Ο φίλος μου ο Κώστας Στυλιάρης
Στο προτελευταίο post με το απόσπασμα από ένα παλιό διαφημιστικό που είχα κάνει, με τα σχόλια που είδα για τη Νένα Μεντή, μου ήρθε η ιδέα να πω δυο λόγια για το φίλο μου τον Κώστα τον Στυλιάρη που ήταν άντρας της. Πέθανε πολύ νέος, κάπου προς το τέλος του 1975 -αν θυμάμαι καλά- και ήταν εξαιρετικός ηθοποιός. Με τον Κώστα γνωριστήκαμε το Σεπτέμβριο του 1960, στις κατακτήριες εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εκείνη τη χρονιά δώσαμε εξετάσεις γύρω στα 1.800 άτομα και τελικά περάσαμε 27. (Αποφοιτήσαμε δε μετά από τρία χρόνια 9!) Για να γίνει η αρχική επιλογή, δώσαμε ή τρεις ή τέσσερις φορές εξετάσεις. Σ’ αυτές γνωριστήκαμε με τον Κώστα κι αρχίσαμε να τα λέμε. Ανακαλύψαμε ότι είμαστε φίλοι, τη μέρα που βγήκαν τα τελικά αποτελέσματα, όταν αφού ανέβηκα πρώτος τη μαρμάρινη σκάλα που στην άκρη της ήταν ο πίνακας με τ’ αποτελέσματα, είδα το όνομά μου, αλλά ασυναίσθητα έψαξα και για του Κώστα, πράγμα που συνειδητοποίησα όταν γύρισα για να κατέβω και βλέποντάς τον κάτω στην άκρη της σκάλας, πήγα να φωνάξω χαρούμενος, «μπήκα…» αλλά μόλις είπα το «κα» μετά από ένα κλάσμα δευτερόλεπτου, πρόσθεσα κι ένα, «με» -»μπήκαμε» δηλαδή – και πήδηξα τα τελευταία σκαλοπάτια κατά πάνω του γελώντας κι αγκαλιασμένοι πέσαμε στο πάτωμα. Χα, χα, χα… Αυτό το διηγόταν για χρόνια μετά. Τα υπόλοιπα τρία χρόνια της Σχολής, είμαστε «κολλητοί», καθώς είχαμε πολλά κοινά πράγματα, είχαμε αισθήματα ο ένας για τον άλλον και μηδέν ανταγωνισμό. Η σχέση μας συνεχίστηκε και μετά τη Σχολή, μέχρι το τέλος του 1976, όπου μετά μετά από μια πολύ πετυχημένη καριέρα στο θέατρο και στον κινηματογράφο, πέθανε λίγα χρόνια μετά από το θάνατο, του φίλου μου του Άλκη, που σας έχω πει γι’ αυτόν εδώ. Αρκετά.
Έψαξα να βρω φωτογραφίες του Κώστα και βιογραφικό αλλά δεν βρήκα τίποτα. Έτσι, έκοψα ένα μέρος από μία φωτογραφία με τους δυο μας από τη Σχολή του Εθνικού. Επειδή ο Κώστας κάνει μια αστεία γκριμάτσα, δεν είναι και ό,τι καλύτερο, αλλά δεν άντεξε τότε να μην κάνει γκριμάτσα, ήταν, βλέπετε, κωμικός από κούνια! Η φωτογραφία, είναι από Αποκριάτικη Γιορτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στις 19 Φεβρουαρίου του 1961.
Και θα κλείσω αυτό το post για τον Κώστα με μία σκηνή από την ταινία, «Ο Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπολου, όπου έκανε -αριστερός ο ίδιος- με εξαιρετικό τρόπο ένα χαφιέ! Εμ… Και να πω ότι βλέποντας τη σκηνή, γέλασα πολύ καθώς άκουσα να λένε ένα κοροϊδευτικό τραγούδι, που πρωτάκουσα στα τέσσερά μου, από τη θεία μου την Ελένη, με τους στίχους: «Το πουλί του Σκόμπυ, είναι όλο κόμποι…» Σκόμπυ ήταν το όνομα του Διοικητή των Αγγλικών δυνάμεων στην Ελλάδα, τότε, λίγο μετά την απελευθέρωση από του Γερμανούς και πριν -ίσως και μετά- τον εμφύλιο. Να κλείσω λέγοντας ακόμα, ότι διάλεξα αυτή τη σκηνή, και γιατί έχει πολιτικές νύξεις για σήμερα, από μια εποχή που τα πράγματα ήταν πολύ άγρια. Τότε, όπως θα δείτε, τραβούσαν και πιστόλι. Εύχομαι να μην το ξαναδούμε ποτέ αυτό, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας.
Ο Κώστας είναι αυτός με το μαύρο κοστούμι στο κέντρο του πλάνου που έχει γυρισμένη την πλάτη στο φακό και ψιχλοχορεύει και στο τέλος της σκηνής τραβάει πιστόλι.
Σας φιλώ (από την Κω όπου έχω έρθει για εκδήλωση στα παιδιά των Παιδικών Σταθμών!)
Π.
Ο Χρήστος
Το περασμένο Σάββατο, είχα διπλή παρουσίαση των βιβλίων μου στην Πάτρα, στο Βιβλιοπωλείο «Πολύεδρο». Η μία ήταν το πρωί στις έντεκα για τα παιδιά, με τα βιβλία του «Παραμυθά», και η άλλη στις μιάμιση το μεσημέρι, με τα βιβλία: «Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς εγώ» και «Ιστορίες της Καρδιάς», για τους μεγάλους. Ο Χρήστος ήταν στη συνάντηση για τους μεγάλους. Τι το ειδικό είχε για να του αφιερώσω αυτό το post; Δεν είναι μεγάλος, είναι ένα παιδί 5 χρονών! Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή.
Το πρωί του περασμένου Σαββάτου ήταν η συνάντηση των παιδιών μαζί μου στο Βιβλιοπωλείο «Πολύεδρο». Μερικές πολύ ωραίες φωτογραφίες του Βιβλιοπωλείου έχει ανεβάσει στο σημερινό της post η Άιναφετς -που πήρε μέρος στην εκδήλωση ως «αόρατο μαγικό μολύβι»- και μπορείτε να τις δείτε ΕΔΩ. Στη συνάντηση, διασκέδασα πολύ με τα παιδιά και τους «Παραμυθομεγαλωμένους» γονείς τους, που είχαν γεμίσει την αίθουσα.
Τελειώσαμε γύρω στις δωδεκάμιση και πήγα στον κήπο του Βιβλιοπωλείου για τη συνάντηση με τους μεγάλους. Καθώς οι περισσότεροι που ήταν το πρωί δεν μπόρεσαν να μείνουν γιατί είχαν τα παιδιά τους μαζί, η μεσημεριανή συνάντηση έγινε με λίγους καινουργιοφερμένους, που όλοι μαζί κάτσαμε σαν μια παρέα και γλύτωσα έτσι μία συνάντηση τύπου διάλεξη ή συνέντευξη τύπου, που δεν είναι και πολύ του γούστου μου.
Ανάμεσα σε εκείνους που ήρθαν, ήταν και ένα ζευγάρι που έφεραν μαζί το παιδί τους, ένα αγοράκι 5 χρονών, τον Χρήστο, που τον βλέπετε στη φωτογραφία να κάθεται δίπλα μου. Μου είπαν οι γονείς του ότι ο «Παραμυθάς» ήταν ο αγαπημένος του, ότι ήξερε όλες τις ιστορίες του και ότι ήθελε πάρα πολύ να τον γνωρίσει και γι’ αυτό τον έφεραν μαζί τους. Ο Χρήστος, μόλις με είδε και χωρίς να διστάσει στιγμή, όπως κάνουν τα περισσότερα παιδιά αφού δεν με βλέπουν με άσπρα μαλλιά και γιλέκο, άφησε τους γονείς του και ήρθε και μ΄αγκάλιασε σφιχτά! Μου έκανε εντύπωση, γιατί αυτό το κάνουν συνήθως τα κορίτσια και σχεδόν ποτέ τ’ αγόρια! Κι όταν τον σήκωσα στην αγκαλιά μου, γιατί μου έφτανε λίγο πιο πάνω από τα γόνατα, με συγκίνησε πολύ με την τρυφερότητα και την εμπιστοσύνη που είχε, καθώς αφέθηκε επάνω μου! Αυθόρμητα, τον έβαλα να κάτσει στην άδεια καρέκλα δίπλα μου. Κι αδιαφορώντας για τους μεγάλους που ήταν εκεί, πιάσαμε κουβέντα για τον «Παραμυθά». Ούτε εγώ δεν θυμάμαι τόσο καλά αυτά που έχω γράψει! Και όσα έλεγε, τα έλεγε πολύ σοβαρά και με άποψη. Ένοιωσα να εκπέμπει μια ωριμότητα που δεν ήταν της ηλικίας του, αλλά εφηβείας και βάλε! Ίσως γιατί ένοιωσα ότι είχε και μια παράξενη ησυχία βαθιά μέσα του. Αυτή την αίσθηση ησυχίας, την έχω νοιώσει με ανθρώπους ελάχιστες φορές στη ζωή μου! Είναι η αίσθηση που εκπέμπουν άνθρωποι που έχουν αγγίξει τον θάνατο και έχουν περάσει για λίγο από την άλλη πλευρά και έχουν γυρίσει. Αλλά ο Χρήστος; Ένα παιδάκι 5 χρονών; Σε λίγο εξηγήθηκαν όλα, όταν ο πατέρας του μου είπε ότι πριν λίγο καιρό έψαχνε να έρθει σε επαφή μαζί μου, για να μου ζητήσει να βοηθήσω σε μία κίνηση για να μην κλείσει η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου· μία από τις έξι παιδιατρικές Μ.Ε.Θ. που διαθέτει η Ελλάδα και καλύπτει τις ανάγκες όλων των νησιών του Ιονίου, ακόμη και την Καλαμάτα. Χάρη σ΄αυτή την Μ.Ε.Θ. -μου είπε- το παιδί του σήμερα είναι ζωντανό, αλλά η Μονάδα κινδυνεύει να κλείσει. Ο Χρήστος μπήκε τον Νοέμβριο του 2011, στα τέσσερά του, στην Παιδιατρική κλινική, όπου οι εξετάσεις έδειξαν ότι είχε μικρόβιο στον πνεύμονα. Ακόμη δεν είχαν δει ότι το παιδί έχει πνευμονιόκοκκο και η κατάστασή του χειροτέρευε. Έτσι τον έβαλαν στη Μ.Ε.Θ. Εκεί οι γιατροί είπαν ότι το παιδί είχε πνευμοθώρακα, μια κατάσταση που απειλούσε τη ζωή του και που αν δεν αντιμετωπιζόταν άμεσα θα πέθαινε. Δεν υπήρχε χρόνος ούτε για να μεταφερθεί με ελικόπτερο στην Αθήνα. Τότε, οι γιατροί εκεί, τράβηξαν τον αέρα και το υγρό που είχε μαζευτεί. Το υγρό που έβγαινε ήταν μαύρο γιατί το παιδί είχε νεκρωτική πνευμονία από πνευμονιόκοκκο. Και η αξονική τομογραφία έδειξε το ίδιο πρόβλημα σε δεύτερο σημείο στον ίδιο πνεύμονα. Ο Χρήστος είχε αγγίξει τον θάνατο! Τελικά έζησε και είναι αυτό το υπέροχο πανέξυπνο και παράξενα ώριμο αγοράκι που καθόταν δίπλα μου, σε μία παρουσίαση βιβλίων για μεγάλους! Δεν θέλω να επιμείνω εδώ με περισσότερες λεπτομέρειες. Όσοι θέλετε μπορείτε να διαβάσετε τη σχετική συνέντευξη που έδωσε ο πατέρας του Χρήστου στο ΒΗΜΑ και το άρθρο που έχει γραφετεί εκεί, κάνοντας κλικ ΕΔΩ. Το άρθρο έχει γραφτεί με αφορμή τον κίνδυνο που υπάρχει να κλείσει η Μ.Ε.Θ. που έσωσε τη ζωή του Χρήστου και που σίγουρα θα σώσει τη ζωή κι άλλων παιδιών τη ζωή, όπως είχε γίνει και πριν από τον Χρήστο.
Ο λόγος που ανέβασα αυτό το post, είναι κυρίως για να ζητήσω από όσους το διαβάζουν και ίσως μπορούν να βοηθήσουν, με οποιοδήποτε τρόπο, να μην κλείσει η Μ.Ε.Θ. του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου, να το κάνουν. Κι ακόμα να πω, με όλη μου την καρδιά, ότι είμαι έτοιμος να πάρω μέρος σε κάποια πιθανή εκδήλωση που ίσως γίνει γι’ αυτό το σκοπό και η συμμετοχή μου να μπορεί να βοηθήσει έστω και λίγο και με οποιονδήποτε τρόπο.
Και να κλείσω, με τη φωτογραφία που βγάλαμε με τον Χρηστάρα στο τέλος της εκδήλωσης.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.
Διάλειμα για διαφημίσεις
Χα, χα, χα… Ναι, το εννοώ: Διάλειμα στα posts για να δείτε διαφημίσεις! Και πώς έγινε αυτό; Να, έψαχνα να βρω κάποιο βίντεο στο YOUTUBE και τι ανακάλυψα; Αααααχχχχχχχ!!!!!…. Πλάνο από τα νιάτα μου!!!! Και μάλιστα πλάνο από διαφημιστικό που είχα κάνει για ξύδι!!! Ναι, όταν δούλευα ως ηθοποιός, έκανα και διαφημιστικά. Βρήκα μόνο αυτό, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει ολόκληρο. Σ’ αυτά, όμως, τα 9 δευτερόλεπτα που βρήκα, μπορεί να δει κανείς πώς ήμουν. Αααχχ…. «Έρημά μου νιάτα, που τσαλακωθήκατε…» Χα, χα, χα… Κι αυτό ήταν σλόγκαν της δεκαετίας του’60.
Φιλιά
Π.
Το ταγκό της χ…ορδής
Ας κλείσουμε τον κύκλο των εκλογών, όπως τον αρχίσαμε: με Χάρυ Κλυν. Ε, συγνώμη, αλλά κατά τη γνώμη μου, η όλη κατάσταση έχει στοιχεία που… βρωμάνε, γι’ αυτό διάλεξα κι ένα τραγούδι που έχει σχέση με τέτοια μυρωδιά. «Το ταγκό της χορδής» Αν και τα λόγια ακούγονται καθαρά όπως τα τραγουδάει ο Κλυνν, ωστόσο έβαλα στον τίτλο και link που θα σας πάει στους στίχους. Κάτι που προσωπικά με διασκεδάζει πολύ όταν το ακούω, είναι ότι μιμείται τη φωνή του Δημήτρη Χορν! Χα, χα, χα… επίσης -αν και θα το καταλάβετε- να σας πω ότι αν στη θέση του «χ» βάλετε το «π», θα καταλάβετε για ποιο πράγμα μιλάει το τραγούδι, όπως και αν στους στίχους στο «κλαύσω» και στο «έκλαυσα», αφαιρέσετε το «υ» κι αφήσετε το υπόλοιπο. «Καλή ακρόαση», που λένε. Από μεθαύριο θα σοβαρέψω.
Καλή εβδομάδα.
Π.
Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι
Ε, λέω κι εγώ, να μην αφήσω να περάσουν οι εκλογές στο ντούκου και να πω κάτι γι’ αυτές έστω και τελευταία στιγμή. Είναι κάτι από τις πρώτες εκλογές μετά τη Δικτατορία της χούντας της 21 Απριλίου, στις 17 Νοεμβρίου του 1974 και είναι από ένα δίσκο του Χάρρυ Κλύνν με σάτιρα για εκείνες τις εκλογές, που έχει τίτλο, «Δοξάστε με» και που ανακάλυψα τυχαία προχτές ότι τον έχω. Αυτός ο δίσκος μου έδωσε την ιδέα για ένα post με… πολιτικό περιεχόμενο. Χα, χα, χα… Ο τίτλος του κομματιού είναι, «Λογομαχία στις Σέρραις Μάντρες». Είναι παρωδία μιας μονομαχίας τύπου «Λούκυ Λουκ» ανάμεσα στον Γκαούτσο Κώτσο (χα, χα, χα… μ’ αυτόν έχει σχέση το «Σέρραις Μάντρες») και τον Αντρίκο Ντελ Πάσο. Αυτούς τους δύο βλέπετε εδώ όπως τους έχει σχεδιάσει υπέροχα, ο Βαγγέλης Παυλίδης. και ελπίζω να με συγχωρέσει που πήρα τα σχέδιά του δίχως να τον ρωτήσω.
Οι παλιοί σίγουρα θα καταλάβουν τα υπονοούμενα που ακούγονται, αλλά για να καταλάβουν κι οι νέοι, να πω ότι: οι Ντάλντον είναι οι πρωτεργάτες της Δικτατορίας, το σύνθημα «φόλα στο σκύλο τον Ραν Ταν Πλαν», είναι το σύνθημα της εποχής, «φόλα στο σκύλο της Ε.Σ.Α», δηλαδή τον Δημήτρη Ιωαννίδη και το, «ή εγώ ή οι Ντάλντον», είναι το σύνθημα, «Καραμανλής ή τανκς.
Ελπίζω να το διασκεδάσετε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.
Επίλογος στην επίσκεψη στη Ρόδο
Όσοι έχετε παρακολουθήσει τα τελευταία posts από την επίσκεψη μου στη Ρόδο, ξέρετε ότι είχα για πρώτη φορά μια ποικιλία συναντήσεων: όχι μόνο με μικρά παιδιά-αναγνώστες του «Παραμυθά», αλλά και με παιδιά Γυμνασίου στις δύοΛέσχες Ανάγνωσης, με γονείς και Δασκάλους. Αυτόν τον καιρό μεταφράζω ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι με τίτλο, «Η Εκπαίδευση και το νόημα της ζωής», που είναι ομιλίες του σε γονείς και Δασκάλους για την Εκπαίδευση. Και από το πρώτο post μου έχει μπει η ιδέα, να ανεβάσω ένα απόσπασμα από αυτό το βιβλίο και να το αφιερώσω στοτυς Δάσκαλους και στους γονείς που συνάντησα, σε φίλες Δασκάλες και φίλους Δάσκαλους που έχω και -έμμεσα- σε όλα τα παιδιά που ζουν σε μια πολύ ζόρικη εποχή. Το απόσπασμα που διάλεξα είναι αρκετά μεγάλο -»σεντόνι» όπως θα ‘ελεγε κι ο γιος μου- αλλά αν δεν βαριέστε διαβάστε το. Σας το συνιστώ, κυρίως σε όσους έχετε παιδιά ή είστε Δάσκαλοι, με όλη μου την καρδιά.
Καλό βράδυ.
Π.
Το σωστό είδος Εκπαίδευσης δεν ενδιαφέρεται για καμιά ιδεολογία, ανεξάρτητα από το τι και πόσα υπόσχεται αυτή για μια μελλοντική Ουτοπία· δεν στηρίζεται σε κανένα σύστημα, όσο κι αν έχει καλοσχεδιαστεί, ούτε είναι και μέσο διαμόρφωσης του ατόμου με κάποιο ιδιαίτερο τρόπο. Εκπαίδευση, με την αληθινή της έννοια, είναι η βοήθεια που δίνεται στον άνθρωπο από παιδί για να γίνει ένα άτομο ώριμο και ελεύθερο, για να ανθίσει μέσα στην αγάπη και στην καλοσύνη. Αυτό θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει και όχι η διαμόρφωση του παιδιού σύμφωνα με κάποιο ιδεαλιστικό μοντέλο.
Κάθε μέθοδος που κατατάσσει τα παιδιά σύμφωνα με τον χαραχτήρα τους και την εξυπνάδα τους απλώς δίνει έμφαση στις διαφορές τους, πράγμα που θρέφει τον ανταγωνισμό, ενθαρρύνει τις κοινωνικές διαφορές και δεν βοηθάει στην ανάπτυξη ολοκληρωμένων ανθρώπων. Είναι προφανές ότι καμιά μέθοδος, κανένα σύστημα δεν μπορεί να μας δώσει σωστό είδος εκπαίδευσης και η αυστηρή προσκόλληση σε μια ιδιαίτερη μέθοδο δείχνει οκνηρία του εκπαιδευτή. Όσο η Εκπαίδευση στηρίζεται σε προκατασκευασμένες αρχές, μπορεί να φτιάξει άντρες και γυναίκες με ικανότητες, αλλά δεν μπορεί να βγάλει στη ζωή δημιουργικά ανθρώπινα όντα.
Μόνο η αγάπη μπορεί να φέρει την κατανόηση του άλλου. Όταν υπάρχει αγάπη, υπάρχει μία στιγμιαία επικοινωνία με τον άλλον, στο ίδιο επίπεδο και την ίδια στιγμή. Επειδή εμείς οι ίδιοι είμαστε πολύ στεγνοί, κούφιοι και χωρίς αγάπη μέσα μας, έχουμε επιτρέψει στις Κυβερνήσεις και στα πολιτικά συστήματα να αναλάβουν την Εκπαίδευση των παιδιών μας και να κατευθύνουν τη ζωής μας. Αλλά οι Κυβερνήσεις θέλουν ικανούς επαγγελματίες, όχι ανθρώπινα πλάσματα, επειδή τα ανθρώπινα πλάσματα γίνονται επικίνδυνα για τις Κυβερνήσεις, όπως και για τις οργανωμένες θρησκείες. Αυτός είναι ο λόγος που οι Κυβερνήσεις και οι οργανωμένες θρησκείες θέλουν να ελέγχουν την Εκπαίδευση.
Τη ζωή δεν μπορούμε να την κάνουμε να συμμορφωθεί με κάποιο σύστημα, ούτε να την εξαναγκάσουμε να μπει μέσα σε ένα πλαίσιο, όσο ευγενική κι αν είναι η σύλληψή του. Ο νους που έχει διαπαιδαγωγηθεί απλώς και μόνο με τεκμηριωμένες γνώσεις, είναι ανίκανος να αντικρύσει τη ζωή με όλη την ποικιλία της, όλη τη λεπτότητά της, όλο το βάθος της και το μεγάλο πλάτος της. Όταν ανατρέφουμε τα παιδιά μας σύμφωνα με ένα ορισμένο σύστημα σκέψης ή με κάποιο ιδιαίτερο είδος πειθαρχίας· όταν τα μαθαίνουμε να σκέφτονται μέσα από χωριστά κουτάκια, τα εμποδίζουμε να γίνουν ολοκληρωμένοι άντρες και ολοκληρωμένες γυναίκες, και επομένως θα είναι ανίκανα να σκέπτονται με νοημοσύνη, δηλαδή να αντικρίζουν τη ζωή ως ένα όλο.
Η ύψιστη λειτουργία της Εκπαίδευσης είναι το να ετοιμάσει ολοκληρωμένους ανθρώπους, που θα είναι ικανοί να αντιμετωπίζουν τη ζωή ως ένα όλο. Ο ιδεαλιστής, όπως και ο ειδικός, δεν ενδιαφέρονται για το όλο, αλλά μόνο για ένα μέρος του. Δεν μπορεί να υπάρξει εσωτερική ακεραιότητα, όσο τρέχει κανείς πίσω από ένα ιδανικό μοντέλο δράσης· και οι περισσότεροι Δάσκαλοι στα Σχολεία που είναι ιδεαλιστές, έχουν βγάλει την αγάπη από μέσα τους και έχουν στεγνό νου και σκληρή καρδιά. Για να μελετήσει κανείς ένα παιδί, πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση, να είναι παρατηρητικός, να έχει επίγνωση του εαυτού του, και αυτό απαιτεί πολύ μεγαλύτερη νοημοσύνη και στοργή για το παιδί, από να το ενθαρρύνεις να ακολουθήσει ένα ιδανικό.
Μία άλλη λειτουργία της σημερινής Εκπαίδευσης είναι να δημιουργεί νέες αξίες. Απλώς, όμως, το να φυτεύουμε στο νου του παιδιού, τις αξίες που ήδη υπάρχουν και να το κάνουμε να συμμορφώνεται σε ιδανικά, είναι σαν να το προγραμματίζουμε χωρίς να ξυπνάμε τη νοημοσύνη του. Η τωρινή παγκόσμια κρίση, έχει βαθιά σχέση με την Εκπαίδευση και ο εκπαιδευτικός που βλέπει τις αιτίες αυτού του παγκόσμιου χάους, θα πρέπει να αναρωτηθεί πώς να ξυπνήσει μέσα στο μαθητή τη νοημοσύνη του, βοηθώντας έτσι την ερχόμενη γενιά να μη φέρει περισσότερη σύγκρουση και καταστροφή. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να δώσει όλη του τη σκέψη, όλη του τη φροντίδα και τη στοργή στη δημιουργία ενός σωστού περιβάλλοντος και στην ανάπτυξη της κατανόησης, έτσι ώστε, όταν το παιδί μεγαλώσει και ωριμάσει, να είναι ικανό να χειριστεί με νοημοσύνη τα ανθρώπινα προβλήματα που θα αντιμετωπίζει. Αλλά για να το κάνει αυτό ο εκπαιδευτικός, πρέπει πρώτα να κατανοήσει ο ίδιος τον εαυτόν του, αντί να επαναπαύεται σε ιδεολογίες, σε συστήματα και σε πίστεις.
Ας μην σκεπτόμαστε με όρους αρχών και ιδανικών, αλλά ας ενδιαφερθούμε για τα πράγματα έτσι όπως είναι, γιατί η προσοχή σ’ εκείνο που είναι θα ξυπνήσει τη νοημοσύνη, και η νοημοσύνη του εκπαιδευτή έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη γνώση μιας νέας μεθόδου Εκπαίδευσης. Όταν κανείς ακολουθεί μια μέθοδο, ακόμη και αν την έχει επεξεργασθεί κάποιο συνετό και έξυπνο πρόσωπο, η μέθοδος αποκτά μεγάλη σημασία, ενώ τα παιδιά αποκτούν σημασία μόνο όταν προσαρμόζονται σ’ αυτήν. Ο Δάσκαλος αξιολογεί και κατατάσσει το παιδί, και προχωράει στην εκπαίδευσή του με βάση το σχέδιο της μεθόδου. Αυτός ο τρόπος Εκπαίδευσης μπορεί να είναι βολικός για τον Δάσκαλο, αλλά ούτε η εφαρμογή ενός συστήματος, ούτε η τυραννία της προκατασκευασμένης άποψης και μάθησης μπορούν να δημιουργήσουν ένα ολοκληρωμένο ανθρώπινο ον.
Το σωστό είδος Εκπαίδευσης βρίσκεται στην κατανόηση του παιδιού έτσι όπως είναι, χωρίς να του επιβάλουμε το ιδανικό του πώς θα έπρεπε να είναι. Το να το περιορίσουμε μέσα στα πλαίσια ενός ιδανικού, είναι σαν να το ενθαρρύνουμε να συμμορφώνεται, πράγμα που θρέφει φόβο και γεννάει μέσα του μια αδιάκοπη σύγκρουση ανάμεσα σ’ εκείνο που είναι και σ’ εκείνο που θα έπρεπε να είναι. Και όλες οι εσωτερικές συγκρούσεις έχουν την εξωτερική τους εκδήλωση, με διάφορους τρόπους, μέσα στην κοινωνία. Τα ιδανικά είναι ένα πραγματικό εμπόδιο για την κατανόηση του παιδιού, αλλά και στο ίδιο το παιδί για την κατανόηση του εαυτού του.
Ο γονιός που θέλει πραγματικά να καταλάβει το παιδί του, δεν το κοιτάζει μέσα από το φίλτρο ενός ιδανικού. Αν το αγαπά το παιδί, τότε το παρατηρεί, μελετά τις κλίσεις του, τις διαθέσεις του και τις ιδιομορφίες του. Μόνον όταν κανείς δεν νοιώθει αγάπη για το παιδί του, μόνο τότε του επιβάλλει ένα ιδανικό, γιατί τότε προσπαθεί να εκπληρώσει τις φιλοδοξίες του μέσω του παιδιού του, θέλοντας να το κάνει να γίνει το ένα ή το άλλο. Αν κανείς αγαπάει το παιδί και όχι το ιδανικό, τότε υπάρχει η πιθανότητα να το βοηθήσει να κατανοήσει τον εαυτό του, έτσι όπως είναι.
Αν – για παράδειγμα – ένα παιδί λέει ψέματα, τι αξία έχει να του ορθώσετε μπροστά του το ιδανικό της αλήθειας; Πρέπει να ανακαλύψει το ίδιο γιατί λέει ψέματα και για να βοηθήσουμε το παιδί, πρέπει να έχουμε το χρόνο να το μελετήσουμε και να το παρατηρήσουμε, πράγμα που απαιτεί υπομονή, αγάπη και φροντίδα. Όταν, όμως, δεν υπάρχει αγάπη, όταν δεν υπάρχει κατανόηση, τότε εξαναγκάζουμε το παιδί να προσαρμοστεί σε ένα μοντέλο δράσης, που το ονομάζουμε ιδανικό. Τα ιδανικά είναι μία βολική φυγή, και ο Δάσκαλος που τα ακολουθεί είναι ανίκανος να κατανοήσει τους μαθητές του και να ασχοληθεί μαζί τους με νοημοσύνη· γι’ αυτόν το μελλοντικό ιδανικό, το πώς θα πρέπει να είναι το παιδί, έχει μεγαλύτερη σημασία από το τωρινό παιδί. Αλλά το κυνήγι ενός ιδανικού αποκλείει την αγάπη και χωρίς αγάπη, κανένα ανθρώπινο πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί.
Αν ο Δάσκαλος είναι ένας σωστός Δάσκαλος, δεν θα εξαρτάται από καμιά μέθοδο, αλλά θα μελετήσει τον κάθε μαθητή προσωπικά. Στις σχέσεις μας με τα παιδιά και τους νέους, δεν έχουμε να κάνουμε με μηχανικές συσκευές που μπορούν να επιδιορθωθούν γρήγορα, αλλά με ζωντανά όντα που είναι ευσυγκίνητα, ευμετάβλητα, ευαίσθητα, φοβισμένα, τρυφερά, και για να ασχοληθούμε μαζί τους, πρέπει να έχουμε μεγάλη κατανόηση και τη δύναμη της υπομονής και της αγάπης. Όταν μας λείπουν αυτά, τότε στρεφόμαστε σε εύκολες συνταγές και ελπίζουμε να έχουμε αυτομάτως θαυμαστά αποτελέσματα. Αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε επίγνωση και είναι μηχανικές οι προσεγγίσεις μας και οι αντιδράσεις μας, τότε είμαστε απρόθυμοι να ανταποκριθούμε σε κάθε απαίτηση που μας παρουσιάζεται και μας ενοχλεί καθώς δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με μια μηχανική ανταπόκρισή μας. Και αυτό είναι μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες μας στην Εκπαίδευση.
Το παιδί είναι αποτέλεσμα τόσο του παρελθόντος, όσο και του παρόντος, οπότε είναι ήδη διαμορφωμένο. Αν μεταδώσουμε τη δική μας υποδομή στο παιδί, διαιωνίζουμε τόσο τη δική του όσο και τη δική μας διαμόρφωση. Ριζική μεταμόρφωση υπάρχει μόνον όταν κατανοήσουμε τη δική μας διαμόρφωση και ελευθερωθούμε απ’ αυτήν. Το να συζητάμε ποιο θα έπρεπε να είναι το σωστό είδος Εκπαίδευσης, ενώ εμείς οι ίδιοι συνεχίζουμε να είμαστε διαμορφωμένοι, είναι εντελώς μάταιο.
Όσο τα παιδιά είναι μικρά πρέπει, βέβαια, να τα προστατεύουμε από κάθε σωματική βλάβη και να τα αποτρέπουμε από το να νοιώθουν υλική ανασφάλεια. Δυστυχώς, όμως δεν σταματάμε εκεί· θέλουμε να διαμορφώσουμε και τον τρόπο που σκέφτονται και αισθάνονται, θέλουμε να τα βάλουμε σε ένα καλούπι φτιαγμένο από τους δικούς μας πόθους και τις δικές μας προθέσεις. Αναζητάμε να ολοκληρωθούμε μέσα από τα παιδιά μας, να διαιωνίσουμε τον εαυτό μας μέσα απ’ αυτά. Χτίζουμε τείχη γύρω τους, διαμορφώνοντάς τα με τις πίστεις και τις ιδεολογίες μας, με τους φόβους και τις ελπίδες μας, κι ύστερα θρηνούμε και προσευχόμαστε όταν σκοτώνονται ή ακρωτηριάζονται στους πολέμους ή υποφέρουν από τις διάφορες εμπειρίες που τους φέρνει η ζωή. Τέτοιου είδους εμπειρίες δεν φέρνουν ελευθερία, αντίθετα δυναμώνουν τα «θέλω» του «εγώ». Το «εγώ» μας, είναι φτιαγμένο από μια σειρά αμυντικών και επιθετικών αντιδράσεων, και η εκπλήρωσή τους βρίσκεται πάντα μέσα στις ίδιες του τις προβολές και τις ταυτίσεις που το ικανοποιούν. Όσο μεταφράζουμε τις εμπειρίες με βάση τους όρους του εαυτού, του «εγώ» και «το δικό μου», όσο το «εγώ» συντηρείται με τις δικές του – από πριν διαμορφωμένες – αντιδράσεις, οι εμπειρίες δεν μπορεί να ελευθερωθούν από τη σύγκρουση, από τη σύγχυση κι από τον πόνο. Η ελευθερία έρχεται μόνον όταν κανείς κατανοήσει τους τρόπους του «εγώ», που είναι εκείνο που βιώνει την εμπειρία. Αν θέλουμε να βοηθήσουμε το παιδί να ελευθερωθεί από τους τρόπους του «εγώ», που προκαλούν πάρα πολύ πόνο, θα έπρεπε ο καθένας μας να αλλάξει βαθιά τη στάση του και τη σχέση του με το παιδί. Γονείς και Δάσκαλοι μπορούν με τη φροντίδα τους και τη συμπεριφορά τους να βοηθήσουν το παιδί να είναι ελεύθερο και να ανθίσει μέσα σε αγάπη και καλοσύνη.
Η Εκπαίδευση, όπως είναι σήμερα, δεν ενθαρρύνει καθόλου στο παιδί ή στον νέο, την κατανόηση των κληρονομικών του τάσεων και των επιδράσεων από το περιβάλλον του, πράγματα που διαμορφώνουν το νου και την καρδιά και συντηρούν το φόβο· κι έτσι δεν βοηθιέται το παιδί να ελευθερωθεί από τις διάφορες διαμορφώσεις του και να γίνει ένα εσωτερικά, ένα ακέραιο ψυχολογικά ανθρώπινο πλάσμα. Οποιαδήποτε μορφή Εκπαίδευσης, που ενδιαφέρεται για ένα μέρος μόνο του ανθρώπου και όχι για το σύνολό του, οδηγεί αναπότρεπτα σε αυξανόμενη σύγκρουση και πόνο.
Μόνο μέσα στην ατομική ελευθερία μπορεί να ανθίσει η αγάπη και η καλοσύνη και αυτή την ελευθερία μόνο το σωστό είδος Εκπαίδευσης μπορεί να την προσφέρει. Ούτε η συμμόρφωση με την τωρινή κοινωνία, ούτε η υπόσχεση μιας μελλοντικής «Ουτοπίας» μπορούν να δώσουν ποτέ στο άτομο την άμεση, βαθιά επίγνωση της καρδιάς, που χωρίς αυτήν δημιουργούνται διαρκώς προβλήματα.
Από την επίσκεψη στην Ιαλυσό, στη Ρόδο.
Και ήρθε η ώρα επιτέλους για το τελευταίο post από την επίσκεψή μου στη Ρόδο. Δεν ξέρω αν το θυμάστε -ή αν το κατάλαβαν κάποιοι που δεν το είχαν προσέξει – στο πρώτο post είχα πει ότι θα ακολουθήσω αυτό που έκανα για την επίσκεψή μου στην Κρήτη: να τη χωρίσω, δηλαδή, σε μέρη και χρονολογικά να πάω από το τέλος προς την αρχή. Και μια και η επίσκεψη στη Ρόδο, είχε τρία είδη συναντήσεων, μπορώ να αρχίσω από το τελευταίο είδος. Η τέταρτη και η τρίτη συνάντηση ήταν με τα παιδιά στις Λέσχες Ανάγνωσης του Γυμνασίου Κρεμαστής και του Γ’ Γυμνάσιου Ρόδου. Η δεύτερη και η πρώτη συνάντηση ήταν στην Ιαλυσό της Ρόδου με τους γονείς του Συλλόγου Γονέων του Α΄Δημοτικού Σχολείου και η δεύτερη με τα παιδιά όλου του Δημοτικού κι ενός Παιδικού Σταθμού της Ιαλυσού. Σήμερα, λοιπόν, θα σας μιλήσω γι’ αυτές τις συναντήσεις ή για να είμαι ακριβής, θα σας τις δείξω. Χα, χα, χα… Ναι, όλο και χειροτερεύει το ξύπνημα του τηλεορασάκια μέσα μου που είναι ψιλοκοιμισμένο εδώ και καιρό. Τελευταία, στις επισκέψεις που πάω σε Σχολεία κ.λπ. παίρνω μαζί μου και μια καλή καμερούλα που έχω αγοράσει εδώ και 2 – 3 χρόνια και δεν χρησιμοποιούσα. Βγάζω βιντεάκια και μ’ αυτή, αλλά και με το κινητό μου. Κι αυτό το χούι πρωτάρχισε με τα post για την Κρήτη. Αυτή τη φορά, όμως, δεν υπάρχει μόνο ό,τι έβγαλα εγώ, αλλά μου έστειλαν πολύ υλικό σε video και φωτογραφίες και φίλοι από τη Ρόδο. Έτσι, αποφάσισα να φτιάξω πια ένα κανονικό ντοκιμαντέρ, που αρχίζει με την πτήση (του αεροπλάνου όχι του «Παραμυθά») για Ρόδο και την προσγείωση μερικές μέρες μετά στην Αθήνα. Ομολογώ ότι το ευχαριστήθηκα κι ας έκανα τρεις μέρες να το φτιάξω! Έχω χρησιμοποιήσει υλικό από τρεις κάμερες, έχω βάλει διάφορα εφέ, έβαλα μουσική και ψιλοεπεξεργάστηκα τον ήχο, αλλά δυστυχώς το πρόγραμμα μοντάζ των WINDOWS 7 δεν έχει πολλές δυνατότητες. Από τις δυόμιση περίπου ώρες υλικό που είχα, έβγαλα μια ταινία 26.30 λεπτών. Αν δεν βαριέστε δείτε την, έχει πλάκα. Άρχισε με τη συνάντηση που είχα με τους γονείς των παιδιών του Α΄Δημοτικού Ιαλυσού…
… συνεχίστηκε την άλλη μέρα με τη συνάντησή μου με τα παιδιά του Σχολείου…
…. και τελείωσε με ένα βράδυ στην Ταβέρνα «Ο Γκρινιάρης».
Στην Ταβέρνα «Ο Γκρινιάρης» με πήγαν φίλοι μου και ο Ταβερνιάρης εκεί όχι μόνο δεν είναι γκρινιάρης, αλλά έχει μια φοβερή φωνή και τραγουδάει μαζί με τη γυναίκα του, που είναι μαγείρισσα κι έχει κι αυτή φοβερή φωνή, όταν πιάσουν οι πελάτες της Ταβέρνας το τραγούδι, που δεν είναι ποτέ πολλοί γιατί η ταβέρνα έχει όλο κι όλο πέντε τραπέζια. Αυτά θα τα δείτε στο τέλος της ταινίας που ετοίμασα και έβαλα κάποιες στιγμές από τη βραδιά αυτή. Δεν μπορώ να μην πω ότι εκεί έγινε κάτι που με συγκίνησε πολύ και μου έδωσε χαρά. Στην ταβέρνα ήταν ένας εξαιρετικός σκιτσογράφος, που μέσα μου οι πολιτικές γελοιογραφίες του είναι συνδεδεμένες με τα δύσκολα χρόνια της Δικτατορίας, όταν πρωτάρχισε να δουλεύει σε εφημερίδες. Σας μιλάω για τον Βαγγέλη Παυλίδη που άρχισε να δουλεύει ως πολιτικός σκιτσογράφος στην καρδιά της Χουντικής δικτατορίας, το 1971 στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ. Από τότε έχει συνεργαστεί με την ΟΜΑΔΑ, την EΛEYΘEPOTYΠIA, τις 24 ΩPEΣ και από το 1989 πάλι με TO BHMA. Έχω βάλει link στο όνομά του το blog του για να πάει όποιος θέλει να μάθει περισσότερα και να δει δουλειά του. Ήταν κι εκείνος στη ταβέρνα το βράδυ που πήγα. Δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ πριν και με σύστησαν. Καθόταν σ’ ένα τραπεζάκι στ’ αριστερά μου και κάποια στιγμή, εκεί που παρακολουθούσα τους φίλους που τραγουδούσαν, ήρθε και μου άφησε διακριτικά μπροστά μου ένα σκίτσο μου που μόλις είχε κάνει. Συγκινήθηκα πολύ! Είχα ένα σκίτσο μου, φτιαγμένο από ένα άνθρωπο που παρακολουθώ και εκτιμώ τη δουλειά του εδώ και 41 χρόνια! Στο βίντεο από την ταβέρνα, υπάρχει η στιγμή που κάνει το σκίτσο μου, στην αρχή της βραδιάς πριν αρχίσω να γυρίζω βίντεο κι εγώ. Και να το σκίτσο μου που το σχεδίασε χωρίς να τον πάρω χαμπάρι, έτσι όπως μ’ έβλεπε από τ΄αριστερά μου.
Και τώρα, αν σας κάνει κέφι, μπορείτε να δείτε την ταινία. Στην αρχή υπάρχουν στιγμές από τη συνάντηση με τους γονείς, όπου είδαμε το πρώτο επεισόδιο της καινούργιας σειράς του «Παραμυθά» για να τον θυμηθούν όσοι τον ξέρανε από τα παιδικά τους χρόνια και να τον γνωρίσουν εκείνοι που δεν τον είχαν δει ποτέ. Επίσης, μιλήσαμε για τα βιβλία μου, «Ιστορίες της Καρδιάς» και «Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς εγώ». Το επόμενο είναι η συνάντηση με τα παιδιά, όπου καθώς τα μικρότερα περίμεναν να έρθω πετώντας, το διασκέδασα, όταν από τον εξώστη που παρακολουθούσα την προβολή του πρώτου επεισοδίου τους ρώτησα πώς θέλουν να κατέβω στην πλατεία, μου απάντησαν πετώντας, αλλά εγώ… Χα, χα, χα… Αυτό ήταν μια καλή εισαγωγή για το μικρό ντοκιμαντέρ που τους έδειξα με το πώς φτιάχνεται η εκπομπή του «Παραμυθά». Μετά παίξαμε λίγο και στο τέλος τα κορίτσια χόρεψαν υπέροχα, δύο τοπικούς χορούς. Ζητώ συγνώμη που παρέλειψα την παρουσίαση που μου έκαναν και όσα άλλα έκαναν για να με τιμήσουν, αλλά μ’ αυτά νοιώθω κάπως άβολα και εδώ και γενικότερα. Η ταινία τελειώνει με μερικά στιγμιότυπα από την Ταβέρνα, που μιλάνε από μόνα τους.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.
Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Τελευταίο)
Έχω καθυστερήσει πολύ αυτά τα posts για τη Ρόδο. Κάτι που είναι κάμποσα, κάτι που άργησαν να έρθουν τα DVD που περίμενα να μου στείλουν από εκεί, κάτι ένα άλλο ταξίδι που έκανα για επίσκεψη σε σχολείο στη Χαλκιδική, κάτι οι διάφορες σφήνες που έβαλα ενδιάμεσα, ε πολύ θέλει; Σήμερα, λοιπόν, θα κλείσω τις επισκέψεις στις Λέσχες και μου μένει η επίσκεψη στο Α΄Δημοτικό Ιαλυσσού της Ρόδου. Για σήμερα έχω ένα βίντεο που ετοίμασα από την επίσκεψη στη Λέσχη Ανάγνωσης του Γ’ Γυμνασίου της Ρόδου– του Βενετόκλειου. Γι’ αυτή την επίσκεψη σας μίλησα στο πρώτο post που ανέβασα για τη Ρόδο, κι αν θέλετε να θυμηθείτε τι έγινε ή αν δεν το έχετε διαβάσει, μπορείτε να πάτε με το link που έβαλα. Εδώ, σήμερα, θα ανεβάσω το βίντεο που ετοίμασα από αυτή τη συνάντηση, για να ευχαριστήσω τα παιδιά και τους καθηγητές που συνάντησα σ’ αυτή τη Λέσχη Ανάγνωσης και που -όπως θα δείτε από κάποιες στιγμές αυτής της συνάντησης- μου έδωσαν μεγάλη χαρά. Το βίντεο που γύρισαν από τη συνάντηση και που κρατάει πάνω από μιάμιση ώρα, δυστυχώς δεν μπορώ να το ανεβάσω όλο εδώ, γι΄αυτό και έκανα μοντάζ για να δείτε, όποιος θέλει, 14.30΄ από αυτή τη συνάντηση. Σ’ αυτό το βίντεο, όπου απαντάω σε διάφορες ερωτήσεις των παιδιών και των καθηγητών, θ΄ακούσετε και το κορίτσι που με μάλωσε για τα «παλιόλογα» που είπα και το κορίτσι που γελάει με την καρδιά του και μου λέει να πάω να μείνω σπίτι του.
Σας φιλώ
Π.
Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Σφήνα στο Τρίτο μέρος)
Μόλις ανακάλυψα ή μάλλον θυμήθηκα ότι μπορώ να ανεβάζω βίντεο και από το YOUTUBE κι όχι μόνο από το VIMEO. Λίγο μετά που ανέβασα προχθές το post με τα video από την επίσκεψη στη Λέσχη Ανάγνωσης του Γυμνάσιου Κρεμαστής Ρόδου, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα ανεβάσει κι ένα βίντεο που είχαν ετοιμάσει τα παιδιά για να μου κάνουν έκπληξη. Κι όταν πήγα να το προσθέσω, μου έβγαλε μήνυμα ότι έχω εξαντλήσει σχεδόν όλα τα bytes που έχω την εβδομάδα και ότι δεν μπορώ να ανεβάσω άλλο έως τη Δευτέρα. Το video που είχαν γυρίσει ήταν μία ταινία μικρού μήκους βασισμένη σε μια ιστορία που είχα ανεβάσει κάποτε εδώ, την «Κυρία με τα Μπισκότα», που αργότερα την έβαλα και στο βιβλίο μου, «Ιστορίες της Καρδιάς». Έχοντας συνηθίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, τα παιδιά που έχουν δουλέψει τα βιβλία μου να έχουν ετοιμάσει κάποια δραματοποίηση παραμυθιού μου ή τραγούδια, αφού ήταν παιδιά των πρώτων τάξεων του Δημοτικού, εντυπωσιάστηκα που αυτή τη φορά μου έδειξαν μια ταινία μικρού μήκους, βασισμένη σε κάποια ιστορία του βιβλίου μου για μεγάλους! Αν σας κάνει κέφι να τη δείτε πηγαίνετε πρώτα να διαβάσετε την ιστορία, ε, και οι Δασκάλες που μπαίνουν στο blog, ας κάνουν τα στραβά μάτια για ένα λαθάκι που ξέφυγε στα παιδιά στους τίτλους.
Καλή εβδομάδα.
Π.
Επίσκεψη στις Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο (Τρίτο μέρος)
Πάνω που ετοιμαζόμουν να κλείσω με ένα επίλογο τα posts με τις επισκέψεις μου στις δύο Λέσχες Ανάγνωσης στη Ρόδο, ήρθαν DVD με βίντεο και φωτογραφίες που μου έστειλαν από εκεί, αλλά είχαν καθυστερήσει εξ αιτίας της γιορτής του Πάσχα. Επειδή είναι το κάθε ένα απ’ αυτά μία ώρα και παραπάνω και στο VIMEO δεν ανεβαίνουν ταινίες τόσο μεγάλης διάρκειας, κάθησα και έκανα μοντάζ, κρατώντας κάποια σημεία που μου άρεσαν, γύρω στα οχτώ λεπτά. Το σημερινό βίντεο, είναι από την επίσκεψη στη Λέσχη Ανάγνωσης της Κρεμαστής, απ’ όπου είναι και η φωτογραφία που βλέπετε και που είναι κάποιες από τις ερωτήσεις που μου έκαναν, όπως και η έκπληξη που μου είχαν ετοιμάσει για το τέλος.
Στο βίντεο που μου έστειλαν ανακάλυψα βλέποντάς το ότι εκεί είπα χειρότερο… »παλιόλογο» από εκείνο που είπα στη Λέσχη του Βενετόκλειου και με μάλωσε ένα από τα κορίτσια. Εδώ, όμως, δεν με μάλωσε κανείς! Γέλασαν όλοι. Δεν σας λέω ούτε τι είπα ούτε που το λέω και θα πρέπει να προσέξετε για να το ακούσετε, γιατί δεν το λέω πολύ δυνατά. Χα, χα, χα… Πολύ με διασκεδάζει αυτό. Επίσης, είδα σε αυτό το βίντεο και εκείνο που είχα γράψει στο post για τη Λέσχη Κρεμαστής, ότι άρχισαν να τρέχουν τα μάτια μου, διαβάζοντας τους στίχους που μου είχαν γράψει μέσα στο «μαγικό γιλέκο» που μου χάρισαν. Τι να πεις!…
Αύριο ή το πολύ την Κυριακή, θα ανεβάσω και το βίντεο από τη Λέσχη Ανάγνωσης του Βενετόκλειου. Και τώρα το βίντεο από τη Λέσχη Κρεμαστής. Αν σας κάνει κέφι δείτε το.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.
...
Φιλί!!!...
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.