Όπου υπάρχει αγάπη

Για σήμερα σας έχω ένα τραγούδι, που μου άρεσε πάρα πολύ και με συγκίνησε, σε δύο διαφορετικές εκτελέσεις, αλλά και οι δύο είναι με παιδιά. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι,  » Όπου υπάρχει αγάπη» σε στίχους και μουσική, Στέφανου Βαρελά.   Στην εκτέλεση του τραγουδιού στο πρώτο βίντεο, με διεύθυνση Σπύρου Λάμπρου, τραγουδάνε πέντε παιδικές χορωδίες μαζί :
α) Η μοντέρνα παιδική -νεανική χορωδία του George Sklikas
β) Η παιδική χορωδία viva voce.Διεύθυνση Θοδωρής Κωνσταντόπουλος
γ)  Η χορωδία con anima, με  διεύθυνση Ιουλία Τζαννετουλάκου
δ) Η χορωδία του 3ου Γυμνασίου βριλησσίων
ε) Η παιδική χορωδία Spyros Lamprou
Δείτε το κι ακούστε το.

Στο δεύτερο βίντεο, οι μαθητές του Ολοήμερου Τμήματος του Δημοτικού .Σχολείου Βουκολιών, ζωγραφίζουν τους στίχους του τραγουδιού  του Στέφανου Βαρελά και της παιδικής χορωδίας Σπύρου Λάμπρου.Το τραγούδι περιέχεται στο cd «ΤΡΕΛΟΒΑΠΟΡΟ». Το συγκεκριμένο βίντεο φτιάχτηκε με τις ζωγραφιές των μαθητών του Ολοήμερου για εκπαιδευτικούς λόγους , στα πλαίσια του προγράμματος «Αγωγή Υγείας-Αγωγή του Ενεργού Πολίτη-Ανθρώπινα δικαιώματα-δημοκρατία-Ρατσισμός-ξενοφοβία » . Δείτε το κι αυτό.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

Εσείς έχετε δημιουργήσει τα προβλήματα του κόσμου

Τελικά το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμος μέσα μας», απ’ όπου τον τελευταίο καιρό σας ανεβάζω εδώ διάφορα κείμενα, θα κυκλοφορήσει γύρω στο Πάσχα. Μόλις πριν λίγο, με πήραν από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ  και με πληροφόρησαν γι’ αυτό. Έτσι, σκέφτηκα να ανεβάσω σήμερα άλλο ένα κείμενο από αυτό το βιβλίο.
Σας φιλώ
Π.

Οι δύο επισκέπτες που είχαν έρθει εξήγησαν σύντομα ότι ήταν Χριστιανοί και γι’ αυτό ήθελαν να φέρουν ειρήνη στον κόσμο.
«Εάν μου επιτρέπετε, θα παρατηρήσω ότι αυτές ακριβώς οι ταμπέλλες – Χριστιανοί, Βουδιστές, Ινδουιστές, Μουσουλμάνοι και λοιπά – δεν είναι που χωρίζουν τους ανθρώπους; Όπως οι εθνικιστικοί και οι οικονομικοί διαχωρισμοί διαιρούν τους ανθρώπους, έτσι και οι θρησκείες με τους συμβολισμούς τους, τις τελετουργίες τους και τις ψαλμωδίες των ιερέων τους, χωρίζουν τους ανθρώπους. Οι πίστεις και τα δόγματα, οι δοξασίες και η τυπολατρία, χτίζουν αξεπέραστα φράγματα. Γι’ αυτές έχουν γίνει -και γίνονται ακόμα- μάταιες διαμάχες. Αυτές είναι που δημιουργούν αδιαλλαξία και ανταγωνισμό· αυτές είναι που καταστρέφουν τον νου και την καρδιά. Το πνεύμα της αδιαλλαξίας, της αποκλειστικότητας και των προνομίων είναι εκείνο που καταστρέφει την ενότητα των ανθρώπων, την καλή θέληση και την αγάπη.
Θρησκεία είναι ο δρόμος της αγάπης στη ζωή κι όχι η πίστη σε κάτι· είναι η δράση χωρίς το «εγώ» με τα κρυφά κίνητρά του και όχι οι τελετουργίες σε ναούς· θρησκεία είναι η αναζήτηση εκείνου που είναι το ύψιστο χωρίς δόγματα που παραπλανούν.
Όταν δηλώνει κανείς ότι είναι Χριστιανός ή Ινδουιστής και λοιπά, Αμερικάνος, Ινδός ή Άγγλος, σ’ αυτό υπάρχει κάποια περηφάνια και αίσθηση δύναμης, πράγματα που αναπόφευκτα δημιουργούν φράχτες ανάμεσα στους ανθρώπους. Κι όταν λένε ότι είναι Ινδουιστές ή Χριστιανοί και λοιπά, έχουν επίγνωση όλων όσων συνεπάγεται αυτό; Δεν έχουν επίγνωση της ασημαντότητας της ταμπέλλας και του μεγαλείου της πραγματικότητας; Όσο περισσότερο ενδιαφέρονται για το ασήμαντο, τόσο το λιγότερο δεν παύει να υπάρχει το πραγματικό;
Η αγάπη, η συμπόνια, η καλή θέληση, δεν χρειάζονται ταμπέλλες και είναι αυτές που θα φέρουν ειρήνη στον κόσμο. Ούτε οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις, ούτε η κυριαρχία ενός ή δύο ανθρώπων, ούτε η τεχνολογική πρόοδος μπορούν να φέρουν ειρήνη. Αντιθέτως, χωρίς αλλαγή της καρδιάς, αυτά μπορούν να φέρουν μόνο μεγαλύτερες και πιο ολέθριες καταστροφές.
Για να «φέρεις ειρήνη στον κόσμο», όπως είπατε, πρέπει να αρχίσεις με τον εαυτό σου, γιατί  εσύ είσαι ο κόσμος. Αυτό που είσαι εσύ, είναι κι ο κόσμος. Αν είσαι άπληστος, ανταγωνιστικός, αναζητάς προνόμια και κέρδη, είσαι προσκολλημένος στην μία ή στην άλλη ταμπέλλα, αν είσαι ζηλόφθονος και εμπαθής, τότε θα υπάρχει ένας κόσμος γεμάτος μίσος και πολέμους, ένας κόσμος αυξανόμενου χάους και τυραννίας, σκληρότητας και φόβου. Εσύ έχεις δημιουργήσει τα προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο και είσαι το μόνο πρόσωπο που μπορεί να τα λύσει. Μην το αφήνεις στους ειδικούς, στους πολιτικούς, στους ηγέτες, επειδή ό,τι είσαι εσύ είναι κι ο κόσμος».

 

 

Πανσέληνος

Το σημερινό ποστ, που έχει σχέση με την φοβερή Πανσέληνο της Πέμπτης,  το είχα για την Παρασκευή που μας πέρασε, αλλά έπρεπε να σας πω για την εκπομπή του γιου μου του Κωνσταντίνου, (ΑΝΙΜΕΡΤ) που άρχισε σήμερα το απόγευμα στην ΕΡΤ.1 και θα παίζεται κάθε Κυριακή στις 6.3ο΄ το απόγευμα.  Δείτε τώρα, λοιπόν, αυτό το βίντεο με την υπέροχη μουσική και τις εξαιρετικές φωτογραφίες.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

«ΑΝΙΜΕΡΤ»

Για σήμερα σας έχω ένα … διαφημιστικό. Είναι ένα τρέιλερ για μια καινούργια σειρά της ΕΡΤ.1  Μια σειρά 13 ημίωρων επεισοδίων ντοκιμαντέρ για το ελληνικό κινούμενο σχέδιο, (animation) που σκηνοθετεί ο γιος μου ο Κωνσταντίνος. Αρχίζει αυτή την Κυριακή, 15 του μήνα, στις έξι και μισή το απόγευμα. Στην εκπομπή, ανάμεσα σε άλλα θέματα για την ιστορία του ελληνικού κινούμενου σχέδιου  θα είναι και συνεντεύξεις  δημιουργών κινουμένων σχεδίων. Το πρώτο επεισόδιο, έχει τίτλο, «Ο γλάρος». Είναι μία από τις πρώτες ταινίες  κινουμένων σχεδίων με κοινωνικό μήνυμα, -όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και παραλίες- που έγινε αγαπητή στο ελληνικό κοινό. Το βίντεο που έχω ανεβάσει, είναι ένα τρέιλερ  0.29» γι’ αυτό το επεισόδιο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Χαλαρωτική μουσική

Πέτυχα στο ίντερνετ ένα βίντεο με ένα παράξενο και εξαιρετικό κομμάτι. Ο τίτλος του είναι, «Χαλαρωτική μουσική για βρέφη και εγκύους»,  και παρόλο που δεν είμαι ούτε βρέφος, ούτε έγκυος, μου άρεσε πολύ και με χαλάρωσε. Καθώς είμαστε και πάλι αποκλεισμένοι από τα χιόνια στο σπίτι, το άκουσα με την ησυχία μου, και πράγματι με χαλάρωσε, γιατί είχα νεύρα που είμαστε αποκλεισμένοι  και δεν μπορούσα να βγω για να κάνω διάφορες δουλειες. Δείτε το βίντεο και ακούστε τη μουσική κι ελπίζω να σας αρέσει.
Καλό βράδυ
Π.

 

 

 

Κατανοώντας τη σύγκρουση

Λέω να ανεβάσω το πρώτο κείμενο του Κρισναμούρτι, για την καινούρια χρονιά, από το βιβλίο του, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ», που δεν έχει εκδοθεί ακόμα. Ο τίτλος -όπως βλέπετε- είναι  «Κατανοώντας τη σύγκρουση».
Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ.
Π.

 

Ο  Λ.  είπε ότι ήθελε να συζητήσει κάποιες πλευρές της δυαδικότητας. Ξεκίνησε λέγοντας ότι, «χωρίς δυαδικότητα δεν υπάρχει ζωή. Σ’ αυτήν βρίσκεται η ζωή· η αδιάκοπη πάλη των αντιθέτων είναι η φύση ακριβώς της ζωής ─ των πολιτικών, κοινωνικών και προσωπικών σχέσεων. Μέσα σ’ αυτήν ακριβώς την πάλη, υπάρχει δημιουργικότητα κι όχι έξω απ’ αυτήν. Η θέση και η αντίθεση θα υπάρχουν πάντα και από τη σύγκρουσή τους θα γεννιέται ένα αποτέλεσμα, το οποίο θα έχει τις δικές του αντιθέσεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο υπάρχει αδιάκοπη πρόοδος: η φεουδαρχία έφερε τον καπιταλισμό και ο καπιταλισμός έφερε τον κομμουνισμό. Δεν υπάρχει πισωδρόμισμα, γιατί στη σύγκρουση της δυαδικότητας υπάρχει πάντα μια προς τα μπρος επαναστατική κίνηση».

«Ανάμεσα στα αντίθετα υπάρχουν προστριβές, πάλη, αλλά σ’ αυτή τη σύγκρουση υπάρχει δημιουργικότητα;» ρώτησα τον επισκέπτη. «Η δημιουργικότητα είναι αποτέλεσμα δυαδικότητας ή είναι κάτι πέρα από κάθε σύγκρουση; Σύγκρουση υπάρχει σε κάθε σχέση και το τέλος της σύγκρουσης είναι θάνατος ή η αρχή ενός άλλου τρόπου ζωής, μιας άλλης κατάστασης ύπαρξης; Με την κατανόηση της σύγκρουσης θα συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της δυαδικότητας· η δυαδικότητα έχει νόημα σε σχέση με τη σύγκρουση. Η ζωή είναι για να τη ζεις στον ατέλειωτο διάδρομο της δυαδικότητας; Υπάρχει κίνηση προς τα μπρος μέσα στη δυαδικότητα; Μέσα στα δεσμά της δυαδικότητας, μπορεί να υπάρξει βαθιά επανάσταση; Έξω από θεωρίες, ας συζητήσουμε γι’ αυτήν πιο άμεσα. Στην πραγματική στιγμή μιας σύγκρουσης, έχουμε επίγνωση δημιουργικότητας; Όταν ο θόρυβος της πάλης σταματήσει, όταν δεν είμαστε πια σε δίλημμα ανάμεσα σε αντίθετα, όταν είμαστε σε ειρήνη με τον εαυτό μας, όταν ο εαυτός είναι σε αναζήτηση, τότε υπάρχει δημιουργικότητα. Στους περισσότερους από μας η σύγκρουση παίρνει τη θέση της δημιουργικότητας, κι έτσι η σύγκρουση γίνεται η ουσιαστική έκφραση της ζωής».

«Η ζωή είναι συγκρούσεις», ισχυρίστηκε ο επισκέπτης.

«Η ζωή είναι πόνος, αλλά δεν θα πρέπει να πάμε πέρα απ’ αυτόν; Εάν η ζωή είναι μια ατέλειωτη σύγκρουση δυαδικότητας, τότε δεν υπάρχει τέλος στον πόνο, τότε δεν υπάρχει επαναστατική κίνηση προς τα εμπρός, αλλά μόνο διαφορετικές μορφές πόνου. Έτσι κάθε μεταρρύθμιση μέσα στη δυαδικότητα εκφυλίζεται και δημιουργική επανάσταση υπάρχει μόνο εκτός δυαδικότητας. Η κοινωνία είναι η έκφρασή μας και αν η σκέψη μας και τα συναισθήματά μας είναι περιορισμένα στα πλαίσια θέσης και αντίθεσης, τότε θα υπάρχει διαίρεση και σύγχυση σε κάθε σχέση».

«Είναι δυνατόν η σκέψη να πάει πέρα από τη σκέψη;» ρώτησε ο επισκέπτης. «Εάν δεν μπορεί να βιωθεί αυτό, τότε δεν είναι πραγματικό, τότε γίνεται το άγνωστο, πράγμα που είναι απλή πρόληψη».

«Εάν δεν υπάρχουν εμπειρίες χωρίς ψευδαισθήσεις, τότε η ζωή δεν έχει νόημα. Μπορεί η σκέψη να ελευθερωθεί από τη δυαδικότητα μόνο με την κατανόηση εκείνου που κάνει τη διαίρεση ─ εκείνου που θέλει να γίνει κάτι και την επιθυμία να γίνεις κάτι. Μπορεί, όταν ο σκεπτόμενος  και οι σκέψεις του βιωθούν σαν ένα. Όπως δεν μπορείς να χωρίσεις τη ζέστη από τη φωτιά, έτσι και ο σκεπτόμενος είναι αχώριστος από τις σκέψεις του. Εμείς έχουμε κάνει αυτό το διαχωρισμό και μόνο με την διαλογιζόμενη επίγνωση μπορεί να υπάρξει ενιαία εμπειρία ─ να έχεις επίγνωση της κάθε σκέψης και του κάθε συναισθήματος, να έχεις επίγνωση της αιτίας τους και του αποτελέσματός τους και της διπλής διαδικασίας τους, και τότε να βιώσεις τον σκεπτόμενο και τις σκέψεις του σαν ένα. Αυτό φέρνει μία αληθινή εσωτερική, δημιουργική επανάσταση. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει προσκόλληση, τότε είναι δυνατή μία απεριόριστη εσωτερική ευλυγισία».

 

 

«Και τι είναι αγάπη, βρε μπαμπά»;

Καλή χρονιά σε όλους σας. Αφού σκέφτηκα διάφορες ιδέες για post, κατέληξα να ανεβάσω ένα κείμενο -είναι από τα πιο αγαπημένα μου- που το έχω γράψει για το βιβλίο μου, για μεγάλους,  «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ»   Και επίσης, έχει πρωτογραφτεί  -λίγο διαφορετικά-  γι’ αυτό εδώ το blog, που φέτος κλείνει τον Φεβρουάριο 10 χρόνια ζωής! Περισσότερα, την ημέρα των γενεθλίων του. Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλή χρονιά, λοιπόν.
Π.

 

«Και τι είναι αγάπη, βρε μπαμπά»;

 «Μμμ… Καλή ερώτηση», είπε στην κόρη του, πάνω σε μια κουβέντα που έκαναν για τον πρώτο εφηβικό της έρωτα. «Για να δούμε και την απάντηση». Λοιπόοον…

Η αγάπη βρίσκεται πάντα στο παρόν· δεν είναι, «θα αγαπήσω» ή «αγαπούσα». Έτσι, δεν είναι; Επίσης, όταν ξέρεις τι είναι αγάπη δεν ακολουθείς ποτέ κανένα, επειδή η αγάπη δεν υπακούει.». Όταν κανείς υπακούει είναι γιατί στην ουσία υπάρχει φόβος ─ φόβος μήπως δεν τα καταφέρεις, φόβος μήπως κάνεις λάθος, και ένα σωρό άλλοι φόβοι, αλλά η αγάπη δεν έχει καμιά σχέση με το φόβο. Ακόμα, για την αγάπη δεν υπάρχει η έννοια «καθήκον», κι όταν αγαπάς δεν μπαίνει θέμα, «κάνω κάτι από υποχρέωση

Να αγαπάς πραγματικά κάποιον, σημαίνει να αγαπάς χωρίς, φυσικά, να μπαίνει ποτέ μέσα σου μίσος, χωρίς να νοιώθεις ζήλεια ή θυμό, χωρίς να θέλεις να ανακατευτείς σε ό,τι κάνει ή σκέφτεται ο άλλος, χωρίς να επικρίνεις, χωρίς να συγκρίνεις, χωρίς να θέλεις να κυριαρχήσεις πάνω στον άλλον, χωρίς να νοιώθεις εξάρτηση. Κι όταν αγαπάς κάποιον με όλη σου την καρδιά, με όλο σου το νου, με όλο σου το σώμα, με όλο σου το είναι, υπάρχει θέμα ιδιοκτησίας, προσκόλλησης και αποκλειστικότητας;

Η αγάπη έχει αληθινή και βαθιά επικοινωνία. Αλλά όταν είσαι καχύποπτος, φοβισμένος δηλαδή κλειστός, μπορεί να υπάρχει αληθινή επικοινωνία ανάμεσα σε σένα και σε κάποιον άλλον;

Αλλά, φαίνεται ότι δεν μας απασχολεί η αγάπη – ο έρωτας ναι, η αγάπη όχι – και μάλλον δεν ενδιαφερόμαστε αληθινά να επικοινωνούμε με τους άλλους. Θέλουμε να έχουμε ασφάλεια είτε μέσα στην οικογένεια και στην ιδιοκτησία είτε στις ιδέες, στο χρήμα και στη δύναμη που φέρνει. Αλλά όταν ο νους αναζητάει ασφάλεια δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει την αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που υπάρχει, επειδή όταν αγαπάμε κάποιον είμαστε ευάλωτοι, είμαστε ανοιχτοί, επικοινωνούμε βαθιά, πέρα από τις λέξεις. Αλλά δεν θέλουμε να είμαστε ανοιχτοί, δεν θέλουμε να είμαστε ευάλωτοι. Θέλουμε να είμαστε περιφραγμένοι, θέλουμε πιο πολύ να έχουμε την ησυχία μας.

Ίσως γι’ αυτό δεν μας απασχολεί η αγάπη. Επειδή η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο και αβέβαιο στοιχείο στη ζωή· και επειδή δεν θέλουμε να ζούμε στην αβεβαιότητα, δεν ζούμε με την καρδιά, ζούμε με το μυαλό. Ένας άνθρωπος που αγαπάει, ζει χέρι – χέρι με κάτι επικίνδυνο, και δεν θέλουμε να ζούμε επικίνδυνα. Γενικά το αληθινό αίσθημα είναι πολύ επικίνδυνο· το να νοιώθεις είναι πολύ επικίνδυνο, δεν είναι; Το να νοιώθεις πολύ έντονα, δηλαδή με πάθος (όχι να έχεις διάφορα πάθη), μπορεί να σε οδηγήσει σε ό,τι ονομάζουν μπέρδεμα, σε αταξία· οπότε το ελέγχεις εκλογικεύοντάς το και με την εκλογίκευσή του παύεις να είσαι μεγαλόψυχος, παύεις να είσαι γενναιόδωρος και γίνεσαι ψυχολογικά τσιγκούνης. Το αίσθημά σου καταστρέφεται με τη διαδικασία της σκέψης, που είναι δόσιμο ονομάτων και χαρακτηρισμών, κρέμασμα ταμπέλας στα πάντα.

Επειδή τα δυνατά αισθήματα είναι επικίνδυνα, επειδή η αγάπη είναι πολύ επικίνδυνη, αρχίζεις να σκέφτεσαι γύρω από την αγάπη, κι η σκέψη, η εκλογίκευση, ελαχιστοποιεί την αγάπη και σιγά σιγά την καταστρέφει. Με τη λέξη «αίσθημα» εννοώ αγάπη, όχι επιθυμία, όχι συναισθηματισμούς, κι όχι όλο αυτό το «ρομαντικομελλό»  πράγμα που ονομάζεται «συν-αίσθημα» και που το φτιάχνει η σκέψη, ενώ το αίσθημα γεννιέται μέσα στην καρδιά. Η αγάπη είναι φωτιά που καίει διαρκώς, δεν ησυχάζει ποτέ, υπάρχει από στιγμή σε στιγμή, είναι δημιουργική, νέα, φρέσκια, χαρούμενη, κι επομένως είναι πολύ επικίνδυνη για την κοινωνία, για τις σχέσεις μας. Η αγάπη δεν είναι κανενός. Δεν πεθαίνει ποτέ. Είναι πάντα «εκεί» και σε περιμένει να την νοιώσεις. Είναι κατάσταση που σε περιμένει να μπεις μέσα της. Και όταν πάει να γίνει αυτό, τότε παρεμβαίνει η σκέψη – δηλαδή γνώση, μνήμη, το παρελθόν – και μετριάζει την αγάπη, την ελέγχει, την τιθασεύει, την καθοδηγεί, την «νομιμοποιεί» κι εξουδετερώνει τους κινδύνους της. Η διαφορά με τον έρωτα, είναι ότι σ’ αυτόν αγαπάς αποκλειστικά έναν άλλον, ενώ όταν δεν είσαι ερωτευμένος, αλλά αγαπάς κάποιον, τότε αγαπάς όλη την ανθρωπότητα όχι απλώς ένα πρόσωπο, αγαπάς τον άνθρωπο. Και σήμερα είναι επικίνδυνο να αγαπάς τον άνθρωπο, έτσι δεν είναι; Επειδή η αγάπη δεν ξέρει από θλίψη και μοναξιά, επειδή δεν είναι φτιαγμένη από ζήλεια, είναι επικίνδυνη γιατί καταστρέφει. Καταστρέφει τα πάντα όσα έχει χτίσει γύρω από τον εαυτό του ο άνθρωπος για να νοιώσει ασφάλεια, για να κρυφτεί από το φόβο του. Η αγάπη είναι μία τρομακτική ενέργεια επειδή δεν ξέρει από σύγκρουση, από προβλήματα και φόβο, δεν ξέρει από θάνατο· γι’ αυτό είναι τόσο καταστρεπτική και επικίνδυνη. Γι’ αυτό τη φοβούνται όλοι… Ίσως όχι όλοι…

 

 

Χιόνια και στο σπίτι μας…

Το προηγούμενο post, «Χιόνια στο καμπαναριό» ήταν σαν εισαγωγή στο σημερινό! Όλη τη νύχτα χθες χιόνιζε και σήμερα το σπίτι  μας που – όπως σας έχω ξαναπεί – είναι στο Καπανδρίτι, έχει αποκλειστεί από τα χιόνια. Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι μπαίνοντας στην είσοδο, αριστερά. Η επόμενη, δείχνει όλη την είσοδο προς το σπίτι. Τα δύο βουναλάκια χιονιού μπροστά στο σπίτι, είναι τα αυτοκίνητά μας!

Ομολογώ, πως πια δεν με διασκεδάζει το χιόνι όπως παλιά.  Μάλλον έχω επιστρέψει  στην παιδική μου ηλικία και νοιώθω τα ίδια συναισθήματα για τα χιόνια, όπως αυτά που περιγράφω στο προηγούμενο post. Το μόνο πράγμα που μου δίνει χαρά,είναι ότι βλέπω το αγαπημένο μου έλατο, που απόκτησα πριν εννιά χρόνια σε μια γλάστρα, για Χριστουγεννιάτικο δέντρο.  Έχω γράψει γι’ αυτό στο βιβλίο μου, «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ»  και έχω ανεβάσει post γι’ αυτό τότε, που αν δεν το έχετε διαβάσει τότε, μπορεί να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ  Και τώρα, δείτε πως έχει γίνει  το «ελατάκι» σήμερα. Έχει περάσει και το σπίτι. Είναι το καμάρι μου… Διαβάστε το post και θα καταλάβετε.
Σας εύχομαι καλή πρωτοχρονιά.
                    Π

 

 

«Χιόνια στο καμπαναριό»

Καλά! Απίστευτη σύμπτωση!  Κάτι που με παίδεψε όσο λίγα πράγματα στη ζωή μου, είναι το τραγούδι,  «Χιόνια στο καμπαναριό». Η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με αυτό το τραγούδι, ήταν όταν ήμουν στην Α΄ Δημοτικού και η Δασκάλα μας είχε βαλθεί να μας το μάθει για να το πούμε στη Χριστουγεννιάτικη Σχολική γιορτή. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από την πρώτη στιγμήπου το άκουσα αυτό το τραγούδι δεν μου άρεσε και το έλεγα χλεχλέδικο. (Αν δεν ξέρετε τη λέξη που τότε ήταν της μόδας, κάντε κλικ ΕΔΩ. ) Κι όταν άρχισαν οι πρόβες αρνιόμουν να το μάθω κι ανοιγόκλεινα το στόμα μου κάνοντας πως τραγουδάω, μέχρι που με πήρε χαμπάρι η Δασκάλα κι έφαγα την πρώτη -και τελευταια- σφαλιάρα όλης της σχολικής μου ζωής. Και βέβαια, αναγκάστηκα και το έμαθα και το τραγούδησα. Πα, πα, πα,πα…. Θέλοντας, λοιπόν, να ανεβάσω ένα βίντεο με κάποιο τραγούδι που να ταιριάζει στις μέρες αυτές, άρχισα να ψάχνω στο ίντερνετ. Και ξαφνικά, πέφτω πάνω σ’ αυτό που με παίδεψε όσο λίγα πράγματα στη ζωή μου: Το, «Χιόνια στο καμπαναριό», τραγουδισμένο από παιδιά και από τη παλιά μου φίλη την Μαρίζα Κωχ!!!  Ένοιωσα όπως όταν ήμουν οχτώ χρονών, στην Α΄Δημοτικού. «Σιγά μη βάλω αυτή την παπαριά στο μπλογκ μου», σκέφτηκα, αλλά αμέσως μετά  είπα: «Έλα ρε Νίκο… Έχουν περάσει 66 χρόνια από τότε… » Ε, και αμέσως μου έφυγε η παιδική τσαντίλα, κι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το «χλεχλέδικο» τραγούδι στο μπλογκ μου. Τι λέτε; Καλά έκανα;
Σας φιλώ.
Π.

 

Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι

Για σήμερα σας έχω ένα βίντεο με κινούμενα σχέδια φτιαγμένο από φίλους. Κατ’ αρχήν το έχει γράψει ο Ευγένιος Τριβιζάς και το έχουν «ζωντανέψει» οι TIME  LAPSE PICTURES, ενώ παίχτηκε στην Ε.Ρ.Τ.  Οι υπόλοιποι φίλοι, στους… τίτλους τέλους. Είναι εξαιρετικό και για μικρά και για μεγάλα παιδιά.
Να περάσετε καλά
Σας φιλώ
Π.