Το τέλος της ημέρας

sunset.1
Λέω σήμερα να ανεβάσω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που σας έχω ξαναπεί ότι μεταφράζω τελευταία το,  «Η Ευλογία είναι εκεί όπου είσαι. Τελευταίες ομιλίες στη Βομβάη 1985″. Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«… Τώρα, το ερώτημα είναι: Μπορεί να ζει κανείς στον σύγχρονο κόσμο μαζί με τον θάνατο; Όχι αυτοκτονίες, δεν μιλάμε γι’ αυτό. Αλλά, μπορείτε – καθώς ζείτε – να τελειώσετε κάθε προσκόλληση, πράγμα που είναι θάνατος. Είμαι προσκολλημένος στο σπίτι όπου ζω· το έχω αγοράσει, έχω πληρώσει πάρα πολλά χρήματα γι’ αυτό, και είμαι προσκολλημένος σε όλα τα έπιπλα, στους πίνακες, στην οικογένεια, στις αναμνήσεις. Και έρχεται ο θάνατος και τα σβήνει όλα αυτά. Μπορώ, λοιπόν, να ζω την κάθε μέρα της ζωής μου με τον θάνατο; Να τελειώνεις, δηλαδή, τα πάντα κάθε μέρα, να τελειώνεις όλες τις προσκολλήσεις σου· αυτό σημαίνει να πεθαίνεις κάθε μέρα. Αλλά έχουμε χωρίσει τη ζωή από το θάνατο. Έτσι, είμαστε διαρκώς φοβισμένοι. Αλλά όταν φέρεις τη ζωή και τον θάνατο μαζί, να ζεις και να πεθαίνεις καθημερινά, τότε θα ανακαλύψεις μια κατάσταση του μυαλού όπου όλη η γνώση σαν ψυχολογική μνήμη τελειώνει. Αλλά, βέβαια, χρειάζεσαι τη γνώση για να γράφεις, για να πας σε ένα μέρος, για να μιλάς μια ξένη γλώσσα, να κρατάς λογαριασμούς, για να πας στο σπίτι σου και λοιπά. Χρειάζεσαι γνώσεις, αλλά όχι γνώσεις σαν κάτι που απασχολεί διαρκώς τον νου.

Προχθές, κουβεντιάζαμε με έναν ειδικό στα κομπιούτερς. Το κομπιούτερ μπορεί να προγραμματιστεί και αποθηκεύει αυτόν τον προγραμματισμό στη μνήμη του. Μπορεί επίσης να περάσει όλη αυτή τη μνήμη σε ένα δίσκο και να διατηρηθεί η μνήμη του άδεια, έτσι ώστε να μπορεί να προγραμματιστεί κι άλλο. Παρόμοια, ο εγκέφαλος μπορεί να χρησιμοποιεί τις γνώσεις όταν χρειάζεται, είναι, όμως ελεύθερος από κάθε γνώση; Ο εγκέφαλός μας, καταγράφει όλη την ώρα. Καταγράφετε, ό,τι λέγεται τώρα εδώ και αυτή η καταγραφή γίνεται μνήμη. Αυτή η μνήμη, αυτή η καταγραφή είναι αναγκαία σε κάποια περιοχή· αυτή η περιοχή είναι οι υλικές, οι πρακτικές δραστηριότητες. Τώρα: μπορεί το μυαλό να είναι ελεύθερο έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργεί σε μια εντελώς διαφορετική διάσταση; Αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα, όταν το βράδυ πηγαίνεις στο κρεβάτι, σβήνεις καθετί το ψυχολογικό που έχεις μαζέψει, δηλαδή «πεθαίνεις» στο τέλος της ημέρας.
Τώρα: ακούτε μια δήλωση αυτού του είδους,  όπως: ζω σημαίνει «πεθαίνω»· δεν είναι καθόλου δύο διαφορετικά πράγματα. Ακούτε αυτή τη δήλωση όχι μόνο με την ακοή του αυτιού, αλλά αν ακούτε προσεκτικά, ακούτε επίσης και την αλήθεια της, την πραγματικότητά της, και για μια στιγμή βλέπετε τη διαύγεια που έχει. Αργότερα, στην καθημερινή σου ζωή, ξαναγυρνάς στα ίδια — είσαι προσκολλημένος και όλα τα υπόλοιπα που ξέρετε. Είναι, λοιπόν, δυνατόν για τον καθένα από σας, να «πεθαίνει» στο τέλος της ημέρας για καθετί που δεν είναι πρακτικά αναγκαίο, για κάθε ανάμνηση πληγώματος, για τις πεποιθήσεις σας, για τα πιστεύω σας, για τις ανησυχίες σας, για τη θλίψη σας; Τελειώνετε όλα αυτά κάθε μέρα και τότε θα ανακαλύψετε ότι ζείτε σε ισορροπία με τον θάνατο όλη μέρα — όντας ο θάνατος αυτό το τέλειωμα.
Οπότε, θα πρέπει να εμβαθύνει κανείς στο ζήτημα του «τελειώματος». Δεν τελειώνουμε ποτέ, τίποτα, εντελώς. Και τελειώνουμε κάτι εάν κερδίζουμε μ’ αυτό, εάν υπάρχει κάποια ανταμοιβή. Μπορούμε, όμως,  να τελειώνουμε με τη θέλησή μας με τα ψυχολογικά, χωρίς το κίνητρο ότι έτσι θα υπάρξει κάτι καλύτερο στο μέλλον; Κι όμως, στον σύγχρονο κόσμο, είναι δυνατόν να ζεις μ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι ένας ολιστικός τρόπος ζωής, όπου το να ζεις και να πεθαίνεις συμβαίνει όλη την ώρα….»

 

 

 

«Μεγαλώνω…»

Karystos.A

Η φωτογραφία είναι από την εκδήλωση που έκανε για τον «Παραμυθά» το Βιβλιοπωλείο, NIRO SYSTEMS  στην Κάρυστο, όπου ήμουν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Ελπίζω να μου επιτρέπετε να ανεβάσω απανωτά δεύτερο post για τον «Παραμυθά». Το προηγούμενο που είχε τίτλο, «Σας ευχαριστώ», είχε ως θέμα τα σχόλια που γράφτηκαν τον τελευταίο καιρό στις σελίδες μου στο Face Book και σήμερα έχει θέμα ένα κείμενο που έγραψε και μου έδωσε στην εκδήλωση ένας «Παραμυθομεγαλωμένος»  φίλος, που με συγκίνησε,απ΄όπου και ο τίτλος του post. Ομολογώ ότι καθυστέρησα να το ανεβάσω, γιατί δεν αποφάσιζα να ανεβάσω δεύτερο απανωτό post για τον Παραμυθά. Τέλος  πάντων, το αποφάσισα σήμερα. Ελπίζω να μην έχετε αντίρρηση. Πριν βάλω το κείμενο του φίλου από την Κάρυστο, να πω πως και όλη η εκδήλωση είχε επιτυχία και ήταν πολύ καλά οργανωμένη. Θα σας ανεβάσω άλλη μια φωτογραφία από την εκδήλωση, όπου υπογράφω βιβλία στα παιδιά, κι αμέσως μετά θα σας αντιγράψω το κείμενο που σας είπα.
Karystos.B

Και τώρα το κείμενο με ένα μεγάλο ευχαριστώ στον συγγραφέα του, αλλά και σε όλους σας.
Καλό βράδυ.
Π.

ΜΕΓΑΛΩΝΩ…

Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη της Ελλάδας.
Μεγάλωσα σε μια μικρή, όμορφη, γεμάτη μικρά μυστικά
πόλη της Ελλάδας.
Μεγάλωσα με πολύ αγάπη εάν και οι γονείς μου έλειπαν συχνά από το σπίτι μας, χωρίς να ξέρω -στην αρχή- γιατί.
Μεγάλωσα με μια πολύ γλυκιά, καλοσυνάτη γιαγιά.
Μεγάλωσα χωρίς παππού. Η αλήθεια είναι πως μου έλειπε ένας παππούς.
Μεγάλωσε με εσένα Παραμυθά!
Ταξίδεψα, ονειρεύτηκα, πέταξα και γέλασα μαζί σου.
Μέσα από μια ασπρόμαυρη οθόνη έβλεπα τα πιο ζωντανά και άγνωστα
-μέχρι τότε-  «χρώματα» της ζωής που ήθελα να ζήσω!!
Πόσο ήθελα να πετάξω μαζί σου!!!
Μεγάλωσα και  ο πατέρας μου είχε φύγει πια.
Μεγάλωσα κι έμαθα πως η ασθένεια μας «αγκαλιάζει», αλλά δεν μας
Α Γ Α Π Α
σαν τον Παραμυθά!!!
Μεγάλωσα και η οθόνη έγινε έγχρωμη, αλλά τι παράξενο,
τα χρώματα έγιναν γκρίζα κι οι μελωδίες έπαψαν!
Μεγάλωσα κι έμαθα πως έφυγε και η γιαγιά μου.
Μεγάλωσα και ήρθε ο έρωτας. Μετά έφυγε και αυτός, όπως ξαφνικά ήρθε.
Μεγάλωσα και θέλησα να πετάξω. Ήταν αργά για να γίνω πιλότος  ή έστω, αστροναύτης.
Σκέφτηκα να βρω τρόπους να μελετήσω τον αέρα. Τελικά μεγαλώνοντας  έμαθα να τον αιχμαλωτίζω κι έτσι έγινα Μηχανικός Αιολικής Ενέργειας.
Έτσι με αποκαλούν όλοι οι μεγάλοι.
Μεγάλωσα, αλλά ο αέρας και ο Παραμυθάς  έλειπαν. Μόνο μηχανές, μοντέλα  και πρακτικές.
Μεγάλωσα μακριά από το σπίτι που γεννήθηκα.
Μεγάλωσα μακριά από την Ελλάδα.
Μεγάλωσα μακριά από καθετί που αγαπούσα πολύ.

Και τώρα, σε βρίσκω ξανά Παραμυθά!
Σε συνάντησα!!!
Μεγάλωσα και είμαι εδώ που βρισκόμουνα μικρός.
Σε ευχαριστώ πολύ για όλα Παραμυθά.
Μεγαλώνω…

Σας ευχαριστώ…

OLD STORY TELLER

Αυτός  ο μήνας και ο προηγούμενος μου φύλαγαν μία έκπληξη. Όπως ίσως θα ξέρετε, εδώ και μερικού μήνες, άρχισα να ανεβάζω τα posts που βάζω εδώ και στο Face Book. Και ξαφνικά, εδώ και τρεις εβδομάδες, έγινε μια έκρηξη αιτημάτων φιλίας, που ανέβασαν τον αριθμό φίλων του προφίλ μου, στις 5.000 !!!  Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να δέχεται φίλους, κι έτσι άνοιξα κι ένα δεύτερο προφίλ, το NIKOS PILAVIOS II , που αν θέλετε μπορείτε να το επισκεφτείτε κάνοντας κλικ εδώ: https://www.facebook.com/nikpilavios?fref=ts .
Ο λόγος που έβαλα για τίτλο, «Σας ευχαριστώ», δεν είναι επειδή των πλήθος των αιτημάτων, με έκανε να ανοίξω δεύτερο προφίλ. Είναι για την αγάπη που μου στείλατε –κορίτσια κι αγόρια, (για μένα είστε ακόμα κορίτσια κι αγόρια κι ας είσαστε γονείς πια) – με τα τρυφερά σας σχόλια. Γι’ αυτό δεν θέλω να γράψω περισσότερα  εγώ, αλλά να μεταφέρω εδώ λίγα από τα εκατοντάδες σχόλια που πήρα στην τύχη από το  F.B. Η φωτογραφία που διάλεξα, είναι από τότε που βλέπατε την εκπομπή ως μικρά παιδιά.
Σας φιλώ γλυκά
Ο Παραμυθάς

 

- Είστε μια μικρή φλέβα που περνάει από την καρδιά μας και αυτό δεν αλλάζει…Από παιδί σας αγαπώ!!!!

- Υποκλίνομαι στο υποστηρικτή και σύμμαχο της αγνότητας και αθωότητας..εύχομαι μέσα από τη καρδιά μου να έχετε πάντα δύναμη και να συνεχίσετε και σ” αυτή τη δύστυχη γενιά που γαλουχείται με βία, πονηριά, απάτη, σεξουαλική ασυδοσία…Σας ευχαριστώ που ομορφύνατε τα παιδικά μου χρόνια…Μου έλειψε η Ροζαλία, η Χιλιοποδαρούσα, η μάγισσα Κλο Κλο και το όμορφο πέταγμα του Παραμυθά μου, στους φανταστικούς κόσμους! » Για να δούμε τι θα δούμε…»

- Αγαπημένε ιπτάμενε παραμυθά των παιδικών μου χρόνων …χαίρομαι που υπάρχεις και σε συναντώ έστω διαδικτυακά…τα παραμύθια και τα σκίτσα σου μου κράτησαν συντροφιά και με ταξίδεψαν στα πρώτα μου ταξίδια ….Σ΄ ευχαριστώ που μου έδειξες το πέταγμα τόσο νωρίς …Σε φιλώ κι εύχομαι να σε συναντώ κάπου στον ουρανό τώρα που έμαθα να πετάω και εγώ…..Αναστασία

- Γλυκέ μου κύριε Παραμυθά τι συγκίνηση που σας βρίσκω εδώ στο Facebook!!!!!!! Είμαι 38 χρονών μεγάλωσα μαζί σας και τώρα μεγαλώνουν τα παιδιά μου μαζί σας, ο Γιάννης 7 χρονών και η Αλκμήνη 2,5 χρονών!!!!!! Σας αγαπάμε πάρα πολύ!!!!! Να είστε πάντα καλά!!!!!!!!!!

 

 

 

Λούνα Παρκ της Γλώσσας-Τα ουσιαστικά

Λέω, αυτή την εβδομάδα που τέλειωσαν οι διακοπές , να ανεβάσω κάτι από τα Λούνα Παρκ της Γλώσσας, για τα παιδιά του Δημοτικού, όπως έκανα την τελευταία εβδομάδα πριν το Πάσχα. Για σήμερα, λοιπόν, ένα βίντεο για τα ουσιαστικά.
Καλό βράδυ.
Π. 

 

 

Η αγάπη και η ομορφιά

ta-10-pio-diasima-bouna-tou-kosmou

Σήμερα σκεφτόμουν ότι άργησα να ανεβάσω καινούργιο post αυτή την εβδομάδα και λίγο αργότερα, μεταφράζοντας μια παράγραφο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Εκείνη η Ευλογία είναι όπου είσαι», που ετοιμάζω αυτόν τον καιρό, μου άρεσε πολύ και σκέφτηκα να σας το αντιγράψω εδώ.   Ελπίζω να σας αρέσει. Το γιατί έβαλα την εικόνα ενός βουνού, θα το καταλάβετε διαβάζοντας το κείμενο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«… Και θα πρέπει, επίσης, να εξετάσουμε προσεκτικά τι είναι ομορφιά. Η ομορφιά είναι πολύ σημαντική — όχι η ομορφιά ενός  προσώπου ή εκείνη που έχουν οι πίνακες και τα αγάλματα στα Μουσεία, που είναι η προσπάθεια των αρχαίων να εκφράσουν τα αισθήματά τους στην πέτρα ή στη ζωγραφική, ή στην ποίηση. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι είναι ομορφιά. Η ομορφιά μπορεί να είναι η αλήθεια, η ομορφιά μπορεί να είναι η αγάπη. Χωρίς να κατανοήσουμε τη φύση και το βάθος αυτής της εκπληκτικής λέξης, «ομορφιά», ίσως να μην μπορέσουμε ποτέ να συναντήσουμε εκείνο που είναι ιερό. Πρέπει, λοιπόν, να εμβαθύνουμε στο ερώτημα, «τι είναι ομορφιά».
Όταν δεις κάτι εξαιρετικά όμορφο, όπως ένα βουνό γεμάτο χιόνι με φόντο τον γαλάζιο ουρανό, τι συμβαίνει πραγματικά; Όταν δεις αυτό το βουνό που είναι εκπληκτικά ζωντανό, όμορφο, επιβλητικό, τότε για μια στιγμή, για ένα δευτερόλεπτο, αυτή ακριβώς η επιβλητικότητα εκείνου του βουνού, η απεραντοσύνη του, διώχνει μακριά, παραμερίζει κάθε προσωπική έγνοια, όλα τα προβλήματα. Σ’ εκείνο το δευτερόλεπτο, δεν υπάρχει «εγώ» που κοιτάζει το βουνό. Το μεγαλείο ακριβώς του βουνού, παίρνει μακριά για ένα δευτερόλεπτο, όλη μου την ιδιοτέλεια. Σίγουρα, θα πρέπει να το έχει προσέξει κανείς αυτό. Έχετε παρατηρήσει κάποιο παιδί με ένα παιχνίδι; Ήταν άτακτο όλη μέρα – πράγμα που είναι φυσιολογικό – και του δίνεις ένα παιχνίδι· και τότε, για την επόμενη ώρα, μέχρι να το σπάσει, είναι εξαιρετικά ήσυχο. Το παιχνίδι, έχει εξαφανίσει την σκανδαλιάρικη διάθεσή του, το έχει απορροφήσει. Το ίδιο κι εμείς, όταν δούμε κάτι εξαιρετικά όμορφο, αυτή ακριβώς η ομορφιά μας απορροφάει. Δηλαδή, ομορφιά υπάρχει  όταν δεν υπάρχει «εγώ», όταν δεν υπάρχει ιδιοτέλεια, όταν δεν υπάρχουν τα βάσανα του «εγώ». Και είναι δυνατόν, χωρίς να απορροφηθούμε ή να ταρακουνηθούμε από κάτι εξαιρετικά όμορφο όπως ένα βουνό,  είναι δυνατόν να κατανοήσουμε την ομορφιά χωρίς το «εγώ»; Επειδή όπου υπάρχει το «εγώ», δεν υπάρχει ομορφιά, όπου υπάρχει ιδιοτέλεια, δεν υπάρχει αγάπη. Η ομορφιά και η αγάπη, λοιπόν, πάνε μαζί· δεν είναι χωριστές. …»

 

 

 

Ένας πραγματικός φίλος του τόπου μας

 

G.Gr.

Σήμερα έφυγε από τη ζωή ένας εξαιρετικός άνθρωπος και φίλος της Ελλάδας,  ο νομπελίστας συγγραφέας και ποιητής  Γκίντερ Γκρας. Στο τέλος του 2012 με αρχές του 2013, όπως ίσως θα ξέρετε, κυκλοφόρησε στο ίντερνετ  ένα ποίημα για την Ελλάδα που έγραψε ο Γκίντερ Γκρας με τίτλο, «Η ντροπή της Ευρώπης».  Λέγοντας «ντροπή», εννοούσε όλα αυτά που συνέβαιναν στην Ελλάδα εξαιτίας της Ευρώπης και κυρίως  εξαιτίας των συμπατριωτών του, Γερμανών.  Είχα ανεβάσει παλιότερα ένα ποστ που ανάμεσα σ” άλλα είχε και αυτό το ποίημα, αλλά σκέφτηκα να το ξαναβάλω σήμερα εδώ, ως ένα είδος φόρου τιμής, σ” αυτόν τον πραγματικό φίλο του τόπου μας.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Βρίσκεται στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε με τις αγορές· κι εσύ είσαι πια μακριά από τη Χώρα, που σου χάρισε το λίκνο.
Όσα εσύ με την ψυχή σου ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.
Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα·
κι εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.
Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: τη λεία που εσύ απλώς φυλάς.
Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσανε τον Χέλντερλιν.
Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.
Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγεις το ζωνάρι.
Σ” εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη,
και σ” όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που εσένα φιλοξένησε.
Όμως, έξω από τη Χώρα, οι ακόλουθοι του Κροίσου και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού, στοιβάζουν στο δικό σου θησαυροφυλάκιο.
«Πιες επιτέλους, πιες»! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων·
όμως ο Σωκράτης, με οργή σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο έως επάνω.
Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό σου οι θεοί,
που τον Όλυμπό τους η δική σου θέληση ζητάει ν΄ απαλλοτριώσει.
Στερημένη από πνεύμα, εσύ θα φθαρείς χωρίς αυτή τη Χώρα,
που το πνεύμα της, εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε. 

 

Για τη βία στα παιδιά

αρχείο λήψης

Για  άλλη μια φορά άλλαξα τελευταία στιγμή το post που είχα ετοιμάσει, γιατί έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικό βίντεο της UNICEF που έχει  ανεβάσει ο Κωνσταντίνος στο Facebook  που ήθελα πάρα πολύ να σας το δείξω. Είναι ένα βίντεο από μια απίστευτη εκδήλωση που έκανε η  UNICEF για τη βία στα παιδιά, σε μια πλατεία της Ουρουγάης. Βρήκα  κι αυτή τη φωτογραφία του μικρού κοριτσιού, που μου θύμισε την κόρη μου μικρό κοριτσάκι, και που μου σπάραξε την καρδιά και…   Δεν θα πω τίποτε άλλο. Κάντε κλικ   ΕΔΩ   και θα  δείτε το βίντεο. Η εικόνα μεγαλώνει αν πάτε στα δύο  μικρά βελάκια κάτω δεξιά στην εικόνα του βίντεο και κάνετε κλικ επάνω τους.
Σας φιλώ και σας εύχομαι καλό τριήμερο.
Π.

 

 

Μάρθα – Μαρία

Εκεί που σκεφτόμουν τι να ανεβάσω, μου ήρθε ουρανοκατέβατο ένα παλιό ραδιοφωνικό θεατρικό της ΕΡΤ, που έχει μάλιστα και σχέση με την μεγάλη εβδομάδα! Ένα θεατρικό της Ρένας Τριανταφυλλίδη, για την Μάρθα και τη Μαρία, τις αδελφές του Λάζαρου!!! Χα, χα, χα… Ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό να ανεβάσω κάτι επίκαιρο για την Μεγάλη Εβδομάδα…
Έχει πλάκα να ακούω τη φωνή μου,τη φωνή του Παραμυθά, πώς ήταν κάπου πενήντα χρόνια πριν, που καθώς είμαι ο αφηγητής του έργου, μιλάω αμέσως στην αρχή. Αν δεν βαριέστε, ακούστε είτε τα 5 πρώτα λεπτά είτε όλη την εκπομπή.
Καλό βράδυ.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Για την Αλήθεια

K. 2015

Μεταφράζοντας  αυτόν τον καιρό ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι που είναι βασισμένο πάνω στις τελευταίες ομιλίες που έδωσε στην Βομβάη το 1985, έπεσα πάνω σε κάτι που λέει και που το είχα ξανασυναντήσει πριν καιρό σε ένα άλλο βιβλίο που έχω μεταφράσει  και έχει εκδοθεί το, «Η Εκπαίδευση και το νόημα της ζωής»και μου είχε κάνει και τότε εντύπωση. Λέει, ότι αν κανείς συναντήσει στη ζωή του την Αλήθεια (εννοεί την μία και βαθύτερη αλήθεια για τη ζωή)  και δεν κάνει τίποτα γι” αυτήν, τότε η Αλήθεια γίνεται δηλητήριο μέσα του. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω σήμερα τις σχετικές παραγράφους από αυτά τα δύο βιβλία.
Η πρώτη είναι από την «Εκπαίδευση και το Νόημα της Ζωής».

«… Ενώ βλέπουμε τον κόσμο να καταρρέει γύρω μας, εμείς καθόμαστε και συζητάμε θεωρίες και διάφορα πολιτικά ζητήματα χωρίς ουσιαστική αξία, και παίζουμε με επιφανειακές μεταρρυθμίσεις. Αυτό δεν δείχνει μία πλήρη απερισκεψία από μέρους μας; Ίσως μερικοί να συμφωνήσουν ότι όντως το δείχνει, αλλά θα εξακολουθήσουν να κάνουν ακριβώς ό,τι κάνουν από πάντα — και αυτό είναι το θλιβερό στη ζωή. Όταν ακούμε κάτι που είναι αλήθεια και δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό, τότε αυτή η αλήθεια γυρνάει και γίνεται δηλητήριο μέσα μας· κι αυτό το δηλητήριο απλώνεται και μας φέρνει ψυχολογικές διαταραχές, ανισορροπία και κακή υγεία…»

Και η δεύτερη παράγραφος από το βιβλίο που μεταφράζω τώρα.

«… Όταν συνειδητοποιήσετε ότι είστε ένα με ολόκληρη την ανθρωπότητα – αυτό είναι εκείνο που είναι η αγάπη – τότε δεν θα σκοτώνετε τον άλλον, τότε δεν θα βλάπτετε κανέναν. Θα βγείτε έξω από κάθε επιθετικότητα, βία και την βαρβαρότητα των θρησκειών. Η συνείδηση του καθένα μας, λοιπόν, είναι ένα με όλη την ανθρωπότητα. Αλλά δεν βλέπετε την ομορφιά αυτού του πράγματος, την απεραντοσύνη του και θα ξαναγυρίσετε στα δικά σας μοντέλα: στη σκέψη ότι είσαστε μια ξεχωριστή ατομικότητα, στην καθημερινή σας πάλη, στον αγώνα, στον ανταγωνισμό, στην προσπάθεια να καταξιώσετε τον κτηνώδη εαυτούλη σας. Κι επειδή θα ξαναγυρίσετε στον δικό σας τρόπο ζωής, αυτό δείχνει πως δεν σημαίνει τίποτα για σας το ότι είστε ένα με ολόκληρη την ανθρωπότητα. Είναι πολύ καλύτερα, λοιπόν, να μην τ’ ακούτε όλα αυτά. Γιατί εάν ακούσεις την αλήθεια και δεν κάνεις τίποτα μ’ αυτήν, τότε λειτουργεί σαν δηλητήριο. Γι’ αυτό οι ζωές μας είναι τόσο σκάρτες και επιφανειακές…».

Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

 

Το Λούνα Παρκ της Γλώσσας. Τα άρθρα

Και λίγο πριν τις διακοπές του Πάσχα, λέω να ανεβάσω και κάτι για τα παιδιά του Σχολείου, τα πρωτάκια αλλά και τα υπόλοιπα, αλλά και για τους μεγάλους που τους αρέσουν αυτά τα βίντεο. Το «Λούνα Παρκ της Γλώσσας», λοιπόν, που έχει θέμα τα άρθρα.
Καλή εβδομάδα.
Π.