχω γκόμενο.
– Εργάζεται;
Και να και κάτι που μου ήρθε με e-mail καθώς ανέβαζα το ποστ. «Και επιτέλους να βγει ένας μαθηματικός να μας πει υπεύθυνα πόσο μας κάνει το, φτωχός πλην τίμιος».
Αυτά και καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Καλό μήνα με την Λούσυ και τον Κρισναμούρτι

Scarlet
Άρχισα το post με αυτή τη φωτογραφία γιατί… ε, είναι ωραίο να σου λέει, «καλό μήνα» ένα τόσο όμορφο και λαμπερό πρόσωπο, όπως της Σκάρλετ Γιόχανσον. Η φωτογραφία είναι από την ταινία «Λούσυ», του  Luc Besson, που είδα την περασμένη εβδομάδα και μου άρεσε πολύ – αν εξαιρέσεις το τελευταίο τέταρτο που ξεφεύγει από το «φιλοσοφικό-επιστημονικό» και πάει περισσότερο στην επιστημονική φαντασία. Η υπόθεση της ταινίας έχει ως βάση της την Λούσυ που είναι μια απλή κοπέλα που βρίσκεται άθελά της μπλεγμένη με την κινέζικη μαφία. Εξαιτίας της και κατά λάθος από ένα ατύχημα, αποκτά χάρη σε ένα καινούργιο και πανίσχυρο ναρκωτικό την ικανότητα να χρησιμοποιεί όχι μόνο το 10% του εγκεφάλου της, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, αλλά σταδιακά να φτάσει να χρησιμοποιεί το 100%!  Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για την ταινία, γιατί μπορεί να θέλετε να την δείτε και να σας το χαλάσω.   Είναι αλήθεια, ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος και οι δυνατότητές του έχουν απασχολήσει και απασχολούν εδώ και χρόνια τους επιστήμονες. Η ταινία, εξελίσσεται στο τέλος σε επιστημονικής φαντασίας, αλλά η βάση της είναι επιστημονική. Κι όπως διάβασα, ένας νευρολόγος, ο Yves Agid, που βοήθησε στο σενάριο, λέει:  «Αυτό που με συναρπάζει στην ταινία, είναι ότι βρίθει αληθινών γεγονότων και πληροφοριών. (…)  Βέβαια όσο εξελίσσεται η ταινία, τόσο η ιστορία γίνεται επιστημονικής φαντασίας, αλλά βλέποντας την ταινία, πιστεύεις πως όσα γίνονται μπορεί και να είναι εφικτά, καθώς βασίζονται σε πραγματικά ευρήματα». Και τώρα θα με ρωτήσετε: «Και πού μπαίνει ο Κρισναμούρτι σε όλα αυτά;»  Χα, χα, χα… Μπαίνει εξαιτίας εκείνου που σας έχω ξαναγράψει εδώ ότι μου έλεγε η μάνα μου όταν ήμουν μικρός, «εσύ παιδάκι μου δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο»… Ε, δεν είναι ακριβώς έτσι. Βλέποντας την ταινία, και ειδικά τον Μόργκαν Φρήμαν που είναι ένας επιστήμονας που δίνει διάλεξη για τις δυνατότητες  του εγκεφάλου και πόσο μικρό μέρος του χρησιμοποιούμε οι άνθρωποι, θυμήθηκα ότι σ” αυτό ακριβώς έχει αναφερθεί και ο Κρισναμούρτι σε κάποιες ομιλίες του, και μου είχε κάνει εντύπωση όταν το είχα πρωτοδιαβάσει. Έψαξα, λοιπόν, και βρήκα κάποια ανάλογα αποσπάσματα, και σας μετέφρασα δύο από αυτά:

1.
«…Οι επιστήμονες λένε, ίσως να το ξέρετε, ότι στους περισσότερους ανθρώπους λειτουργεί μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι του εγκεφάλου τους, και επομένως η αντιμετώπιση της ζωής είναι κομματιασμένη. Καταλαβαίνετε; Μόνο ένα μέρος του εγκεφάλου μου δουλεύει δραστήρια σε όλη μου τη ζωή, μόνο ένα μέρος του. Οπότε, δεν λειτουργεί ολόκληρος  ο εγκέφαλος…»
2.
«… Τι είναι η σκέψη που σ’ αυτήν εξαρτιόμαστε όλοι για τη ζωή μας, για τις σχέσεις μας, για την αναζήτηση του τι είναι πέρα απ’ αυτήν; Είναι, λοιπόν, πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε τη φύση της σκέψης. Κατ’ αρχήν, ο ομιλητής έχει συζητήσει το θέμα με πάρα πολλούς επιστήμονες της Δύσης, που έχουν ερευνήσει  το ζήτημα του εγκεφάλου. Χρησιμοποιούμε, λοιπόν, μόνο ένα πολύ μικρό μέρος όλου του εγκεφάλου. Μπορείτε να το παρατηρήσετε στον εαυτό σας αν εμβαθύνετε σ’ αυτό, είναι μέρος του διαλογισμού, για να ανακαλύψετε οι ίδιοι αν λειτουργεί όλος ο εγκέφαλος ή μόνο ένα μέρος, ένα πολύ μικρό μέρος…» 

Αυτά.
Καλό μήνα και καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

Καλοκαίρια

10537071_10152347907343333_4520043644598619859_n

Η φωτογραφία είναι από το καινούργιο γραφείο της εταιρίας Παραγωγής Κινηματογραφικών και Τηλεοπτικών Ταινιών, Movieteller,  του Κωνσταντίνου, και ο τίτλος  του post είναι από ένα  video clip που έφτιαξε και το ανέβασε στο YOUTUBE. Όσοι το ξέρετε το παιδάκι μου θα τον αναγνωρίσετε να βουτάει στη θάλασσα ή να βγαίνει από αυτήν. Σκέφτηκα να αποχαιρετήσω με αυτό το βίντεο το καλοκαίρι, γιατί μπορεί θεωρητικά να τελειώνει στις 22 Σεπτεμβρίου, αλλά όπως λέει και η σοφή ελληνική παροιμία: «Από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι».  Να, σήμερα, φύσαγε τόσο πολύ, που δεν πήγαμε για μπάνιο όπως σχεδιάζαμε… καλοκαιριάτικα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Σαν σήμερα, τριάντα χρόνια πριν

kinfonet-logo5.b
Σαν σήμερα, 25 Αυγούστου, τριάντα χρόνια πριν, το 1984, ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησα ομιλία του Κρισναμούρτι.  Σε ένα προηγούμενο post, πριν κάνα μήνα στα γενέθλιά μου, σας είχα γράψει για την πρώτη φορά που διάβασα βιβλίο του, που αν θέλετε να το δείτε  κάντε κλικ  ΕΔΩ. Υπάρχει και μια τρίτη… «επέτειος» και είναι η πρώτη φορά που τον συνάντησα, τον Φεβρουάριο του 1985, αλλά γι΄ αυτήν θα σας μιλήσω τότε. Όταν διάβασα, λοιπόν, το πρώτο βιβλίο, μου δημιουργήθηκε μια τρομερή επιθυμία να τον συναντήσω προσωπικά. Πήγα και συζήτησα το θέμα με την κυρία που ήταν τότε υπεύθυνη για τη δουλειά του Κρισναμούρτι στην Ελλάδα, την γιατρό Ειρήνη Μπαχά που την ήξερα από την Ομοιοπαθητική, και συζήτησα το θέμα μαζί της. Μου είπε ότι δεν υπήρχε καμιά περίπτωση, γιατί πια είχε μπει στα 90, και φύλαγε την ενέργειά του για τις δημόσιες συναντήσεις, τις συναντήσεις με τα μέλη των τεσσάρων Ιδρυμάτων και των Επιτροπών σε όλο τον κόσμο, όπως και τις συναντήσεις με τους δασκάλους και τους μαθητές, των Σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης που υπήρχαν στην Αγγλία, στην Αμερική και στις Ινδίες – όσοι θέλετε περισσότερες πληροφορίες για όλα αυτά, μπορείτε να τις δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.  Δεν απογοητεύτηκα και επειδή είμαι και πεισματάρης, τελικά τον είδα τον Φεβρουάριο του 1985, αλλά αυτή την ιστορία θα την πω -για όσους ενδιαφέρονται να την μάθουν- τον Φεβρουάριο. Πάμε πίσω στη σημερινή επέτειο. Η συζήτηση με την Ειρήνη τότε, κατέληξε ότι αν μπορούσα, θα ήταν καλά να πάω να τον ακούσω στην Αγγλία, στο τέλος Αυγούστου. Και έτσι κι έγινε. Όταν είπα στην… κυρία μου την απόφασή μου, μου είπε ότι θα ερχόταν κι εκείνη. Κι έτσι, οι άκαρδοι γονείς, αφήσαμε το νεογέννητο αγοράκι μας, τον Κωνσταντίνο που τότε ήταν  επτά μηνών, στη μάνα μου και στην αδελφή μου και πήγαμε στην Αγγλία. Το βίντεο που ετοίμασα, είναι τα επτά πρώτα λεπτά, της πρώτης ομιλίας εκείνης της χρονιάς.  Και κάτι που με ξάφνιασε: Λίγο μετά που μπήκε και κάθισε, η έντονη αίσθηση της ζωντανής παρουσίας του (δυστυχώς στο βίντεο δεν υπάρχει, βέβαια) μ΄έκανε να νοιώσω πολύ παράξενα και κάτι σαν λυγμός βγήκε για δευτερόλεπτα από το στήθος μου και βούρκωσα! Όταν τον επόμενο Φεβρουάριο τον συνάντησα και του είπα αυτή την αντίδρασή μου, χαμογέλασε γλυκά και κουνώντας ελαφρά το κεφάλι του, μου είπε: «I know, sir… I know, sir…» (Ξέρω, κύριε… ξέρω, κύριε…) Εκείνο που μου έκανε πολύ εντύπωση από αυτήν την αντίδρασή του, ήταν ότι δεν είχε τίποτα το προσωπικό,  καμιά προσωπική ικανοποίηση ότι το προκάλεσε εκείνος αυτό, αλλά μόνο μια βαθιά κατανόηση σαν για κάτι που μου είχε συμβεί εξαιτίας κάποιου ή κάτι άλλου!
Και πριν κλείσω, να σας πω κάτι που έχει ενδιαφέρον, αλλά και κάποια πλάκα. Καθώς θα βλέπετε το βίντεο, προσέξτε κάτω αριστερά, μπροστά στην καρέκλα του Κρισναμούρτι, κάτι σαν μαύρο κουτάκι. Είναι ένα ρολόι, που το κοιτούσε κατά διαστήματα για να μην ξεχαστεί και κουράσει τον κόσμο! Όταν ρώτησα πώς είναι δυνατόν στα ενενήντα του, να βλέπει τόσο καλά, μου απάντησαν ότι έκανε κάθε μέρα κάτι ασκήσεις ενός γνωστού οφθαλμίατρου, που τον είχαν κάνει να βλέπει άψογα και κοντά και μακριά, χωρίς να έχει φορέσει ποτέ γυαλιά!
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

ΣΙΝΕΑΚ (Δ΄ ΜΕΡΟΣ)

D.D.

Σήμερα θα κλείσω πια το αφιέρωμα στο ΣΙΝΕΑΚ με το τέταρτο και τελευταίο μέρος. Εκείνα που μου άρεσαν πιο πολύ απ΄ όλα που έβλεπα στο ΣΙΝΕΑΚ  ως παιδί, ήταν: ο Σαρλώ, οι Χοντρός-Λιγνός το Τρίο Στούτζες και ο Ντόναλντ Ντακ. Για τα τρία πρώτα έχω ανεβάσει ήδη posts, όπως ξέρετε όσοι παρακολουθείτε το blog. Οπότε σήμερα, θα κλείσω τη σειρά αυτή με μία ταινία του Ντόναλντ Ντακ που μου άρεσε πολύ και που τη βρήκα στα ελληνικά!!!  Μάλιστα: ο Ντόναλντ μιλάει ελληνικά! Πρέπει να κάνετε λίγο προσπάθεια για να καταλαβαίνετε τι λέει, αλλά αυτό γιατί έχει την γνωστή ιδιόρρυθμη φωνή του, που αυτός που την κάνει στα ελληνικά την κάνει άψογα και δεν ακαταλαβαίνεις αμέσως τι λέει! Δείτε την, λοιπόν, όσοι σας κάνει κέφι.  Αρχίζει με τον Ντόναλντ που ετοιμάζεται να πάει ραντεβού με την Νταίζη Ντακ και του την πέφτουν τα ανιψάκια του,  ο Χιούη, ο Λιούη κι ο Ντιούη. Θα τα ξαναπούμε από Δευτέρα.
Σας φιλώ
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Κι ένα τελευταίο…

180820141877
Κι ένα τελευταίο post από τη Σκιάθο θέλει να πεις ο τίτλος. Ενώ είχα αποφασίσει να μη βάλω άλλο post από το νησί, σήμερα λίγο πριν φύγουμε, βλέποντας το βίντεο που έφτιαξα για την πεθερά μου, με το κατέβασμα από το σπίτι στην παραλία που έχει να το κάνει εδώ και τρία χρόνια, μου άρεσε κι είπα τελικά να το ανεβάσω κι εδώ.
Καλή εβδομάδα (για να μην πω ακόμα και καλό χειμώνα).
Φιλιά
Π.

 

Σκιαθίτικο «Μπλογκοπεριοδικό»

Επειδή τη Δευτέρα τελειώνουν οι διακοπές, κι έχουν μαζευτεί μερικά θέματα εδώ στη Σκιάθο, είπα να τα μαζέψω και να τα βάλω όλα σ΄ ένα post, της κατηγορίας  Μπλογκοπεριοδικό. Είναι τρία λοιπόν: ένα κείμενο λίγες γραμμές, γραμμένο από έναν άνθρωπο που δεν το περίμενα να γράψει κάτι τέτοιο, μία Κινέζικη παροιμία και ένα βίντεο που ετοίμασα από τη… γνωριμία μου με μερικά άλογα.

                                                              Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

120820141872

Εδώ και τριάντα ένα χρόνια που έρχομαι τα καλοκαίρια στη Σκιάθο, στο σπίτι των πεθερικών μου,  συναντώ έναν συμπαθέστατο άνθρωπο που είναι ο κηπουρός του σπιτιού. Από την αρχή είδα ότι είναι ξύπνιος και έχει και φοβερό χιούμορ. Γενικώς συμπαθηθήκαμε από την αρχή. Ξέροντας, όμως, ότι είχε τελειώσει μόνο το Δημοτικό και ότι γενικώς δεν ήταν και πολύ του διαβάσματος, μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν προχθές, μου έδωσε ένα μικρό κομμάτι χαρτί, λέγοντάς μου: «Κοίτα κάτι που έγραψα». Το διάβασα και έμεινα! Όσοι έχει κάποια σχέση με θέματα αυτογνωσίας θα καταλάβετε γιατί. Χωρίς κανένα άλλο σχόλιο, σας αντιγράφω αυτό που διάβασα:  «Γράφω γιατί με γοητεύει να υπακούω σ” αυτόν που δεν γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός  που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και φέρεται εγγεγραμμένος  στα μητρώα αρρένων του Δήμου».

                                                  ΜΙΑ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ

Ακρίδα

Από μικρός μου άρεσε να πιάνω τα «αλογάκια της Παναγίτσας «, όπως τα έλεγε η μάνα μου, και να τους βγάζω τα φτερά για να την ακούω να μου λέει, «θα σου τα κόψει τα χέρια σου η Παναγίτσα με αυτό που κάνεις», και τελικά να μην γίνεται τίποτα, όπως τότε που είχα μουτζώσει τα εικονίσματα και μου είπε, «μην το κάνεις αυτό, γιατί θα στα κόψει τα χέρια σου η Παναγίτσα». Αλλά επειδή η «Παναγίτσα» ήταν καλός άνθρωπος, δεν μου τα έκοψε ποτέ και για τίποτα. Όλα αυτά, τα θυμήθηκα χτες, Δεκαπενταύγουστο της Παναγίας, όταν στο τραπέζι της βεράντας, τ” απόγευμα, είδα το αλογάκι που βλέπετε στη φωτογραφία. Και μου” ρθε να το βγάλω φωτογραφία, γιατί ήταν πολύ μεγάλο κι αντί ζωηρό πράσινο, που είναι αυτά τα έντομα, ήταν άσπρο και ξεθωριασμένο πράσινο. Κι όπως όταν ήμουν μικρός, (ξαναμωράθηκε ο παππούς) άρχισα να το πλησιάζω σιγά σιγά, όπως τότε, όχι βέβαια για να του βγάλω τα φτερά, αλλά για να του βγάλω φωτογραφία. Με εντυπωσίασε τρομερά, γιατί έμεινε εντελώς ακίνητο, και μάλιστα – όπως βλέπετε –  κοιτάζοντάς με. Όμως, η ιστορία δεν τελειώνει εδώ! Ετοιμάζοντας σήμερα το post,  μου ήρθε να μπω στο internet για να δω αν έχει τίποτα για τα «αλογάκια της Παναγίτσας».  Όχι μόνο έχει, αλλά ανακάλυψα ότι υπάρχει και κινέζικη παροιμία  με αλογάκι της Παναγίας! Και θα αναρωτηθείτε, τι θέλει σε μια βουδιστική χώρα, ένα χριστιανικό όνομα εντόμου; Έλα, ντε! Χριστιανικό δάχτυλος, σίγουρα. Δείτε, λοιπόν, την ιστορία για το πώς γεννήθηκε και τι σημαίνει  αυτή η παροιμία στην Κίνα.
Κάπου εκεί στο 770 μ.Χ.), μια μέρα ο βασιλιάς Τσουάν Γκονγκ -του Βασιλείου Τσι- πήγε για κυνήγι με το άρμα του. Ξαφνικά είδε ένα μικρό έντομο δίπλα στον δρόμο που ύψωνε τα χέρια του για να σταματήσει το άρμα. Ο Τσουάν Γκονγκ ρώτησε τον οδηγό:  «Τι έντομο είναι αυτό;» και απάντησε ο οδηγός: «Είναι ένα αλογάκι της Παναγίας που είδε το άρμα να προχωράει και προσπαθεί να το σταματήσει αντί να το αποφύγει. Τι επηρμένο έντομο που είναι!» Ο Τσουάν Γκονγκ γέλασε και είπε: «Θα ήταν πολύ γενναίο παλικάρι αν ήτανε άνθρωπος». Και τότε διέταξε τον οδηγό να προχωρήσει παρακάμπτοντας το αλογάκι της Παναγίας, για να μην το πατήσει. Αυτό το επεισόδιο  διαδόθηκε γρήγορα στο Βασίλειο του Τσι, όπου λέγεται ότι επειδή ο Βασιλιάς Τσουάν Γκόνγκ σεβότανε τα παλικάρια, πολλοί γενναίοι πολεμιστές βρέθηκαν κάτω από την προστασία του. Όμως, Κινέζικη παροιμία που λέει:  «Σαν το αλογάκι της Παναγίας που προσπαθεί να σταματήσει το άρμα»,   δεν συμβολίζει σήμερα τα παλικάρια. Συμβολίζει κυρίως τους ανθρώπους που έχουν έπαρση και επίσης την προδιαγεγραμμένη αποτυχία που θα έχει κάποιος που πάει να τα βάλει με μεγάλες και ακατανίκητες δυνάμεις. Για παράδειγμα, λένε: «Δεν μπορείς να τα βάλεις με τον κρατικό μηχανισμό. Θα χάσεις σίγουρα, σαν τον το αλογάκι της Παναγίας που προσπαθεί να σταματήσει το άρμα.»

                                 ΜΙΑ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΑΛΟΓΑ

Το τρίτο και τελευταίο θέμα του σημερινού μπλογκοπεριοδικού έχει να κάνει με… αλογάκια, αλλά κανονικά αυτή τη φορά. Την Τετάρτη πήγα μαζί με τα εγγονάκια μου, τον Αλέξανδρο και την Ίριδα, που είχαν μάθημα ιππασίας για να τραβήξω ένα βίντεο. Εκεί, όμως, με περίμενε μία έκπληξη: ένας από τους ιδιοκτήτες ήταν ένας φίλος που τον ξέρω εδώ απο παλιά, αλλά όχι σε σχέση με άλογα, Σχολή Ιππασίας και τέτοια, που όπως μου είπε είναι κάτι που ασχολείται εδώ και δύο χρόνια. Αφού είπαμε διάφορα, λοιπόν, και πριν αρχίσει το μάθημα, μου λέει: «Πάμε να σου γνωρίσω τα άλογά μας». Το βίντεο που θα δείτε, είναι από αυτή τη «γνωριμία» μου με τα άλογα, που την καταευχαριστήθηκα γιατί όλα ήταν πανέμορφα!
Θα τα πούμε από “βδομάδα πια, από την Αθήνα.
Σας φιλώ πολύ
Π.