«Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση»

Αυτή η φωτογραφία με τον Κρισναμούρτι και συνομιλητές του, που μου έστειλαν από την Αμερική, μου θύμησε ότι δεν σας έχω πει για το καινούργιο βιβλίο του  που μεταφράζω, με τίτλο, «Ψυχολογική επανάσταση» και υπότιτλο, «Φέρνοντας μια ριζική αλλαγή στην Ανθρωπότητα».  Έτσι αποφάσισα να σας ανεβάσω τη φωογραφία μαζί με ένα μικρό απόσπασμα από από μια ομιλία του στο Νέο Δελχί το 1970, που είναι από πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«… Πρόκειται, λοιπόν, να ερευνήσουμε μαζί, εάν για τον νου είναι δυνατόν να ζει χωρίς καμιά προσπάθεια κι ωστόσο να λειτουργεί κι όχι να σέρνεται. Η ερώτηση είναι δική σας, όχι δική μου. Εσείς κάνετε αυτή την ερώτηση στον εαυτό σας· δεν σας την κάνω εγώ. Όλα όσα ξέρετε είναι προσπάθεια, αντίσταση, καταπίεση ή το να ακολουθείς κάποιον. Αυτά είναι όλα όσα ξέρετε. Και ρωτάμε εάν είναι δυνατόν ή όχι, ο νους που έχει αποδεχτεί αυτό το σύστημα, αυτή την παράδοση, αυτόν τον τρόπο ζωής, αν μπορεί να σταματήσει να κάνει κάθε προσπάθεια. Θα το ερευνήσουμε μαζί, δεν θα το μάθετε  από μένα. Σας παρακαλώ, καταλάβετέ το αυτό. Δεν θα το μάθετε από τον ομιλητή σε καμιά περίπτωση. Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση· οπότε είναι δικό σας θέμα, όχι δικό μου. Είναι ξεκάθαρο αυτό;»

 

 

Η γιαγιά μου

Κάποια από τα… «παιδιά» (παραμυθομεγαλωμένα, βέβαια), που μου ευχήθηκαν χρόνια πολλά για τα γενεθλιά μου, μου ζήτησαν να ανεβάσω ένα από τα παλιά βίντεο του «Παραμυθά» από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Έτσι, αποφάσισα να τους κάνω το χατήρι και να ανεβάσω το επεισόδιο με τίτλο, «Η γιαγιά μου».
Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ πολύ όλες και όλους σας για τις ευχές σας.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Τρία τέταρτα αιώνα!

Ε, όπως βλέπετε η φωτογραφία είναι από τα χθεσινά μου γενέθλια, όπου συνειδητοποίησα ότι τα 75 που μπήκα είναι τρία τέταρτα ενός αιώνα! Οπότε το «να τα εκατοστήσεις», έχει έρθει κοντά. Πα, πα, πα… Χα, χα, χα… Τα γενέθλια τα γιορτάσαμε στο ίδιο ταβερνάκι στο Καπανδρίτι, όπως και πέρσι. Μόνο που φέτος είχε ορχήστρα και τραγουδιστές που λέγανε παλιά ελληνικά τραγούδια, οπότε το βίντεο που τραβήξαμε δεν έχει και πολύ νόημα γιατί δεν ακουγόμαστε και είναι σαν… αφιέρωμα στον Αττίκ! Χα, χα, χα… Στη φωτογραφία είμαστε η … γνωστή μάγισσα Άιναφετς κι εγώ και τη φωτογραφία την έχει βγάλει ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, που είχε έρθει μαζί με τη φίλη του Κατερίνα.
Θέλω να κλείσω λέγοντας σε όλους σας που μου στείλατε «χρόνια πολλά»  στο face book, με SMS και  mail – και είσαστε συγκινητικά πολλοί – να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις ευχές σας. Θα τα πούμε.
Καλή εβδομάδα.
       Π.

 

Γύρισα…

Όπως σας  είπα στο προηγούμενο post, για ένα τετραήμερο ήμουν στο Μπρόκγουντ  Παρκ στην Αγγλία, όπου βρίσκεται το Σχολείο του Κρισναμούρτι και το Κέντρο Κρισναμούρτι όπου στεγάζεται το Krishnamurti Foundation Trust. Όπως σας είχα πει, εκεί έγινε η καθιερωμένη συνάντηση των επιτροπών από όλο τον κόσμο – που γίνεται κάθε δύο χρόνια –  και ασχολούνται με τις διδασκαλίες του Κρισναμούρτι. Το κτίριο της φωτογραφίας στο προηγούμενο post είναι το Σχολείο. Αυτό εδώ,σήμερα, είναι το Κέντρο Κρισναμούρτι, όπου μέναμε και γίνονταν οι καθημερινές συναντήσεις μας. Και λέω να κλείσω το post, με ένα κείμενο από το τελευταίο βιβλίο του Κρισναμούρτι που κυκλοφόρησε το, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ», ένα κείμενο που έχει μια έμμεση σχέση με αυτές τις συναντήσεις.
Καλό βράδυ.
       Π.

Ο αντιπνευματικός κλειστός κύκλος
Η  Σ. Ι. κατάφερε κάποια στιγμή να μου εξηγήσει ότι ένοιωσε κάποια έλλειψη φιλικότητας, κάποια επιφυλακτικότητα, μια έλλειψη ανταπόκρισης από μέρους μου.
Αυτό ειπώθηκε με έμμεσο τρόπο και χρειάστηκε να γίνει πάρα πολύ προκαταρκτική δουλειά, για να βγουν στην επιφάνεια τα κρυμμένα παράπονά της. Με αργό και υπομονετικό «σκάψιμο» για κάμποσες ώρες, βγήκαν στην επιφάνεια αυτές οι θιγμένες δηλώσεις της για μένα: ότι πρέπει να είμαστε αφοσιωμένοι στην «εργασία» όταν εργάζονται μαζί κι άλλοι άνθρωποι· ότι πρέπει να υπάρχει ενθάρρυνση και αβίαστη ροή φιλίας ανάμεσα σ’ αυτούς που κάνουν αυτή την «εργασία» και ότι πρέπει να μην έχω ένα κλειστό κύκλο ανθρώπων γύρω μου, ούτε να ενθαρρύνω αυτόν τον κύκλο να έχει εξουσία και λοιπά.
Της εξήγησα ότι δεν υπήρχε κανένας κλειστός κύκλος και ότι αυτή ακριβώς η ιδέα ήταν αήθης και εντελώς αντιπνευματική και ότι εκείνοι που σκέφτηκαν ότι υπήρχε ένας κλειστός κύκλος, το μόνο που ήθελαν ήταν να μπουν σ’ αυτόν, καθώς ένοιωθαν ότι οι ίδιοι ήταν αποκλεισμένοι. Σ’ εκείνους ήταν που υπήρχε αυτό το κτητικό πνεύμα, αποκλεισμού.
Εκείνη το αρνήθηκε αυτό επισημαίνοντας ότι, «δεν υπάρχει καπνός, χωρίς φωτιά» και ότι δεν έχω επίγνωση του αποκλεισμού που κάνω.
Επεσήμανα ότι στις διάφορες χώρες που έχω πάει, έμενα μαζί με άλλους ανθρώπους· αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι έγιναν ένας «κλειστός κύκλος» για εκείνους που είχαν μείνει απ’ έξω επειδή ήθελαν να «ανήκουν» κάπου. Της εξήγησα ότι αυτό το πνεύμα του «κλειστού κύκλου» είναι εντελώς επιζήμιο για την κατανόηση και δεν είχα άγνοια του θέματος· ήταν ένας από τους λόγους που δεν ανήκα ποτέ σε καμιά οργανωμένη θρησκευτική ομάδα και είχα αφήσει ένα τέτοιο οργανισμό. (Τη Θεοσοφική Εταιρία).
Εκείνη επέμενε ξανά ότι δεν είχα επίγνωση αυτού του πνεύματος εκλεκτισμού και διαχωρισμού που υπήρχε μέσα μου και έτσι ενθάρρυνα τον κύκλο μου, την ομάδα μου. Την ευχαρίστησα που μου το επεσήμανε αυτό, το οποίο το είχα σκεφτεί και το είχα ερευνήσει για πολλά χρόνια, αλλά πρέπει κανείς να είναι πάντα προσεκτικός ώστε η αγάπη να μην είναι εκλεκτική.
Λίγα λεπτά αργότερα ξαναπέρασε στην επίθεση με θέμα τη συμπεριφορά μου. Δεν έπρεπε, με ρώτησε, να αναγνωρίζω τη δουλειά συνεργατών που είχαν δουλέψει στο ίδιο επίπεδο με μένα; Επειδή αυτή η αναγνώριση θα δυνάμωνε τη διάδοση του έργου;
Ένοιωσα ότι αυτό ήταν η ουσία του ζητήματος. Της είπα, λοιπόν, ότι η ύψιστη πραγματικότητα ανήκει σε όλους, όπως η γη και ο ουρανός, και κανείς –ευτυχώς- δεν μπορεί να την μονοπωλήσει· και το πνεύμα ακριβώς της ιδιοκτησίας της, της κατοχής της, δείχνει την έλλειψή της κι ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει, να ελευθερώσει έναν άλλον, από τη θλίψη· ότι ο καθένας μόνος του πρέπει να ανακαλύψει αυτή την ύψιστη σοφία· ότι δεν μπορεί κανείς να προσκαλέσει ή να εμποδίσει κάποιον να την μοιραστεί· δεν υπάρχει γκουρού ή δάσκαλος που μπορεί να αποκαλύψει την ομορφιά της και την απεραντοσύνη της. Το να ζητάς αναγνώριση στην κατανόηση κάποιου είναι το δέχεσαι την αυθεντία σε ζητήματα όπου το πνεύμα της αυθεντίας και η ενθάρρυνσή της, είναι η έσχατη άρνηση του πραγματικού. Εκείνος που αναζητάει την αλήθεια πρέπει να αντιλαμβάνεται εκείνον που κάνει την αυθεντία και να τον αποφεύγει. Για να συνειδητοποιήσεις το υπέρτατο, το όλο, πρέπει να υπάρχει ταπεινοφροσύνη, και η ταπεινοφροσύνη δεν συμβαδίζει με την επιθυμία για αναγνώριση. Στη συνειδητοποίηση εκείνου που είναι πραγματικό, δεν υπάρχει ούτε μικρό ούτε μεγάλο, επειδή για εκείνο, το μικρό και το μεγάλο είναι ένα.

 

Φεύγω για λίγο…

Αύριο φεύγω για Αγγλία. Πάω στο Μπρόκγουντ Παρκ, που το βλέπετε στη φωτογραφία και όπου βρίσκεται το Krishnamurti Foundation Trust. Εκεί θα γίνει η συνάντηση, που γίνεται κάθε δύο χρόνια. μελλών από επιτροπές που ασχολούνται με τη δουλειά τού Κρισναμούρτι, σε όλο τον κόσμο. Αποφάσισα να μην πάρω μαζί μου το κομπιούτερ μου για μία… αποτοξίνωση. Γυρνάω Δευτέρα και θα τα πούμε από Τρίτη.
Καλό βράδυ.
Φιλιά
 Π.

 

 

«Η αγάπη είναι επικίνδυνη»

Ο τίτλος του post, είναι από μια φράση του Κρισναμούρτι  που είπε στη δεύτερη ομιλία του στο Μπαγκαλόρε, στην Ινδία, το 1948 και με είχε βάλει σε σκέψεις όταν την πρατάκουσα. Μια φίλη προσπαθούσε να θυμηθεί κάποιες από αυτές τις προσωπικές μου σκέψεις που είχα γράψει με ανάλογο τίτλο, τον Νοέμβριο του 2007. Κι επειδή από τότε, έχουν περάσει δέκα χρόνια, έχουν μπει πολλοί καινούργιοι φίλοι  στο blog – και μια και μου άρεσε και το κείμενο – είπα να το ξανανεβάσω κάνοντας κάποιες μικρές αλλαγές. Διαβάστε το, αν σας κάνει κέφι.

Κατ΄αρχήν να πω ότι όσα θα ακολουθήσουν είναι προσωπικές μου σκέψεις και μπορεί και να μην είναι σωστές, άσχετο αν εκφράζομαι απόλυτα. Πρώτα-πρώτα, λοιπόν, να πω ότι δεν υπάρχει «αληθινή» και «ψεύτικη» αγάπη, όπως έχω ακούσει να λένε. Ή υπάρχει αγάπη ή δεν υπάρχει. Μετά να σημειώσω ότι η πειθαρχία και η υπακοή σημαίνουν υποταγή. Η υποταγή σημαίνει φόβο κι όταν υπάρχει φόβος δεν υπάρχει αγάπη. Τα παιδιά που φοβούνται τους γονείς τους, δεν τους αγαπούν. Μην κοροϊδευόμαστε. Το παιδί που το έχει σαπίσει στο ξύλο ο γονιός του δεν αγαπά τον γονιό του. Αυτό που νομίζει για αγάπη είναι απλώς η ενοχή που νοιώθει επειδή δεν αγαπά το γονιό του κι η κοινωνία και η θρησκεία λένε ότι πρέπει να «αγαπάς τους γονείς σου».
Επίσης να πω ότι , συγνώμη, αλλά… ο έρωτας δεν είναι αγάπη. Ο έρωτας είναι «μαστούρα», ενώ η αγάπη είναι διαύγεια. Ο έρωτας – όπως πολύ καλά ξέρετε – πεθαίνει, η αγάπη όμως ποτέ.
Η καρδιά δεν ξέρει από δέσμευση, γιατί η δέσμευση είναι ανάγκη του μυαλού. Το μυαλό είναι που ζητάει ψυχολογική ασφάλεια σε γάμους και τέτοια. Η καρδιά δεν τα χρειάζεται αυτά. Ακόμα, ο έρωτας είναι ιδιοτελής, η αγάπη όχι.
Όταν είσαι ερωτευμένος μοιάζει σαν να υπάρχει ανιδιοτέλεια, αφού νοιώθεις ένα ολοκληρωτικό δόσιμο του εαυτού σου στον άλλον, δηλαδή κάτι σαν να σβήνει το «εγώ» που είναι η πηγή της ιδιοτέλειας. Ναι, αλλά ταυτόχρονα, συνεχίζει να υπάρχει και το «εγώ», γιατί αυτό είναι που αναζητάει ευχαρίστηση από την ερωτική σχέση, ευχαρίστηση για τις αισθήσεις και το μυαλό. Αυτό σημαίνει ότι η ανιδιοτέλεια, που συνεπάγεται το δόσιμο ακόμα και της ζωής σου για το αγαπημένο σου πρόσωπο, λειτουργεί ταυτόχρονα με κάτι αντιφατικό, δηλαδή ότι αυτό γίνεται επειδή προσφέρει ευχαρίστηση στο εγώ σου. Το «εγώ», ο εαυτός, είναι που γεννάει στην ερωτική σχέση το αίσθημα του ανικανοποίητου. Κι αυτό με τη σειρά του γεννά την αβεβαιότητα, που θρέφει: την κτητικότητα, τη ζήλεια, το φόβο. Σ’ αυτή τηv κτητικότητα, σ’ αυτή τηv εξάρτηση υπάρχει μια ψεύτικη αίσθηση εvότητας πoυ συvτηρεί και θρέφει τηv πρoσωριvή αίσθηση ότι «όλα πάvε καλά»· αλλά αυτό δεv είvαι αγάπη, γιατί μέσα της υπάρχει  καχυποψία που φέρνει φόβο.
Ξέρετε, ν’ αγαπάς σημαίνει να είσαι ελεύθερος – και οι δύο σε μια σχέση να είναι ελεύθεροι. Και όπου υπάρχει πιθανότητα να υποφέρεις, όπου υπάρχει πιθανότητα πόνου στην αγάπη, τότε αυτό δεν είναι αγάπη, είναι απλώς μια λεπτή μορφή ιδιοκτησίας, κτητικότητας. Γι’ αυτό καθετί που κάνεις χωριστά, ανεξάρτητα από τον άλλον, είναι επόμενο να δημιουργεί ταραχή, ζήλια, πόνο και δυστυχία. Κι έτσι ο καθένας σ’ αυτή τη σχέση – και συνήθως η γυναίκα – πρέπει να καταπιέσει αυτά που πραγματικά νιώθει προκειμένου να συμμορφωθεί με αυτά που ζητάει το άλλο πρόσωπο. Πόσες γυναίκες δεν εγκατέλειψαν το επάγγελμά τους ή φιλίες τους επειδή τους το ζήτησε – από δήθεν αγάπη – ο άντρας τους; Με άλλα λόγια, η συνεχής απώθηση παρορμήσεων που φέρνει αυτή η δήθεν αγάπη, καταστρέφει τελικά τη ζωή και των δύο. Σ’ αυτού του είδους την «αγάπη», δεν υπάρχει ελευθερία· είναι απλώς μία λεπτή μορφή σκλαβιάς –  ηθελημένης ίσως επειδή γεννάει ασφάλεια – αλλά πάντως σκλαβιάς. Για πόσες γυναίκες , άραγε, δεν είναι σίγουρα η αιτία καρκίνου του μαστού αυτή η μη συνειδητοποιημένη σκλαβιά, η υποταγή, η υπακοή, που προσφέρει πρακτική ασφάλεια και μόνο. Γιατί ψυχολογική ασφάλεια δεν υπάρχει, αφού η κάθε στιγμή στη ζωή μπορεί να είναι και η τελευταία. Και ο άνθρωπος που πάνω του έχεις επενδύσει συναισθηματικά μπορεί αύριο να πάψει να υπάρχει. Αλλά όταν νοιώθεις αγάπη, δεν την επενδύεις, την προσφέρεις.  Αν αγαπούσαμε πραγματικά, ξέρετε τι διαφορετικός που θα ήταν αυτός ο κόσμος; Πόσο διαφορετικοί θα είμαστε εμείς οι ίδιοι; Θα είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι άνθρωποι. Οπότε δεν θα επενδύαμε την ευτυχία μας σε αντικείμενα, στην οικογένεια, σε άλλους ανθρώπους, σε ιδανικά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι κι επομένως τα αντικείμενα, οι άνθρωποι και τα ιδανικά δεν θα δυνάστευαν τις ζωές μας και θα υπήρχε αληθινή επικοινωνία ανάμεσά μας Αλλά, βλέπετε, δεν μας απασχολεί η αγάπη, δεν ενδιαφερόμαστε να επικοινωνούμε με τους άλλους. Θέλουμε να έχουμε ασφάλεια περιφραγμένοι είτε μέσα στην οικογένεια και στην ιδιοκτησία είτε στις ιδέες· και όταν ο νους αναζητάει ασφάλεια δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει  την αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που υπάρχει, επειδή όταν αγαπάμε κάποιον είμαστε ευάλωτοι, είμαστε ανοιχτοί. Αλλά δεν θέλουμε να είμαστε ανοιχτοί, δεν θέλουμε να είμαστε ευάλωτοι. Θέλουμε – πιο πολύ από καθετί άλλο – να είμαστε περιφραγμένοι, θέλουμε να έχουμε την ησυχία μας. Η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο και αβέβαιο στοιχείο στη ζωή· και επειδή δεν θέλουμε να ζούμε στην αβεβαιότητα, ζούμε με το μυαλό.  Το αίσθημα είναι πολύ επικίνδυνο, το να νοιώθεις είναι πολύ επικίνδυνο, δεν είναι; Το να νοιώθεις πολύ έντονα μπορεί να σε οδηγήσει σε ό,τι ονομάζεις χάος, σε μπέρδεμα, σε αταξία· οπότε το ελέγχεις εκλογικεύοντάς το και με την εκλογίκευσή του παύεις να είσαι μεγαλόψυχος. Τα δυνατά αισθήματα – όχι τα ρομαντικά, τα μελό συναισθήματα – είναι επικίνδυνα, η αγάπη είναι πολύ επικίνδυνη· οπότε αρχίζεις να σκέφτεσαι γύρω από την αγάπη κι όχι να τη νοιώθεις, πράγμα που ελαχιστοποιεί την αγάπη και σιγά σιγά την καταστρέφεις για να μην σου χαλάει την ησυχία. Και σου χαλάει την ησυχία επειδή η αγάπη φλέγεται, δεν ησυχάζει ποτέ, υπάρχει από στιγμή σε στιγμή, είναι δημιουργική, νέα, φρέσκια, χαρούμενη, κι επομένως είναι πολύ επικίνδυνη για την κοινωνία, για τις σχέσεις μας. Οπότε η σκέψη μετριάζει την αγάπη, την ελέγχει, την τιθασεύει, την καθοδηγεί, την νομιμοποιεί, εξουδετερώνει τους κινδύνους της.
Όταν αγαπάς κάποιον, αγαπάς όλη την ανθρωπότητα όχι απλώς ένα πρόσωπο, αγαπάς τον άνθρωπο. Και είναι επικίνδυνο να αγαπάς τον άνθρωπο σήμερα, δεν είναι;

Αυτά…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

 

Ο Καραμελομάγος

Μια φίλη του μπλογκ – «παραμυθομεγαλωμένη» όπως η ίδια μου είπε- που πια έχει δικά της μεγάλα παιδιά, μου έγραψε πολύ συγκινητικά  λόγια για την παλιά εποχή του «Παραμυθά» και μου ζήτησε αν μπορώ να ανεβάσω ένα από τα παλιά επεισόδια. Έψαξα διάφορα που υπάρχουν στο ίντερνετ κι έπεσα πάνω σε ένα που μου άρεσε όταν το γυρίζαμε, τον «Καραμελομάγο».  Έχει διάφορα ωραία τραγούδια, τραγουδισμένα από τον ίδιο τον Σταμάτη τον Σπανουδάκη που έγραφε τη μουσική. Και μου έκανε έκπληξη ότι ενώ το επεισόδιο λέγεται «Ο Καραμελομάγος» μέσα τον λέμε, «Γλυκομάγο»! Ποιος ξέρει τι μπέρδεμα είχε γίνει τότε… Αν σας κάνει κέφι, δείτε το.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Αντίο Άνοιξη

Ψάχνοντας να βρω κάτι στο ίντερνετ για την Κρήτη,  όπου απ’ ό,τι φαίνεται θα ξαναπάω τον Ιούλιο, έπεσα πάνω σε κάτι απίστευτα λουλούδια  της Νότιας Κρήτης, από ένα Μοναστήρι της Παναγίας της Καλυβιανής και σκέφτηκα να βάλω σήμερα εδώ κάποια από αυτά, σαν αποχαιρετισμό  στην Άνοιξη, που έφυγε προχθές.
Σας φιλώ. Καλό καλοκαίρι.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                 Π.

 

 

Ένα λουλούδι

Άφησα μια μέρα παραπάνω το post για την ημέρα του πατέρα γιατί είχε πάρα πολλές επισκέψεις και από ό,τι κατάλαβα δεν είχαν δει την ταινία όσοι νόμιζα. Για σήμερα σας έχω αυτή τη φωτογραφία του εξαιρετικού λουλουδιού -δεν ξέρω το όνομά του- που βλέπω κάθε πρωί που ανοίγω το παράθυρό μου. Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας την ομορφιά του. Και γράφοντας τώρα τη λέξη, «μοιραστώ», μου ήρθε στο νου ένα μικρό κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που άρχισα να μεταφράζω αυτή την εβδομάδα, και έχει τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση«.  Διαβάστε το.
Σας φιλώ
 Π.

«Είναι δυνατόν για το ανθρώπινο μυαλό, δηλαδή για μας, να φέρει μια ψυχολογική επανάσταση μέσα μας; Αυτό είναι εκείνο που πρόκειται να ερευνήσουμε· αυτό είναι εκείνο που πρόκειται να μοιραστούμε. Το να μοιράζεσαι υποδηλώνει ότι δεν υπάρχει ούτε δάσκαλος ούτε μαθητής. Ένας γκουρού, μάλλον δεν μπορεί να μοιραστεί· μπορεί μόνο να σε καθοδηγήσει και να σου δείχνει τι να κάνεις. Εκείνο για το οποίο ενδιαφερόμαστε είναι η έρευνα και η κατανόηση αυτού του τεράστιου και περίπλοκου προβλήματος του να φέρεις μια κοινωνική αλλαγή· επειδή η κοινωνία είναι τρομερά χαλασμένη. Υπάρχει απέραντη αδικία, πόλεμοι, κάθε είδους βαρβαρότητα και βία. Και τα ανθρώπινα πλάσματα που ζούνε μέσα σε κάποιο πολιτισμό, σε κάποια κοινωνία, είναι μέρος όλου αυτού. Έτσι, για να υπάρξει μια ριζική αλλαγή, πρέπει να υπάρξει μια επανάσταση στην ψυχή τους, μέσα τους».

 

 

«Τι είναι αυτό; «


Πριν δέκα χρόνια είχα ανεβάσει εδώ στο blog μια ιστορία που είχα γράψει με τίτλο «Τι είναι αυτό;» που λίγο καιρό μετά την πήρε ο γιος μου κι έκανε μία εξαιρετική ταινία μικρού μήκους. Ψάχνοντας να βάλω κάτι για τη σημερινή ημέρα του πατέρα, ανακάλυψα ότι αυτή την ταινία δεν την έχω ανεβάσει γιατί απαγορευόταν τότε επειδή παιζόταν στους κινηματογράφους. Ε, τώρα πια, ήρθε η ώρα να την ανεβάσω, αν και πολύ πιθανό να την έχετε δει. Είναι όμως πολύ ωραία, από παίξιμο, από γύρισμα απ’ όλα. οπότε καθώς κρατάει μόνο 5.30  λεπτά, ξαναδείτε την.

Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες, αλλά και στους παππούδες.
Σας φιλώ.
 Π