Επέτειος γενοκτονίας Ποντίων

Αύριο, 19 του μήνα, κλείνουν 100 χρόνια από την ημέρα της σφαγής των Ποντίων και είπα να αφιερώσω το post  του Σαββατοκύριακου σε αυτό.
Η Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου καθιερώθηκε το 1994 με απόφαση της Βουλής Ελλήνων και τιμάται κάθε χρόνο στις 19  Μαΐου.
Στις 19 Μαΐου 1919, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου και δρομολόγησε τη δεύτερη και σκληρότερη φάση της Γενοκτονίας των Ποντίων, που έγινε στο πλαίσιο του Απελευθερωτικού Αγώνα των Τούρκων κατά των Δυτικών (Αγγλογάλλων, Ιταλών, Ελλήνων), που κατείχαν εδάφη της Μικράς Ασίας. Από 200.000 έως 350.000 είναι οι Ελληνoπόντιοι, που εξολοθρεύτηκαν από τους Νεότουρκους κατά την περίοδο 1916-1923, σ’ ένα σύνολο 750.000 περίπου.
Καλό Σαββατοκύριακο
              Π.

 

 

 

 

Ο Ξάπλας

Ο σκυλάκος που βλέπετε είναι του γιου μου, του Κωνσταντίνου, και το όνομά του είναι Ξάπλας, επειδή του αρέσει να είναι συνέχεια ξαπλωμένος. Πριν  λίγο καιρό μάς τον είχε αφήσει στο σπίτι μας  για μία εβδομάδα και τον κατασυμπάθησα.  Χθες μου έστειλε αυτήν την φωτογραφία του που φοράει γυαλιά ηλίου και είπα να την ανεβάσω σήμερα εδώ για να σας ευχηθώ μ’ αυτήν καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

 

 

Χρόνια πολλά στις μανούλες

Με αυτή την τρυφερή φωτογραφία θέλω να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες.
Σας φιλώ.
     Π.

 

 

 

 

” Ό,τι λέτε μοιάζει ξένο και Ασιατικό”

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο  του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “Όπως είναι κανείς”. Είναι η απάντηση σε μία ερώτηση που του κάνουν.
Καλό βράδυ.
      Π.   

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ό,τι λέτε μοιάζει ξένο και Ασιατικό. Μία διδασκαλία σαν την δική σας είναι εφαρμόσιμη στον Δυτικό πολιτισμό μας που είναι βασισμένος στην επάρκεια ικανοτήτων και στην πρόοδο και ο οποίος δημιουργεί το πρότυπο ζωής σε όλο τον κόσμο;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Νομίζετε ότι η σκέψη είναι Ασιατική και Δυτική; Οι συμπεριφορές μπορεί να ποικίλουν. Μπορεί εγώ στην Ινδία να τρώω με τα χέρια μου κι ένας άλλος στην Κίνα να τρώει με τσόπστικς, κι εδώ τρώτε με έναν πιο διαφορετικό τρόπο·  αλλά τι κάνει διαφορετική την Ασιατική θεώρηση των πραγμάτων από την Δυτική θεώρηση; Υπάρχει διαφορά; Εάν είχα γεννηθεί στην Αμερική και έλεγα τα ίδια πράγματα που λέω τώρα, θα λέγατε ότι είναι Ασιατικά; Ίσως να λέγατε ότι είναι μυστικιστικά, ότι δεν είναι πρακτικά ή είναι αλλόκοτα. Τα προβλήματα, όμως, είναι ίδια είτε στην Ινδία, είτε στην Ιαπωνία ή εδώ. Είμαστε ανθρώπινα πλάσματα, όχι Ασιάτες και Αμερικάνοι, Ρώσοι και Γερμανοί, κομμουνιστές και καπιταλιστές. Όλοι έχουμε τα ίδια ανθρώπινα προβλήματα.
Ό,τι λέω, λοιπόν, σίγουρα είναι εφαρμόσιμο τόσο εδώ, όσο και στην Ινδία. Η βία είναι τόσο πολύ πρόβλημά σας, όσο είναι πρόβλημα και στην Ινδία. Το πρόβλημα των σχέσεων, της αγάπης, της ομορφιάς, το πρόβλημα του να φέρεις γαλήνη στον νου, της δημιουργίας μίας κοινωνίας που δεν θα είναι καταστροφική του εαυτού της όπως και των άλλων, όλα αυτά προφανώς ενδιαφέρουν τον καθένα από μας, είτε ζούμε στην Ανατολή είτε στην Δύση. Εδώ έχετε το πρόβλημα της δημιουργίας μεγάλου στρατού, κάτι που είναι ένδειξη ηθικής διαφθοράς κάθε κοινωνίας, επειδή η βάση ακριβώς του στρατού είναι η εξουσία, ο εθνικισμός, η ασφάλεια· και αυτό είναι το ίδιο πρόβλημα ακριβώς στην Ινδία, στην Ιαπωνία, στην Ασία. Ο άνθρωπος που είναι διαμορφωμένος από μία Ασιατική θεώρηση των πραγμάτων ή φιλοσοφία και που σου λέει πώς να ζεις σύμφωνα με αυτήν την διαμόρφωση, προφανώς διαχωρίζει την σκέψη σε Ανατολική και Δυτική. Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό, που είναι η απελευθέρωση του νου από κάθε διαμόρφωση και όχι η διάπλασή του σύμφωνα με μία Ανατολική φιλοσοφία, πράγμα που παραείναι παιδιάστικο.
Εκείνο που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να ερευνήσουμε μαζί την εξαιρετική πολυπλοκότητα των ζωών μας και να βρούμε αν μπορούμε να κοιτάξουμε αυτά τα πολύπλοκα προβλήματα πολύ απλά, αλλά  δεν μπορεί να κοιτάξει κανείς αυτά τα προβλήματα πολύ απλά, αν δεν κατανοήσει τον εαυτό του. Ο εαυτός είναι μία εξαιρετικά πολύπλοκη ύπαρξη με αμέτρητες αντιφατικές επιθυμίες. Είμαστε ατέλειωτα σε πόλεμο μέσα μας και αυτή η εσωτερική σύγκρουση μεγαλώνει στις εξωτερικές δραστηριότητες. Το να κατανοήσεις τον εαυτό –τον συνειδητό όπως και τον ασυνείδητο- είναι ένας τεράστιος στόχος και μπορεί να τον κατανοήσει κανείς μόνο από μέρα σε μέρα, από στιγμή σε στιγμή. Είναι ένα βιβλίο που δεν σταματάει ποτέ· οπότε δεν είναι κάτι που μπορεί να τελειώσει.
Έτσι, αν κανείς μπορεί να ακούει ό,τι λέγεται εδώ όχι σαν Αμερικάνος, Ευρωπαίος ή Ανατολίτης, αλλά ως ένα ανθρώπινο πλάσμα που ενδιαφέρεται άμεσα για όλα αυτά τα προβλήματα, τότε θα δημιουργήσουμε μαζί ένα διαφορετικό κόσμο· τότε θα είμαστε πραγματικά θρησκευόμενοι άνθρωποι. Η θρησκεία είναι η αναζήτηση της αλήθειας και για ένα θρησκευόμενο άνθρωπο δεν υπάρχει εθνικότητα, ούτε πατρίδα, ούτε φιλοσοφία· δεν ακολουθεί κανέναν· οπότε είναι πραγματικά επαναστατικός με την πιο βαθιά έννοια της λέξης

 

 

“Το λαχανιασμένο λεωφορείο”

Για σήμερα σκέφτηκα να ανεβάσω ένα επεισόδιο που βρήκα από μία παλιά σειρά της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης της ΕΡΤ, που ίσως κάποιοι και κάποιες από εσάς να την έχουν δει όταν ήταν παιδιά. Το όνομα της σειράς ήταν, “Ένα γράμμα μια ιστορία” και η σημερινή ιστορία είναι για το γράμμα “Λ” και έχει τίτλο, “Το λαχανιασμένο λεωφορείο”.
Καλή εβδομάδα.
           Π.

 

 

 

 

Ένα μωρό που… “τραγουδάει”!

Σήμερα έπεσα τυχαία πάνω σε ένα πολύ γλυκό κι εντυπωσιακό βίντεο. Μία μαμά, τραγουδάει στο μωρό της κι εκείνο κάνει προσπάθειες να τραγουδήσει! 
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.

 

 

 

 

Καλή πρωτομαγιά

Με αυτήν την όμορφη και σπάνια εικόνα, ενός σαλιγκαριού και μίας πασχαλίτσας πάνω σε ένα κλαρί με λουλούδια (!) -που βρήκα τυχαία- σκέφτηκα να σας ευχηθώ καλή πρωτομαγιά και καλό μήνα.
Σας φιλώ.
     Π.

 

 

 

 

Καλό τριήμερο

                  Καλό τριήμερο και καλή ξεκούραση.
                                                Π.

 

 

 

 

 

“Ο άνθρωπος και το φεγγάρι”

ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ  Για σήμερα σας έχω μία μικρή ιστορία, μία παραβολή, από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “Παραβολές και ποιήματα”.  Ο τίτλος της είναι, “Ο άνθρωπος και το φεγγάρι”.
Καλή εβδομάδα.
          Π.
“Μια φορά ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να καταλάβει την ομορφιά του φεγγαριού και την απαλότητα των αχτίδων του και τον λόγο που υπάρχουν. Στάθηκε κάπου, λοιπόν, και κοιτούσε στον ουρανό. Ανάμεσα σ’ αυτόν και στο φεγγάρι υπήρχε ένα πανέμορφο δέντρο με λεπτεπίλεπτα κλωνάρια και τρυφερά φύλλα. Ξεχνώντας το φεγγάρι, άρχισε να εξετάζει ένα από τα λεπτελίπτα κλωνάρια και τα τρυφερά του φύλλα και χάθηκε μέσα στις σκέψεις για μια τέτοια λεπτότητα κι όταν ξανακοίταξε το φεγγάρι, αυτό είχε δύσει. Η κατανόηση της ζωής είναι πιο ουσιαστική από την απλή, την επιφανειακή γνώση των μηχανισμών της ζωής, παρ’ όλο που πρέπει κανείς να τους  γνωρίσει κι αυτούς επίσης”.

 

 

 

“Το λάθος του χάρου”

Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά εδώ και κάμποσο καιρό στα δελτία ειδήσεων όλων των καναλιών, όταν λένε την είδηση για τον θάνατο κάποιου ανθρώπου, δεν  λένε πια, “πέθανε” ή “έφυγε από τη ζωή”, που ήταν το πιο συνηθισμένο, αλλά λένε “κατέληξε”. Μία από τις σημασίες της λέξης είναι και το “πέθανε”, αλλά κανείς δεν την χρησιμοποιεί στην καθημερινή γλώσσα. Αλλά, προφανώς, την χρησιμοποιούν στα δελτία ειδήσεων για να αποφεύγεται η έστω και μικρή θλίψη που προκαλεί η λέξη. Καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά, θυμήθηκα μία μικρή ιστορία του Χότζα, σχετική με τον θάνατο και μια και είδα ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω κάτι δικό του, είπα να το κάνω σήμερα.
Καλό Σαββατοκύριακο
                   Π.

Ο Χότζας είχε πέσει στο κρεβάτι βαριά άρρωστος. Όλοι νόμιζαν πως θα πεθάνει. Η γυναίκα του ντύθηκε στα μαύρα κι άρχισε τα κλάματα και τα μοιρολόγια. Οι μαθητές του, που είχαν μαζευτεί γύρω από το κρεβάτι του, τον κοίταζαν με βαθιά θλίψη. Μόνο ο Χότζας, έμενε ατάραχος και κάθε τόσο γέλαγε.
«Δάσκαλε», τον ρωτάει ένας από τους μαθητές του, «πώς γίνεται να αντιμετωπίζεις το θάνατο με τέτοια ψυχραιμία και μάλιστα κάθε τόσο να γελάς, ενώ εμείς που δεν πρόκειται να πεθάνουμε, αγωνιούμε μήπως μας αφήσεις;».
«Πολύ απλό», απάντησε ο Χότζας. «Καθώς σας κοιτάζω ξαπλωμένος, λέω στον εαυτό μου:  Όλοι σας έχετε τόσο βαριά θλιμμένη όψη, που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι όταν έρθει ο Άγγελος του Θανάτου, ο Χάρος, θα νομίσει ότι κάποιος από εσάς είναι που τον περιμένει και θα τον πάρει κατά λάθος, και θα μ’ αφήσει εμένα να ζήσω κι άλλο. Γι’ αυτό κάθε τόσο με πιάνουν τα γέλια».