Καλή χρονιά

images

Παρόλο που στο αμέσως προηγούμενο post ανέβασα ένα κείμενο του Κρισναμούρτι από το βιβλίο, «Ο Κόσμος Μέσα μας», που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, θα ανεβάσω άλλο ένα σήμερα, από τα μικρότερα του βιβλίου, που το μετέφρασα το πρωί και που νομίζω ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να ευχηθώ καλή χρονιά, για την καινούργια σχολική χρονιά που αρχίζει τον μήνα που μπαίνει αύριο, έχει τίτλο, «Το βάρβαρο παιχνίδι της κοινωνίας». Να θυμίσω ότι  όλα τα κείμενα του βιβλίου είναι γραμμένα από τον ίδιο τον Κρισναμούρτι, στην Καλιφόρνια, στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου.
Καλό μήνα σε όλους.
Π.

Η κυρία Μ., που ήταν δασκάλα, είπε ότι τα παιδιά –όχι στις ώρες του σχολείου- παίζανε τους στρατιώτες με ξύλινα όπλα, με σπαθιά, τανκς και λοιπά και ρώτησε, πώς μπορεί κανείς να τα αποτρέψει απ’ αυτό;
Όταν όλη η κοινωνία, απάντησα,  έχει εμπλακεί σ’ αυτό το βάρβαρο παιχνίδι, το να το σταματήσουν μερικά παιδιά -που θα ενθαρρυνθούν να το ξανακάνουν από τους μεγάλους-  έχει πολύ μικρή σημασία, εκτός αν ο δάσκαλος είναι διαρκώς μαζί τους και τα βοηθάει με άλλους τρόπους ψυχαγωγίας, λογικούς και άκακους.
Εκείνη είπε ότι πιθανόν να μπορούσε να προσέχει διαρκώς ένα ή δύο παιδιά, αλλά αν τα παιδιά δεν βοηθιόνταν με συνετές οδηγίες και ορθή καθοδήγηση, να αντιληφθούν  τις συμφορές που ακολουθούν με το ξύπνημα της βαρβαρότητάς τους, σύντομα η κοινωνία θα τα απορροφήσει.
Η κοινωνία, σε τελευταία ανάλυση, είναι το άτομο ή ένα σύνολο ατόμων και αν το κάθε άτομο δεν βγάλει από μέσα του τις αιτίες που θρέφουν τον πόλεμο και λοιπά, τα εξωτερικά μπαλώματα, που αναμορφώνουν τις ίδιες αιτίες με διαφορετική αξιολόγηση, έχουν πολύ μικρή σημασία. Γι’ αυτό κι εκείνη θα έπρεπε ν’ αρχίσει με τον εαυτό της· θα έπρεπε πρώτα να κατανοήσει τον εαυτό της, γιατί με την αυτογνωσία έρχεται σωστή σκέψη.

 

 

 

Ψυχολογική εξάρτηση

396800_377677585632610_1812239640_n

Εδώ και δέκα μέρες έχω αρχίσει να μεταφράζω ένα καινούργιο βιβλίο του Κρισναμούρτι  –«Ο Κόσμος Μέσα μας»– που κυκλοφόρησε τελευταία στην Αμερική. Είναι γραμμένο από τον ίδιο στη διάρκεια του Β” Παγκόσμιου Πόλεμου  (1939-1945), ένα διάστημα όπου είχε σταματήσει εντελώς τα ταξίδια και τις Δημόσιες Ομιλίες και έμενε σπίτι του, στο Όχαϊ  της Καλιφόρνιας. Η φωτογραφία είναι από εκείνη την εποχή, γι΄αυτό είναι τόσο νέος. Εκείνη την εποχή, διάφοροι άνθρωποι έρχονταν να το συναντήσουν σπίτι του για να συζητήσουν μαζί του τα προβλήματά τους. Από αυτές τις συζητήσεις έγραφε μικρά κείμενα που υπάρχουν σε αυτό το βιβλίο. Ανάλογα κείμενα υπάρχουν και στους τρεις τόμους με τον γενικό τίτλο, «Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας»,  που κυκλοφορούν στα Ελληνικά.  Τα κείμενα του τωρινού βιβλίου, ανακαλύφτηκαν σε ένα ξεχασμένο φάκελλο στα αρχεία του Ιδρύματος Κρισναμούρτι της Αμερικής. Είναι, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικά κείμενα που μοιάζουν σαν να έχουν γραφτεί σήμερα, και που νομίζω ότι μπορεί  να ενδιαφέρουν και ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται ειδικά για τη δουλειά του Κρισναμούρτι. Και σας έχω ένα από αυτά για σήμερα πυ έχει θέμα την ψυχολογική εξάρτηση.
Καλό βράδυ.
Π

«Η επισκέπτρια,   ρώτησε για ποιο λόγο ένοιωθε τόσο κουρασμένη· παρόλο που είχε άφθονη ενέργεια για όλες τις δουλειές, βαθιά μέσα της ήταν κουρασμένη.Ύστερα από κάποια συζήτηση, ανακαλύψαμε ότι ήταν σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τον σύζυγό της και το περιβάλλον της. Αυτή η εξάρτηση – που δεν ήταν οικονομική – την εκνεύριζε, την εξαντλούσε, την έκανε ανήσυχη, ανυπόμονη και ευέξαπτη.
Μια ψυχολογική ανάγκη δημιουργεί αναπόφευκτα εξάρτηση που εμποδίζει τον συντονισμό και την ενότητα.
Απάντησε ότι είχε επίγνωση αυτής της ανάγκης της, αλλά δεν μπορούσε να την ξεπεράσει. Είχε αποφασίσει να μην είναι εξαρτημένη κι ωστόσο δεν μπορούσε να ελευθερωθεί απ’ αυτό. Συμφωνήσαμε ότι η εξάρτηση δεν ήταν έλλειψη αγάπης, αλλά προκαλούσε μπερδέματα στην αγάπη. Έβαζε στη μέση άλλα στοιχεία που δεν ήταν αγάπη· δημιουργούσε αβεβαιότητα και αποξένωση.
Η εξάρτηση ενεργοποιεί την κίνηση της επιφυλακτικότητας  και της προσκόλλησης και μια συνεχή σύγκρουση χωρίς κατανόηση, χωρίς χαλάρωμα. Θα έπρεπε να αποκτήσει επίγνωση της διαδικασίας της προσκόλλησης και της αποστασιοποίησης, να αποκτήσει επίγνωση χωρίς να επικρίνει, χωρίς να κάνει κριτική και τότε θα αντιληφθεί τη σημασία της σύγκρουσης ανάμεσα στα αντίθετα. Εάν αποκτούσε βαθιά επίγνωση κι έτσι κατεύθυνε συνειδητά τη σκέψη προς την κατανόηση όλης της σημασίας  της εξάρτησης και της ανάγκης, τότε όταν ο συνειδητός νους θα είναι ανοιχτός και ξεκάθαρος για το θέμα, το υποσυνείδητο με τα κρυφά κίνητρά του, τις κρυφές επιδιώξεις του και προθέσεις του, θα προβάλλει τον εαυτό του στο συνειδητό. Κι όταν αυτό συμβεί, θα πρέπει να μελετήσει και να κατανοήσει κάθε νύξη του υποσυνείδητου. Αν το κάνει  αυτό πολλές φορές, αποκτώντας επίγνωση αφού  το συνειδητό έχει μελετήσει το πρόβλημα όσο το δυνατόν πιο καθαρά, τότε ακόμα κι αν δίνει την προσοχή της σε άλλα ζητήματα, το συνειδητό και το ασυνείδητο θα δουλεύουν πάνω στο πρόβλημα της εξάρτησης ή σε οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα. Έτσι, υπάρχει εδραιωμένη μια διαρκής επίγνωση, που υπομονετικά και ήπια φέρνει μια εσωτερική ολοκλήρωση. Αυτό, αν η υγεία της και η διατροφή της είναι εντάξει, θα φέρει μια πληρότητα στη ζωή της».

 

 

Εφηβική ανάμνηση

Τελικά το internet έχει αποδειχτεί για μένα, μια πηγή ιδεών για posts  από διάφορα θέματα που βρίσκω εντελώς τυχαία. Όσοι παρακολουθούν αυτό το blog  θα θυμούνται ότι κατά διαστήματα γράφω κάτι που μου ήρθε η ιδέα από το internet. Έτσι και σήμερα. Ψάχνοντας για μια ταινία στο YOUTUBE, έπεσα σε ένα βίντεο με ένα τραγούδι του Πωλ Άνκα (οι παλιότεροι θα τον ξέρουν) την Νταϊάνα. Για μένα αυτό το τραγούδι είναι συνδεδεμένο με την πρώτη μου ολοκληρωμένη ερωτική σχέση που είχα στα δεκάξι μου, με μία κοπέλα που με περνούσε οχτώ χρόνια και ήταν παντρεμένη!!! Ήταν μια υπέροχη αλλά βασανιστική σχέση που κράτησε δέκα μήνες. Και το τραγούδι του Πωλ Άνκα ήταν τότε σαν να μιλάει γι” αυτή τη σχέση. Αλλά ας περάσουμε στο τραγούδι «Νταϊάνα», που πρωτοκυκλοφόρησε το 1957. Και πρώτα  η μετάφραση των στίχων:

Είμαι πολύ νέος και είσαι πολύ μεγάλη.
Αυτό αγάπη μου, μου το ‘χουν πει.
Δεν με νοιάζουν όσα λένε.
Γιατί πάντα θα προσεύχομαι,
εσύ κι εγώ να είμαστε ελεύθεροι
σαν τα πουλιά πάνω στα δέντρα.
Ω, σε παρακαλώ, μείνε μαζί μου Νταϊάνα.

Αναστατώνομαι όταν μ’ αγκαλιάζεις.
Ω, αγάπη μου είσαι καταπληκτική!
Εγώ σ’ αγαπώ, αλλά εσύ μ’ αγαπάς;
Ω, Νταϊάνα δεν μπορείς να το δεις;
Σ’ αγαπώ μ’ όλη μου την καρδιά,
κι ελπίζω ότι δεν θα φύγεις ποτέ.
Ω, σε παρακαλώ, μείνε μαζί μου Νταϊάνα.

Ω , αγάπη μου, έρωτά μου.
Πες μου ότι δεν υπάρχει άλλος,
Σ’ αγαπώ μ’ όλη μου την καρδιά

Ω, μόνο εσύ μπορείς να πάρεις την καρδιά μου,
μόνο εσύ μπορείς να την κάνεις κομμάτια.
Όταν με κρατάς στην αγαπημένη σου αγκαλιά,
νοιώθω να μου δίνεις όλες σου τις χάρες.

Αγκάλιασέ με αγάπη μου, αγκάλιασέ με σφιχτά.
Και σφίξε με μωρό μου μ’ όλη σου τη δύναμη.
Ω, σε παρακαλώ, μείνε μαζί μου Νταϊάνα.

Ω, σε παρακαλώ Νταϊάνα
Ω, σε παρακαλώ Νταϊάνα.

Και πάμε να δούμε το βίντεο, που είναι γυρισμένο κοντά σε εκείνη την εποχή, πολλά χρόνια πριν.

YouTube Preview Image

Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ. Θα κλείσουμε με ένα ακόμα βίντεο. Εμ… δεν γέρασα μόνο εγώ, και ο Πωλ Άνκα γέρασε.  Θα τον ξαναδούμε, λοιπόν, πολλά χρόνια μετά, να ξαναλέει το τραγούδι, αλλά αποστασιοποιημένα πια, χωρίς τον νεανικό συναισθηματισμό, πράγμα που έχει πολύ ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου.
Καλή εβδομάδα.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Η σκάλα

Την περασμένη εβδομάδα είμαστε στη Σκιάθο, όπως σας έχω πει εδώ και γυρίσαμε πριν μερικές μέρες. Από εκεί μου ήρθε η ιδέα για το σημερινό post, που τελικά συμπληρώθηκε χθες  με ένα από τα μικρά κεφάλαια του καινούργιου βιβλίου του Κρισναμούρτι, ( «Ο κόσμος μέσα μας») που άρχισα να μεταφράζω και που έχει σχέση με το θάνατο.  Με τον θάνατο έχει να κάνει και το σημερινό post.
Πριν 3 μήνες περίπου, έφυγε από τη ζωή ο πεθερός μου, «πλήρης ημερών», όπως λένε, στα 98 του. Είναι ένας άνθρωπος που έζησα μαζί του 32 χρόνια – τα μεγαλύτερα διαστήματα τα καλοκαίρια στη Σκιάθο – και που μου στάθηκε σαν πατέρας μου. Τον δικό μου τον έχασα πολλά χρόνια πριν, όταν ήταν 68. Εδώ και τρεις μήνες, λοιπόν, σκέφτομαι να του αφιερώσω ένα post, αλλά δεν μου κατέβαινε καμιά ιδέα. Την βρήκα όταν είμαστε στη Σκιάθο και έχει σχέση με τον τίτλο του post. Από το σπίτι μας στην παραλία κατεβαίναμε από δύο σκάλες, ή από μια μικρή και στενή ή από μια μεγάλη. Αυτή η μεγάλη δεν υπάρχει πια, την «έφαγε» η θάλασσα το χειμώνα.  Σ” αυτήν ακριβώς τη σκάλα, πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια, έχω βγάλει μια φωτογραφία τον πεθερό μου μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Και έβγαλα φωτογραφία αυτήν ακριβώς τη σκάλα σήμερα, που το τέλος της μου φάνηκε σαν να συμβόλιζε και το τέλος του πεθερού μου, με σκοπό να τις ανεβάσω και τις δύο φωτογραφίες μαζί. Έπεσε χθες και το κείμενο του Κρισναμούρτι και είπα να τα συνδυάσω όλα σε αυτό το post-αφιέρωμα στον πεθερό μου. Και πρώτα το κείμενο του Κρισναμούρτι, που έχει τον τίτλο, «Το χαρμόσυνο και οδυνηρό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου».

 Η  Ρ. ήταν πάρα πολύ και βαριά αναστατωμένη από την απώλεια του γιου της στον πόλεμο. Το ερώτημά της ήταν αν ο γιος της θα «συνεχιστεί» με κάποιο τρόπο, αν η μετενσάρκωση είναι αλήθεια.
       Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς με σύνεση το πρόβλημα του θανάτου όταν έχει σχεδόν παραλύσει από τη θλίψη. Την ρώτησα: «Ποιο είναι το κύριο θέμα σας; Ο γιος σας ή η δική σας απώλειά του; Ο κάθε άνθρωπος στον κόσμο αντιμετωπίζει αυτό το γενικό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου, της χαράς και της θλίψης. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό· μπορεί να του ξεφεύγει με τη φαντασία του μέσα από κάποια θεωρία ή πίστη ξεχάσματος του εαυτού, όμως η ζωή και ο θάνατος παραμένουν ένα μυστήριο για να λυθεί όχι μέσα από εκλογικεύσεις, αλλά από το ζήσιμο, από την εμπειρία εκείνου που είναι αιώνιο και δεν έχει αρχή και τέλος. Μίσος εναντίον εκείνων που συμμετείχαν στο θάνατο του γιού σας, δεν δημιουργεί την αναγκαία κατάσταση του νου που μόνο μ’ αυτήν μπορεί να υπάρξει η εμπειρία της αιωνιότητας. Αντιθέτως, το μίσος, η θλίψη και η κτητικότητα εμποδίζουν την κατανόηση και το ζήσιμο της αιωνιότητας. Στο ξεπέρασμα του μίσους, της αγανάκτησης και του θυμού υπάρχει η αυγή της συμπόνιας που θα εξαγνίσει τον βασανισμένο νου. Εάν νοιάζεστε για τον νεκρό, θα δημιουργήσετε περισσότερο θάνατο, αλλά αν νοιάζεστε για τους ζωντανούς, θα γνωρίσετε την αιωνιότητα της ζωής».
       Εκείνη μου απάντησε ότι δεν καταλάβαινε τι έλεγα. Δεν πρέπει, δηλαδή, να αγαπάει τον γιο της; Δεν πρέπει να μισεί εκείνους που τον σκότωσαν, και πρέπει να συγχωρήσει, να αγκαλιάσει το κακό;
      «Κακό σημαίνει ότι δεν δημιουργείς καλά αποτελέσματα· βία σημαίνει ότι δεν συνεισφέρεις στην ειρήνη. Ο καθένας από μας έχει φέρει αυτό το θεαματικό χάος μέσα από τις δήθεν ειρηνικές μέρες μας που είναι φτιαγμένες από φθόνο, απληστία, εχθρικότητα, ανταγωνισμό και καχυποψία. Και η άλλη μητέρα, που μισείτε, κλαίει επίσης για τον γιο της. Κι εκείνη βασανίζεται από τη θλίψη. Και για εκείνη επίσης, υπάρχει το χαρμόσυνο και οδυνηρό πρόβλημα της γέννησης και του θανάτου. Το μίσος δεν λύνει το πρόβλημα· το μίσος το μόνο που κάνει είναι να διαιωνίζει την σκληρότητα του ανθρώπου απέναντι στον άνθρωπο».
     Σταδιακά, την οδήγησα στην πρώτη ερώτηση που έκανε στην αρχή για την «συνέχιση», αλλά ήταν πολύ ταραγμένη για να πάει σε βάθος στο ερώτημα, και είπε ότι θα  ξανά ‘ρθει πάλι κάποια άλλη μέρα.

Και θα κλείσουμε το post με τις δύο φωτογραφίες που σας είπα. Εκτός από τον πεθερό μου, στην πρώτη  φωτογραφία είναι: η πεθερά μου, η Στεφανία, η Μαρία και ο Κωνσταντίνος.
Σας φιλώ πολύ.
Π

skiathos old.2

 

Skala 2015

 

Ένας … ξύπνιος φοιτητής

αρχείο λήψης
Με το δίκιο σας θα μου πείτε, τι νόημα έχει αυτός ο ουρανοξύστης εδώ; Σωστά. Διαβάστε, λοιπόν το παρακάτω κείμενο,  που είναι  μία αληθινή ιστορία και θα δείτε.

Πριν χρόνια, σε κάποιο Πανεπιστήμιο της Δανίας, ο Καθηγητής Φυσικής έβαλε το παρακάτω ερώτημα στους φοιτητές του:
«Να περιγράψετε πώς µπορούµε να µετρήσουµε το ύψος ενός ουρανοξύστη χρησιµοποιώντας ένα βαρόµετρο».
Ένας από τους φοιτητές απάντησε: «Δένετε ένα µακρύ σπάγκο στο λαιµό του βαρόµετρου και στη συνέχεια κατεβάζετε το βαρόµετρο από την ταράτσα µέχρι να αγγίζει το έδαφος. Το ύψος του κτιρίου θα ισούται µε το µήκος του νήµατος συν το µήκος του βαρόµετρου».
Αυτή η πρωτότυπη απάντηση εξόργισε τόσο τον Καθηγητή, που έκοψε το φοιτητή στο συγκεκριµένο µάθηµα. Ο φοιτητής προσέφυγε στις αρχές του Πανεπιστηµίου, ισχυριζόµενος ότι η απάντησή του ήταν αναµφίβολα σωστή και ότι αδίκως κόπηκε.
Το Πανεπιστήµιο όρισε έναν άλλο Καθηγητή να διερευνήσει το θέµα και να αποφασίσει εάν έπρεπε να κοπεί ο φοιτητής ή όχι. Ο κριτής αυτός θεώρησε ότι η απάντηση που δόθηκε ήταν πράγµατι σωστή, αλλά δεν φανέρωνε καµία αξιοσηµείωτη γνώση Φυσικής.
Για να διαλευκανθεί τελείως το θέµα, αποφασίστηκε να καλέσουν το φοιτητή και να του αφήσουν έξι λεπτά, µέσα στα οποία αυτός θα έπρεπε να δώσει µια προφορική απάντηση   που να µην είναι τόσο απλοϊκή, αλλά να δείχνει κάποια εξοικείωση µε τις βασικές αρχές της Φυσικής.
Για πέντε λεπτά ο φοιτητής έµεινε σιωπηλός, βαθιά απορροφηµένος στις σκέψεις του. Ο Καθηγητής του θύµισε ότι ο χρόνος τελειώνει και ο φοιτητής απάντησε ότι είχε στο µυαλό του µερικές ιδιαίτερα σχετικές απαντήσεις, αλλά δε µπορούσε να αποφασίσει ποια να χρησιµοποιήσει.
Στην προτροπή να βιαστεί, απάντησε ως εξής: «Κατ’ αρχήν, θα µπορούσαµε να ανεβάσουµε το βαρόµετρο στην ταράτσα του ουρανοξύστη, να το αφήσουµε να πέσει και να µετρήσουµε το χρόνο που κάνει µέχρι να φτάσει στο έδαφος. Το ύψος του κτιρίου µπορεί να υπολογιστεί τότε από τον τύπο: H=gt2 /2. Όµως, δε θα το συνιστούσα γιατί θα ήταν κρίµα για το βαρόµετρο».
«Μια άλλη εναλλακτική απάντηση» είπε ο φοιτητής «είναι η εξής: Εάν υπάρχει ηλιοφάνεια, θα µπορούσαµε να µετρήσουµε το ύψος του βαρόµετρου, να το στήσουµε όρθιο στο έδαφος και µετά να µετρήσουµε του µήκος της σκιάς του. Στη συνέχεια µετρούµε το µήκος της σκιάς του ουρανοξύστη, και µε απλό τρόπο µπορούµε να υπολογίσουµε το πραγµατικό ύψος του ουρανοξύστη µε αριθµητική αναλογία».
«Αλλά, εάν θα θέλατε να αντιµετωπίσετε το θέµα µε ιδιαίτερα επιστηµονικό τρόπο, θα µπορούσατε να δέσετε ένα µικρού µήκους νήµα στο βαρόµετρο και να το θέσετε σε ταλάντωση σαν εκκρεµές, πρώτα στο έδαφος και µετά στην ταράτσα του ουρανοξύστη. Το ύψος θα µπορούσε να βρεθεί µετρώντας και συγκρίνοντας τις δύο περιόδους, οι οποίες είναι αντιστρόφως ανάλογες των τετραγωνικών ριζών των επιταχύνσεων της βαρύτητας στο έδαφος και στο ύψος του ουρανοξύστη. Η επιτάχυνση της βαρύτητας εξαρτάται µε τη σειρά της από το ύψος από την επιφάνεια της γης και συνεπώς γνωρίζοντας την επιτάχυνση της βαρύτητας στην ταράτσα βρίσκουµε το ζητούµενο ύψος». «Α!» συνέχισε ο φοιτητής, «Υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος, όχι κακός: Αν ο ουρανοξύστης διαθέτει εξωτερική σκάλα κινδύνου, θα ήταν ευκολότερο να ανεβεί κανείς τη σκάλα βάζοντας διαδοχικά σηµάδια επαναλαµβάνοντας το µήκος του βαρόµετρου. Μετά θα ήταν εύκολο να υπολογίσει το ύψος του ουρανοξύστη προσθέτοντας όλα αυτά τα µήκη. Αλλά, αν απλώς θα θέλατε να είστε ιδιαίτερα βαρετός δίνοντας µια ορθόδοξη απάντηση, θα µπορούσατε να µετρήσετε την ατµοσφαιρική πίεση στην ταράτσα και στο έδαφος και να µετατρέψετε τη διαφορά των millibars σε ανάλογη διαφορά σε µέτρα.»
«Όµως, επειδή ως φοιτητές παροτρυνόµαστε συνέχεια να ασκούµε την ανεξαρτησία του µυαλού µας και να εφαρµόζουµε επιστηµονικές µεθόδους, αναµφίβολα ο καλύτερος τρόπος θα ήταν να χτυπήσουµε την πόρτα του θυρωρού και να του πούµε: «Αν θέλεις να αποκτήσεις ένα ωραίο καινούριο βαρόµετρο, θα σου χαρίσω αυτό εδώ,  αν µου πεις το ύψος του ουρανοξύστη».

Ο φοιτητής ήταν ο Niels Bohr. Δεν τον είχα ξανακούσει ποτέ μου!!  Είναι  ο µόνος Δανός που τιµήθηκε µε το βραβείο Νόµπελ Φυσικής. Ο Νιλς Μπορ (Niels Henrik David Bohr, 1885 – 1962), σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και είχε σημαντική συνεισφορά στην κατανόηση της ατομικής δομής και της κβαντομηχανικής. Θεωρείται ο μεγαλύτερος μετά τον Αϊνστάιν θεωρητικός φυσικός του 20ου αιώνα. Εργάστηκε για την κατασκευή της ατομικής βόμβας  και ήταν υπέρμαχος της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Δημιουργός της πρώτης κβαντικής θεωρίας του ατόμου και από τους θεμελιωτές της κβαντικής φυσικής, ο Μπορ είχε καθοριστική συνεισφορά στην εξέλιξή της για περισσότερο από 50 χρόνια. Το έργο του, τεράστιο σε σπουδαιότητα, τιμήθηκε με πολλές διεθνείς διακρίσεις, όπως το Νόμπελ Φυσικής.
Και να κλείσω, λέγοντας ότι προσωπικά θα του έδινα Νόμπελ … «ανεξαρτησίας του μυαλού», γι” αυτό που είπε ότι θα έκανε με τον θυρωρό! Χα, χα, χα… Ήταν όντως απίστευτο μυαλό ο τύπος!!!
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

Χρόνια πολλά στις Μαρίες

roses.2

Πέρα από το ότι ο Δεκαπενταύγουστος είναι από τις γιορτές που δεν μπορεί να περάσει χωρίς να την πάρεις χαμπάρι, έχω και κόρη που τη λένε Μαρία. Και καθώς σκεφτόμουν τι post θα ανεβάσω για Σαββατοκύριακο, μου ήρθε στο νου ένα από τα αγαπημένα τραγούδια των νιάτων μου το, «Maria» με έναν εξαιρετικό τραγουδιστή που μου άρεσε πολύ, τον Johnny  Mathis. Το τραγούδι έχει γραφτεί το 1956  και ήταν από  μία πολύ ωραία ταινία musical, το «West side story».  Είχα να το ακούσω καμιά πενηνταριά χρόνια!!!  Γι΄αυτό ενθουσιάστηκα  όταν το βρήκα. Σας αντιγράφω εδώ τους στίχους και μετά ακούστε το τραγούδι βλέποντας τον Johnny Mathis να το τραγουδάει.
Χρόνια πολλά στις Μαρίες.
Π.

MARIA
Maria, the most beautiful sound I ever heard
Maria, Maria, Maria, Maria
All the beautiful sounds of the world in a single word
Maria, Maria, Maria, Maria, Maria, Maria
Maria, I just met a girl named Maria
And suddenly that name will never be the same to me
Maria, I just kissed a girl named Maria
And suddenly, I found how wonderful a sound can be
Maria, say it loud and there’s music playing
Say it soft and it’s almost like praying
Maria, I’ll never stop saying Maria
Maria, Maria, Maria
Maria, Maria, say it loud and there’s music playing
Say it soft and it’s almost like praying
Maria, I’ll never stop saying Maria
The most beautiful sound I ever heard, Maria

YouTube Preview Image

 

 

«Μια θάλασσα μικρή»

100820152092

Κοιτώντας αυτό το κομμάτι από τη βεράντα εδώ στη Σκιάθο, μου ήρθε στο νου το τραγούδι του Σαββόπουλου, «Μια θάλασσα μικρή». Κι αμέσως αρχίσανε οι συνειρμοί: Πρώτα σκέφτηκα την κόρη μου που αυτό το τραγούδι έχει καταγραφεί μέσα μου σαν να μιλάω εγώ για κείνη, για το πρώτο της καλοκαίρι, οπότε σκέφτηκα ότι γεννήθηκε το 1975. Έτσι, θυμήθηκα ότι αυτό το τραγούδι υπάρχει στον δίσκο του Σαββόπουλου «Δέκα Χρόνια Κομμάτια». Και τότε  θυμήθηκα ότι  ο τίτλος του δίσκου έχει διπλή σημασία: η μία είναι ότι έχει τραγούδια (κομμάτια) γραμμένα μέσα σε δέκα χρόνια (1965 – 1975) και η δεύτερη ότι δέκα χρόνια  από τη  ζωή μας, των σημερινών εβδομηντάρηδων, «έγιναν κομμάτια» εξαιτίας της Δικτατορίας και κάποιων πριν γεγονότων που άρχισαν με τα «Ιουλιανά».
Αλλά αρκετά οι συνειρμοί. Ας ακούσουμε αυτό το ευαίσθητο και τρυφερό τραγούδι.
Καλό βράδυ
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

Ο νους και το μυαλό

SKIATHOS VIEW

Σήμερα τέλειωσα το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό και αποφάσισα να βάλω το τελευταίο μέρος από την απάντηση στην τελευταία ερώτηση που του κάνανε – πολύ τέλος έχει πέσει, χα, χα, χα… Έχω βάλει αυτή τη φωτογραφία -που έχω ξαναβάλει εδώ- από τη θέα της βεράντας του σπιτιού στην Σκιάθο, γιατί εδώ βρισκόμαστε από χθες και μέχρι το άλλο Σάββατο, και εδώ τέλειωσα τη μετάφραση του βιβλίου, από τις τελευταίες ομιλίες του Κρισναμούρτι στη Βομβάη το 1985. Σας έχω ξαναμιλήσει γι” αυτό εδώ, βάζοντας τον τίτλο, «Η ευλογία είναι εκεί που είσαι». Επειδή, όμως, αποφασίστηκε να μην βάλουμε αυτό για τίτλο, αλλά κάποιον άλλο που δεν έχουμε βρει, χρησιμοποίησα τον υπότιτλο του βιβλίου. Αλλά αρκετό το μπλα-μπλα. Αν θέλετε, διαβάστε το απόσπασμα.
Καλό βράδυ
Π.

«Και γιατί» – ρωτάει εκείνος που έκανε την ερώτηση- «γιατί φτιάχνουμε μία αφηρημένη ιδέα από ένα γεγονός»; Το γεγονός είναι ότι εγώ είμαι ο θυμός, εγώ είμαι ζηλιάρης, εγώ νοιώθω μοναξιά. Γιατί, λοιπόν,  κάνουμε απ’ αυτό μια ιδέα,  μια αφηρημένη έννοια; Μήπως είναι ευκολότερο να κάνω μια ιδέα από το να αντιμετωπίσω το γεγονός, επειδή μπορώ να παίξω με την ιδέα; Μπορώ να συνεχίσω να είμαι αυτό που βλέπω; Χωρίζω τον εαυτό μου από αυτό που βλέπω και λέω: «Πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτό». Αλλά όταν δεν υπάρχει ιδέα, δεν υπάρχει αφηρημένη έννοια, είμαι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσω το γεγονός. Όταν συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε σένα και σ’ αυτό που είσαι, όταν βλέπεις ότι είσαι: άθλιος, βίαιος, φθονερός, ότι νιώθεις μοναξιά και λοιπά, έχεις σβήσει εντελώς την αίσθηση της διαίρεσης μέσα σου κι επομένως δεν υπάρχει σύγκρουση. Ξέρετε πώς είναι ο εγκέφαλος, το μυαλό, όταν βρίσκεται σε αδιάκοπη σύγκρουση; Είναι τραυματισμένο, πληγωμένο.
Πιθανόν να έχετε ζήσει πολύ καιρό μέσα στη σύγκρουση, στον πόνο, στη θλίψη, στο φόβο και να λέτε, «η σύγκρουση είναι μέρος της ζωής μου» και να συνεχίζετε έτσι. Αλλά δεν έχετε ερευνήσει ποτέ τι κάνει η εσωτερική σύγκρουση στο εγκέφαλο, στον άνθρωπο, στην ψυχή. Όταν κάποιο τον δέρνουν διαρκώς σωματικά ξέρετε τι του συμβαίνει. Αλλά όταν ο εγκέφαλος βομβαρδίζεται συνέχεια με σύγκρουση, τι του συμβαίνει; Ζαρώνει. Γίνεται πολύ μικρός, περιορισμένος, άσχημος. Αυτό είναι εκείνο που συμβαίνει σε όλους μας. Τότε ένας άνθρωπος με αρκετή νοημοσύνη αναρωτιέται: «Γιατί θα πρέπει να ζήσω μέσα στη σύγκρουση την υπόλοιπη ζωή μου»; Κι έτσι, αρχίζει να ερευνά τι είναι η σύγκρουση. Σύγκρουση πρέπει να υπάρχει όπου υπάρχει διαίρεση, τόσο μέσα μας όσο και εξωτερικά. Και αυτή η διαίρεση είναι βασικά, βαθιά, θεμελιακά, το «εγώ», ο παρατηρητής και εκείνο που παρατηρεί. Όταν, λοιπόν, φτάσεις στο σημείο να συνειδητοποιήσεις ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο, τότε γίνεται μία εντελώς διαφορετική δραστηριότητα.
Αν μπορούσαμε να δούμε και μόνο για μια μέρα ή για μία ώρα, τι είναι η σύγκρουση, γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε παγιδευμένοι στη σύγκρουση, με όλο τον πόνο, την ανησυχία, την μοναξιά κι όλα αυτά, τότε –ίσως- να μπορούσαμε να ζήσουμε μια ζωή έχοντας έναν εγκέφαλο που δεν έχει ποτέ τραυματιστεί, δεν έχει καμιά πληγή, δεν έχει περάσει κανένα σοκ, κι έτσι είναι ένας ελεύθερος εγκέφαλος. Και είναι μόνο τότε που ίσως ο νους –που είναι αγάπη- να μπορεί να έρθει σε επαφή με το εγκέφαλο, με το μυαλό.

 

 

 

Νταλί και Ντίσνεϋ

Salvador-Dali-Destino-Walt-Disney-2

Τελικά, η προχθεσινή πανσέληνος, δεν ήταν μπλε, όπως έλεγα στο προηγούμενο post. Ατυχήσαμε… Ελπίζω να αποζημιωθείτε σήμερα με μία ταινία που ανακάλυψα κι αυτήν στο internet, και που είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων που έφτιαξαν ο Σαλβαντόρ Νταλί  και ο Γουώλτ Ντίσνεϋ μεταξύ 1945 – 1946!!!  Ναι, καλά διαβάσατε. Και όπως υποψιάζεστε, είναι μία σουρεαλιστική ταινία. Ο τίτλος της είναι, «Πεπρωμένο»  (Destiny)  και έχει θέμα της μία προσωποποίηση του Χρόνου. Έχει ενδιαφέρον πώς περιέγραψε την ταινία ο καθένας από τους δύο δημιουργούς της. Ο Νταλί είπε ότι είναι, «μία μαγική παρουσίαση του προβλήματος της της ζωής μέσα στον λαβύρινθο του χρόνου». Ενώ ο Ντίσνεϋ, είπε ότι είναι,  «μια απλή ιστορία ενός νέου κοριτσιού που ψάχνει την αληθινή αγάπη». Χα, χα, χα… Αλλ” αντ” άλλων!  Τελείως σουρεαλιστική κατάσταση! Η ταινία, όμως, που κρατάει  εξίμισυ λεπτά, είναι εξαιρετική. Μου άρεσε πολύ γι” αυτό και την ανέβασα.  Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες, υπάρχουν ΕΔΩ.
Καλή εβδομάδα.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Μπλε φεγγάρι

blue-moon-700x525
Χθες βράδυ στις ειδήσεις, άκουσα ότι σήμερα Παρασκευή η πανσέληνος θα είναι μπλε, γαλάζια. Το πρώτο πράμα που μου ήρθε στο νου, ήταν το μπλουζ -ένα από τα πιο ερωτικά- του Έλβις Πρίσλεϋ που το χόρευα στα νιάτα μου στα πάρτι, εκεί γύρω στα 1957. Το «μπλε φεγγάρι» έχει τραγουδηθεί και από άλλους πολύ γνωστούς καλλιτέχνες, όπως o Dean Martin, ο Frank Sinatra, η Βillie Holiday, ο Chris Isaak και λοιπά. Αυτά ήξερα μέχρι τώρα. Φαντάζεστε την έκπληξή μου όταν, ψάχνοντας στο ίντερνετ για να βρω το τραγούδι, έπεσα πάνω σε διάφορα κείμενα που έλεγαν ότι το «μπλε φεγγάρι» δεν είναι τραγούδι, αλλά ένα σπάνιο φυσικό φαινόμενο. Να ένα από αυτά τα κείμενα που το βρήκα στη  «ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» :
Ένα ξεχωριστό φεγγάρι θα ανέβει στον ουρανό το βράδυ της Παρασκευής, αφού για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια θα γίνει ορατό το φαινόμενο του «Blue Moon». Είναι μια πανσέληνος η οποία σημειώνεται σε ασυνήθιστη χρονική στιγμή ή είναι μια επιπλέον πανσέληνος εντός του έτους. Τα περισσότερα χρόνια έχουν 12 πανσελήνους, μια κάθε μήνα. Όμως, κάθε ημερολογιακό έτος περιλαμβάνει 12 σεληνιακούς κύκλους και 11 ημέρες ακόμη. Αυτές αθροίζονται κι έτσι κάθε δύο ή τρία χρόνια ανεβαίνει στον ουρανό ένα επιπλέον ολόγιομο φεγγάρι. Για την ακρίβεια, το φαινόμενο συμβαίνει κάθε 2,72 χρόνια. Η πρόσθετη πανσέληνος αποκαλείται «μπλε φεγγάρι», αλλά το όνομα έχει και μεταφορική σημασία. Στην αγγλική γλώσσα υπάρχει μια έκφραση που χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να πούμε ότι κάτι συμβαίνει πολύ σπάνια, όπως λέμε στα ελληνικά, «μία στο τόσο» και η οποία είναι η «once in a blue moon» (μία σε κάθε μπλε φεγγάρι). Υπάρχει όμως και η κυριολεξία, γιατί ένα φεγγάρι μπορεί να φέρει εκτός από μπλε χρωματισμούς, και διάφορα άλλα πράγματα, εξαιτίας διάφορων διαταραχών στην ατμόσφαιρα. Πάντως, αυτές οι «εμπλοκές» κάνουν πολλούς αστρονόμους να έχουν ενστάσεις για την ορθότητα του όρου «blue moon» Είναι ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο κατά το οποίο το φεγγάρι, το οποίο δεν είναι κατ΄ ανάγκη πανσέληνος, μοιάζει να έχει γαλάζιο χρώμα, λόγω της ύπαρξης καπνού ή μορίων σκόνης στην ατμόσφαιρα. Καταγραφές αυτού του φαινομένου υπήρξαν μετά τις δασικές πυρκαγιές στη Σουηδία και τον Καναδά το 1950 και πολύ νωρίτερα, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883, που είχε ως επακόλουθο να εμφανίζεται το φεγγάρι μπλε για μια περίοδο δύο ετών. Η προηγούμενη φορά που συνέβη το φαινόμενο του μπλε φεγγαριού ήταν κατά τη δεύτερη πανσέληνο του Αυγούστου το 2013 και συγκεκριμένα στις 21 Αυγούστου. Ο κουτσοφλέβαρος είναι ο μυστικός παράγοντας που καθορίζει το πότε θα εμφανιστούν δύο φεγγάρια. Αν δεν υπάρχει καθόλου πανσέληνος είναι πιθανόν να υπάρχουν δύο μπλε φεγγάρια τον Ιανουάριο και τον Μάρτιο. Αυτό συνέβη το 1999. Σε κάθε περίπτωση, το βέβαιο είναι ότι το βράδυ της Παρασκευής 31 Ιουλίου 2015 ο ουρανός θα φωτιστεί από ένα ολόγιομο φεγγάρι που θα προϋπαντήσει τον Αύγουστο.
Κι αφού μάθαμε την επιστημονική πλευρά του «μπλε φεγγαριού» πάμε και στην … αγαπημένη μου που είναι το τραγούδι του Πρίσλεϋ. Και πρώτα τα λόγια στα Αγγλικά που είναι λίγα και απλά:

«Blue Moon»
Blue moon,
You saw me standing alone,
Without a dream in my heart,
Without a love of my own.

Blue moon,
You knew just what I was there for.
You heard me saying a pray for
Someone I really could care for.

Blue moon,
You saw me standing alone,
Without a dream in my heart,
Without a love of my own.

Blue moon…
Without a love of my own.

Ε και θα κλείσουμε βέβαια με ένα videoclip του τραγουδιού, αφιερωμένο στη γενιά μου – του ’40 για να μην αναρωτιέστε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image