Μία ανακοίνωση

Την προηγούμενη εβδομάδα εμφανίστηκαν σε σελίδες του FACE BOOK  δύο θέματα σχετικά με τον Κρισναμούρτι και σκέφτηκα σήμερα να τα ανεβάσω εδώ μια και ετοιμαζόμουν να ανεβάσω ένα κείμενό του από το βιβλίο «Ο Κόσμος μέσα μας». Και πρώτα η ανακοίνωση που είναι μία έκκληση  για βοήθεια.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ  ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
Αγαπητοί  φίλοι, ,  θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η οικονομική κρίση δημιούργησε πρόβλημα και στη λειτουργία της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι: Καθώς πλησιάζει δέκατο απλήρωτο νοίκι (επί 200,00 ευρώ τον μήνα) και πλέον η Βιβλιοθήκη κινδυνεύει με κλείσιμο, ζητάμε τη βοήθειά σας για να μη συμβεί αυτό, καταθέτοντας  από 5 ευρώ έως όσα μπορείτε, στον Τραπεζικό λογαριασμό της που είναι:
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.
Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι.
Αρ
. Λογ. 6752-132567-054
ΙΒΑΝ
  GR51 0171 7520 0067 5213 2567 054
Σας ευχαριστούμε πολύ.

Και  τώρα μία σύνδεση  με ένα κανάλι που έφτιαξε στο YOU TUBE το Ίδρυμα Κρισναμούρτι  της Αγγλίας και όπου μπορείτε να πάτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ    Εκεί -όπως θα δείτε- υπάρχουν κατ’ αρχήν  και τα 446 βίντεο που έχουν γυριστεί και μετά κάποια από αυτά, μεταφρασμένα σε διάφορες γλώσσες. Με ελληνικούς υπότιτλους είναι 93, όπως μπορείτε να δείτε, πάνω αριστερά,  στο πρώτο πλάνο του βίντεο που έχω ανεβάσει εδώ. Για ελληνικούς υπότιτλους -αν δεν βγουν μόλις ξεκινήσει το βίντεο- πηγαίνετε κάτω δεξιά όπου υπάρχει μία μικρή μαργαρίτα, κάνετε κλικ επάνω της κι ανοίγει ένα πινακάκι με διάφορες επιλογές από τις οποίες διαλέγετε, SUBTITTLES  κι όταν ανοίξουν όλες οι γλώσσες, διαλέγετε GREEK ή όποια άλλη γλώσσα πιθανόν θέλετε.
Καλό βράδυ
Π.

 

 

 

Καλωσόρισμα της Άνοιξης

Είχα καθίσει για να ανεβάσω το post που είχα σκεφτεί, όταν το μάτι μου έπεσε στις πανέμορφες, κατακόκκινες φρέζες, δίπλα στο παράθυρό μου.Έτσι μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω  ένα post καλωσόρισμα στην Άνοιξη και βγήκα έξω και τράβηξα αυτή την φωογραφία. Και μετά βρήκα και αυτό το video clip που είναι γεμάτο λουλούδια.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

Το βαλς των λουλουδιών

Ας αρχίσουμε την εβδομάδα που μας έρχεται με… τρομερή ομορφιά! Είναι ένα βίντεο με υπέροχη μουσική του Τσαϊκόφσκυ και πανέμορφα λουλούδια που… χορεύουν βαλς. Δείτε το, κρατάει δυόμιση λεπτά. Τα μηνύματα που εμφανίζονται πάνω στην εικόνα, ένα μικρό με όνομα κάτω δεξιά  κι ένα μεγαλύτερο μακρόστενο επάνω, βγαίνουν κάνοντας κλικ στο Χ πάνω δεξιά που βγαίνει αν πάτε τον κέρσορα εκεί.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Το βάρβαρο παιχνίδι της κοινωνίας

Σήμερα έμαθα ότι το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κοσμος Μέσα μας» -που τον τελευταίο καιρό σας ανεβάζω αποσπάσματα απ’ αυτό- θα κυκλοφορήσει τελικά, τέλος Μαΐου. Έτσι μου ήρθε η ιδέα σήμερα το post να είναι ένα κεφάλαιο απ’ αυτό.  Το κεφάλαιο αυτό είναι και το μικρότερο του βιβλίου.
Καλό βράδυ
Π.

Η επισκέπτρια, η κυρία Μ. που ήταν δασκάλα, είπε ότι τα παιδιά –όχι στις ώρες του σχολείου- παίζανε τους στρατιώτες με ξύλινα όπλα, με σπαθιά, τανκς και λοιπά και ρώτησε, πώς μπορεί κανείς να αποτρέψει τα παιδιά απ’ αυτό;
«Όταν όλη η κοινωνία έχει εμπλακεί σ’ αυτό το βάρβαρο παιχνίδι, το να το σταματήσουν μερικά παιδιά -που θα ενθαρρυνθούν να το ξανακάνουν από τους μεγάλους-  έχει πολύ μικρή σημασία, εκτός αν ο δάσκαλος είναι διαρκώς μαζί τους και τα βοηθάει με άλλους τρόπους ψυχαγωγίας, λογικούς και άκακους».
Η δασκάλα είπε ότι πιθανόν να μπορούσε να προσέχει διαρκώς ένα ή δύο παιδιά, αλλά αν τα παιδιά δεν βοηθιόνταν με συνετές οδηγίες και ορθή καθοδήγηση, να αντιληφθούν  τις συμφορές που ακολουθούν με το ξύπνημα της βαρβαρότητάς τους, σύντομα η κοινωνία θα τα απορροφήσει.
Η κοινωνία, σε τελευταία ανάλυση, είναι το άτομο, είναι ένα σύνολο ατόμων και αν το κάθε άτομο δεν βγάλει από μέσα του τις αιτίες που θρέφουν τον πόλεμο και λοιπά, τα εξωτερικά μπαλώματα, που αναμορφώνουν τις ίδιες αιτίες με διαφορετική αξιολόγηση, έχουν πολύ μικρή σημασία. Γι’ αυτό κι εκείνη θα έπρεπε ν’ αρχίσει με τον εαυτό της· θα έπρεπε πρώτα να κατανοήσει τον εαυτό της, γιατί με την αυτογνωσία έρχεται σωστή σκέψη.

 

Κάτι ακόμα από την Κρήτη

Στο youtube ανέβηκε μια συνέντευξη που μου πήρανε από το ΚΡΗΤΗ TV, στην εκπομπή «Καλό μεσημέρι», προχθές, ως αποχαιρετισμό στην Κρήτη απ’ όπου φεύγω σήμερα στις  πέντε το απόγευμα.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

Κρήτη

Η φωτογραφία αυτή, είναι το λιμάνι στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπως το βλέπω από το μπαλκόνι του Ξενοδοχείου όπου μένω. Βρίσκομαι εδώ από την Τετάρτη, καλεσμένος του Δήμου Ηρακλείου, για να δώσω σεμινάρια αφήγησης Παραμυθιών σε εκπαιδευτικούς, σε γονείς και σε όσους  άλλους ενδιαφέρονται να τα παρακολουθήσουν. Γυρίζω Κυριακή βράδυ και θα τα ξαναπούμε τη Δευτέρα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Ημερολόγιο

Λέω σήμερα να ανεβάσω κάτι πολύ προσωπικό, που έχω καιρό να το κάνω. Ένα κομμάτι από το προσωπικό μου ημερολόγιο, που άρχισα να το γράφω ξαφνικά, τον Σεπτέμβριο του 1965, όταν ήμουν 22 χρονών. Το 1963 είχα τελειώσει τη Δραματική Σχολή του Εθνικού και τον Ιανουάριο  του 1964 πήγα φαντάρος για δύο σχεδόν χρόνια. Το ημερολόγιο είναι γραμμένο σε τετράδια και άρχισα να το περνάω στο κομπιούτερ, γιατί ίσως το χρησιμοποιήσω στην αυτοβιογραφία μου αν τελικά την γράψω. Όπως σας έχω πει μου έχουν κάνει εδώ και καιρό πρόταση από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ να την γράψω, με τίτλο, «Μια ζωή σαν παραμύθι», αλλά δεν το πολυκάνω κέφι. Άρχισα, όμως, να αντιγράφω τα ημερολόγια, κι έτσι σκέφτηκα να ανεβάσω την αρχή του εδώ, καθώς υπάρχουν σκέψεις και ερωτήματα που νομίζω ότι ισχύουν και σήμερα. Αν σας κάνει κέφι, διαβάστε το. Στη φωτογραφία είμαι εγώ (αγνώριστος, χα, χα, χα…) εκείνη την εποχή.
Καλή εβδομάδα.
Π.

14.9.65
Θ’ αρχίσω να κρατάω σημειώσεις. Ίσως κάποτε μου χρειαστούν.
Πριν μερικές μέρες σε μία συζήτηση με τον Αλέκο περί κομμουνισμού και φιλοσοφίας, του είπα ότι θα πρέπει να υπάρχει μία απόλυτη αλήθεια, ίδια για όλους, όπως η μέρα και η νύχτα ή ο θάνατος. Δεν μπορεί να είναι άλλη η αλήθεια για τους Χριστιανούς, άλλη για τους Βουδιστές, άλλη για τους κομμουνιστές… Μου απάντησε ότι αυτά είναι μεταφυσικές μαλακίες…  Δεν νομίζω…

20.9.65
O στρατός με διέλυσε. Σπάσανε τα νεύρα μου, σκλήρυνα κι αδιαφορώ για τα πάντα.
Aς αντιγράψω μερικές γραμμές από το βιβλίο. «ΣHMEIΩΣEIΣ TOY MAΛTE ΛAOYPITΣ MΠPIΓKE», του Rainer. Maria Rilke : «… Aς είμαστε πραγματικά ειλικρινείς, δεν έχουμε θέατρο όπως δεν έχουμε και θεό. Γι’ αυτό το σκοπό χρειάζεται κοινοβιότητα. O καθένας έχει τις ιδιαίτερές του ιδέες κι υποψίες κι επιτρέπει στον άλλον να δει τόσο μόνο, όσο του χρειάζεται και του ταιριάζει. Αραιώνουμε διαρκώς τη κατανόησή μας για να επαρκέσει, αντί να φωνάξουμε ζητώντας τον τοίχο μίας κοινής ανάγκης που πίσω του το ακατανόητο έχει καιρό να συγκεντρωθεί και να ενωθεί…»
Αντιγράφω και ένα κομμάτι από σχόλια του καθηγητή ψυχολογίας Π. Kουρέττα πάνω στο γράμμα του Φραντς Kάφκα στον πατέρα του:  «Τα συναισθήματα ενοχής παραλύουν τη δραστηριότητα γενικά κι έχουν δυσμενή αντίκτυπο ειδικότερα στην αντιμετώπιση των τριών προβλημάτων που προβάλλει η ζωή, δηλαδή, των σχέσεων προς τους άλλους ανθρώπους (το κοινωνικό ), των σχέσεων προς το ετερόφυλων (σεξουαλικό ) και την εκλογή του επαγγέλματος…»
 Για τη σχέση με τον εαυτό μας δεν λέει τίποτα!

22.9.65
1. Τελευταία, εκείνα που με αγγίζουν περισσότερο – μόνο ίσως – στα βιβλία, στο θέατρο, στις ταινίες, στη καθημερινή ζωή, είναι κάποια γεγονότα που σου αφήνουν στο τέλος σαν γεύση, ερωτήματα σαν κι αυτά για τους ανθρώπους: « Γιατί οι άνθρωποι να ταπεινώνουν, να εξευτελίζουν άλλους; Δεν μπορεί να’ ναι νόμος της ζωής!» «Γιατί να χωρίζονται, να αναγκάζονται σε χωρισμό;» «Γιατί δεν είναι ελεύθεροι;» «Γιατί δεν έχουν τη δύναμη να αγαπιούνται;» Πρέπει να μάθω.
2. Πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός με τα υπαρξιακά ερωτήματα. Στη προσπάθεια να απαντήσει κανείς σ’ αυτά, συνειδητοποιώντας μία πιθανή αδυναμία να το κάνει, μπορεί να πέσει στην παγίδα της θρησκείας ή κάτι παρόμοιου. Ίσως είναι προτιμότερο να αρχίσουμε από μια σειρά ερωτημάτων για την καθημερινή ζωή: για τις σχέσεις με τους άλλους, για τους κυβερνήτες, για την ίδια μας τη συμπεριφορά, περνώντας έτσι, μαλακά, σε ακραία ερωτήματα: «Γιατί αυτή η ζωή;»  «Γιατί υπάρχουμε;».

24.9.65
« …Όμως ξεσπούσαν τότε κι όλας σ’ επευφημίες μέσα στην αγωνία τους μπροστά στο έσχατο: όπως για να απομακρύνουν τη τελευταία στιγμή από πάνω τους κάτι που θα τους ανάγκαζε ν’ αλλάξουν τη ζωή τους…» Τούτη η φράση του  Rilke από το βιβλίο του: ΣHMEIΩΣEIΣ TOY MAΛTE ΛAOYPITΣ MΠPIΓKE, που αναφέρεται σε μία σπουδαία τραγουδίστρια της όπερας, μου δίνει με λίγα λόγια αυτό που θέλω να γίνω σαν ηθοποιός, εκείνο που πιστεύω πως πρέπει να ‘ναι μια παράσταση, όλο το θέατρο.

30.9.65
Δεν πιστεύω ότι οι αλήθειες ανήκουν αποκλειστικά σε κάποιο κοινωνικό σύστημα. Οι αλήθειες της ζωής υπήρχαν από πάντα. Kατά καιρούς οι άνθρωποι ανακαλύπτουν μερικές, προχωρούν τη σκέψη τους με βάση αυτές, φτιάχνουν λύσεις και κάνουν ένα κοινωνικό σύστημα που του δίνουν ένα όνομα. Όμως κανείς δεν βρήκε την ολόκληρη την απόλυτη αλήθεια για τη ζωή. Εκτός αν υπάρχει κάποιος και δεν έχω ακούσει γι’ αυτόν.
Aν δεχθώ ένα σύστημα, μια οποιαδήποτε φιλοσοφία και μείνω εκεί,  στενεύω τον εαυτό μου, περιορίζω – ίσως κλείνω τελείως – το δρόμο μου για την Αλήθεια. H Αλήθεια είναι μέσα σε όλα αυτά μαζί, πέρα από όλα αυτά, κι ίσως εκεί που τελειώνουν όλα αυτά.

5.10.65
Πρέπει ν’ ακούσω όσο πιο πολύ μουσική μπορώ.

10.10.65
Θα ‘θελα να’ χα πολλούς δίσκους, πολλά βιβλία.
Πρέπει να επανασυνδεθώ με τον εαυτό μου εκεί που τον άφησα τον Aύγουστο του ‘63 όταν έπαθα «εκείνο» το περίεργο στην Kέρκυρα. Στιγμές, και μακρινά, νοιώθω τούτη τη σύνδεση να γίνεται και τότε γεμίζω από αισθήματα, όπως τότε μετά τις εξετάσεις στη Σχολή. Όμως, νομίζω, πως παρ’ όλο που όλο αυτό το διάστημα μοιάζουν να ήταν όλα νεκρωμένα μέσα μου, ωστόσο υπάρχει «προχώρημα» εσωτερικά.
Νυστάζω. Tα μάτια μου κλείνουν κι όμως σαν πέσω στο κρεβάτι με πιάνει τέτοια φοβερή αγωνία μην τυχόν κοιμηθώ και χάσω το χρόνο μου με τον ύπνο, που είναι αδύνατον να κλείσω μάτι.
Και μια αίσθηση περίεργη καμιά φορά, όταν με μισοπαίρνει ο ύπνος: Xάδια από χέρια βελούδινα, λευκά, λεπτά, απέραντα…

4.12.65
Tι ωραίο που είναι μετά από δύο χρόνια στρατό να απολύεσαι!

8.12.65
Eίδα απανωτά τρεις καταπληκτικές ταινίες: Tην «Bιριδιάνα», (του Λουίς Μπονιουέλ) τις «Aγριοφράουλες» (του Ίγκμαρ Μπέργκμαν)  και τις «Eννέα μέρες ενός χρόνου» του Μικαήλ Ρομ.

Mήπως συγκλονιστικό είναι το να έχεις αρνηθεί καθετί το «συγκλονιστικό»; Mήπως, εξαιρετικός άνθρωπος είναι εκείνος που έχει ανακαλύψει τη γαλήνη στην απλότητα των πραγμάτων; Όμως είναι δυνατό να την ανακαλύψει κανείς χωρίς να αγκαλιαστεί «τραγικά» (με τη σαιξπηρική έννοια του όρου) με κάτι που σ ί γ ο υ ρ α  – γι’ αυτό και τραγικά – θα τον οδηγήσει στο θάνατο; Kαι, λίγο πριν, στην απόλυτη γαλήνη εξαιτίας της απόλυτης γνώσης που φέρνει η παραδοχή μιας απόλυτης δύναμης, που είναι πάνω από κάθε ανθρώπινη αντίσταση; Ίσως, τότε, η «αντίσταση» να είναι ο μόνος δρόμος για να ανακαλύψει κανείς τη γαλήνη, μια γαλήνη που θα βγαίνει από την παραδοχή του: «αδύνατο ν’ αλλάξεις».

Όλα αυτά είναι η αντίδρασή μου στις τρεις ταινίες, που μου βγήκε απόψε έτσι θολά και βίαια. Aλλά δεν ξέρω τι εννοώ ακριβώς όταν λέω «ν’ αλλάξω». Να αλλάξω τι ; Ποια είναι ακριβώς «η παραδοχή που γεννάει γαλήνη»; Tι είναι «αδύνατο ν’ αλλάξεις»; Γιατί ν’ αντισταθείς και σε τι; Δεν μπορεί να είναι κάτι εξωτερικό. Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο της οποιαδήποτε αντίστασης σε κάτι εξωτερικό; Είναι βαθύτερη αγωνία για επιβίωση ενάντια σε κάτι; Aν ναι, σε τι; Mε τρώει να πω, «στο θάνατο». Aλλά όχι. Όχι. O θάνατος είναι λίγος. Είναι μόνο φόβος..Πρέπει να προχωρήσω τα ερωτήματα.

20.12.65
Kομμάτι από τον Σαρτρ: «Kάθε άνθρωπος έχει το φυσικό του χώρο: ούτε η περηφάνια, ούτε η αξία καθορίζουν το υψόμετρο: αυτό το αποφασίζει η παιδική ηλικία. O δικός μου φυσικός χώρος είναι ένα παριζιάνικο έκτο πάτωμα, με θέα πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών
Eμένα ο φυσικός μου χώρος είναι ένα δυάρι υπόγειο στα Eξάρχεια, με θέα τα πόδια των περαστικών ως τον αστράγαλο.
Άλλο ένα κομμάτι από τον Σαρτρ: «Όσο ανυπόφορη είναι η ζωή, τόσο πιο παράλογος είναι ο θάνατος».

 Είναι δυνατόν όλη αυτή η ιστορία της ζωής να έχει γίνει για να υποφέρουμε;…

 

 

Η λαγνεία είναι στο μυαλό


Για σήμερα σας έχω άλλο ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κόσμος Μέσα μας». Είναι εξαιρετικό.
Καλό μήνα.
Π.

Ο  Μπ. είπε ότι ήταν σκλάβος της σεξουαλικής του επιθυμίας· ότι είχε δοκιμάσει διάφορους τρόπους καταπίεσής της, είχε προσχωρήσει σε διάφορες θρησκευτικές ομάδες με την ελπίδα της μεταμόρφωσής της, και είχε πάει σε έναν ψυχαναλυτή όπου εκεί ανακάλυψε κάποια στιγμή ότι γινόταν όλο και πιο πολύ εξαρτημένος απ’ αυτόν, πράγμα που ήταν άλλη μία μορφή οδυνηρού συναισθήματος. Τι έπρεπε να κάνει;
Πρώτα μιλήσαμε για αγάπη και είπαμε ότι αυτή δεν είναι ένα δόλωμα αισθησιασμού ή μια συγγενική αίσθηση με το συναίσθημα ή ένα διεγερτικό της νοημοσύνης. Είναι μία ιδιότητα από μόνη της, που την νοιώθεις όταν δεν υπάρχει ο εαυτός, σ’ εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου ξεχνάς τον εαυτό. Δεν είναι μια ανταμοιβή θυσίας, αλλά ένα τέλος η ίδια. Η αγάπη ανήκει στην ευσπλαχνία και στο έλεος, στη συγχώρεση και στην προσφορά υπηρεσίας, στη δημιουργική ενότητα και στην ειρήνη. Χωρίς αυτά δεν υπάρχει η αγάπη, που είναι μία μεγάλη δημιουργική δύναμη.
Χωρίς κατανόηση και απελευθέρωση της δημιουργικότητας, η σεξουαλική απελευθέρωση δεν μπορεί παρά να γίνει, αναπόφευκτα, ένα συντριπτικό βάρος και πρόβλημα. Αυτή η δημιουργικότητα δεν είναι απλώς ικανότητα για επινοήσεις ή τεχνικές ικανότητες· δεν είναι απλώς υλιστική διεύρυνση των αισθήσεων ή απλή διανοητική αναζήτηση. Αυτά δεν βάζουν τέλος στη σεξουαλική επιθυμία· μπορεί πρόσκαιρα να την μετριάσουν, αλλά επιστρέφει με πιο ασυγκράτητη λαχτάρα που συχνά εκφράζεται όχι σεξουαλικά, αλλά με διάφορες μορφές βίας, σκληρότητας  ή με διάφορες επιφανειακές κοινωνικές δραστηριότητες και λοιπά. Η δημιουργική απελευθέρωση έρχεται πραγματικά όταν η επιθυμία, ο έντονος πόθος, έχουν κατανοηθεί και μεταμορφωθεί. Η επιθυμία δημιουργεί βαθιές αναμνήσεις που η ορμή τους γίνεται λαγνεία· κάθε επιθυμία έχει τα δικά της «θέλω»  και τα πολλά «θέλω» φτιάχνουν το «εγώ».
Αν ο Μπ. ελευθέρωνε τον εαυτό του από την λαγνεία, θα αποκτούσε επίγνωση του τρόπου που ακολουθεί η επιθυμία και της αιτίας της. Κάθε φορά που θα έκανε μια λάγνα σκέψη –η λαγνεία είναι στο μυαλό– θα έπρεπε να έχει επίγνωσή της όχι μόνο αναλύοντάς την, αλλά την ίδια στιγμή να έχει επίγνωση της βαθύτερης σημασίας της επιθυμίας. Κάθε φορά που θα έχει επίγνωση, θα κατανοεί όλο και περισσότερο το πρόβλημά του μέχρι που το φως της γνώσης του εαυτού του, θα διαλύσει τις επιδιώξεις της επιθυμίας που εγκλωβίζουν το εαυτό. Αυτή η επίγνωση θα πρέπει να γίνει μία μόνιμη διαδικασία, όχι μόνο για κάποια ιδιαίτερη σκέψη, αλλά για όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Αυτή η επίγνωση φέρνει αυτογνωσία, από την οποία έρχεται η σωστή σκέψη. Η σωστή σκέψη, ανεπαίσθητα, θα απελευθερώσει τη σκέψη από την αίσθηση του «εγώ» και του «δικό μου», και τότε υπάρχει εκείνη η αγάπη που είναι ύψιστου επιπέδου.

Οι Χαρταετοί

Σκέφτηκα το σημερινό post  να είναι επίκαιρο κι έτσι ανέβασα ένα βίντεο με το εξαιρετικό ορχηστρικό κομμάτι του Μίκη Θεοδωράκη που έχει τίτλο, «Οι Χαρταετοί».
Σας φιλώ
   Π.

«Το έξυπνο κόλπο του έμπορου»

Ένας φίλος μου θύμησε με το μέιλ του, ότι έχω καιρό να ανεβάσω παραμύθι. Έτσι, για σήμερα σας έχω, το παραμύθι «Το έξυπνο κόλπο του έμπορου».
Καλό Σαββατοκύριακο. Σας φιλώ.
Π