«Το μαγικό γιλέκο χάθηκε»

ΜΑΓΙΣΣΕΣ
Σήμερα σκέφτηκα να σας πω δυο λόγια για το καινούργιο βιβλίο του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», το έκτο, που θα κυκλοφορήσει από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ κι έχει τίτλο, «Το μαγικό γιλέκο χάθηκε». Δεν είναι διάφορες ιστορίες, αλλά μία μεγάλη, όπου παρακολουθούμε τον Παραμυθά και την Άιναφετς,  στο ταξίδι που κάνουνε με το μαγικό καράβι Τριατρί, για να βρει ο Παραμυθάς το μαγικό του γιλέκο που το έχασε γιατί έκανε κάτι που δεν έπρεπε. Εδώ έβαλα ένα μικρό απόσπασμα από το τέταρτο κεφάλαιο του βιβλίου, όπου ο Παραμυθάς συνάντησε τις μάγισσες  που πετάνε με σκουπόξυλα, φίλες της  Άιναφετς και τους βοηθάνε στο ταξίδι τους. Κι ο Παραμυθάς, θα δοκιμάσει να πετάξει με σκούπα, μαζί με την Άιναφετς.

Όταν κυκλοφορήσει θα σας πω.
Καλό βράδυ.
Π

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ
Το Νησί των Θαυμάτων
Λίγο πριν μπούμε στο λιμάνι του Νησιού των Θαυμάτων, ένα βουητό, σαν να πετούσαν χιλιάδες γεράκια, ακούστηκε πάνω από τα κεφάλια μας. Κοίταξα και τι να δω; Καμιά δεκαριά μάγισσες πετούσαν καβάλα στις σκούπες τους!
– Τι είναι πάλι αυτό; ρώτησα την Άιναφετς.
– Είναι οι φίλες μου οι μάγισσες που ζουν στο Νησί των Θαυμάτων και φεύγουν για την πρωινή τους δουλειά. Και λέγοντας αυτά, τις χαιρέτησε σηκώνοντας το χέρι της ψηλά και κουνώντας το. Οι μάγισσες χαμήλωσαν τόσο πολύ, που για μια στιγμή νόμισα πως θ’ ακουμπήσουν στο κατάρτι, καθώς κουνούσαν κι αυτές τα χέρια τους φωνάζοντας χαρούμενες:
– Καλώς την Άιναφετς… Καλώς όρισες…
– Μπορείς να πετάς κι εσύ; την ρώτησα.
– Εδώ, στο Νησί των Θαυμάτων, ναι. Αλλά μόνο εδώ και μόνο με σκούπα.
Οι μάγισσες τώρα, είχαν στήσει χορό γύρω από το κατάρτι και τραγουδούσαν:
Η Άιναφετς ήρθε ξανά,
πίσω στη χώρα που ‘ζησε παλιά.
Ανέβα να  ‘μπεις στο χορό,
πέτα για λίγο στον άδειο ουρανό.

Πάρε  και το φίλο σου μαζί, εδώ ψηλά.
Πού θα ‘βρει τέτοια ευκαιρία ξανά;
– Τι λες, πάμε; με ρώτησε η Άιναφετς, καθώς άρπαζε μια μαγική σκούπα που βρέθηκε ξαφνικά ανάμεσα στα χέρια της.
– Και δεν πάμε! είπα εγώ, σαν παιδί που είναι έτοιμο για αταξίες. Αλλά τι θα γίνει το καράβι;
– Θα μας περιμένει, είπε εκείνη και καβαλήσαμε κι οι δυο τη σκούπα.
– Ουάουουου! έκανα, καθώς αρχίσαμε να ανεβαίνουμε ψηλά, και να πηγαίνουμε μαζί με τις άλλες μάγισσες. Κάναμε ένα κύκλο πάνω από το Τριατρί κι ύστερα κατεβήκαμε μαλακά στο κατάστρωμα. Η σκούπα εξαφανίστηκε κι οι άλλες μάγισσες, αφού μας χαιρέτησαν από ψηλά, πετώντας πάντα όλες μαζί, χάθηκαν στο βάθος του ορίζοντα, ενώ το Τριατρί έμπαινε στο λιμάνι του Νησιού των Θαυμάτων. (…)

ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΟ

Η λογική της σκέψης

krish02 RIGHT
Πάει καιρός που ενώ έχω ετοιμάσει να ανεβάσω κάτι που έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι, το αναβάλλω γιατί μπαίνει κάτι άλλο στη μέση. Σήμερα, όμως, θα ανεβάσω διπλή δόση: Ένα μικρό κείμενο και ένα βίντεο 51 λεπτών. Το κείμενο είναι από το βιβλίο,  «Η Ευλογία είναι όπου είσαι» που μεταφράζω αυτόν τον καιρό και που δείχνει το πώς  ήθελε ο Κρισναμούρτι να τον βλέπουν οι ακροατές των ομιλιών του. Το βίντεο είναι μια συνέντευξη που έδωσε στην Γαλλική Τηλεόραση (ήξερε πολύ καλά Γαλλικά) στα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Και πρώτα το κείμενο.

Όπως είπαμε προχθές, αυτή εδώ δεν είναι μια διάλεξη για να σας πληροφορήσει ή να σας καθοδηγήσει. Αν μου επιτρέπετε, με κάθε σεβασμό θα ήθελα να σας επισημάνω, ότι δεν ακούτε μια σειρά από ιδέες και συμπεράσματα. Αλλά εσείς και ο ομιλητής κάνετε μαζί ένα ταξίδι σαν δυο φίλοι, κουβεντιάζοντας όχι μόνο για τα προσωπικά σας προβλήματα, αλλά και για τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Είναι, λοιπόν, τόσο δική σας ευθύνη να ακούτε προσεχτικά, όσο και του ομιλητή να λέει τα πράγματα ξεκάθαρα, έτσι ώστε και οι δυο μας να καταλαβαίνουμε για τι μιλάμε. Θα συζητήσουμε μαζί για την τάξη και την αταξία, την ευχαρίστηση, την αγάπη, την θλίψη και τον θάνατο. Όλα αυτά είναι μάλλον πολύπλοκα προβλήματα που όλοι μας έχουμε να τα αντιμετωπίσουμε στην καθημερινή μας ζωή, είτε είμαστε πλούσιοι είτε είμαστε φτωχοί. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Και θα κλείσουμε με το βίντεο, που το πήρα από το site της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι.
Καλό μήνα.
Π.

Κάτι από τα παιδικά μου χρόνια

220220152008
Ανήκω σε μια γενιά που στις  μέρες της κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ o Υπεράνθρωπος, ο Άνθρωπος Νυχτερίδα, ενώ δημιουργήθηκε και ο πρώτος ελληνικός παιδικός ήρωας ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ, ο γνωστός κι από το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη, Γιώργος Θαλάσσης. Έτσι, μου άρεσε πολύ όταν είδα, στο F.B. του Κωνσταντίνου, αυτό το βίντεο που ανέβασα σήμερα, όπου δύο ήρωες των παιδικών μου χρόνων, έχουν κι αυτοί γεράσει όπως κι εγώ! Ο Υπεράνθρωπος με άσπρους κροτάφους και ρυτίδες! Χα, χα, χα… Μου άρεσε πολύ. Το βίντεο αυτό είναι το τρέυλερ από έναν «πιλότο», δηλαδή ένα δείγμα όπως σας είπα σε προηγούμενο post, όπου με βάση αυτό πιθανόν να γίνει κάποια ταινία ή τηλεοπτική σειρά.  Τέσσερις φίλοι σούπερ ήρωες, συναντώνται στα γεράματά τους και πάνε να ζήσουν όλοι μαζί σε ένα ράντσο στο Μαϊάμι. Από αυτούς  ο καλύτερός μου ήταν ο Υπεράνθρωπος, και μου άρεσε και ο Άνθρωπος Νυχτερίδα -με τον βοηθό του  τον Ρόμπιν- ενώ αυτόν  τον Aquaman (Νεράνθρωπο?) δεν τον είχα ξανακούσει.
Δείτε τους όλους μαζί, λοιπόν.
Καλό βράδυ.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

«Χαρταετοί»

kites_hex (1)

Πάνω που ετοίμαζα ένα post άσχετο με τη μέρα, θυμήθηκα ένα εξαιρετικό ορχηστρικό κομμάτι  του Θεοδωράκη, με τίτλο, «Χαρταετοί». Έψαξα στο ίντερνετ και είδα ότι έχουν κάνει βιντεοκλίπ γι΄ αυτό το κομμάτι. Έτσι, αποφάσισα να το ανεβάσω αυτό σήμερα, που έχει και σχέση με την Καθαρή Δευτέρα. Όσοι  δεν το έχετε ξανακούσει – από τους νεώτερους, βέβαια  -είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει.
Καλή εβδομάδα.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Ένας «πιλότος» που… δεν πέταξε

Lakis

Στην τηλεόραση, ονομάζουνε ¨πιλότο», το επεισόδιο – δείγμα που προτείνει  μία εταιρία παραγωγής σε κάποιο κανάλι – κάτι σαν «δείγμα γραφής» που λένε. Αν στο κανάλι αρέσει ο «πιλότος», αναθέτει στην εταιρία  την παραγωγή της σειράς,  συνήθως για 26  επεισόδια κατ” αρχήν κι ανάλογα με τη θεαματικότητά της  συνεχίζει ή κόβεται. Υπάρχουν όμως και «πιλότοι» που δεν γίνονται δεκτοί από την αρχή. Έναν τέτοιον «πιλότο» είχα κάνει κι εγώ -κάπου στη δεκαετία του ’90- με την εταιρία παραγωγής που είχα -ΣΑΪΤΑ Ε.Π.Ε. – και που γι” αυτήν σας έχω μιλήσει ΕΔΩ. Τον «πιλότο» αυτόν, τον βρήκα τυχαία στα πράγματά μου πριν λίγο καιρό κι αποφάσισα να τον ανεβάσω. Δυστυχώς, όμως, η κόπια που έχω, εκτός από την αρχή, έχει πρόβλημα στον ήχο και δεν βλέπετε. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω τα πέντε πρώτα λεπτά μόνο του επεισόδιου που – κατά τη γνώμη μου – ήταν πολύ καλά παιγμένο και φτιαγμένο. Το ότι δεν εγκρίθηκε είχε να κάνει με τον πόλεμο που μου γινόταν προσωπικά εκείνη την εποχή από κάποιους υπεύθυνους του καναλιού, αλλά περασμένα ξεχασμένα πια. Τον τίτλο, τώρα του post τον πήρα από μία εκπομπή που θα έκανε ο Νίκος Μαστοράκης,  εκείνα τα χρόνια, και που της είχε δώσει τον τίτλο, «Πιλότοι που δεν πέταξαν», με περιεχόμενο όλες τις εκπομπές που τελικά δεν είχε εγκριθεί η παραγωγή τους, και είχαν μείνει στον «πιλότο» τους. Αλλά, δυστυχώς, ούτε κι η δική του η εκπομπή προχώρησε , αλλά μου είχε αρέσει η ιδέα -και ο τίτλος- γι” αυτό και τον θυμάμαι.
Για τον «πιλότο» που θα δείτε είχαν δουλέψει εξαιρετικοί επαγγελματίες. Επειδή δεν είχαμε κάνει τίτλους τότε, αφού δεν είχε εγκριθεί η εκπομπή, θα πω εδώ τα ονόματα όσων δούλεψαν γι” αυτή την άτυχη παραγωγή, που ο τίτλος της ήταν «Λάκης, ο γάτος».  Το σενάριο ήταν του Σταμάτη Γαρδέλλη, που έκανε και τον Λάκη τον γάτο. Η σκηνοθεσία ήταν του Αντώνη Τέμπου, η καλλιτεχνική διεύθυνση της Στεφανίας Ταπτά, και η μουσική του Λούη Σπίγγου. Εκτός από τον Σταμάτη – και τον γιο του (!) – έπαιζαν οι ηθοποιοί:  Άννα Μαρία Λογοθέτη, Δήμητρα Παπαδήμα, Πάνος Νικολαϊδης,  Νίκος Κουρούκλης,  Χρήστος  Χατζηπαναγιώτης, Χρήστος  Βαλαβανίδης,  Πάνος Σκουρολιάκος, Παύλος Ορκόπουλος, Σταύρος Μαυρίδης και ο Σπύρος Καλογήρου. Ελπίζω να σας διασκεδάσει, έστω και αυτό το πεντάλεπτο.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

«Σας αγαπώ»

Last Talks
Δεν υπολόγιζα να ανεβάσω σήμερα κείμενο του Κρισναμούρτι, αλλά έπεσα σ΄αυτό το «σας αγαπώ» που λέει σε ομιλία του και που δεν το έχει ξαναπεί έτσι στα ίσα, σε ακροατήριό του ποτέ  -απ”  όσο ξέρω. Το είπε σε μια ομιλία του στη Βομβάη το 1985, που είχα την ευκαιρία να την ακούσω τότε εκεί ζωντανά, και είναι στο βιβλίο  που μεταφράζω τελευταία. Αυτό που βλέπετε είναι το εξώφυλλό του.  Τον θυμήθηκα να το λέει και μάλιστα θυμήθηκα ότι το εννοούσε τη στιγμή που το έλεγε και είχα εντυπωσιαστεί! Το βιβλίο έχει τίτλο, «Εκείνη η ευλογία είναι εκεί όπου είσαι – Τελευταίες ομιλίες στη Βομβάη το 1985″ .  Και να το απόσπασμα.
Καλή εβδομάδα
Π.

«(…)  Ο ομιλητής σάς έκανε μια ερώτηση: Ποια είναι η αιτία του φόβου; Πώς την ακούτε; Αυτή η ερώτηση έχει μια δική της ζωντάνια, μια δική της ενέργεια. Είναι μια πολύ σοβαρή ερώτηση, όχι απλώς διανοητική. Αν μείνετε με την ερώτηση και δεν προσπαθήσετε να βρείτε μια απάντηση, η ίδια η ερώτηση θ’ αρχίσει να ξεδιπλώνεται μπροστά σας. Υποθέστε ότι σας λέω με κάθε σοβαρότητα, «σας αγαπώ». Το λέω με όλη μου την καρδιά. Πώς το ακούτε; Το ακούτε αληθινά και καθαρά ή το κεφάλι σας γεμίζει από το θόρυβο των αντιδράσεων που προκαλεί η λέξη; Ίσως να μην έχετε αγαπήσει καθόλου, ποτέ σας. Μπορεί να είστε παντρεμένοι, να κάνετε σεξ, να έχετε παιδιά, αλλά ίσως να μην ξέρετε πραγματικά τι είναι αγάπη. Πιθανόν δεν ξέρετε. Ίσως αυτό να είναι γεγονός. Αν αγαπούσατε, δεν θα υπήρχαν εικόνες για την αγάπη, ούτε διαχωρισμοί — πατρική, συζυγική, αδελφική, φιλική και λοιπά· η αγάπη είναι μία. Και για να ξαναγυρίσουμε στην ερώτηση του ομιλητή: Ποια είναι η αιτία του φόβου; Εάν μου επιτρέπετε, θα ήθελα με κάθε σεβασμό να σας προτείνω να την ακούσετε μέσα σας. Κάντε αυτήν την ερώτηση  στον εαυτό σας και μην προσπαθήσετε να βρείτε απάντηση. Γιατί αν προσπαθήσετε να βρείτε την απάντηση – δηλαδή να βρείτε την αιτία και μετά να την τελειώσετε – σημαίνει ότι «εσείς» είστε διαφορετικοί από τον φόβο. Είσαστε, όμως, διαφορετικοί από το φόβο; Ή είσαστε ο φόβος; Εάν είσαστε άπληστοι, είναι η απληστία διαφορετική από εσάς; Όταν είστε θυμωμένοι, είναι ο θυμός διαφορετικός από σας; Εσείς είσαστε ο θυμός, εσείς είσαστε η απληστία. Έτσι, εσείς είσαστε ο φόβος. Φυσικά.  Μπορείτε να παραδεχτείτε – όχι να παραδεχτείτε, αλλά να δείτε το γεγονός – ότι ο θυμός είστε εσείς, η απληστία είστε εσείς, ο φόβος είστε εσείς; Αλλά έτσι όπως είστε τώρα, έχετε διαχωρίσει τον εαυτό σας από τον φόβο κι έτσι λέτε: «Πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτόν». Και «κάνετε κάτι γι’ αυτόν» εδώ και χιλιάδες χρόνια· έχετε επινοήσει θεούς, προσευχές και όλα τα υπόλοιπα. Ακούστε, λοιπόν, την ερώτηση και μην αντιδράτε· μην ρωτάτε, «πώς». Η λέξη «πώς» πρέπει να εξαφανιστεί εντελώς από τον νου σας για θέματα σαν αυτά που συζητάμε εδώ, αλλιώς θα ζητάτε πάντα βοήθεια και τότε θα έχετε εξάρτηση από κάποιον. Τότε θα χάσετε όλη τη ζωτικότητά σας, την ανεξαρτησία σας, και την αίσθηση της ισορροπίας.»

 

 

Βοήθειά μας… μέρα που είναι.

roses.2

Ε, δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς και να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, όταν πάνω που πάει να ανεβάσει άσχετο με τη μέρα  post, του έρχεται mail με αναφορά στις «50 αποχρώσεις του γκρι», που είναι μέσα στο πνεύμα του Αγίου Βαλεντίνου (χα, χα, χα…) και είναι και σαν συνέχεια του αμέσως προηγούμενου post!  Ελπίζω να το διασκεδάσετε, αν δεν το έχετε ήδη δει. Επίσης, αν σας κάνει κέφι, μπορείτε να πάτε με ένα κλικ ΕΔΩ  όπου υπάρχει ένα από τα πιο αγαπημένα μου και αστεία posts, που έχω ανεβάσει ποτέ, για την γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου το 2010.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

newego_LARGE_t_901_106478727

 

 

 

Ε, και λίγη… μνημονιακή πλάκα

Αν και αποφεύγω -όπως ξέρετε οι παλιότεροι- posts που να έχουν σχέση με την πολιτική, αυτή τη φορά επειδή γέλασα πολύ με τις δύο φωτογραφίες που μου έστειλαν, είπα να σας τις ανεβάσω. Για άλλη μια φορά το ελληνικό χιούμορ χτύπησε. Εδώ δεν το σταμάτησε ούτε η Δικτατορία του ’67, που λίγες ώρες μετά που είχε εκδηλωθεί, κυκλοφόρησε το πρώτο ανέκδοτο γι΄ αυτήν. Όσοι δεν το έχετε δει αυτό το post, κάντε κλικ ΕΔΩ.
Και τώρα οι δύο φωτογραφίες που σας είπα.
Καλό σας βράδυ.
Π.

                                                           Η ΠΡΩΤΗ

V.1

Ντάιζελμπλουμ: Πάλι εσύ;
Βαρουφάκης:  Σου έλειψα αγαπούλα;

                                                   Η ΔΕΥΤΕΡΗ

V.2

 

 

 

Το όνειρο

Nastrentin

Ταχτοποιώντας  κάτι βιβλία μου, έπεσα πάνω σε ένα ξεχασμένο βιβλιαράκι με ιστορίες του Χότζα. Έτσι για πλάκα, το άνοιξα σε μια σελίδα στην τύχη κι έπεσα πάνω σε μια μικρή ιστορία, που με έκανε να γελάσω πολύ. Κι επειδή εδώ και κάποιες μέρες σκέφτομαι ότι αυτή την κατηγορία posts την έχω παραμελήσει εδώ και καιρό, αποφάσισα να την ανεβάσω σήμερα, κι έτσι να εγκαινιάσω τον όγδοο χρόνο του blog με Χότζα.
Καλή εβδομάδα
Π.

Ένα βράδυ ο Χότζας έφαγε πολύ. Το άντερο του δεν άντε­ξε και μέσα στη νύχτα…  πριν προλάβει να σηκωθεί, άδειασε το έντερό του  στο κρεβάτι όπου κοιμόταν με την γυναίκα του.
Ξυπνάει ο καημένος και συνειδητοποιώντας το κακό που έπαθε -γιατί μύριζε και πολύ –  σκέφτεται τις φωνές που θα του  βάλει η γυναίκα του μόλις δει τα λερωμένα σεντόνια και προσπαθεί να σκαρφιστεί καμιά δικαιολογία.Κάποια στιγμή, του έρχεται μια ιδέα και  σκουντάει τη Χότζαινα που κοιμάται βαθιά δίπλα του και της λέει: «Ξύπνα, καρδούλα μου, γιατί είμαι πολύ ταραγμένος». Τρομαγμένη εκείνη από το απότομο ξύπνημα, τον ρω­τάει τι συμβαίνει.
«Είδα έναν τρομερό εφιάλτη!» της λέει.
«Για πες μου τον» τον παροτρύνει εκείνη.
«Να, ήταν, λέει, πάνω στην κορφή του μιναρέ ένα τραπέζι. Πάνω στο τραπέζι ήταν μια καρέκλα και πάνω στην καρέ­κλα ήταν ένα σκαμνί». Σταματάει λίγο, την κοιτάζει να δει τι εντύπωση της κάνουν όλα αυτά και βλέποντας την να τον παρακολουθεί με προσοχή, συνεχίζει ακάθεκτος. «Πάνω λοιπόν στο σκαμνί ήταν ένα κουτί, πάνω στο κουτί ήταν στερεωμένο ένα αυγό και πάνω στο αυγό ήταν καρφωμένη μια βελόνα». Τα μάτια της Χότζαινας είχαν ανοίξει διάπλατα και τον ρωτάει με αγωνία: «Και πάνω στη βελόνα τι ήταν, Χότζα μου;»
«Πάνω στη βελόνα καθόμουν εγώ!»
«Και πώς δεν τα ΄κανες επάνω σου από το φόβο σου, Χότζα μου;»
«Αμ, πώς δεν τα ΄κανα, καλή μου! Δεν σου μυρίζουν; Τα ΄κανα  και να με συγχωρείς».

 

 

 

Χρόνια πολλά blog

eukoli_tourta_gennethlion

Και μετά τα δύο  γενέθλια της Μαρίας και του Κωνσταντίνου, ήρθαν και του blog. Τo πρώτο post μπήκε στις 7 Φεβρουαρίου του 2007. Και όπως κάθε χρόνο,  έχω φέρει και φέτος …. μια τούρτα με 7 κεράκια (χα, χα, χα  στο τζάμπα δηλαδή) για να το γιορτάσουμε. Και να πω λίγα στατιστικά στοιχεία πρώτα. Στα επτά χρόνια έχουν ανέβει 1.107 posts  και έχουν γίνει  1.323.415 επισκέψεις. Σ” αυτές δεν περιλαμβάνονται οι επισκέψεις  στις τρεις σελίδες του FACE BOOK, όπου ανεβάζω εδώ κι ένα χρόνο περίπου τα posts. Στο blog, ενώ οι επισκέψεις συνεχίζονται κανονικότητα, τα σχόλια είναι στο όριο μεταξύ ένα και κανένα, ενώ κάτι παραπάνω γίνεται στο face book  και στο e-mail μου. Είναι γιατί, όπως λέει η κυρία μου, «έχω blog, αλλά δεν είμαι blogger».   Δηλαδή, σπάνια πάω σε άλλα blogs, δεν γράφω αλλού και τέτοια. Έτσι είναι, γιατί είμαι τόσο στριμωγμένος από αυτά που πρέπει να κάνω ώστε αυτό το έχω αφήσει γιατί θα έπρεπε να μην βγαίνω ποτέ από το κομπιούτερ. Σταθερά, κάθε μέρα μεταφράζω βιβλία του Κρισναμούρτι, ετοιμάζω καινούργια βιβλία του «Παραμυθά», ανεβάζω τρία posts την εβδομάδα και έχω και την προσωπική αλληλογραφία με e-mails και λοιπά…
Για σήμερα ήθελα να βάλω ένα τραγούδι που να μ” αρέσει, και ψάχνοντας στο ίντερνετ, έπεσα πάνω σε ένα που δεν το φανταζόμουνα και που έχει μια ιδιαίτερη σημασία για μένα. Είναι το τραγούδι, «Diana», με τον Πωλ Άνκα. Είναι του 1957 και το 1959 έγινε, «το τραγούδι μας» με την κοπέλα που είχα την πρώτη ολοκληρωμένη ερωτική σχέση της ζωής μου.  Εκείνες τις εποχές, βρίσκαμε ένα τραγούδι που να μας άρεσε και το κάναμε το τραγούδι της σχέσης μας που δεν το έπαιρνε κανένας άλλος από την παρέα ενώ το χορεύαμε πάντα στα πάρτυ. Το τραγούδι αυτό το είχα διαλέξει, όχι μόνο γιατί μου άρεσε πολύ – κι αυτό και ο Πωλ  Άνκα- αλλά γιατί είναι σαν είχε γραφτεί γι” αυτή την σχέση. Αρχίζει με τοn στίχο, «I’m so young and you are so old…»  δηλαδή: είμαι πολύ νέος και είσαι πολύ μεγάλη… Και τότε εγώ ήμουν 16 χρονών και η κοπέλα 24. Θα μου πείτε, σιγά το πολύ μεγάλη, 24 χρονών! Κι όμως, τότε έτσι μας φαινότανε. Για να καταλάβετε το κλίμα, σας λέω ότι κάποια στιγμή, ετοιμάσαμε να κάνουμε το πάρτυ της παρέας μας -τότε γίνονταν πολλά πάρτυ – και λέω στον κολλητό μου ότι ήθελα να φέρω την κοπέλα μου στο πάρτυ. Και τι γυρνάει και μου λέει; «Τι λες ρε μαλάκα που θα φέρεις τη γριά στο πάρτυ». Χα, χα, χα.. Η γριά των 24 χρονών! Χα, χα, χα… καταλάβατε τώρα το πνεύμα του «πολύ μεγάλη».  Ας κλείσουμε, όμως, το post των γενεθλίων του blog  με αυτό το τραγούδι από την εφηβεία μου.
Σας ευχαριστώ όλες κι όλους για την παρέα που μου κάνετε εδώ όλα αυτά τα χρόνια, κι ας είναι … σιωπηλή. Το ξέρετε ότι βλέπω ποιοι μπαίνουν.
Σας φιλώ γλυκά
Ο Παραμυθάς

 

YouTube Preview Image