Ιστορικό βιβλίο για τη Σκιάθο

Φέτος στη Σκιάθο με περίμενε μια έκπληξη! Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικό ββλίο γραμμένο από την φιλόλογο και ιστορική ερευνήτρια, την Κατερίνα Κουρκούμπα-Δελακουβία, και με τίτλο: «Η ΣΚΙΑΘΟΣ: Από την προϊστορία στον 21ο αιώνα».  Είναι μια έκδοση που έκανε η ίδια και απλώνεται σε 330 σελίδες.  Προς το παρόν κυκλοφορεί μόνο στη Σκιάθο, αλλά ελπίζω να πάει και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Διάβασα πράγματα που ούτε τα ήξερα και νομίζω ότι και οι περισσότεροι δεν τα γνωρίζουν. Όσα γράφονται στο βιβλίο είναι αποτέλεσμα απίστευτης δουλειάς, σε άψογα σημερινά ελληνικά. Επίσης, υπάρχουν ωραίες εικόνες από χάρτες, λιθογραφίες, φωτογραφίες και πίνακες από όλες τις εποχές της ιστορίας του νησιού. Και θα κλείσω το ποστ με τα περιεχόμενα του βιβλίου για να πάρετε έστω μια πολύ γενική εικόνα γι’ αυτό.

Στον Πρόλογο γίνετατ αναφορά στη Γεωγραφία του νησιού, τη μορφολογία του εδάφους της Σκιάθου, το κλίμα και την πλούσια χλωρίδα του τόπου. Και μετά ακολουθούν τα κεφάλαια:
-Από την προϊστορία ως την κλασική εποχή (3η χιλιετία – 4ος αι. π.Χ.)
-Ελληνιστική και Ρωμαϊκή εποχή
-Βυζαντινή περίοδος – Μέσοι Χρόνοι
-Τουρκοκρατία: 1538-1821
-Ελληνική Επανάσταση
-Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο
-Από το 1940 ως σήμερα
 Στο τέλος του βιβλίου, αντί  για επίλογο υπάρχει μια πλουσιότατη βιβλιογραφία, για πιο παλιές και τις  σύγχρονες πηγές, μελέτες και κρίσεις για πρόσωπα και γεγονότα της ιστορίας της Σκιάθου.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

«Ένα ενιαίο όλο»

Μαζί με αυτήν την υπέροχη ανατολή στα Λαλάρια της Σκιάθου, σκέφτηκα να σας αντιγράψω εδώ το τελευταίο απόσπασμα που μετέφρασα χθες, από το βιβλίο του Κρισναμούρτι,»Εσωτερική Επανάσταση».
Καλή Εβδομάδα.
       Π

«..Στις δικές μας ζωές, μπορούμε να παρατηρήσουμε πόσο κομματιασμένοι είμαστε από αντικρουόμενες επιθυμίες, από ανταγωνιστικές πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές, επιστημονικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Υπάρχει, όμως, κάποια δράση που να μπορεί να ανταποκριθεί ολοκληρωτικά σε κάθε απαίτηση της ζωής χωρίς να είναι η ίδια αντιφατική; Δεν ξέρω αν έχετε κάνει ποτέ μια τέτοια ερώτηση.
Οι περισσότεροι από μας ζούμε μέσα στη δική μας ιδιαίτερη δραστηριότητα και προσπαθούμε να την κάνουμε όσο πιο καλά μπορούμε. Εάν είσαι πολιτικός – και  ελπίζω να μην είστε – τότε η ζωή σου είναι πολύ εξαρτημένη από ψήφους και όλη την ανοησία που υπάρχει στο όνομα της πολιτικής. Εάν είσαι θρησκευόμενος θα έχεις έναν αριθμό από «πιστεύω» ή κάποια μέθοδο διαλογισμού, κι όλα αυτά θα συγκρούονται με την καθημερινή σου ζωή.  Εάν είσαι καλλιτέχνης, ζεις μακριά από όλα αυτά, απορροφημένος στη δική σου ειδική φαντασία, στη δική σου αντίληψη της ομορφιάς και λοιπά. Και αν είσαι επιστήμονας, ζεις στο εργαστήριο ή στο γραφείο σου και οπουδήποτε αλλού, είσαι απλώς ένας καθημερινός άνθρωπος, χωρίς ηθικές αρχές και ανταγωνιστικός. Βλέποντας, λοιπόν, όλο αυτό, που για τους περισσότερους από μας είναι αρκετά οικείο, τι είναι εκείνο που μπορεί να κάνει κανείς για να ανταποκρίνεται τελείως σε κάθε απαίτηση της ζωής κι ωστόσο να παραμένει χωρίς συγκρούσεις μέσα του, να παραμένει ψυχολογικά ένα ενιαίο όλο»;

 

 

 

Διακοπές

Αυτό είναι ένα κομμάτι της θέας που βλέπω στο σπίτι στη Σκιάθο, από το μπαλκόνι όπου γράφω αυτό το post. Φτάσαμε σήμερα το απόγευμα και θα μείνουμε μέχρι τις 24 του μήνα. Από Δευτέρα θα συνεχίσω τη δουλειά μου εδώ. Προς το παρόν να σας ευχηθώ, καλό Σαββατοκύρικο και καλές διακοπές.
Σας φιλώ πολύ
 Π.

 

Οι σημαιοφόροι

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι η έκτη Δημοτικού, του 35ου  Δημοτικού Σχολείου Εξαρχείων, από τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, του 1957.  Στην κάτω σειρά με τ’ αγόρια, ο τρίτος από δεξιά είμαι εγώ.   Ο λόγος που ανέβασα αυτή τη φωτογραφία είναι επειδή αυτόν τον καιρό γίνεται πολύ φασαρία για το πώς γίνεται κανείς σημαιοφόρος: επειδή έχει πάρει άριστα ή επειδή έχει βγει με κλήρωση;  Όλο αυτό τον καιρό περιμένω ότι όλο και κάποιος της γενιάς μου ή λίγο μικρότερος, θα βγει να πει πώς διαλέγανε τότε τον σημαιοφόρο στα Σχολεία. Πολύ απλό και λογικό: σημαιοφόρος γινόταν ο πιο ψηλός, πράγμα που εμείς οι κοντύτεροι το θεωρούσαμε φυσιολογικό, βλέποντας πόσο ήταν το κοντάρι της σημαίας. Αν προσέξετε τη φωτογραφία, θα δείτε ότι το αγόρι που κρατάει τη σημαία, είναι το πιο ψηλό. Βέβαια έχει και δύο ψηλά κορίτσια, αλλά τότε στα μικτά σχολεία, σημαιοφόροι ήταν μόνο αγόρια. Πρέπει να πω, ακόμα,  ότι δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι το σύστημα έχει αλλάξει πιο πριν και σημαιοφόροι γίνονταν οι αριστούχοι κι όχι οι πιο ψηλοί. Και πάνω σ’ αυτό σκέφτηκα κάτι που μ’ έκανα να γελάσω πολύ. Φανταστείτε σε μια τάξη να υπάρχει κάποιος που είναι από τη φύση του νάνος και να είναι αυτός ο μοναδικός αριστούχος της τάξης του ή να του πέσει ο κλήρος να γίνει σημαιοφόρος!  Πάνε περίπατο και οι δύο νόμοι, ενώ εξακολουθεί να μην έχει πρόβλημα ο παλιός ο τρόπος επιλογής, του υψηλότερου.
Καλό βράδυ.
Π

«Το Βαλς των Λουλουδιών»

Ψάχνοντας το YOUTUBE  έπεσα τυχαία πάνω σε ένα πολύ ωραίο βίντεο που μου φάνηκε πολύ καλό για ένα Αυγουστιάτικο Σαββατοκύριακο. Το βίντεο βασίζεται πάνω σε ένα κομμάτι του Τσαϊκόφσκι, το «Βαλς των Λουλουδιών», κι έχει γίνει ένα εξαιρετικό μοντάζ εικόνων λουλουδιών.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλή εβδομάδα.
                         Π.

 

 

Νεανική ανάμνηση

Δεν ξέρω πώς μου ‘ρθε, τι συνειρμός έγινε που δεν πρόσεξα, και θυμήθηκα ότι στα πάρτυ, στη δεκαετία του ’50,  χορεύαμε ένα υπέροχο ταγκό, το  «Hernando’s Hideaway» (Το κρυσφήγετο του Χερνάντο, που είναι το όνομα ενός μπαρ).  Έψαξα στο ίντερνετ και το βρήκα και μάλιστα στην ίδια εκτέλεση που το χορεύαμε  τότε! Και στην εικόνα έχει και το ίδιο πικάπ που είχα για να παίζει τους δίσκους μου!!  Ε, οπότε δεν ήθελα πιο πολύ και αποφάσα να το ανεβάσω. Και πρώτα τα λόγια για όσους ενδιαφέρονται:

I know a dark secluded place.
A place where no one knows your face.
A glass of wine a fast embrace.
It’s called Hernando’s Hideaway, ole!
All you see are silhouettes.
And all you hear are castanetts.
And no one cares how late it gets.
Not at Hernando’s Hideaway, ole!
:::Instrumental:::
At the Golden Fingerbowl or any place you go.
:::Instrumental:::
You’ll meet your uncle Max and everyone you know.

:::Instrumental:::
But if we go to the spot that I am thinking of,

you will be free, to gaze at me, and talk of love.
Just knock three times and whisper low, that you and I were sent by Joe.
Then Strike a match and you will know you’re in Hernando’s Hideaway, OLE!
:::Instrumental:::
I know a dark secluded place.

A place where no one knows your face.
A glass of wine a fast embrace.
It’s called Hernando’s Hideaway, ole!
:::Instrumental:::
At the Golden Fingerbowl or any place you go.
:::Instrumental:::
You’ll meet your uncle Max and everyone you know.

:::Instrumental:::
But if we go to the spot that I am thinking of

You will be free, to gaze at me, and talk of love.
Just knock three times and whisper low, that you and I were sent by Joe.
Then Strike a match and you will know you’re in Hernando’s Hideaway, OLE!

Και τώρα το βίντεο.
Καλό μήνα
Π.

 

«Ουδέν κακόν αμιγές καλού»

Πριν λίγες μέρες, έβλεπα μία ταινία στην τηλεόραση, με θέμα της έναν τύπο που έφερνε γρουσουζιά σε όποιον τον πλησίαζε και στον εαυτό του. Στο τέλος μία κοπέλλα που ήταν έτοιμη να τον παντρευτεί, σταμάτησε το γάμο γιατί της είχε φέρει γρουσουζιά σε μια δουλειά της, που όμως την άλλη μέρα έμαθε ότι η δουλειά τελικά πήγε καλύτερα από ότι περίμενε κι αυτό οφειλόταν σε κάτι που είχε σχέση με τον «γρουσούζη». Κι εκεί στο τέλος της ταινίας, όταν παντρεύτηκαν τελικά,  τους λέει κάποιος: «μια κακοτυχία μπορεί να φέρει μια καλοτυχία», ή  κάτι τέτοιο. Και τότε μου ήρθε στον νου το αρχαίο μας ρητό, «ουδέν κακόν αμιγές καλού» και ατάκα, θυμήθηκα μια ιστορία σαν παραμύθι που είχα διαβάσει κάποτε κι αποφάσισα να σας την ανεβάσω, γιατί δείχνει πεντακάθαρα τη σοφία του αρχαίου ελληνικού ρητού.
Καλή εβδομάδα.
 Π. 

Κάποτε,  στην Αφρική, ήταν ένας βασιλιάς που είχε ένα φίλο κολλητό με τον οποίο είχαν μεγαλώσει μαζί .  Αυτός ο φίλος είχε την συνήθεια σε κάθε περίσταση καλή ή κακή να λέει : « Καλό αυτό » . 
Μια μέρα  πήγαν  οι δυο τους για κυνήγι και ο φίλος ανέλαβε να ετοιμάσει τα όπλα. Αλλά έκανε ένα σοβαρό λάθος και όταν ο βασιλιάς πήρε το όπλο , αυτό εκπυρσοκρότησε και εκείνος έχασε τον αντίχειρά του. Βλέποντας την κατάσταση ο φίλος είπε ως συνήθως : « Καλό αυτό ! » και ο βασιλιάς θυμωμένος απάντησε: « Όχι δεν είναι καθόλου καλό » και τον έστειλε φυλακή. Μετά από ένα χρόνο, ο βασιλιάς πήγε πάλι για κυνήγι σε μιαν άγνωστη περιοχή με άλλους φίλους του. Όμως, τους συνέλαβαν κανίβαλοι και τους φυλάκισαν για να τους μαγειρέψουν. Όταν οι κανίβαλοι ετοίμαζαν τον βασιλιά για να τον φάνε, παρατήρησαν ότι του έλειπε ο ένας αντίχειρας. Επειδή ήταν προληπτικοί και απέφευγαν να φάνε κάποιον που δεν ήταν αρτιμελής, τον άφησαν ελεύθερο και μαγείρεψαν όλους τους άλλους. 
Όταν επέστρεψε ο βασιλιάς στο ανάκτορό του, θυμήθηκε το γεγονός με το ατύχημα όπου έχασε τον αντίχειρά του και μετάνιωσε για την συμπεριφορά του στον φίλο του. Τον απελευθέρωσε αμέσως και τον προσκάλεσε στα ανάκτορα. Του είπε όλα τα γεγονότα και του λέει: «Είχες δίκιο, ήταν καλό που έχασα τον αντίχειρά μου. Λυπάμαι που σε έστειλα στην φυλακή για τόσο καιρό, ήταν πολύ κακό αυτό που σου έκανα ». 
« Όχι , ήταν καλό » απάντησε ο φίλος του.
« Μα τι εννοείς;» ρωτάει ο βασιλιάς. «Πώς μπορεί να ήταν καλό που έκλεισα εσένα, τον φίλο μου, στην φυλακή για ένα χρόνο ;». 
« Μα αν δεν ήμουν φυλακή θα ήμουν μαζί σου, οπότε εμένα θα με είχαν φάει», απάντησε ο φίλος του βασιλιά.

 

 

 

Ο παρατηρητής

Στο προηγούμενο post, για το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, που βλέπετε το εξώφυλλο του στην Αγγλική έκεδοση, με τίτλο «Εσωτερική Επανάσταση»,  έγιναν κάποια σχόλια σχετικά με την παρατήρηση και με αυτά αφορμή, σκέφτηκα να ανεβάσω άλλο ένα μικρό κομμάτι του βιβλίου, όπου ο Κρισναμούρτι μιλάει για την παρατήρηση.
Καλό βράδυ
       Π.

«…Πώς θα παρατηρήσει πραγματικά ο νους αυτό που είναι; Τώρα: αυτό που είναι,  είναι ότι τα ανθρώπινα πλάσματα είναι βίαια. Μπορούμε να το εξηγήσουμε, να βρούμε τις αιτίες γιατί τα ανθρώπινα πλάσματα έγιναν βίαια. Αυτό είναι αρκετά απλό και μπορεί κανείς να το παρατηρήσει εύκολα. Βλέπει κανείς τη βία στα ζώα και καθώς προερχόμαστε από τα ζώα, είμαστε επιθετικοί, είμαστε βίαιοι και εν μέρει εξαιτίας της κουλτούρας στην οποία ζούμε, για την οποία εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Είμαστε, λοιπόν, πραγματικά βίαιοι. Τώρα: πώς παρατηρεί ο  νους αυτό το γεγονός, που είναι η βία; Πώς το παρατηρείτε; Θυμώνετε, ζηλεύετε, είστε φθονεροί, σκληρόκαρδοι. Πώς το παρατηρείτε αυτό το γεγονός της βίας; Το παρατηρείτε σαν ένας παρατηρητής που παρατηρεί κάτι; Αυτό είναι διαίρεση. Υπάρχει ένας παρατηρητής που παρατηρεί τη βία του; Πώς την παρατηρείτε; Ή είναι η παρατήρησή σας, μια πλήρης ενοποιημένη διαδικασία στην οποία δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο; Τι συμβαίνει; Παρατηρείτε το γεγονός ότι είστε βίαιοι, άπληστοι, φθονεροί, διαχωρίζοντας τον εαυτό σας από το γεγονός, έτσι ώστε ο παρατηρητής να λέει ότι είναι διαφορετικός από εκείνο που παρατηρεί; Ή βλέπετε το θυμό, τη ζήλια, τη βία, ως ένα κομμάτι του παρατηρητή, οπότε βλέπετε ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο; Το βλέπετε αυτό; Αν δείτε ότι δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα σε εκείνο που παρατηρεί ο παρατηρητής και σ’ αυτόν, δηλαδή ότι ο θυμός, η ζήλια και λοιπά, είναι μέρος του παρατηρητή, τότε μπαίνει τέλος στη σύγκρουση…»

 

 

«Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση»

Αυτή η φωτογραφία με τον Κρισναμούρτι και συνομιλητές του, που μου έστειλαν από την Αμερική, μου θύμησε ότι δεν σας έχω πει για το καινούργιο βιβλίο του  που μεταφράζω, με τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση» και υπότιτλο, «Φέρνοντας μια ριζική αλλαγή στην Ανθρωπότητα».  Έτσι αποφάσισα να σας ανεβάσω τη φωογραφία μαζί με ένα μικρό απόσπασμα από από μια ομιλία του στο Νέο Δελχί το 1970, που είναι από πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«… Πρόκειται, λοιπόν, να ερευνήσουμε μαζί, εάν για τον νου είναι δυνατόν να ζει χωρίς καμιά προσπάθεια κι ωστόσο να λειτουργεί κι όχι να σέρνεται. Η ερώτηση είναι δική σας, όχι δική μου. Εσείς κάνετε αυτή την ερώτηση στον εαυτό σας· δεν σας την κάνω εγώ. Όλα όσα ξέρετε είναι προσπάθεια, αντίσταση, καταπίεση ή το να ακολουθείς κάποιον. Αυτά είναι όλα όσα ξέρετε. Και ρωτάμε εάν είναι δυνατόν ή όχι, ο νους που έχει αποδεχτεί αυτό το σύστημα, αυτή την παράδοση, αυτόν τον τρόπο ζωής, αν μπορεί να σταματήσει να κάνει κάθε προσπάθεια. Θα το ερευνήσουμε μαζί, δεν θα το μάθετε  από μένα. Σας παρακαλώ, καταλάβετέ το αυτό. Δεν θα το μάθετε από τον ομιλητή σε καμιά περίπτωση. Μαθαίνετε μέσα από παρατήρηση· οπότε είναι δικό σας θέμα, όχι δικό μου. Είναι ξεκάθαρο αυτό;»

 

 

Η γιαγιά μου

Κάποια από τα… «παιδιά» (παραμυθομεγαλωμένα, βέβαια), που μου ευχήθηκαν χρόνια πολλά για τα γενεθλιά μου, μου ζήτησαν να ανεβάσω ένα από τα παλιά βίντεο του «Παραμυθά» από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Έτσι, αποφάσισα να τους κάνω το χατήρι και να ανεβάσω το επεισόδιο με τίτλο, «Η γιαγιά μου».
Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ πολύ όλες και όλους σας για τις ευχές σας.
Σας φιλώ πολύ.
Π.