Χρόνια πολλά Μαρία

H.B.1

Σήμερα,28 Ιανουαρίου, είναι τα γενέθλια της κόρης μου της Μαρίας. Ε, πια είναι ολόκληρη γυναίκα και μια κι έχω ανεβάσει  διάφορα posts για τα γενέθλιά της στα 8 χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, λέω σήμερα να μην πω τίποτα παραπάνω, αλλά να ανεβάσω ξανά ένα βίντεοκλιπ  που είχα φτιάξει γι” αυτήν πριν πέντε χρόνια και που μου αρέσει ακόμα πολύ. Είναι βασισμένο στο τραγούδι, «That’s my daughter in the water».
Χρόνια πολλά μωρό μου.
Ο μπαμπάς

 

 

 

«Βροχή και δάκρυα»

d.m.2

Σήμερα έφυγε  από τη ζωή ένας τραγουδιστής που ήταν συνδεδεμένος με τα νιάτα μου: ο Ντέμης Ρούσσος. Τον είχα πρωτοδεί σε κάποιο Club (έτσι λέγονταν στη δεκαετία του ’60 οι Discoteque) με το συγκρότημα Idols.  Αργότερα, μου άρεσαν αρκετά από τα τραγούδια που έλεγε με το συγκρότημα, «Aphrodite’s Child», ένα ελληνικό συγκρότημα προοδευτικής ροκ μουσικής που ιδρύθηκε το 1967 από τους: Βαγγέλη Παπαθανασίου (πλήκτρα), Ντέμη Ρούσσο (μπάσο κιθάρα και φωνητικά), Λουκά Σιδερά (ντραμς και φωνητικά), και Αργύρη Κουλούρη (κιθάρα). Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα εδώ γιατί μπορείτε να βρείτε πάρα πολλές πληροφορίες στο internet.  Σ΄ αυτό το μικρό αφιέρωμα εδώ, το βασικό είναι το βίντεο όπου τραγουδάει σε μια συναυλία ένα από τα αγαπημένα τραγούδια των νιάτων μου, το «Rain and Tears», δηλαδή «Βροχή και δάκρυα», που το έβαλα και  τίτλο του post.  Κι επειδή μου άρεσαν πολύ και τα λόγια του τραγουδιού, σας  τα αντιγράφω εδώ.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Rain and tears, are the same
but in the sun
you’ve got to play the game
When you cry
in winter time
you can pretend
it’s nothing but the rain
How many times I’ve seen
tears coming from your blue eyes
Rain and tears, are the same
but in the sun
you’ve got to play the game

Give me an answer of love
I need an answer of love

Rain and tears in the sun
But in your heart
you feel the rainbow waves
Rain and tears
both I shun
for in my heart there “ll never be a sun
Rain and tears, are the same
but in the sun
you’ve got to play the game

YouTube Preview Image

 

 

Επικαιρότητα

k;okkino
Αυτό το λουλούδι, που το είδα σήμερα το πρωί βγαίνοντας από την πόρτα μου, ήταν το ερέθισμα για να ξεκινήσει μια σειρά συνειρμών που με έκαναν να ανεβάσω το σημερινό post. Πριν βγω, άκουγα ειδήσεις για τις εκλογές της Κυριακής και σκεφτόμουν διάφορα σχετικά μ΄ αυτές, όταν το βλέμμα μου έπεσε στο λουλούδι. Βλέποντάς το, θυμήθηκα τη φράση από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τελευταία, «το χρώμα ήταν ο Θεός¨, που σας έχω μιλήσει γι” αυτό σε προηγούμενο post.  Ε, μετά από αυτό μου ήρθαν στο νου διάφορα που έχει πει ο Κρισναμούρτι για πολιτικούς και κυβερνήσεις, κι έτσι σκέφτηκα να ψάξω να βρω κάποια από αυτά τα αποσπάσματα και να τα ανεβάσω εδώ. Αν σας  κάνει κέφι να δείτε τι έχει πει αυτός ο άνθρωπος, ρίξτε τους μια ματιά. Αλλά πριν τα κείμενα, δείτε τον λουλουδιασμένο χειμωνιάτικο θάμνο, που ένα από τα λουλούδια του, με έκανε να σκεφτώ όλα αυτά.
Καλό  σας Σαββατοκύριακο.
Π.

220120151997

 Κανείς βλέπει να ελέγχονται τα πάντα, σε όλο τον κόσμο, όλο και πιο πολύ, από τις κυβερνήσεις, από τους πολιτικούς, από τους ανθρώπους που έχουν εξουσία, που θέλουν να διαμορφώσουν το νου και την καρδιά μας, που θέλουν να σκεφτόμαστε με έναν ορισμένο τρόπο. (…)  Ξέρετε, όταν θεωρείς κάτι ότι είναι σημαντικό, ότι πραγματικά αξίζει τον κόπο, τότε δίνεις όλη σου την καρδιά σ’ αυτό, ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και κοινωνικές επιταγές, κι έτσι αυτό πετυχαίνει. Αλλά οι περισσότεροι από μας δεν δίνουμε την καρδιά μας σε τίποτα. (…) Αν εσείς κι εγώ νοιώθαμε έντονα ότι μπορεί να υπάρξει ένας καινούργιος κόσμος, αν ο καθένας μας ήταν ολοκληρωτικά επαναστατημένος μέσα του, ψυχολογικά, πνευματικά, τότε θα δίναμε την καρδιά μας, το νου μας, το σώμα μας για να δημιουργηθεί ένα σχολείο όπου δεν θα υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως ο φόβος με όλα όσα πάνε μαζί του. (…)   Οτιδήποτε αληθινά επαναστατικό, έρχεται από εκείνους που βλέπουν τι είναι αληθινό και είναι πρόθυμοι να ζήσουν σύμφωνα μ’ αυτήν την αλήθεια· αλλά για να ανακαλύψεις τι είναι αληθινό χρειάζεται ελευθερία από την παράδοση, που σημαίνει ελευθερία από όλους τους φόβους.  (…) Οι πολιτικοί, οι κυβερνήσεις, οι οργανωμένες θρησκείες σε θέλουν να έχεις μόνο ένα τρόπο σκέψης, επειδή αν σε κάνουν έναν τέλειο υποταγμένο οπαδό, τότε δεν θα τους είσαι πρόβλημα, απλώς θα πιστεύεις και θα δουλεύεις σαν μηχανή· οπότε δεν θα υπάρχει και καμιά αντίφαση γιατί είσαι απλώς και μόνο οπαδός. Αλλά το να είσαι οπαδός είναι καταστροφικό γιατί είναι μηχανικό, είναι απλώς συμμόρφωση που μέσα στα πλαίσιά της δεν μπορείς να είσαι δημιουργικά αδέσμευτος.   (Από το βιβλίο, «Η Αίσθηση  της Ευτυχίας»)

Υπεύθυνοι για την κατάσταση της κοινωνίας είμαστε εμείς. Εσείς και εγώ είμαστε υπεύθυνοι για την κατάσταση της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Εσείς είστε υπεύθυνοι, όχι οι πολιτικοί σας, γιατί εσείς κάνατε τους πολιτικούς να είναι ανέντιμοι, να αυτοδοξάζονται, να επιζητούν τη δύναμη και το γόητρο· κάτι, δηλαδή που κι εσείς, κάνετε καθημερινά. Εσείς είσαστε υπεύθυνοι για ό,τι είναι η κοινωνία, γιατί η ψυχολογική δομή της κοινωνίας είναι πολύ πιο σημαντική από την οργανωτική πλευρά της. Η ψυχολογική δομή της κοινωνίας βασίζεται στην απληστία, στο φθόνο, στην πλεονεξία, στον ανταγωνισμό, στη φιλοδοξία, στο φόβο· σε αυτή την ασταμάτητη απαίτηση του ανθρώπου να θέλει να είναι ασφαλής στις κάθε είδους σχέσεις του: ασφαλής στην ιδιοκτησία, ασφαλής στη σχέση του με τους άλλους ανθρώπους, ασφαλής στη σχέση του με τις ιδέες. Αυτή είναι η δομή της κοινωνίας που δημιουργούμε· κι έπειτα έρχεται η κοινωνία και επιβάλλει αυτή τη δομή ψυχολογικά στον καθένα μας. Και η απληστία, ο φθόνος, η φιλοδοξία, ο ανταγωνισμός, όλα αυτά είναι σπατάλη ενέργειας, γιατί σε αυτά υπάρχει πάντα εσωτερική σύγκρουση – μια σύγκρουση που είναι αδιάκοπη, όπως σε ένα άτομο που ζηλεύει. (Από το βιβλίο, «Μιλώντας για τον Θεό» )

 

 

 

Δύο ξαφνιάσματα!

Ταμπέλλα  Ταβέρνας
Αυτή η ταμπέλα έχει σχέση με το ένα από τα δύο ξαφνιάσματα που λέει ο τίτλος του post. Αλλά ας τα πιάσουμε από την αρχή.
Όπως σας είχα πει στο προηγούμενο post, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, ήμουνα στη Λάρισα όπου έγιναν πέντε (ναι 5!) προβολές της ταινίας του «Παραμυθά» που φτιάξαμε πριν λίγο καιρό, και στο τέλος όλων των προβολών, έπαιξα με τα παιδιά – αλλά και με τους «Παραμυθομεγαλωμένους» γονείς τους. Στη Λάρισα, λοιπόν, συνέβηκαν δύο πράγματα που με ξάφνιασαν.
Στα 72 μου, έχω πάει σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, είτε για δουλειά είτε για διακοπές, και ποτέ δεν μου έτυχε να δω ταβέρνα που να τη λένε,»το παραμύθι». Ε, αυτό συνέβη για πρώτη φορά το περασμένο Σάββατο. Μετά τη βραδινή προβολή, ρώτησα τους ανθρώπους  του Ξενοδοχείου, πού θα μπορούσα να φάω για βράδυ. Μου είπαν ότι αν πάρω το δρόμο αριστερά βγαίνοντας από το Ξενοδοχείο, θα συναντήσω διάφορα εστιατόρια και ταβέρνες, που μπορώ να διαλέξω όποια θέλω. Έτσι κι έκανα. Κι εκεί που περπατούσα στο δεύτερο τετράγωνο μετά το Ξενοδοχείο, ξαφνιάστηκα καθώς έπεσα πάνω σ΄ αυτήν την ταβέρνα  που βλέπετε στη φωτογραφία.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΑΒΕΡΝΑΣ

«Έλα, ρε! Μετά την προβολή του “Παραμυθά”  θα φάω σε ταβέρνα που τη λένε “το παραμύθι’! Χα, χα, χα…» Σκέφτηκα κοιτώντας την ταβέρνα και μπήκα επί τόπου μέσα. Όλη η ατμόσφαιρα και το φαγητό, μου θύμισαν ταβέρνες της δεκαετίας του ’60 στην Αθήνα. Το φαγητό εξαιρετικό, σαν σπιτικό, οπότε  δεν ήθελα και πολύ κι έτσι και τις επόμενες τρεις φορές που βγήκα για φαγητό, πήγα εκεί. Κι η φωτογραφία είναι βγαλμένη μέρα, το επόμενο μεσημέρι που πήγα. Κι όπως είπε κι ένας φίλος, «έπρεπε να βάλεις την περούκα και το γιλέκο και να σε βγάλουν φωτογραφία να τρως εκεί, για να λέει ο ταβερνιάρης μετά, “μέχρι και ο Παραμυθάς έχει φάει εδώ΄…»   Χα, χα, χα,  αυτά για το πρώτο ξάφνιασμα.

Το δεύτερο  έγινε στην τρίτη προβολή της ταινίας την Κυριακή, μέσα στον κινηματογράφο, που εδώ βλέπετε την είσοδό του.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΙΝΕΜΑ

Κατ΄αρχήν να πω ότι μου άρεσε που είδα αφίσα με τον Παραμυθά  δίπλα στις αφίσες των άλλων γνωστών ταινιών, όπως μου άρεσε να βλέπω και τον «Παραμυθά» να πετάει σε μια τεράστια οθόνη σινεμασκόπ!  Ενθουσιαζόμουνα σαν τα παιδάκια που ήταν εκεί. Χα, χα, χα…
Μετά το τέλος, λοιπόν, της τρίτης προβολής της Κυριακής, πήγα μπροστά μπροστά στην πλατεία, κι έπαιξα μαζί με τα παιδιά και με τους περισσότερους από τους γονείς, το θεατρικό παιχνίδι που είχα ετοιμάσει.  Όταν τέλειωσε η προβολή, άφησα να φύγει ο περισσότερος κόσμος και μετά άρχισα να ανεβαίνω κι εγώ μαζί με τα τελευταία παιδιά και κάποιους γονείς. Εκείνη τη στιγμή, με πλησίασε ένας από τους μπαμπάδες και μου είπε: «Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι, κύριε Πιλάβιε»; «Παρακαλώ», του απάντησα κι εκείνος συνέχισε:  «Έχω διαβάσει αρκετά από τα βιβλία του Κρισναμούρτι που έχετε μεταφράσει και νομίζω ότι έχω καταλάβει, τουλάχιστον λογικά, κάποια από τα πράγματα που λέει. Παρακολουθώντας σήμερα την ταινία σας, εκτός που θύμισε τα παιδικά μου χρόνια που σας έβλεπα τότε στην ΕΡΤ, κάποια στιγμή είχα την αίσθηση ότι στην ταινία σας έχουν περάσει έμμεσα κάποια από τα πράγματα που λέει ο Κρισναμούρτι. Για τη σχέση μας με τη φύση, με τα ζώα, με τους άλλους ανθρώπους και λοιπά. Εσείς τι λέτε; Είναι έτσι;»
Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα! Όλα αυτά τα χρόνια που συναντώ ανθρώπους – και είναι πολλά – και μου κάνουν διάφορα σχόλια για τον «Παραμυθά», ποτέ δεν μου έκανε κανείς αυτήν την ερώτηση. Του απάντησα ότι δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό, αλλά πρέπει να είναι έτσι όπως το λέει. Πιάσαμε μια σύντομη, γενικότερη συζήτηση περί Κρισναμούρτι και  αποχαιρετιστήκαμε γιατί το αγοράκι του είχε αρχίσει να γκρινιάζει – και με το δίκιο του, βέβαια. Αργότερα, τρώγοντας το βράδυ στο «παραμύθι», θυμήθηκα την παρατήρησή του. Και είδα ότι παρόλο που ο Παραμυθάς από την αρχή του – το 1978 – είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τη φύση και τα ζώα- γι” αυτό μπορούσε και μιλούσε μαζί τους  –  μετά το 1985 που άρχισα να μεταφράζω τα βιβλία του Κρισναμούρτι, οι ιστορίες του «Παραμυθά» πήραν και κάτι από όσα λέει. Και είδα ότι εκεί που είναι ξεκάθαρο αυτό, είναι στο τραγούδι, «Είμαστε ένα όλοι εμείς», που μ” αυτό τελειώνει η ιστορία τού πώς ο Παραμυθάς γνώρισε τη φίλη του τη μάγισσα Άιναφετς. Μ” αυτό το τραγούδι, τελειώνει και το ανάλογο επεισόδιο της τηλεόρασης που φτιάξαμε πριν τέσσερα χρόνια, αλλά και η ταινία «Ο Παραμυθάς και οι ιστορίες του» που παίζεται τώρα. Έτσι, σκέφτηκα να κλείσω το σημερινό post με αυτό το τραγούδι, έτσι όπως υπάρχει στην ταινία. Αν σας κάνει κέφι δείτε το. Κρατάει δυόμιση λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

 

Κι άλλη πατέντα!

bottlefelos.2

Χθες το μεσημέρι, μου έμαθαν μια «πατέντα». Όπως ίσως θα θυμάστε, σας είχα πει σε ένα άλλο post το καλοκαίρι του 2012 -που μπορείτε να δείτε ΕΔΩ – οι «πατέντες» μου αρέσουν πολύ, από μικρός όταν πρωτάκουσα για την μεγαλύτερη «πατέντα» στην ιστορία της ανθρωπότητας, τον Δούρειο Ίππο! Η πατέντα που μου είπαν χθες, έχει να κάνει με το βγάλσιμο του φελλού από ένα μπουκάλι  κρασιού, που κάποιες φορές … πεισματώνει και δεν βγαίνει! Συνήθως  κόβεται και βγαίνει ο μισός και μετά τον βγάζουμε λίγο λίγο κομματιάζοντάς τον,  πράγμα που γεμίζει το κρασί με τρίματα φελλού. Εκείνο που κάνουμε στην πατέντα που μου είπανε  είναι ότι τυλίγουμε τον λαιμό του μπουκαλιού για λίγα δευτερόλεπτα με ένα ζεστό πανί (όχι βρεγμένο- στεγνό) και με αυτόν τον τρόπο ο φελλός θα βγει εύκολα και χωρίς να κοπεί! Την επόμενη φορά που θα … πεισμώσει ο φελλός κάποιου μπουκαλιού, δοκιμάστε το. Δουλεύει!

Πριν κλείσω, να πω στους φίλους του «Παραμυθά» στην Κρήτη και στην Λάρισα, ότι η ταινία – «Ο Παραμυθάς και οι ιστορίες του» –  θα παίζεται αυτό το Σαββατοκύριακο στον κινηματογράφο ΕΛΛΗΝΙΣ στα Χανιά και στον κινηματογράφο ΒΙΚΤΩΡΙΑ στη Λάρισα. Στη Λάρισα με έχουν καλέσει και θα παίξω με τα παιδιά (και τους μεγάλους) που θα δούνε την ταινία, αμέσως μετά από την κάθε προβολή. Όσοι στην Κρήτη και στην Λάρισσα ακούτε πρώτη φορά για την ταινία, δείτε το τρέυλέρ της.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

Οι πειρατές του Αιγαίου.

978-960-03-0033-8b

 

Αυτό τον καιρό, άρχισα να γράφω τις ιστορίες για το έβδομο βιβλίο του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», που θα κυκλοφορήσει το 2016 -το έκτο θα κυκλοφορήσει τον επόμενο Μάρτιο. Μία από τις ιστορίες που δουλεύω, έχει να κάνει με πειρατές. Και γράφοντας το, θυμήθηκα ένα εξαιρετικό βιβλίο  για παιδιά και νέους, του Ιούλιου Βερν, τους «Πειρατές του Αιγαίου», που το μετέφρασα 26 χρόνια πριν, το 1988. Είναι πραγματικά μια πολύ ωραία περιπέτεια, στα χρόνια της Ελληνικής επανάστασης του 1821, που διαδραματίζεται όλη στον τόπο της. Μου άρεσε πάρα πολύ,  γιατί μπορούσε να γίνει μια εξαιρετική ταινία. Ομολογώ ότι το προσπάθησα, αλλά δυστυχώς το κόστος παραγωγής της είναι τόσο ψηλό που δεν μπόρεσα τελικά να κάνω τίποτα. Μπήκα στο site των Εκδόσεων Καστανιώτη και είδα ότι έχει γίνει επανέκδοση του βιβλίου το 2008, που μπορείτε να δείτε ΕΔΩ. Αυτό που βλέπετε είναι το εξώφυλλο του βιβλίου, και λέω, να σας δώσω εδώ μια γεύση από την ιστορία, χωρίς -βέβαια- να σας πω το τέλος της.
Πολλά φιλιά
Π.

Η ιστορία ξετυλίγεται στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Στη στεριά γίνονται σκληρές μάχες ανάμεσα στους Έλληνες και στους Τούρκους, ενώ στη θάλασσα περιφέρονται ελεύθεροι πολλοί πειρατές. Αυτοί οι σκληροί θαλασσόλυκοι είναι επίσης Έλληνες, αλλά ενώ οι συμπατριώτες τους – άντρες και γυναίκες – πολεμούν γενναία για την ελευθερία της πατρίδας τους, αυτοί  το μόνο που αναζητάνε είναι να επωφεληθούνε από τον αγώνα και την αυτοθυσία τους, για να πλουτίσουν πλιατσικολογώντας και λεηλατώντας τα παραλιακά χωριά και πουλώντας τους άτυχους Έλληνες αιχμαλώτους τους,  σαν σκλάβους στους Τούρκους. Ο φοβερότερος απ’ όλους τους πειρατές ήταν ο άσπλαχνος Σακρατίφ, που δεν είχε αιχμαλωτιστεί ποτέ.

Με βάση ένα φόντο πραγματικών ιστορικών γεγονότων, παρακολουθούμε το ξεδίπλωμα μιας περιπέτειας γεμάτης με θεαματικές μάχες τόσο στη στεριά όσο και στη θάλασσα. Κεντρικός άξονας της ιστορίας είναι η ευγενική ιστορία αγάπης ενός νεαρού Γάλλου φιλέλληνα – του Ερρίκου Ντ’ Αλμπαρέ, που έρχεται στην Ελλάδα από το Παρίσι για να πολεμήσει για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, και μιας πανέμορφης Εβραιοπούλας από την Κέρκυρα, της Χατζίνας Ελιζούντο, που σχεδιάζουν να παντρευτούνε. Ο πατέρας της είναι ένας επιτυχημένος τραπεζίτης, που ο Ερρίκος είναι πελάτης του, ενώ – δυστυχώς – είναι πελάτης του και ο Έλληνας καπετάν Νικόλας Στάρκος, που είναι κι αυτός παθιασμένα ερωτευμένος με την Χατζίνα, και που είναι το ίδιο πρόσωπο με τον αρχιπειρατή Σακρατίφ.
Ο καπετάν Νικόλας Στάρκος, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να εμποδίσει τη Χατζίνα να παντρευτεί τον Γάλλο φιλέλληνα, καταφεύγει στο να εκβιάσει τον πατέρα της λέγοντάς του ότι θα αποκαλύψει ότι εκείνος που χρηματοδοτεί παράνομα και κρυφά την Τράπεζά του από την αρχή, είναι ο αρχιπειρατής Σακρατίφ. Ο Ελιζούντο, μην αντέχοντας να μάθει ποτέ η κόρη του το σκοτεινό μυστικό του ποιο είναι ο αληθινό όνομα του χρηματοδότη του, αυτοκτονεί. Ο Ερρίκος, μένει κατάπληκτος με την αυτοκτονία του Ελιζούντο και την ξαφνική εξαφάνιση της αγαπημένης του, χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος. Λίγες μέρες αργότερα βρίσκεται να έχει ένα υπέροχο πλοίο, που του το έδωσε ένας ανώνυμος δωρητής με ένα μοναδικό όρο: Να κυνηγήσει και να εξοντώσει τον Νικόλα Στάρκο, τον πασίγνωστο, δηλαδή πειρατή, Σακρατίφ.

Μετά από πολλές ανατροπές της ιστορίας, οι τρεις βασικοί ήρωές της, θα συναντηθούν σε ένα Τούρκικο σκλαβοπάζαρο, όπου οι έμποροι των σκλάβων, ανάμεσα σε άλλους Έλληνες σκλάβους, είναι έτοιμοι να πουλήσουν και τη Χατζίνα σε πλειστηριασμό! Ο Ερρίκος και Σακρατίφ, θα πάρουν μέρος στον πλειστηριασμό προσπαθώντας ποιος θα δώσει τα περισσότερα λεφτά για να πάρει τη Χατζίνα. Και με μία τελευταία ανατροπή της  ιστορίας θα αποκαλυφθεί ποιος ήταν ο δωρητής του πλοίου στον Ερρίκο και θα δοθεί ένα τέλος, με ποιότητα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.

 

 

Ε, ας γελάσουμε και λίγο.

index2

Κάνοντας εκκαθαρίσεις  σε διάφορα παλιά βίντεο, βρήκα μία σειρά με 30 κωμωδίες ενός από τους πιο αστείους – κατά τη γνώμη μου – Άγγλους κωμικούς, του Μπέννυ Χιλλ, που τον βλέπετε στη φωτογραφία. Υπήρξε μια από τις πιο αγαπημένες μου εκπομπές  στην τηλεόραση, πριν χρόνια. Ίσως οι παλιότεροι να τις θυμάστε. Έτσι, λοιπόν, μια και τον τελευταίο καιρό, έχει βαρύνει η ατμόσφαιρα γενικά, σκέφτηκα σήμερα να ανεβάσω κάτι  που θα μας κάνει να γελάσουμε. Δεν θα ανεβάσω κάποια ολόκληρη κωμωδία, αλλά μια σειρά από αστεία βίντεο κλιπ του Μπέννυ Χιλλ, με θέμα, «τον άντρα μέσα στους αιώνες»,  αρχίζοντας από τον Αδάμ και την Εύα. Χα, χα, χα… Θα δείτε.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

«Ποιος είναι υπεύθυνος γι΄αυτό το χάος»;

article-paris-2

Την ώρα που άκουσα την είδηση γι΄ αυτή τη φρίκη που έγινε χτες στο Παρίσι, δούλευα ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι  που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, και περιέχει τις τελευταίες ομιλίες  που έκανε το 1985 στη Βομβάη. Εκτός που είναι σαν να έχουν ειπωθεί σήμερα κι όχι πριν 29 χρόνια, έχει και πράγματα που είναι σαν να αναφέρονται σ΄ αυτό το χθεσινό τραγικό γεγονός!  Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω σήμερα αυτό το απόσπασμα. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω τίποτε άλλο.
Καλό βράδυ.
Π.

 «… Τι είναι σύγκρουση; Σας παρακαλώ μην περιμένετε εμένα να σας πω την απάντηση. Κάντε αυτή την ερώτηση στον εαυτό σας, και δώστε όλο σας τον νου στο να βρείτε ποια είναι η φύση της σύγκρουσης. Σύγκρουση υπάρχει σίγουρα, όταν υπάρχει διττότητα: «εγώ» και «εσύ», η γυναίκα μου – ή ο άντρας μου- ως κάτι χωριστό από μένα· ο διαχωρισμός σε διαλογιζόμενο και διαλογισμό. Όσο, λοιπόν, θα υπάρχει διαίρεση ανάμεσα σε εθνικότητες, ανάμεσα σε θρησκείες, ανάμεσα σε ανθρώπους, ανάμεσα στο ιδανικό και στο πραγματικό, ανάμεσα σε «εκείνο που είναι γεγονός» και στο «πώς θα έπρεπε να είναι», δεν μπορεί παρά να υπάρχει σύγκρουση. Αυτό είναι νόμος. Όπου υπάρχει διαχωρισμός, η αίσθηση της διαίρεσης σαν Άραβας και Εβραίος, Ινδουιστής και Μουσουλμάνος, πατέρας και γιος, και λοιπά, δεν μπορεί παρά να υπάρχει σύγκρουση. Αυτό είναι γεγονός. (..) Ποιος έχει δημιουργήσει αυτή τη διαίρεση ανάμεσα σε «εκείνο που είναι γεγονός» και στο «πώς θα έπρεπε να είναι»; Και τη διαίρεση ανάμεσα στον αποκαλούμενο «Θεό» – αν υπάρχει τέτοια οντότητα – και στον εαυτό σας; Όπως και τη διαίρεση ανάμεσα στην επιθυμία σας για γαλήνη και στο να είστε σε σύγκρουση; Αυτή είναι η αληθινή πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής. Και ο ομιλητής αναρωτιέται — όπως θα έπρεπε να αναρωτιέστε κι εσείς: Ποιος έχει δημιουργήσει αυτή τη διαίρεση — όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και εσωτερικά; Σας παρακαλώ, κάντε στον εαυτό σας αυτή την ερώτηση. Ποιος είναι υπεύθυνος για όλο αυτό το χάος που υπάρχει στον κόσμο, την ατέλειωτη πάλη ανάμεσα στους ανθρώπους και μέσα τους, την μοναξιά, την απελπισία, τον ατέλειωτο πόνο και μια αίσθηση θλίψης, από την οποία ο άνθρωπος μοιάζει να μην έχει ξεφύγει ποτέ. Ποιος είναι υπεύθυνος για όλο αυτό; Ποιος είναι υπεύθυνος για την κοινωνία όπου ζούμε, για την τεράστια φτώχεια που υπάρχει εδώ, σ’ αυτή τη χώρα; Τα καταλαβαίνετε όλα αυτά ή δεν τα έχετε σκεφτεί ποτέ και καθόλου; Ή είστε πάρα πολύ απασχολημένοι με τις δικές σας σκέψεις, τους δικούς σας θεούς, με τα δικά σας προβλήματα, έτσι ώστε να μην τα έχετε κοιτάξει ποτέ όλα αυτά, να μην έχετε ποτέ αναρωτηθεί; (…) Οι κοινωνίες στις οποίες ζούμε έχουν δημιουργηθεί  από το κάθε ανθρώπινο πλάσμα, με την απληστία του, το φθόνο του, την επιθετικότητά του και την αναζήτησή του για ασφάλεια. Εμείς έχουμε δημιουργήσει την κοινωνία στην οποία ζούμε κι έχουμε γίνει μετά και σκλάβοι αυτής της κοινωνίας. Το καταλαβαίνετε όλο αυτό; Εμείς οι άνθρωποι, μέσα από φόβο, μέσα από μοναξιά και την αναζήτηση ασφάλειας – χωρίς ποτέ να κατανοούμε τι είναι ανασφάλεια, αλλά θέλοντας πάντα ασφάλεια – έχουμε δημιουργήσει τον πολιτισμό μας, την κοινωνία μας, τις θρησκείες μας, τους θεούς μας. Και για να επιστρέψουμε στο ερώτημα: Ποιος έχει δημιουργήσει τη διαίρεση; Επειδή όπου υπάρχει διαίρεση, είτε μέσα μας είτε έξω – υπάρχει και σύγκρουση. Αυτό είναι απολύτως σίγουρο. Σκεφτείτε το. Δεν είναι η σκέψη που έχει διαιρέσει τους ανθρώπους σε Χριστιανούς, Βουδιστές, Εβραίους, Άραβες, Ινδουιστές και Μουσουλμάνους; Η σκέψη δεν είναι,που το έχει κάνει αυτό; Και μετά έρχεται το ερώτημα: Τι είναι η σκέψη; …»

 

«Τζιβαέρι μου»

ΝΠ 008

Αυτή η … «Χριστουγεννιάτικη» φωτογραφία, είναι από την πρώτη φορά που έχω παίξει στο θέατρο, στα 8 μου, το 1951. Και θα μου πείτε, τι σχέση έχει με το τραγούδι, «Τζιβαέρι μου» που είναι ο τίτλος του post; Να σας πω. Μία εκπομπή στην τηλεόραση που μου άρεσε πολύ τη χρονιά που πέρασε, ήταν το «Music School» στο MEGA. Ο βασικός λόγος που μου άρεσε ήταν ότι πρωταγωνιστές σ΄ αυτή τη μουσική εκπομπή, ήταν παιδιά, από οχτώ έως δεκατριών χρονών. Αν δεν την έχετε δει την εκπομπή και θέλετε να μάθετε περισσότερα,  στο internet υπάρχουν τα πάντα.  Βλέποντας την εκπομπή, πέρα από όλα τ΄ άλλα που ένοιωθα, είχα και μια γλυκιά γεύση από την παιδική μου ηλικία, που -όπως σας έχω πει εδώ-  έπαιζα στο θέατρο από τα 8 μου έως τα 15. Έτσι, όταν τέλειωσε  η εκπομπή, σκέφτηκα να κάνω ένα post, με το τραγούδι που θυμάμαι να με συγκίνησε πιο πολύ και να βάλω και μια φωτογραφία από το πέρασμά μου από το θέατρο ως παιδί. Το τραγούδι, ήταν το «Τζιβαέρι μου», που μπορείτε να δείτε την Μαρίνα να το τραγουδάει. Η Μαρίνα είναι ένα κορίτσι 10 χρονών, που τραγουδάει -έχοντας μία εξαιρετική φωνή-  με ένα απίστευτα βαθύ αίσθημα και μια ωριμότητα μεγάλης γυναίκας. Όταν την άκουγα να το λέει, θυμήθηκα ότι η πρώτη φορά που το είχα ακούσει, ήταν από την Δόμνα Σαμίου, σε μια εκπομπή μου παλιά στην τηλεόραση, στο παιδικό πρόγραμμα. Και με είχε συγκινήσει πολύ. Αυτή τη φορά, όμως, ήταν το κάτι άλλο το πώς μ” έκανε να νοιώσω αυτό το κορίτσι. Κι αν κρίνω από τα σχόλια που είδα στο UTUBE, που πήγα για να πάρω το βίντεό της, όλοι όσοι την είδαν και την άκουσαν ένοιωσαν τα ίδια και παρόμοια πράγματα. Τώρα, πώς διάλεξα τη φωτογραφία. Στη φάση που έψαχνα τις παλιές φωτογραφίες μου, ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή στο face book, απίστευτη σύμπτωση(!!!), με δύο ανθρώπους που είχαν σχέση με την πρώτη παράσταση που έχω παίξει, την «Νεράιδα του Χιονιού» του Άντερσεν: Ένα συγγενή του παππού που βλέπετε στο κέντρο της φωτογραφίας, του Ζώρα Τσάπελη, και την κόρη τής ποιήτριας Καίτης Γώγου, που δεν είναι στη φωτογραφία και που τότε ήταν μικρό κοριτσάκι. Έτσι έγινε κι αποφάσισα να βάλω αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Αρκετά, όμως. Δείτε κι ακούστε το «Τζιβαέρι μου», με την Μαρίνα, που και σήμερα με ξανασυγκίνησε το ίδιο, όπως την πρώτη φορά που την άκουσα.
Για άλλη μια φορά, καλή χρονιά, μια και στην ουσία αυτό είναι το πρώτο post του χρόνου.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

 

 

 

Καλή χρονιά

301220141967
Σήμερα χιόνισε. Κι αυτό είναι το έλατο, που ήταν το θέμα του προ-προηγούμενου post, αλλά που σήμερα είναι  χιονισμένο. Το θυμάστε πώς ήταν με ήλιο;

241220141962B
Ωραίο είναι και χιονισμένο, ε; Καθώς, λοιπόν, ετοίμαζα το σημερινό, πρωτοχρονιάτικο post, σκέφτηκα να το αρχίσω με το χιονισμένο έλατο, που ταιριάζει και με τις μέρες αυτές. Το κύριο, όμως, θέμα τού post δεν είναι αυτό. Είναι ο μικρός τυμπανιστής. Όχι, το γνωστό τραγούδι, αλλά ένα φοβερό και αξιολάτρευτο αγοράκι που παίζει τύμπανα με μια συμφωνική ορχήστρα και είναι απίστευτο ταλέντο!   Είναι μόλις τριών χρόνων (!!!), από την Ρωσία και τον λένε Lyonya Shilovsky. Στη συναυλία που θα δείτε, και που έγινε τον Αύγουστο που μας πέρασε, εκείνος που κάθεται πίσω από το αγοράκι, είναι ο πατέρας του και η κυρία που έρχεται στο τέλος και του δίνει λουλούδια, είναι η μητέρα του, ενώ το αγοράκι εκνευρίζεται με τον μπαμπά του, που του λέει ότι τελειώσανε και ότι πρέπει να σταματήσει να παίζει. Το μουσικό κομμάτι  είναι το Κανκάν από το, «Ο Ορφέας στον Άδη»,  του Όφενμπαχ.
Σας εύχομαι καλή χρονιά με όλη μου την καρδιά.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

YouTube Preview Image