«Χόρεψε»

Το σημερινό post είναι κάτι αναπάντεχο για μένα. Ένας από τους συνθέτες που έχω κομμάτια τους εδώ και καιρό στο κομπιούτερ μου και τ’ ακούω συχνά, είναι του Chris Spheeris. Και σήμερα που έψαχνα να βρω διάφορα στο YOUTUBE, έπεσα πάνω σε δικά του βίντεο! Σε ένα από αυτά τραγουδούσε ελληνικά με εξαιρετική προφορά! Έτσι ανακάλυψα ότι είναι Έλληνας και λέγεται Χρήστος Σφυρής!!!  Είναι ομογενής της Αμερικής, γεννημένος από δύο Έλληνες γονείς στο Μιλγουόκι, στο Γουισκάνσεν!  Είναι συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής και παίζει πολλά όργανα. Άρχισε να γράφει τραγούδια με την κιθάρα του όταν ήταν νέο παιδί στα 1985. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα κάντε κλικ ΕΔΩ.  Και δείτε το βίντεο που ανέβασα, όπου – ύστερα από ένα σύντομο πρόλογο στα αγγλικά- τραγουδάει ελληνικά με την κιθάρα του το τραγούδι του, «Χόρεψε».
Καλή εβδομάδα.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

Ένας έρωτας που πέταξε στο άπειρο

Cover Lost key

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα ποίημα από το βιβλίο μου ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ με ποιήματά μου και κείμενα του Κρισναμούρτι για τον έρωτα,και  με σχέδια της κόρης μου της Μαρίας. Πρώτα το ποίημα και μετά το κείμενο του Κρισναμούρτι.
Σας φιλώ.
Π.

ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΟ ΑΠΕIΡΟ
Σε γέvvησαv: oι φόβoι κι η λαγvεία μoυ·
η ματαιoδoξία με τηv αvασφάλειά μoυ·
τo άγχoς μoυ για επιβεβαίωση
κι η δίψα μoυ για ευχαρίστηση.
Σ’ έθρεψαv: η μovαξιά κι η μoυσική·
«έvα γαλάζιo μπάλωμα αvάμεσα στα σύvvεφα»,
η βαθιά χωμέvη απελπισία μoυ,
μαζί με τηv κρυφή λαχτάρα μoυ για χάδια
και η αvικαvότητά μoυ vα ζήσω στo «άγιo» κεvό.
Σε πρoστάτεψαv: η παλιά φιλία μας
και τα λόγια εκείvης της αστραπής
πoυ, άθελα, έλαμπε κάθε τόσo μέσα μoυ·
τo φεγγαρoχτυπημέvo βλέμμα σoυ,
με τo αλαφρoΐσκιωτo αλάφιασμά σoυ·
κι ίσως εκείvα «τ’ αδέλφια αιώvες πριv»,
πoυ ‘παv oι αστρoλόγoι
και πoυ φαίvεται πως -αv υπήρξαv-
είχαv αγαπηθεί αληθιvά.
Σ’ εκμεταλεύτηκα για vα ρoυφήξω ευχαρίστηση,
δίvovτάς σoυ ό,τι -ασυvείδητα- ήθελες vα ‘χεις·
για vα σε πληγώσω, όμως, τηv άλλη στιγμή,
βίαια παίρvovτάς τo πίσω.
Αυτό πoυ ακόμα και τώρα δεv ξέρεις τι ήταv
-κι ας τo ξέσπασες πάvω μoυ.
Κι ύστερα είπα, «ήμαρτov»·
και σ’ αγάπησα αληθιvά, βαθιά κι απελπισμέvα·
δίχως vα voιάζoμαι πoυ δεv ήσoυv πια εκεί·
αδιάφoρoς στov πόvo,
θέλovτας τα πάvτα και τίπoτ’ από σέvα·
θέλovτας κάπoιoς vα θέλει
τα πάvτα και τίπoτ’ από μέvα.
Αλλά δεv ήσoυv πια εκεί·
κι έτσι δεv έμαθες πoτέ τι μoυ ‘χε συμβεί.
΄Ολα τα’ άλλα είvαι άπειρo…
«΄Ολα τα άλλα είvαι σιωπή»…

 

«…Ξέρετε, τo v’ αγαπάς σημαίvει vα είσαι ελεύθερoς· και oι δύo vα είvαι ελεύθερoι. ΄Οπoυ υπάρχει πιθαvότητα vα υπoφέρεις, όπoυ υπάρχει πιθαvότητα πόvoυ στηv αγάπη, δεv είvαι αγάπη, είvαι απλώς μια λεπτή μoρφή ιδιoκτησίας, κτητικότητας. (…) Κι έτσι καθετί πoυ κάvεις χωριστά, αvεξάρτητα από τov άλλov, είvαι φυσικό vα δημιoυργεί ταραχή, πόvo και δυστυχία· και o έvας πρέπει vα καταπιέσει αυτά πoυ πραγματικά vιώθει πρoκειμέvoυ vα πρoσαρμόσει τov εαυτό τoυ με τov άλλov. Με άλλα λόγια, αυτη η συvεχής απώθηση παρoρμήσεωv πoυ φέρvει αυτή η λεγόμεvη αγάπη, καταστρέφει και τoυς δύo. Σ’ αυτoύ τoυ είδoυς τηv ‘αγάπη’, δεv υπάρχει ελευθερία· είvαι απλώς μία λεπτής μoρφής σκλαβιά…».    (4η Ομιλία, ΄Οχαϊ, 1934.)

 

 

 

Η φωνή μέσα μας

cover

Καιρό έχω να ανεβάσω κάτι από αυτό το εξαιρετικό βιβλίο «Ο Κόσμος Μέσα μας» του Κρισναμούρτι. Είναι  γιατί έχω τελειώσει την μετάφραση κι έχει πάει για να εκδοθεί, κι έτσι δεν το βλέπω κάθε μέρα μπροστά μου. Όπως ίσως θα θυμάστε είναι σημειώσεις του ίδιου του Κρισναμούρτι,  από συζητήσεις που έκανε στην περίοδο του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου,  με ανθρώπους που έρχονταν να τον συναντήσουν. Είχε πάψει να μιλάει δημόσια κι έμεινε για όλο αυτό διάστημα στο σπίτι του στην Καλιφόρνια. Το σημερινό κείμενο  είναι από την επίσκεψη μιας κυρίας που είχε έρθει να συζητήσει για μια φωνή που άκουγε μέσα της.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Η  Κ. Ζ. θα ήθελε να ξέρει γιατί από κάποια στιγμή στη ζωή της και μετά, την καθοδηγούσε μία φωνή μέσα της. Σε ένα διάστημα πολλών χρόνων αυτή η φωνή τής είχε αλλάξει και είχε διαμορφώσει εντελώς  την πορεία της ζωής της. Η φωνή ήταν που της είχε πει να έρθει να με δει. Καθώς εξαρτιόταν  απ’ αυτήν για ό,τι σκεπτόταν και ό,τι έκανε, την υπάκουσε κι ήρθε. Η φωνή, τής είπε ότι θα σταματήσει να της μιλάει μετά που θα με δει και ότι έχει ξανάρθει εδώ· η φωνή τώρα πια ήταν σιωπηλή. Τι ήταν αυτή η φωνή, ρώτησε η επισκέπτρια. Ήταν πραγματική; Ήταν κάποια ανώτερη οντότητα που της είχε κάνει κατάληψη; Γιατί υπήρχε αυτός ο δυισμός μέσα της;

«Αυτός ο δυισμός δεν υπάρχει σχεδόν στον καθένα;», ρώτησα την επισκέπτρια. «Μπορεί να χρησιμοποιούν διαφορετικούς όρους, διαφορετικές ταμπέλες – ο ανώτερος και ο κατώτερος εαυτός, το καλό και το κακό, το αληθινό και το ψεύτικο, και λοιπά – αλλά στην ουσία είναι η σύγκρουση των αντίθετων. Αυτή η σύγκρουση παίρνει διάφορες μορφές και δημιουργεί διαφορετικές ιδιομορφίες και τάσεις: τη σύγκρουση ανάμεσα στο ένστικτο και στη διαμόρφωση, στο έμφυτο και στο αποκτημένο, ανάμεσα στο μέσα και στο έξω. Η σύγκρουση είναι οδυνηρή, διαλυτική, και πρέπει να λυθεί γιατί αλλιώς δεν θα υπάρξει γαλήνη, δεν θα υπάρξει δημιουργική ευτυχία. Το εσωτερικό τού ανθρώπου κάνει νύξεις με όνειρα, με προειδοποιήσεις, με φωνές που εξαρτώνται από την ένταση της κρίσης. Οι φωνές, τα όνειρα, οι νύξεις, είναι από μέσα μας. Είμαστε τα αντίθετα: είμαστε το έξω και το μέσα, το διαμορφωμένο και το ενστικτώδες και λοιπά. Μας αρέσει να αυταπατόμαστε με τη σκέψη ότι η φωνή είναι μιας ανώτερης οντότητας. Αυτό μας κολακεύει, μας δίνει σπουδαιότητα, αλλά το κεντρικό πρόβλημα της σύγκρουσης εξακολουθεί να παραμένει. Πρέπει να ενδιαφερόμαστε γι’ αυτό και όχι να προσκολλιόμαστε σε οποιαδήποτε ευχάριστη ψευδαίσθηση. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά εξάρτηση από αυτήν, γιατί θρέφει  το φόβο, την έλλειψη της αληθινής αυτοπεποίθησης, που δεν είναι επιθετικότητα ή ανταγωνιστική φιλοδοξία. Οι περισσότεροι από μας, αν είμαστε πάντα σε εγρήγορση, έχουμε επίγνωση της διαφοράς του καλού από το κακό· ‘ενστικτωδώς’ ξέρουμε, ‘κάτι’ μας το ψιθυρίζει μέσα μας, αλλά η διαμόρφωσή μας, το έξω από μας παραείναι δυνατό, παραείναι κραυγαλέο και απαιτητικό και παραδινόμαστε σ’ αυτό. Η διαμόρφωσή μας, το έξω από μας το έχουμε δημιουργήσει με τη βουλιμία μας, με την εχθρικότητα και την άγνοιά μας, όπως έχουμε δημιουργήσει επίσης το μέσα μας ─ το ένστικτο. Είμαστε και τα δύο: και ο σκεπτόμενος και η σκέψη του. Μας αρέσει να ταυτιζόμαστε με το ένα και να απαρνούμαστε το άλλο. Αυτή η ταύτιση και αυτή η άρνηση, εμποδίζουν την κατανόηση της σύγκρουσης. Πρέπει να κατανοήσουμε τον πολύπλοκο μηχανισμό του σκεπτόμενου και της σκέψης του. Είναι δύο χωριστά πράγματα; Με την μελέτη της σκέψης, δεν αποκαλύπτεται ο σκεπτόμενος; Αυτό ο πολύπλοκος μηχανισμός δεν είναι και ο σκεπτόμενος και η σκέψη του; Ο ένας δεν υπάρχει χωρίς τον άλλον. Ο όλος μηχανισμός είναι ο εαυτός, ο σκεπτόμενος και η σκέψη του, ο ανώτερος και ο κατώτερος εαυτός, οι αμέτρητες διαιρέσεις και υποδιαιρέσεις τους. Όσο ο εαυτός, το αποτέλεσμα της επιθυμίας στο παρελθόν και στο παρόν, υπάρχει, εκεί πρέπει να υπάρχει κι ο δυαδισμός, το ‘εγώ’ και το ‘μη εγώ’, η σύγκρουση των αντιθέτων. Αυτή η επιθυμία παίρνει πολλές μορφές, λεπτές και χονδροειδείς: αισθησιασμός, υλισμός ή ευημερία και η προσωπική συνέχιση.

Με αδιάκοπη επίγνωση κάθε σκέψης και συναισθήματος, με εξέταση της κάθε σκέψης και του κάθε συναισθήματος, πέρα για πέρα, η επιθυμία και η διαρκώς αναμμένη σύγκρουση, τελειώνουν. Η ταύτιση – επιδοκιμαστικά ή αρνητικά – εμποδίζουν την ολοκλήρωση της σκέψης και του συναισθήματος, που σ’ αυτήν βρίσκεται η απελευθέρωση από την επιθυμία. Μόνο τότε υπάρχει χαρά και γαλήνη».

 

 

 

Οι καρδούλες και η σκάλα

Αύριο τέρμα οι διακοπές. Γυρίζουμε σπίτι. Είχα διάφορες ιδέες  για post,  αλλά – μια και υπάρχουν αρκετοί καινούριοι φίλοι του blog – κατέληξα ότι το καλύτερο ήταν ένα παλιό post  που έχω ξαναβάλει πριν 6 χρόνια, το 2010, και είναι από τα αγαπημένα μου. Έκανα μερικές μικροαλλαγές και το ανεβάζω.

Λέω να αποχαιρετήσω τις φετινές διακοπές με μια σκάλα, μια μεγάλη πέτρινη σκάλα στη Σκιάθο, ένα από τα πιο αγαπημένα σημεία του σπιτιού μας εκεί. Και λέω ν’ αρχίσω ανάποδα αυτή τη φορά. Θα βάλω το βίντεο εδώ στην αρχή, κι όχι στο τέλος του post όπως κάνω συνήθως. Δείτε ένα κατέβασμα στη σκάλα, λοιπόν, με το θέαμα που βλέπει κανείς  μόλις κατέβει.

Αυτή την παλιά πέτρινη σκάλα κατεβαίνουν, μετά από ένα μονοπάτι, όσοι έρχονται από το σπίτι για να βγουν στην παραλία. Δείτε την κι από κάτω προς τα πάνω.

Η σκάλα αυτή, είναι σκεπασμένη από πάνω με ένα υπέροχο φυσικό «σκέπαστρο», φτιαγμένο από τα μπλεγμένα -εδώ και χρόνια- κλαριά και φύλλα μιας μεγάλης γέρικης συκιάς κι ενός αναρριχώμενου  κισσού με φύλλα που δεν έχω ξαναδεί ποτέ και πουθενά αλλού: φύλλα που έχουν σχήμα καρδιάς!!

Αν προσέξετε πολύ θα δείτε ότι τα φύλλα είναι μικρές καρδιές,  αλλά να  και μια πιο κοντινή φωτογραφία.

Κάτω αριστερά, στη μικρή κουφάλα της γέρικης συκιάς  θα δείτε μερικά φύλλα που άρχισαν να μαραίνονται και να πέφτουν. Να πάλι μια πιο κοντινή φωτογραφία.

Απίστευτη  η φύση, ε; Και να σας αποχαιρετήσω  μ’ ένα φιλί από την … καρδιά μου, και με δύο ακόμα καρδούλες, που είναι ακόμα ζωντανές πάνω στο δέντρο, σε κοντινή φωτογραφία.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

 

Για τα 50 χρόνια της ΕΡΤ

ert 50

Ίσως να έχετε δει στην τηλεόραση της ΕΡΤ αυτόν τον καιρό κάποιες μικρές συνεντεύξεις  ανθρώπων  -όλων των ειδικοτήτων- που συνεργάστηκαν με την ΕΡΤ στα 5ο χρόνια της λειτουργίας της. Πριν κάνα δίμηνο με είχαν καλέσει κι εμένα κι έδωσα συνέντευξη, αλλά δεν την είχα δει ποτέ, μέχρι χτες που σκέφτηκα να ψάξω στο ίντερνετ. Και τη βρήκα. Δεν είχα σκοπό να την ανεβάσω εδώ, αλλά όταν είδα ότι στο μοντάζ έκοψαν τα περισσότερα από όσα είπα και άφησσν μόνο ό,τι έχει σχέση με το γιατί ο «Παραμυθάς» είναι παππούς κι όχι μπαμπάς, ε, είπα να την ανεβάσω μια και το μπλογκ αυτό είναι του «Παραμυθά». Αν σας κάνει κέφι κάντε κλικ ΕΔΩ  και θα την δείτε. Κι αν έχετε περιέργεια να μάθετε και για όλη μου τη σχέση  με την ΕΡΤ που άρχισε το 1951, όταν ήμουν οχτώ χρονών, κάντε κλικ ΕΔΩ 
Σας φιλώ
Π.

 

Αύγουστε καλέ μου μήνα…

skiathos 2016

Όπως καταλάβατε από τον τίτλο και την φωτογραφία, βρίσκομαι  σε διακοπές. Αν και σύντομες  διακοπές  εξαιτίας  διάφορων  λόγων, δεν μπορείς να μη σκεφτείς την παροιμία, «Αύγουστε καλέ μου μήνα. να ‘σουν δυο φορές το χρόνο».   Είμαι στη Σκιάθο, όπως κάθε καλοκαίρι εδώ και 33 χρόνια – όπως σας έχω πει και σε παλαιότερα posts – αλλά κοιτάζοντας τη θέα προς την παραλία, πρώτη φορά συνειδητοποίησα, ότι ίσως δεν υπάρχει σε άλλη χώρα, αυτός ο συνδυασμός στη φύση που υπάρχει στην Ελλάδα: πεύκο, ελιά και θάλασσα.  Αυτά τα δύο δέντρα, που υπάρχουν στη φωτογραφία,  μαζί με τη θάλασσα,- δύο ελιές κάτω από το πεύκο- φτιάχνουν ένα μοναδικά ελληνικό τοπίο!
Να σας ευχηθώ να περάσετε τόσο καλά τον Αύγουστο, που να ευχηθείτε να ‘ταν δυο φορές το χρόνο.
Σας φιλώ.
Π

 

 

 

Μια γενιά από ηλίθιους;

 

 

«Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα ξεπεράσει την ανθρώπινη επαφή… Ο κόσμος θα αποκτήσει μια ολόκληρη γενιά ηλιθίων…»
Αυτές οι φράσεις ανήκουν στον Αϊνστάιν και σ’ αυτές περιστρέφεται ο προβληματισμός ενός αγοριού 14 χρονών που με εντυπωσίασε με την ωριμότητά του. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω το κείμενό του που μου το έστειλαν σήμερα. Δυστυχώς δεν ξέρω το όνομά του, ούτε που πρωτοανέβασε το κείμενο. Αλλά είναι πραγματικά εξαιρετικής ωριμότητας και διορατικότητας. Δείτε το και μόνοι σας. Δεν έχω κάνει καμία επέμβαση στο κείμενο.

Καλό βράδυ.
Π.

» Όσο και αν είναι επώδυνο για μένα, δυστυχώς ανήκω σε αυτήν τη γενιά. Αναφέρομαι βεβαίως, βεβαίως στη γενιά ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα την περίοδο από 1998 και πάνω. Μια γενιά που μεγάλωσε με σύντροφο την τεχνολογία. Μία γενιά που πήρε τελείως διαφορετικό δρόμο από την προηγούμενη, μια πορεία που ίσως δεν είναι αναστρέψιμη. Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτή τη νέα γενιά;

Ποιος ή τι ευθύνεται τελικά για αυτήν την κατάληξη; Ευθύνεται η υπερβολική «δόση» τεχνολογίας που έχουν λάβει τα σημερινά παιδιά, χωρίς να γνωρίζουν πως να την χειρίζονται και να την αξιοποιούν ώστε να αποκομίσουν τα οφέλη της; Ή μήπως ευθύνεται η στάση και η διαπαιδαγώγηση των γονέων προς τα παιδιά; Γιατί σίγουρα δεν φταίει μόνο το διαδίκτυο και το Facebook για αυτήν τη κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Γιατί πραγματικά είναι τρομακτική… Ας αρχίσουμε λοιπόν…

Τα παιδιά της νέας γενιάς κρίνουν και κρίνονται με βάση την εξωτερική εμφάνιση και ΜΟΝΟ. Έχουν δώσει τεράστια βαρύτητα στο πως φαίνονται και στο πως δείχνουν, όχι στο πως πραγματικά είναι! Δεν ενδιαφέρονται για την καλλιέργεια του ψυχικού τους κόσμου, της κριτικής τους σκέψης και της δημιουργικότητας τους και δεν δέχονται εύκολα το διαφορετικό. Δεν βάζουν στόχους, δεν έχουν όνειρα και οράματα για τη ζωή τους.

Αντιθέτως, επιζητούν μόνο την κοινωνική αποδοχή, συμμεριζόμενοι τις απόψεις και ακολουθώντας τα στερεότυπα της μάζας. Ασχέτως αν αυτές τους εκφράζουν ή όχι! Πάρτε για παράδειγμα … Βλέπεις όλα τα σημερινά παιδιά σαν «μαζικοποιημένα zombie» να ακολουθούν την κάθε ανόητη και ανούσια μόδα (ξέρουν τι κάνουν αυτοί που τις πλασάρουν), προσπαθώντας να το παίξουν κάποιοι που στα αλήθεια δεν είναι! Δεν το φιλτράρουν από τον εγκέφαλο τους και δεν σκέφτονται, αν πράγματι αυτή η μόδα αποτελεί ένα μέσο έκφρασης για αυτούς. Την ακολουθούν επειδή το ίδιο πράττει και η μάζα, και έτσι γνωρίζουν ότι θα λάβουν κοινωνική αποδοχή από τους πολλούς. Κάτι τέτοιο φυσικά αποτελεί μεγάλη αδυναμία και σοβαρό πλήγμα για την προσωπικότητας τους, σε μια ηλικία όπου μπαίνουν οι βάσεις για την διαμόρφωση της.

Εύκολη επιρροή = μια κυβέρνηση αθλίων με πολίτες πρόβατα και έχω και χίλια άλλα παραδείγματα. Όχι πως τώρα δεν είμαστε πρόβατα, αλλά αυτό δεν αφορά το παρόν θέμα. Για όσους θέλουν να πάρουν μία γεύση από αυτήν την κατάσταση, απλά επισκεφτείτε τον δημοφιλή ιστόχωρο κοινωνικής δικτύωσης, Facebook. Γιατί ΔΕΝ νοείται σημερινό παιδί χωρίς να κατέχει λογαριασμό στο Facebook. Ποζεριά, Καγκουριά, check – in όπου στο γ@μημένο κόσμο βρίσκονται, με την μόνη τους αγωνία να είναι για τον αριθμό των likes που θα λάβουν. Δεν προβληματίζονται για τίποτα στη ζωή τους, και η διανοητική τους κατάσταση έχει φτάσει να είναι ισάξια ενός κούτσουρου.

«Η τεχνολογία ξεπέρασε την ανθρώπινη αλληλεπίδραση » όπως είπε και ο Αϊνστάιν. Τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να συναισθανθούν αληθινά, αφού η ανθρωπιά τους έχει χαθεί. Δυστυχώς η μέρα που ανέφερε ο Αϊνστάιν έχει φτάσει: «Ο κόσμος θα έχει μία γενιά από ηλίθιους»

Ίσως οι σκέψεις μου για την «ευλογημένη» αυτή γενιά σας φαίνονται σκληρές και απαισιόδοξες. Προσπαθώ απλά να είμαι ρεαλιστής. Μην ξεχνάτε πως εγώ τα ζω καθημερινά. Αλλά όποιο και αν είναι το πρόβλημα μπορούμε να το αλλάξουμε όλοι μαζί, γιατί ποτέ δεν είναι αργά. Καλώ και τα ίδια τα παιδιά που έχουν λίγο μυαλό, να σκεφτούν και προβληματιστούν για όλη αυτή τη κατάσταση. Μπορεί τώρα να εκφράζω τα παράπονα μου κατ’ αυτόν το τρόπο, αλλά θα προσπαθήσω όπως μπορώ να βοηθήσω και να αφυπνίσω τους συνομήλικους μου (τους φίλους μου τουλάχιστον). Το ίδιο να πράξετε και εσείς!

Υ.Γ. Δεν αναφέρομαι σε όλα τα παιδιά της γενιάς, γιατί γνωρίζω ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αναφέρομαι στη μάζα, δηλαδή στους πιο πολλούς. Και ούτε εγώ το παίζω πιο έξυπνος από αυτούς. Ίσως να είμαι λίγο πιο αφυπνισμένος!

Υ.Γ.2 Δεν είμαι ΚΑΤΑ του Facebook. Και εγώ ο ίδιος κατέχω λογαριασμό, αλίμονο. Είμαι κατά όλης αυτής της κατάστασης που επικρατεί εκεί.»

 

 

Τα μοντέλα διευκολύνουν τη διανοητική μας νωθρότητα

cover
Όπως σας είχα πει πριν ένα μήνα και κάτι, στις 22 Ιουνίου, τελείωσα τη μετάφραση  του βιβλίου, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ». Από τότε μέχρι σήμερα, διάβασα όλη τη δουλειά που έχω κάνει για να δω πιθανά λάθη, κάτι που μπορεί να μου έχει ξεφύγει και λοιπά. Έτσι σήμερα, σκέφτηκα να κλείσω αυτόν τον κύκλο, ανεβάζοντας άλλο ένα κεφάλαιο από το βιβλίο εδώ. Τίτλος του είναι αυτός που έβαλα για τίτλο του post.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Η  Λ.  είπε ότι για ένα διάστημα ακολουθούσε κάποιον θρησκευόμενο τρόπο σκέψης. Δεν είχε την πρόθεση να ακολουθήσει οποιοδήποτε μοντέλο, αλλά είχε παρασυρθεί σ’ αυτό χωρίς να το καταλάβει. Είπε ότι δεν πρέπει να ακολουθεί κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό της και ίσως ξεκαθάριζε μέρος από την σύγχυσή της, αν μπορούσαμε να συζητήσουμε μαζί γύρω από το θέμα.

«Γιατί χρειαζόμαστε μοντέλα», την ρώτησα, «είτε μας τα έχουν επιβάλλει άλλοι είτε τα έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας; Δεν είναι εξαιτίας φόβου;  Φοβόμαστε μήπως δεν πετύχουμε κάτι, μήπως χάσουμε, μήπως δεν γίνουμε κάτι που θέλουμε. Με το να ακολουθούμε ένα μοντέλο, δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε βαθιά μέσα μας να σκεφτούμε, να νοιώσουμε· άλλοι έχουν σκεφτεί για λογαριασμό μας μια πορεία δράσης και εμείς δεν έχουμε παρά να την ακολουθήσουμε. Νομίζουμε ότι τα μοντέλα δράσης λειτουργούν σαν προφύλαξη από την αποτυχία, τον πόνο και τη σύγχυση, αλλά απλώς μας κάνουν  απερίσκεπτους, μας κάνουν να βολευόμαστε μέσα στο θόλωμα του νου. Το να ακολουθείς μοντέλα συντηρεί τη διαίρεση ανάμεσα στον σκεπτόμενο και στις σκέψεις του, ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο· έτσι δεν υπάρχει πιθανότητα υπέρβασης του σκεπτόμενου και της σκέψης του. Με το να ακολουθείς μοντέλα, η σκέψη και το συναίσθημα κινούνται μέσα στη σφαίρα του γνωστού, του δημιουργημένου, κι έτσι αυτοδιαμορφώνονται πάντα σύμφωνα μ’ αυτό. Η σκέψη δεν είναι ποτέ ελεύθερη να βιώσει, να ανακαλύψει το πραγματικό. Κι ακόμα, στην αναζήτηση ενός μοντέλου υπάρχει πάντα η αδιάκοπη πάλη να γίνεις κάτι και ποτέ να μην κατανοείς κι έτσι να μη ζεις πραγματικά.

Με την απελευθέρωση από τα μοντέλα, έρχεται δημιουργικότητα. Έτσι, αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη βαθιά σημασία των μοντέλων, τότε δεν θα απορρίπτουμε το ένα και θα δεχόμαστε το άλλο, είτε είναι δημιουργημένο από κάποιον άλλον, είτε από εμάς του ίδιους. Από τη στιγμή που κανείς συλλάβει τη βαθιά φύση των μοντέλων, τότε με την αδιάκοπη επίγνωση γίνονται κομμάτια μέσα του. Δεν μπορείς να περνάς μέσα από στενά μοντέλα την απέραντη ροή της ζωής· κι από τη στιγμή που διαρκώς επιχειρούμε να το κάνουμε αυτό, είμαστε αλυσοδεμένοι με τη σύγκρουση και τον πόνο, δεν είμαστε ποτέ ελεύθεροι, δεν είμαστε ποτέ ανοιχτοί και ευάλωτοι στην πραγματικότητα».

«Εάν κανείς σκέφτεται μ’ αυτόν τον τρόπο», πρόσθεσε η επισκέπτρια, «δεν είναι και τόσο μοναχική υπόθεση. Προσωπικά βρισκόμουν σε σύγχυση κι έτσι πήγα σε ψυχολόγο για να συζητήσω τα πράγματα· εσείς θεωρείτε ότι αυτό ήταν συνετό»;

«Αντί να αφήσουμε όλες τις σχέσεις μας να δράσουν σαν καθρέφτης σε μια διαδικασία αποκαλυπτική του εαυτού μας, πράγμα που μόνο αυτό μπορεί ξεκαθαρίσει κάθε σύγχυση, διαλέγουμε έναν ιδιαίτερο ‘καθρέφτη’ που ελπίζουμε ότι θα διαλύσει τη σύγχυσή μας. Τώρα: μπορεί οποιαδήποτε ιδιαίτερη αυθεντία να φέρει διαύγεια ή πρέπει να την αναζητήσουμε μόνοι μας; Ένας ειδικός ή κάποια φόρμουλα πιθανόν να φέρουν κάποιο αποτέλεσμα, αλλά δεν θα είναι αυτογνωσία. Μόνο η αυτογνωσία φέρνει ξεκαθάρισμα, διαλύοντας τη σύγχυση. Η γνώση του εαυτού μαζεύεται μέσα από κάθε σχέση, με τον πιο ταπεινό ή με τον πιο μορφωμένο, αλλά όταν βασιζόμαστε στην αυθεντία προκειμένου να μάθουμε για μας, αφήνουμε απ’ έξω τα πλούτη της ζωής. Τότε δεν μαθαίνουμε, δεν είμαστε ανοιχτοί και ευάλωτοι στα πλούτη της πραγματικότητας».

«Ναι», απάντησε η επισκέπτρια, «καταλαβαίνω τι εννοείτε. Όλοι έχουμε την τάση να δίνουμε σημασία στην αυθεντία και αποκλείουμε τους εαυτούς μας από τις εμπειρίες. Θα έπρεπε κανείς να καλωσορίζει τις εμπειρίες και να προσπαθεί να τις κατανοήσει».

«Δεν μπορείς να κατανοήσεις την εμπειρία χωρίς να κατανοήσεις εκείνον που την βιώνει. Εκείνος που βιώνει την εμπειρία δεν είναι κάτι χωριστό από την εμπειρία· είναι ένα ενιαίο φαινόμενο. Με την κατανόηση εκείνου που βιώνει την εμπειρία, γίνεται κατανοητό όλο το φαινόμενο».

«Τότε, μια άλλη δυσκολία μοιάζει να εμφανίζεται», παρατήρησε η επισκέπτρια, «εκείνη της αντικειμενικότητας. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος να δει κανείς την εμπειρία αντικειμενικά, εξωτερικά σε τέτοιο βαθμό που να χάσει κάθε ευαισθησία, να γίνει εσωτερικά νεκρός;»

«Εάν εξετάσουμε αντικειμενικά τις εσωτερικές αντιδράσεις μας προκειμένου να τις κατανοήσουμε, τότε δεν θα χάσουμε την ευαισθησία μας· αντιθέτως θα υπάρξει μεγαλύτερη ενοποίηση όλων κι έτσι θα υπάρξει απλότητα και ευαισθησία στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Αν όμως πάρουμε αντικειμενική στάση για να ξεφύγουμε από τον πόνο, από την κατανόηση, τότε θα γλιστρήσει μέσα μας η αναισθησία· θα κλείσουμε μέσα μας και θ’ ακολουθήσει ο ψυχολογικός θάνατος. Το να έχεις αντικειμενική στάση κι ωστόσο να είσαι υποκειμενικός εσωτερικά έχοντας επίγνωση, είναι δύσκολο. Αυτή η διαδικασία, όμως, είναι ένα είδος διαλογισμού».

«Έχω δοκιμάσει», εξήγησε η επισκέπτρια, «το είδος του διαλογισμού που συστήνετε, μελετώντας, νοιώθοντας την κάθε σκέψη και το κάθε συναίσθημα, και αυτό μοιάζει να φέρνει περισσότερη ελευθερία και κατανόηση. Και έχω δοκιμάσει για κάμποσα χρόνια διάφορα είδη διαλογισμού, προσευχής και λοιπά, αλλά αυτός που συστήνετε έχει υπάρξει πολύ αποκαλυπτικός και διευκρινιστικός. Αγγίζει κανείς μεγαλύτερα βάθη σκέψης και στοργής».

«Ξέρουμε την αγάπη που έχει αντικείμενο, στην οποία υπάρχει εξάρτηση, κτητικότητα, φόβος και λοιπά. Υπάρχει αγάπη που να είναι από μόνη της πλήρης; Υπάρχει και η ύπαρξή της είναι μόνο η ίδια και δεν κουράζεται ποτέ».

Pokemon…

Εδώ και μερικές μέρες, δουλεύω πάνω σε ένα post με θέμα αυτή την ιστορία με τo pokemon που γίνεται χαμός.  Διαβάζω-γράφω, διαβάζω-γράφω, αλλά έχω μπερδευτεί γιατί όσα εναντίον γράφουνε, γράφουνε κι άλλα τόσα υπέρ! Και πάνω εκεί, έπεσα πάνω σε μια γελοιογραφία του Αρκά για το θέμα, και έσβησα ό,τι είχα γράψει και μαζέψει  αποφασίζοντας να ανεβάσω αυτή τη γελοιογραφία και μόνο. Και κανένα σχόλιο.
Καλό βράδυ.
Π.

POKEMON

 

 

 

Μια ιστορία του Χότζα

Nasreddin_(17th-century_miniature)
Τελευταία με έχει πιάσει και κοιτάζω τις κατηγορίες των posts για να δω ποιες έχω παραμελήσει. Μια από αυτές είναι και η κατηγορία με ιστορίες του Χότζα, που την τελευταία την έχω ανεβάσει τον Φεβρουάριο του 2015. Έτσι για σήμερα, σας έχω μια ιστορία του Χότζα,  που την θυμάμαι κάθε φορά που έχω να δώσω μια ομιλία και βαριέμαι.
Καλή εβδομάδα
Π. 

Κάποτε κάλεσαν τον Χότζα, να δώσει μια ομιλία στους κατοίκους ενός γειτονικού τους  χωριού, με θέμα την Αλήθεια.  Εκείνος βαριόταν τρομερά, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς και πήγε.  Μόλις ανέβηκε στο βήμα, έκανε μια ερώτηση στο ακροατήριο:
«Θ’ αρχίσω με μια ερώτηση: Ξέρετε τι πρόκειται να σας πω».
Μερικοί χωρατατζήδες που ήθελαν να διασκεδάσουν, φώναξαν: «Όχι, όχι…»
«Τότε», είπε ο Χότζας με αξιοπρέπεια,  «δεν θα προσπαθήσω να διδάξω ένα τόσο απληροφόρητο ακροατήριο» και έφυγε αμέσως.
Την επόμενη εβδομάδα, αφού οι γεροντότεροι του χωριού πήραν υπόσχεση από τους ταραξίες ότι δεν θα ξανάκαναν πλάκα, παρακάλεσαν και πάλι τον Χότζα να πάει να τους μιλήσει.
Έτσι μόλις βρέθηκε  ο Χότζας πάλι στο βήμα, είπε:  «Θ’ αρχίσω με μια ερώτηση: Ξέρετε τι πρόκειται να σας πω»;
Οι άνθρωποι στο ακροατήριο ήταν αβέβαιοι για το πώς έπρεπε να αντιδράσουν, αλλά μερικοί, βλέποντας τον Χότζα που τους κοίταζε επίμονα, μουρμούρισαν διστακτικά: «Ναι… ναι…»
«Ε, τότε», είπε ο Χότζας,   «δεν υπάρχει λόγος να σας πω τίποτα» και έφυγε από την αίθουσα.
Για τρίτη φορά, όμως, μια αντιπροσωπεία από το κοντινό χωριό, και τον παρακάλεσε πιεστικά να πάει για μια ακόμα φορά.
Ο Χότζας δέχτηκε και μόλις ανέβηκε στο βήμα, ρώτησε πάλι το ακροατήριο: «Θα ήθελα να σας ρωτήσω: Ξέρετε τι πρόκειται να σας πω»;
Επειδή φαινόταν σαν να ζητούσε ειλικρινά μια απάντηση, κάποιοι φώναξαν: «Μερικοί από μας ξέρουν και οι άλλοι όχι».
«Ε, τότε», είπε ο Χότζας , «εκείνοι  που ξέρουν, να το πουν σε εκείνους που δεν το ξέρουν» και βγήκε αμέσως από την αίθουσα, αφήνοντας το ακροατήριο σύξυλο.