Για την εκπαίδευση

K with children
Λέω σήμερα να ανεβάσω ένα μέρος από μία απάντηση που έδωσε ο Κρισναμούρτι σε μια ερώτηση για την εκπαίδευση. Είναι από το βιβλίο που μεταφράζω τώρα, το «Η Ευλογία είναι εκεί που είσαι – Τελευταίες ομιλίες στη Βομβάη το 1985.
Καλό βράδυ.
Π.
«ΕΡΩΤΗΣΗ: Παρόλη την αγάπη, την φροντίδα και την έγνοια που νοιώθω για την κόρη μου, δεν ξέρω τι είναι αυτό που μου ξεφεύγει στο μεγάλωμα της. Μπορείτε να ρίξετε λίγο φως στο ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος εκπαίδευσης του παιδιού;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Είσαστε όλοι γονείς; Πιθανόν δεν είστε. Αλλά ίσως να θέλετε να γίνετε. Πρέπει να να ερευνήσουμε μαζί σε βάθος τι εννοούμε εκπαίδευση ενός παιδιού. Τι εννοούμε λέγοντας, «εκπαίδευση». Και ποια είναι η φύση μιας μητέρας και ενός πατέρα που έχουν φέρει στον κόσμο ένα παιδί; Αυτό είναι στην πραγματικότητα το ερώτημα. Μπορεί να αγαπάς το παιδί ή μπορεί να μην το αγαπάς. Καθώς το παιδί μεγαλώνει μπορεί να θέλεις να γίνει μηχανικός ή επιστήμονας, γιατρός ή να ακολουθήσει κάποια καριέρα σαν τη δική σου — και γενικά αυτή είναι η φιλοδοξία των γονιών. Σωστά; Το βλέπουμε αυτό; Οι γονείς, γενικά, θέλουν τα παιδιά τους να ακολουθούν το δικό τους  ιδιαίτερο μοντέλο ζωής ή αν καθιερώσουν τα παιδιά κάποιο δικό τους μοντέλο, να ταιριάζει με εκείνο τον γονιών τους και λοιπά, και λοιπά… Πρέπει, λοιπόν να κουβεντιάσουμε μαζί το ερώτημα: τι είναι εκπαίδευση; Γιατί η εκπαίδευση έχει γίνει κάτι τόσο εξαιρετικά δύσκολη; Γιατί καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, αν είναι αρκετά τυχερά πάνε σε κάποιο Κολλέγιο και μετά Πανεπιστήμιο και παίρνουν ένα πτυχίο· ύστερα ψάχνουν για δουλειά, παντρεύονται, αποκτούν παιδιά και όλο το τσίρκο αρχίζει. Σωστά; Όλο το πρόβλημα αρχίζει. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι, τι εννοούμε λέγοντας εκπαίδευση. Εννοούμε μία ολιστική εκπαίδευση ή απλώς μια εκπαίδευση με στόχο την καριέρα; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Δεν υπάρχει πρόβλημα για τα μεγάλωμα ενός παιδιού αν κανείς νοιώθει στοργή, τρυφερότητα, φροντίδα γι’ αυτό. Αλλά πάντα θέλουμε να μεταχειριζόμαστε το παιδί σαν ένα είδος κούκλας. Καταλαβαίνετε τι λέω; Δεν ξέρετε τι είναι μια κούκλα; Δεν χρησιμοποιούμε τα παιδιά μας για να ικανοποιούμε τον εαυτό μας; Ρωτάω, λοιπόν: εκπαιδεύουμε τα παιδιά για να αντιμετωπίσουν στο σύνολό τους τα προβλήματα της ζωής ή τα εκπαιδεύουμε για να έχουν μια καλή μνήμη  και να θυμούνται ένα σωρό γνώσεις που συσσώρευσαν στη διάρκεια των δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι  χρόνων εκπαίδευσης και μετά να ασκούν αυτές τις μνήμες για να αναζητούσουν κάποια εξειδίκευση και μια δουλειά; Και ρωτάμε: η εκπαίδευση είναι μονόπλευρη ή ολιστική; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου, έτσι; Η μονόπλευρη, η περιορισμένη εκπαίδευση είναι αυτή που υπάρχει τώρα: απομνημόνευση, απομνημόνευση, απομνημόνευση, αλλά όχι μάθηση. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο μαθαίνω και στο απομνημονεύω….»

 

 

 

Τα ρήματα

Και μια και πλησιάζουμε προς το τέλος της Σχολικής χρονιάς, ας ανεβάσω άλλο ένα επεισόδιο από τη σειρά, «Το Λούνα Παρκ της Γλώσσας»  για τα παιδιά του Δημοτικού, αλλά και όλους όσους τους διασκεδάζει να θυμηθούνε τα σχολικά τους χρόνια.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«Από ξένο τόπο…»

B.IMG_3584

Αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία, είναι ένα μαγνητόφωνο ΑΚΑΙ – μπομπινόφωνο όπως το λέγανε κάποιοι -πολύ υψηλής τεχνολογίας για την εποχή του – δηλαδή το 1969 που το είχα αγοράσει.  Τότε, ένα μαγνητόφωνο ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να έχει κανείς, για να αντιγράφει μουσική. Αυτό το μαφνητόφωνο ειδικά, ήταν το μόνο που είχε και αυτό που λεγόταν  SOUND ON  SOUND. Δηλαδή, ηχογραφούσες κάτι με το μικρόφωνο στο ένα κανάλι και μετά μπορούσες να ακούς αυτό που είχες γράψει και να ηχογραφείς κάτι πάνω σ” αυτό στο άλλο κανάλι. Αυτό μπορούσες να το επαναλάβεις χωρίς  να χαθεί η ποιότητα, άλλες τέσσερις φορές. Γι” αυτό, και ο Διονύσης ο Σαββόπουλος που τότε κάναμε παρέα, έκανε προσχέδια τριών ή τεσσάρων δίσκων του.  Εδώ και λίγες μέρες το πήρε ο Κωνσταντίνος στο γραφείο του, που έχει ένα μικρό στούντιο ηχογραφήσεων, κι άρχισε να αντιγράφει σε σκληρό δίσκο  τις μαγνητοταινίες μου.  Η πρώτη που έκανε, είναι μία όπου έχω ηχογραφήσει τη θεία μου την Ελένη -αδελφή της μάνας μου- να τραγουδάει ένα Κωνσταντινοπολίτικο νανούρισμα που μου έλεγε όταν ήμουν μικρός για να κοιμηθώ, κι ένα άλλο τραγούδι, στα τούρκικα, που αργότερα το άκουσα και στα ελληνικά. Όπως σας έχω πει κι άλλοτε, η καταγωγή της μητέρας μου είναι από την Κωνσταντινούπολη, απ” όπου ήρθε με τις τρεις αδελφές όταν ήταν ακόμα  μικρή. Στα βίντεο που ετοίμασα, χρησιμοποίησα για εικόνα αυτό μαγνητόφωνο, μια και το ένα είναι  42 δευτερόλεπτα  και το άλλο 56 δευτερόλεπτα.  Και πρώτα το νανούρισμα.

Και τώρα το τραγούδι που στα ελληνικά ο τίτλος του είναι, «Από ξένο τόπο».

Και θέλω να κλείσω το post,  με αυτό το τραγούδι στα ελληνικά, τραγουδισμένο από την Νεφέλη Κουρή, στην εκπομπή, «Στην υγειά μας βρε παιδιά».
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Τέσσερις εικόνες και ήχοι από το παρελθόν

Σήμερα έπεσα πάνω σε ένα post που το είχα σχεδιάσει πριν καιρό και το είχα ξεχάσει. Είναι ένα post με εικόνες και ήχους από άλλες εποχές που μου θύμισαν τα νιάτα μου, αλλά και τα παιδικά μου χρόνια.

Και πρώτα-πρώτα,  ένα πράσινο «κλασσικό» για την εποχή του τηλέφωνο, με καντράν. Δείτε το, κι ακούστε τον ήχο της επιλογής αριθμού.YouTube Preview Image

Και τώρα κάτι που το είχα αποκτήσει το 1983  (πω, πω… τριάντα δύο χρόνια πριν!!)  μαζί με το πρώτο μου κομπιούτερ, έναν AMSTRAD που έκανε μόνο επεξεργασία κειμένου.  Αυτό το κομπιούτερ είχε έναν εκτυπωτή dot matrix, σαν αυτόν που βλέπετε. Θαυμάστε τον να δουλεύει.
YouTube Preview Image

Και κάτι εφιαλτικό από την παιδική μου ηλικία: Ένα γερμανικό ρολόι-ξυπνητήρι. Δεν είναι μόνο ο ήχος του ξυπνητηριού που σου έφερνε ταραχή, αλλά και ο ήχος του ρολογιού όλη νύχτα, που σου τάραζε τον ύπνο! Σου ερχόταν να το πετάξεις κάτω. Η απόδειξη  στο βίντεο.
YouTube Preview Image

Και θα τελειώσουμε, με κάτι από την παιδική ηλικία των παιδιών μου. Μία μηχανή προβολής 9,5 χιλ. με ήχο. Τότε, δεν υπήρχαν DVD,  κι όταν θέλαμε  να κάνουμε κάποια προβολή σε παιδικό πάρτι γενεθλίων, νοικιάζαμε μια τέτοια μηχανή προβολής.  Φοβερό μηχάνημα για εκείνη την εποχή!
YouTube Preview Image

Και να σας ευχηθώ ένα καλό Σαββατοκύριακο.
Πολλά φιλιά
Π.

 

 

Τα επίθετα

Ε, σήμερα λέω, να θυμηθώ τα πρωτάκια και γενικώς τα παιδιά του Δημοτικού και  να ανεβάσω άλλο ένα επεισόδιο από τη σειρά, «ΤΟ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ  ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ». Προσωπικά το βρίσκω πολύ συμπαθητικό και γλυκό και θεωρώ ότι κάνει και για… συνταξιούχους με εγγονάκια, όπως εγώ. Χα, χα, χα…
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

Μία ημέρα γενεθλίων

K's birthday 2015
Αυτές οι δύο εικόνες που βλέπετε, είναι τα εξώφυλλα δύο πολύ μικρών βιβλίων. Το πρώτο – που είναι δίγλωσσο, στα Ελληνικά και στα Αγγλικά-  είναι ένα βιβλιαράκι που χαρίζεται στους επισκέπτες της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι, με πληροφορίες γι” αυτόν και κάποια μικρά αποσπάσματα από βιβλία του. Το βιβλιαράκι αυτό, φτιάχτηκε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, αποκλειστικά για τη Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι, όταν ιδρύθηκε το 1986. Επειδή ήταν δίγλωσσο, στάλθηκαν κάποια αντίτυπα  και στο Ίδρυμα Κρισναμούρτι στην Αγγλία. Εκείνη την εποχή τους είχε παραδώσει η Μαίρη Λάτιενς, βιογράφος του Κρισναμούρτι, ένα ανάλογου όγκου μικρό βιογραφικό κείμενο για τα 14 πρώτα χρόνια του Κρισναμούρτι που δεν αναφέρονταν με τόσες λεπτομέρειες  στις επίσημες εκτενείς βιογραφίες του. Κι επειδή τους άρεσε πολύ το μικρό βιβλίο της Βιβλιοθήκης, μου ζήτησαν να προτείνω στον Καστανιώτη να βγάλει εκείνος, εδώ, το βιβλίο της Μαίρης Λάτιενς. Πράγμα που εκείνος το δέχτηκε και μάλιστα τους το έκανε δώρο.
ζΟ λόγος που αναφέρομαι σε όλα αυτά σήμερα, είναι ότι καθώς σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να ανεβάσω για τα γενέθλια του Κρισναμούρτι σήμερα -γεννήθηκε πριν 120 χρόνια- θυμήθηκα αυτά τα δύο βιβλιαράκια, κι αποφάσισα να πω για αυτά, για να τιμήσω τη μέρα. Το σχέδιο που υπάρχει στο βιβλιαράκι της Βιβλιοθήκης είναι σχεδιασμένο από φίλο εδώ, και είναι από φωτογραφία του Κρισναμούρτι  στα 88 του, ενώ η φωτογραφία στο μικρό βιογραφικό βιβλίο είναι του Κρισναμούρτι γύρω στα έξι του.
Ο Κρισναμούρτι γεννήθηκε στο Μαντάναπαλλη, ένα χωριό της Νότιας Ινδίας, στις 12 Μαΐου 1895, σύμφωνα με το Δυτικό ημερολόγιο, ενώ σύμφωνα με το Ινδικό, γεννήθηκε στις 11 Μαΐου. Αν κανείς θέλει να μάθει περισσότερα για τη ζωή του Κρισναμούρτι, πέρα από καμιά τριανταριά βιβλία που έχουν γραφτεί για τη ζωή του στα Αγγλικά, υπάρχει μεταφρασμένη στα ελληνικά η επίσημη βιογραφία του, από τη Μαίρη Λάτιενς «Η Ζωή και ο Θάνατος του Κρισναμούρτι», που έχουν βγάλει οι Εκδόσεις Καστανιώτη.
Και θα κλείσω αυτό το post με ένα μικρό απόσπασμα του ίδιου του Κρισναμούρτι , από αυτό το μικρό βιβλίο,  όπου μιλάει για την παιδική του ηλικία. Ας δούμε τώρα το απόσπασμα που σας είπα.
Καλό βράδυ.
Π.

«… Οι πιο ευτυχισμένες αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία, επικεντρώνονται γύρω από την αγαπημένη μου μητέρα, που μας έδωσε (και στα 8 παιδιά) την τρυφερή φροντίδα για την οποία οι Ινδές μητέρες είναι γνωστές. Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα το σχολείο , γιατί οι Δάσκαλοι δεν ήταν και πολύ καλοί άνθρωποι  και με έβαζαν να κάνω μαθήματα που ήταν πολύ δύσκολα για μένα. Ευχαριστιόμουνα να παίζω, αρκεί τα παιχνίδια να μην ήταν πολύ έντονα, γιατί είχα πολύ ευαίσθητη υγεία. Ο θάνατος της μητέρας μου το 1905, στέρησε τα αδέλφια μου και εμένα από κάποια που μας αγαπούσε και μας νοιαζόταν πάρα πολύ, ενώ ο πατέρας μου ήταν πάντα πάρα πολύ απασχολημένος  για να μας δίνει την προσοχή του. Δεν υπήρχε πραγματικά κανείς  να μας φροντίζει…»

 

 

 

Διπλή γιορτή

WWII-HISTORY-GERMANY-RUSSIA-FILES
Ο τίτλος του post, αναφέρεται στη σημερινή -9 Μαΐου 2015- γιορτή που κλείνουν εβδομήντα χρόνια από το τέλος του Β” Παγκόσμιου Πόλεμου, και στην αυριανή γιορτή που είναι η γιορτή της μητέρας.
Ήταν στις 9 Μαΐου του 1945 που ο Σοβιετικός Στρατός μπήκε στο Βερολίνο και ύψωσε την σημαία της νίκης, γεγονός που σηματοδότησε την απελευθέρωση ολόκληρης της Ευρώπης από τον ναζισμό. Με την νίκη των Σοβιετικών μπήκε τέλος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που άφησε πίσω του πάνω από πενήντα εκατομμύρια νεκρούς, άμαχους και στρατιώτες, διέλυσε οικονομικά και κοινωνικά τις χώρες της Ευρώπης που συμμετείχαν στον αγώνα κατά του ναζισμού και υπήρξε η αιτία τόσο για αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών, όσο και για ένα νέο μεταναστευτικό κύμα, που δημιουργήθηκε εξαιτίας των συνεπειών του πολέμου. Πριν μερικά χρόνια, είχαμε κάνει με τον Κωνσταντίνο την παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τίτλο, «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Τη φράση αυτή την είπε ο Τσώρτσιλ μετά την νίκη των Ελλήνων στην Ιταλική επίθεση στην Ελλάδα. Έτσι αρχίζει και το ντοκιμαντέρ: με τον Τσώρτσιλ να λέει ότι, μετά την νίκη των Ελλήνων, δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες  πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες. Το ντοκιμαντέρ το είχα ξανανεβάσει το 2009, στην επέτειο της 28 Οκτωβρίου, αλλά ήταν η Αγγλική έκδοση του ντοκιμαντέρ, γιατί δεν είχα την τότε ελληνική. Αν σας κάνει κέφι δείτε το κάνοντας κλικ   Ε Δ Ω

Κι ένα δεύτερο βίντεο τώρα, πιο τρυφερό και γλυκό, για την αυριανή γιορτή της μητέρας. Είναι ένα  βίντεο που το βρήκα στο YOUTUBE και μου άρεσε. Δείτε το.

Καλό Σαββατοκύριακο και χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες.
Πολλά φιλιά
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

Σοφές ατάκες…

arkas

Πριν λίγο μου ήρθε ένα μέιλ από μια φίλη με ένα άρθρο από το ιντερνετικό περιοδικό FANPAGE. που είχε αφιέρωμα στο Αρκά με τις 15 πιο…σοφές ατάκες του. Κι έτσι διάλεξα τις επτά που γέλασα περισσότερο και είπα να τις ανεβάσω εδώ.
Καλό βράδυ.
Π.

1.Η ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις:  επανάσταση, περισυλλογή, τηλεόραση. Ξεκινάς να αλλάξεις τον κόσμο και καταλήγεις να αλλάζεις κανάλια.
2. Η τύχη χτυπάει την πόρτα σου  μόνο μια φορά, αλλά η ατυχία έχει πολύ μεγαλύτερη υπομονή.
3. Η φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας.
4. Προσπαθώ να βγω από το ψυχολογικό αδιέξοδο, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ από πού μπήκα.
5. Διασκέδαση είναι η τέχνη να κουράζεσαι τις ώρες της ανάπαυσης.
6. Η πείρα είναι μια τέχνη που την αποκτάς όταν πια είσαι φαλακρός.
7.Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να κερδίσει τη φυσική ηλιθιότητα.

 

 

Το τέλος της ημέρας

sunset.1
Λέω σήμερα να ανεβάσω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που σας έχω ξαναπεί ότι μεταφράζω τελευταία το,  «Η Ευλογία είναι εκεί όπου είσαι. Τελευταίες ομιλίες στη Βομβάη 1985″. Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«… Τώρα, το ερώτημα είναι: Μπορεί να ζει κανείς στον σύγχρονο κόσμο μαζί με τον θάνατο; Όχι αυτοκτονίες, δεν μιλάμε γι’ αυτό. Αλλά, μπορείτε – καθώς ζείτε – να τελειώσετε κάθε προσκόλληση, πράγμα που είναι θάνατος. Είμαι προσκολλημένος στο σπίτι όπου ζω· το έχω αγοράσει, έχω πληρώσει πάρα πολλά χρήματα γι’ αυτό, και είμαι προσκολλημένος σε όλα τα έπιπλα, στους πίνακες, στην οικογένεια, στις αναμνήσεις. Και έρχεται ο θάνατος και τα σβήνει όλα αυτά. Μπορώ, λοιπόν, να ζω την κάθε μέρα της ζωής μου με τον θάνατο; Να τελειώνεις, δηλαδή, τα πάντα κάθε μέρα, να τελειώνεις όλες τις προσκολλήσεις σου· αυτό σημαίνει να πεθαίνεις κάθε μέρα. Αλλά έχουμε χωρίσει τη ζωή από το θάνατο. Έτσι, είμαστε διαρκώς φοβισμένοι. Αλλά όταν φέρεις τη ζωή και τον θάνατο μαζί, να ζεις και να πεθαίνεις καθημερινά, τότε θα ανακαλύψεις μια κατάσταση του μυαλού όπου όλη η γνώση σαν ψυχολογική μνήμη τελειώνει. Αλλά, βέβαια, χρειάζεσαι τη γνώση για να γράφεις, για να πας σε ένα μέρος, για να μιλάς μια ξένη γλώσσα, να κρατάς λογαριασμούς, για να πας στο σπίτι σου και λοιπά. Χρειάζεσαι γνώσεις, αλλά όχι γνώσεις σαν κάτι που απασχολεί διαρκώς τον νου.

Προχθές, κουβεντιάζαμε με έναν ειδικό στα κομπιούτερς. Το κομπιούτερ μπορεί να προγραμματιστεί και αποθηκεύει αυτόν τον προγραμματισμό στη μνήμη του. Μπορεί επίσης να περάσει όλη αυτή τη μνήμη σε ένα δίσκο και να διατηρηθεί η μνήμη του άδεια, έτσι ώστε να μπορεί να προγραμματιστεί κι άλλο. Παρόμοια, ο εγκέφαλος μπορεί να χρησιμοποιεί τις γνώσεις όταν χρειάζεται, είναι, όμως ελεύθερος από κάθε γνώση; Ο εγκέφαλός μας, καταγράφει όλη την ώρα. Καταγράφετε, ό,τι λέγεται τώρα εδώ και αυτή η καταγραφή γίνεται μνήμη. Αυτή η μνήμη, αυτή η καταγραφή είναι αναγκαία σε κάποια περιοχή· αυτή η περιοχή είναι οι υλικές, οι πρακτικές δραστηριότητες. Τώρα: μπορεί το μυαλό να είναι ελεύθερο έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργεί σε μια εντελώς διαφορετική διάσταση; Αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα, όταν το βράδυ πηγαίνεις στο κρεβάτι, σβήνεις καθετί το ψυχολογικό που έχεις μαζέψει, δηλαδή «πεθαίνεις» στο τέλος της ημέρας.
Τώρα: ακούτε μια δήλωση αυτού του είδους,  όπως: ζω σημαίνει «πεθαίνω»· δεν είναι καθόλου δύο διαφορετικά πράγματα. Ακούτε αυτή τη δήλωση όχι μόνο με την ακοή του αυτιού, αλλά αν ακούτε προσεκτικά, ακούτε επίσης και την αλήθεια της, την πραγματικότητά της, και για μια στιγμή βλέπετε τη διαύγεια που έχει. Αργότερα, στην καθημερινή σου ζωή, ξαναγυρνάς στα ίδια — είσαι προσκολλημένος και όλα τα υπόλοιπα που ξέρετε. Είναι, λοιπόν, δυνατόν για τον καθένα από σας, να «πεθαίνει» στο τέλος της ημέρας για καθετί που δεν είναι πρακτικά αναγκαίο, για κάθε ανάμνηση πληγώματος, για τις πεποιθήσεις σας, για τα πιστεύω σας, για τις ανησυχίες σας, για τη θλίψη σας; Τελειώνετε όλα αυτά κάθε μέρα και τότε θα ανακαλύψετε ότι ζείτε σε ισορροπία με τον θάνατο όλη μέρα — όντας ο θάνατος αυτό το τέλειωμα.
Οπότε, θα πρέπει να εμβαθύνει κανείς στο ζήτημα του «τελειώματος». Δεν τελειώνουμε ποτέ, τίποτα, εντελώς. Και τελειώνουμε κάτι εάν κερδίζουμε μ’ αυτό, εάν υπάρχει κάποια ανταμοιβή. Μπορούμε, όμως,  να τελειώνουμε με τη θέλησή μας με τα ψυχολογικά, χωρίς το κίνητρο ότι έτσι θα υπάρξει κάτι καλύτερο στο μέλλον; Κι όμως, στον σύγχρονο κόσμο, είναι δυνατόν να ζεις μ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι ένας ολιστικός τρόπος ζωής, όπου το να ζεις και να πεθαίνεις συμβαίνει όλη την ώρα….»

 

 

 

«Μεγαλώνω…»

Karystos.A

Η φωτογραφία είναι από την εκδήλωση που έκανε για τον «Παραμυθά» το Βιβλιοπωλείο, NIRO SYSTEMS  στην Κάρυστο, όπου ήμουν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Ελπίζω να μου επιτρέπετε να ανεβάσω απανωτά δεύτερο post για τον «Παραμυθά». Το προηγούμενο που είχε τίτλο, «Σας ευχαριστώ», είχε ως θέμα τα σχόλια που γράφτηκαν τον τελευταίο καιρό στις σελίδες μου στο Face Book και σήμερα έχει θέμα ένα κείμενο που έγραψε και μου έδωσε στην εκδήλωση ένας «Παραμυθομεγαλωμένος»  φίλος, που με συγκίνησε,απ΄όπου και ο τίτλος του post. Ομολογώ ότι καθυστέρησα να το ανεβάσω, γιατί δεν αποφάσιζα να ανεβάσω δεύτερο απανωτό post για τον Παραμυθά. Τέλος  πάντων, το αποφάσισα σήμερα. Ελπίζω να μην έχετε αντίρρηση. Πριν βάλω το κείμενο του φίλου από την Κάρυστο, να πω πως και όλη η εκδήλωση είχε επιτυχία και ήταν πολύ καλά οργανωμένη. Θα σας ανεβάσω άλλη μια φωτογραφία από την εκδήλωση, όπου υπογράφω βιβλία στα παιδιά, κι αμέσως μετά θα σας αντιγράψω το κείμενο που σας είπα.
Karystos.B

Και τώρα το κείμενο με ένα μεγάλο ευχαριστώ στον συγγραφέα του, αλλά και σε όλους σας.
Καλό βράδυ.
Π.

ΜΕΓΑΛΩΝΩ…

Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη της Ελλάδας.
Μεγάλωσα σε μια μικρή, όμορφη, γεμάτη μικρά μυστικά
πόλη της Ελλάδας.
Μεγάλωσα με πολύ αγάπη εάν και οι γονείς μου έλειπαν συχνά από το σπίτι μας, χωρίς να ξέρω -στην αρχή- γιατί.
Μεγάλωσα με μια πολύ γλυκιά, καλοσυνάτη γιαγιά.
Μεγάλωσα χωρίς παππού. Η αλήθεια είναι πως μου έλειπε ένας παππούς.
Μεγάλωσε με εσένα Παραμυθά!
Ταξίδεψα, ονειρεύτηκα, πέταξα και γέλασα μαζί σου.
Μέσα από μια ασπρόμαυρη οθόνη έβλεπα τα πιο ζωντανά και άγνωστα
-μέχρι τότε-  «χρώματα» της ζωής που ήθελα να ζήσω!!
Πόσο ήθελα να πετάξω μαζί σου!!!
Μεγάλωσα και  ο πατέρας μου είχε φύγει πια.
Μεγάλωσα κι έμαθα πως η ασθένεια μας «αγκαλιάζει», αλλά δεν μας
Α Γ Α Π Α
σαν τον Παραμυθά!!!
Μεγάλωσα και η οθόνη έγινε έγχρωμη, αλλά τι παράξενο,
τα χρώματα έγιναν γκρίζα κι οι μελωδίες έπαψαν!
Μεγάλωσα κι έμαθα πως έφυγε και η γιαγιά μου.
Μεγάλωσα και ήρθε ο έρωτας. Μετά έφυγε και αυτός, όπως ξαφνικά ήρθε.
Μεγάλωσα και θέλησα να πετάξω. Ήταν αργά για να γίνω πιλότος  ή έστω, αστροναύτης.
Σκέφτηκα να βρω τρόπους να μελετήσω τον αέρα. Τελικά μεγαλώνοντας  έμαθα να τον αιχμαλωτίζω κι έτσι έγινα Μηχανικός Αιολικής Ενέργειας.
Έτσι με αποκαλούν όλοι οι μεγάλοι.
Μεγάλωσα, αλλά ο αέρας και ο Παραμυθάς  έλειπαν. Μόνο μηχανές, μοντέλα  και πρακτικές.
Μεγάλωσα μακριά από το σπίτι που γεννήθηκα.
Μεγάλωσα μακριά από την Ελλάδα.
Μεγάλωσα μακριά από καθετί που αγαπούσα πολύ.

Και τώρα, σε βρίσκω ξανά Παραμυθά!
Σε συνάντησα!!!
Μεγάλωσα και είμαι εδώ που βρισκόμουνα μικρός.
Σε ευχαριστώ πολύ για όλα Παραμυθά.
Μεγαλώνω…