«Ένα διαφορετικό βιοτικό επίπεδο»

cover

Σήμερα έμαθα ότι το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κόσμος Μέσα Μας»  -που τέλειωσα την μετάφρασή του πριν δύο εβδομάδες – θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο. Και μια και πέρασαν δέκα μέρες ακριβώς, από τότε που ανέβασα ένα κεφάλαιο από αυτό, λέω να ανεβάσω άλλο ένα σήμερα. Νομίζω ότι έχει πολύ ενδιαφέρον. Ο τίτλος του είναι, «Ένα διαφορετικό βιοτικό επίπεδο».
Καλή εβδομάδα.
Π.
Ο δόκτωρ Α. είπε ότι είχε τις μεθόδους του και ότι έβγαζε ένα σωρό χρήματα, αλλά είχε πειστεί ότι δεν θεράπευε πραγματικά. Τα χαπάκια και τα διάφορα σιρόπια δεν ήταν πραγματικές θεραπείες, παρόλο που έδιναν μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Ήθελε να περάσει στην αληθινή θεραπεία. Αυτό θα είχε και ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο που εκείνον δεν τον ενδιέφερε, αλλά η γυναίκα του και η οικογένεια θα αντιδρούσαν και θα επακολουθούσε η διάλυση της οικογένειας αν εκείνος ακολουθούσε αυτό που θεωρούσε σωστό. Θα ήταν εγωιστικό από μέρους του να ενδώσει στις απαιτήσεις της οικογένειας; Ποια ήταν η ευθύνη του;
«Με το να οικοδομούμε τη ζωή μας πάνω σε υλικές αξίες και να ενδίδουμε σ’ αυτές, δεν δημιουργούμε κοινωνικές καταστροφές, πολέμους, σκληρότητα και αθλιότητες; Με το να έχουμε ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο και να δίνουμε έμφαση σ’ αυτό, δεν δημιουργούμε έναν μηχανιστικό, βάρβαρο κόσμο σκληρότητας, ανταγωνισμού και αλαζονείας»;
Αυτό ο γιατρός το είδε καθαρά — τουλάχιστον κατ’ αρχήν.
Με το να ενδώσει στο περιβάλλον, είτε το οικογενειακό είτε το κοινωνικό, θα ήταν υπεύθυνος για την γενικότερη αθλιότητα και για την δική του προσωπική αθλιότητα. Συνειδητοποιώντας το αυτό θα ενέδιδε στις υλικές απαιτήσεις της οικογένειας για όλο και περισσότερες ανέσεις, μεγαλύτερα και καλύτερα αυτοκίνητα και όλα τα υπόλοιπα; Σε τι ήταν υπεύθυνος; Ήταν εγωισμός να θεραπεύει αληθινά ανθρώπους, πράγμα που θα σήμαινε ότι θα κερδίζει αρκετά λιγότερα; Αυτό μπορεί να έφερνε διχόνοια στην οικογένεια, αλλά εκείνος απέναντι σε τι ήταν υπεύθυνος; Εκείνος ο ίδιος, ήταν ικανός να ζήσει μια απλή ζωή, απογυμνωμένη από εξωτερικά μπιχλιμπίδια και επίδειξη, ικανοποιημένος με τα λίγα, επειδή μέσα του θα είχε γαλήνη, θα ήταν πλούσιος σε κατανόηση και γεμάτος από την αγάπη που θα ένοιωθε;
Τότε, ο γιατρός ρώτησε πώς θα έφτανε σ’ αυτό το σημείο.
Του εξήγησα τι περιλαμβανόταν σ’ αυτή την επίπονη δουλειά. Θα έφτανε με σωστή σκέψη και με επίγνωση. Χωρίς αυτογνωσία δεν υπάρχει σωστή σκέψη, και χωρίς σωστή σκέψη δεν μπορεί να υπάρξει εσωτερική γαλήνη ούτε αγάπη.

 

 

Η μικρή Λουλού

Καθώς έψαχνα κάποιες φωτογραφίες για να τις βάλω στο post που προετοίμαζα, έπεσα πάνω σε ένα κινούμενο σχέδιο που μου θύμησε τα νιάτα μου. Οι φίλες και οι φίλοι της γενιάς μου και κάποιοι νεώτεροι, έχουν μεγαλώσει όπως κι εγώ, με παιδικά περιοδικά-κόμικς που είχαν ήρωες και ηρωίδες όπως η Μικρή Λουλού. Ε, ναι, βρήκα ένα επτάλεπτο κινούμενο σχέδιο με την μικρή Λουλού και μάλιστα στα ελληνικά!!!  Μου φάνηκε απίστευτο. Έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ. Ελπίζω να σας διασκεδάσει όλους.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

«Ο χαζός και ο γνωστικός»

2. Tales cover

Παρόλο που έχουν περάσει μόλις τρεις μέρες από τότε που ανέβασα πάλι ένα «παραμύθι με ήχο» – τον «άμυαλο γέρο» –  μου ήρθε σήμερα να ανεβάσω άλλο ένα, εξαιτίας ενός σχόλιου που μπήκε στο προηγούμενο από τον φίλο (ή την φίλη) με το ψευδώνυμο, PRO. Αυτό: «Αγαπητέ Παραμυθά, με όλο το σεβασμό αλλά και την αγάπη απέναντι στον άνθρωπο με τον οποίο μεγάλωσε ολόκληρη η γενιά μου, με τον ρυθμό που ανεβάζετε τις ιστορίες από τον «θαυμαστό κόσμο των παραμυθιών» θα έχετε ολοκληρώσει το ανέβασμα το 2030 το νωρίτερο» .  Το σχόλιο αυτού του  «Παραμυθομεγαλωμένου» παιδιού, με συγκίνησε και ανεβάζω για χάρη του άλλο ένα. Θα ήθελα πριν να του πω, ότι στο blog μπαίνουν πολλοί φίλοι που δεν έχουν μεγαλώσει με τον Παραμυθά και δεν τους πολυενδιαφέρουν τα παραμύθια. Έτσι θα ήταν υπερβολικό, αφού έχω τόσες πολλές κατηγορίες posts  να ανεβάζω πάνω από ένα τέτοιο παραμύθι τον μήνα. Βέβαια κάποιες φορές ξεχνιέμαι, όπως γίνεται με όλες τις κατηγορίες, και κάνω περισσότερο. Κι εκτός απ’ αυτό -όπως ίσως θα έχετε δει-  επειδή έκλεισε το site που τα ανέβαζα, χάθηκαν αρκετά, που τα ξανανεβάζω. Όλα τα παραμύθια που υπάρχουν είναι 53. Ελπίζω να προλάβω να τα ανεβάσω όλα πριν το 2030, όπως λέει το σχόλιο, αν και δεν νομίζω να ζήσω τόσο πολύ ακόμα. Χα, χα, χα….
Σήμερα, λοιπόν, όσοι θέλετε, ακούστε το παραμύθι, «Ο χαζός και ο γνωστικός».
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

«Μήπως σπαταλάτε τη ζωή σας;»

cover

Από την περασμένη Δευτέρα δεν είχα το κομπιούτερ μου γιατί είχε πιάσει απίστευτους ιούς – δεν ξέρω πώς – και το είχα πάει για service. Γι’ αυτό  δεν ανέβασα ποστ την Τετάρτη όπως κάνω συνήθως και δεν έχω απαντήσει στα μέιλ  που έχω πάρει.  Για σήμερα αποφάσισα να ανεβάσω άλλο ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμος μέσα μας» που έχει τις σημειώσεις από τις συναντήσεις του με ανθρώπους που τον επισκέπτονταν σπίτι στη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, που είχε σταματήσει να δίνει δημόσιες ομιλίες. Ο τίτλος είναι το ερώτημα που έκανε σε έναν από τους επισκέπτες του:, «Μήπως σπαταλάτε τη ζωή σας;»  Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Ο Ι. Β. είπε πως  είδε ότι πήγαινε από τη μία προσκόλληση στην άλλη και κάθε φορά, ανάλογα με το πρόσωπο, το μοντέλο κάπως άλλαζε, αλλά στην ουσία ήταν το ίδιο: ίδια μπερδέματα και ίδιος πόνος, η ίδια σπατάλη ενέργειας και ματαιότητα. Δεν ήξερε πώς να βγει από αυτή την άχρηστη εξάρτηση από την προσκόλληση.
Τον ρώτησα αν δεν σπαταλάει τη ζωή του έτσι κι αλλιώς, πράγμα στο οποίο συμφώνησε αμέσως. Οπότε γιατί τον ενοχλούσε άλλη μια σπατάλη με την προσκόλληση; Αν όλη η ζωή του ήταν μια σπατάλη, τι τον ένοιαζε αν σπαταλιόταν ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, με το να βρίσκεται στη σύγχυση, στην αταξία και στην οδύνη της προσκόλλησης; Σπαταλούσε τη ζωή του ή αυτό που συνέβαινε ήταν ότι το πραγματικό του ενδιαφέρον βρισκόταν σε ύπνωση, επειδή δεν είχε βρει μια διέξοδο που να αξίζει;
Είπε ότι από πάντα ένοιωθε ότι υπήρχε μέσα του ένα ανεκδήλωτο ενδιαφέρον που, δεν εμφανίστηκε ποτέ με κάποιον τρόπο. Σιγόκαιγε, αλλά δεν είχε ξεσπάσει ποτέ σε φλόγες. Η πολιτική, οι επιχειρήσεις, η οικογένεια και η θρησκεία, δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον γι’ αυτόν, γιατί δεν οδηγούσαν πουθενά. Είπε ότι δεν ήταν κυνικός, αλλά ο κόσμος και οι δρόμοι του, δεν ζωντάνεψαν ποτέ πολύ τον ίδιο ή το θαμμένο ενδιαφέρον του. Ωστόσο, αυτή η μόνιμη προσκόλληση που δεν ήταν η φλόγα της αγάπης, τον ενοχλούσε και ήθελε να τελειώνει μ’ αυτήν.
Δεν θεωρούσε σημαντικό να βρει γιατί εκείνο που τον ενδιέφερε δεν είχε εμφανιστεί, γιατί του είχε επιτρέψει να μείνει αποκοιμισμένο; Ίσως αν το κατανοούσε αυτό, να μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της προσκόλλησης. Περίμενε να του ξυπνήσουν το ενδιαφέρον του οι συνθήκες; Μήπως έλπιζε ότι με τη βοήθεια κάποιου άλλου θα διαπερνούσε την ομίχλη της αδράνειας; Προφανώς αναζητούσε, συνειδητά ή ασυνείδητα, έναν εξωτερικό παράγοντα που θα ξύπναγε το ενδιαφέρον του. Μπορεί να βοηθήσει κάποιος άλλος; Βλέποντας την απόλυτη έλλειψη χρησιμότητας της ζωής του και όντας βαθιά σοκαρισμένος, ίσως αναζητούσε κάποιον άλλον, κάποιες συνθήκες, να τον τραβήξουν έξω από την ομίχλη της τεμπελιάς του. Πώς θα μπορούσε οποιοσδήποτε άλλος αντί για τον ίδιο, να του ζωντανέψει το κοιμισμένο του ενδιαφέρον; Μήπως θα έπρεπε να το κάνει μόνος του; Βλέποντας ότι κανένας και κανενός είδους συνθήκη, δεν ξύπνησαν το βαθύτερο ενδιαφέρον του, δεν θα έπρεπε να βάλει τον εαυτό του να το κάνει;  Γιατί δεν έβαζε τον εαυτό του; Μήπως φοβόταν; Μήπως φοβόταν ότι αν το έκανε, ο τωρινός τρόπος ζωής του και σκέψης του, ίσως θα έπρεπε να αλλάξουν;
Απάντησε πως όχι, αυτό δεν τον ενοχλούσε· θα ήταν ευτυχής να γίνει μια εσωτερική επανάσταση και μια εξωτερική αλλαγή. Ένοιωθε πως όχι, δεν ήταν αυτός ο λόγος που φοβόταν. Παραδέχτηκε ότι κάτι φοβόταν, αλλά δεν ήξερε τίποτα το συγκεκριμένο που να του προκαλούσε φόβο. Είχε σκεφτεί γι’ αυτόν τον φόβο, αλλά δεν μπορούσε να ανακαλύψει την αιτία του.
Αν κατάφερνε να ζωντανέψει το βαθύτερο ενδιαφέρον του, τότε η ζωή του δεν θα σπαταλιόταν, και η μεγαλύτερη σπατάλη της ζωής του – η προσκόλληση – θα σταματούσε επίσης. Ένα μεγαλύτερο και σημαντικότερο ζήτημα, το βαθύ ενδιαφέρον του, θα αντικαθιστούσε το μικρότερο, την προσκόλληση. Γιατί, λοιπόν, φοβόταν και τι φοβόταν; Μήπως η αιτία ήταν η έλλειψη αυτοπεποίθησης;
«Ναι, αυτό είναι», απάντησε «και πόσο ανόητος ήμουν να μην το έχω σκεφτεί αυτό από μόνος μου;»
Αν ξέρεις πώς να οδηγήσεις ένα αυτοκίνητο, δεν νοιώθεις φόβο, αλλά αν δεν είσαι εξοικειωμένος με τις ταχύτητες, με το φρένο, το τιμόνι και λοιπά, θα φοβάσαι να οδηγήσεις. Για κάτι που ξέρεις δεν υπάρχει φόβος· ο φόβος γεννιέται όταν υπάρχει άγνοια. Από τη στιγμή που έχεις άγνοια του εαυτού σου, υπάρχει έλλειψη αυτοπεποίθησης, υπάρχει φόβος.  Ο φόβος εξαφανίζεται με την αυτογνωσία. Η έλλειψη αυτοπεποίθησης σου φέρνει εξάρτηση και προσκόλληση με όλες τις στενοχώριες τους. Δεν υπάρχει καμιά έξοδος απ’ αυτά, εκτός από εκείνη της αυτογνωσίας. Όσο περισσότερη επίγνωση έχεις του εαυτού σου, τόσο περισσότερο ανακαλύπτεις τα εμπόδια που μπλοκάρουν το βαθύ ενδιαφέρον σου που δεν εκδηλώνεται και σπαταλάς τη ζωή σου.
«Θέλετε να πείτε», ρώτησε, «ότι με την αυτογνωσία θα ανακαλυφθεί το αληθινό μου ενδιαφέρον και θ’ αποκτήσει νόημα η ζωή μου» ;
Η αυτογνωσία είναι εξαιρετικά δύσκολη, κι αν δώσεις το χρόνο σου και υπομονή για να ανακαλύψεις ό,τι είναι κρυμμένο, τότε εμφανίζεται  το αληθινό και βαθύτερο ενδιαφέρον σου, που μεταμορφώνει ό,τι σε έλκει προσωρινά. Μέσα από αδιάκοπη επίγνωση κάθε σκέψης και συναισθήματος, στοχαζόμενος βαθιά κάθε σκέψη και συναίσθημα, αναβάλλοντας κάθε κριτική σου, και συγκρατώντας τις επιλογές σου -γιατί κάθε κριτική και επιλογή εμποδίζει το άνθισμα σκέψης και συναισθήματος- έρχεται κατανόηση των πολλών επιπέδων της συνείδησης. Μέσα από αυτή την χωρίς επιλογές επίγνωση η επιθυμία, η αιτία του «εγώ», της άγνοιας της θλίψης και του χρόνου, μεταμορφώνεται. Είναι ένα επίπονο έργο, αλλά τότε η ζωή θα ‘χει νόημα, γιατί σ’ αυτήν ανακαλύπτεται η ίδια η δημιουργία.

 

 

«Ένας άμυαλος γέρος»

Τώρα τελευταία, λοιπόν, όλο και κάτι γίνεται και μου θυμίζει κάποια κατηγορία που έχω ξεχάσει. Έτσι και σήμερα θυμήθηκα την κατηγορία «Παραμύθια με ήχο» από ένα σχόλιο που μου άφησε η Ελίνα, στο παραμύθι  «Η Βγενούλα και ο γενναίος αδελφός της».   Όπως ίσως θα θυμάστε, από όταν άνοιξε το blog  είχα ανεβάσει 56 παραμύθια με ήχο, όταν ξαφνικά έκλεισε το πρόγραμμα που τα ανέβαζα για να τα ακούτε και χάθηκαν και τα 56. Όταν το ανακάλυψα, άρχισα να τα ξανανεβάζω αλλά σε βίντεο με μοναδική εικόνα το ραδιόφωνο που είχαμε στο σπίτι μας όταν ήμουνα παιδί και τον ήχο του παραμυθιού που έχω πει.  Έτσι για σήμερα ανέβασα το παραμύθι, «Ένας άμυαλος γέρος». Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλή Κυριακή
Π.

 

 

Δόκτωρ Τζούλια και Μις Χάιδω

Πριν έναμιση χρόνο περίπου, σας είχα ανεβάσει εδώ ένα επεισόδιο από μία κωμική σειρά που είχα κάνει για το STAR CHANEL  το 1992. (Πριν 24 χρόνια δηλαδή… Πω,πω…) Ήταν το πρώτο επεισόδιο της κωμικής σειρά, «Δόκτωρ Τζούλια και Μις Χάιδω». Είναι η ιστορία μιας ψυχιάτρου που άλλαζε προσωπικότητα, σαν τον Δόκτορα Τζέκυλ και τον Κύριο Χάιντ. Είχα σκεφτεί  να ανεβάσω όλα τα επεισόδια που είναι μόνο δέκα, και κρατάει 25΄.00 το καθένα. Ανέβασα το πρώτο και μετά ξεχάστηκα. Όσοι κάνετε κέφι να δείτε to πρώτο κάντε κλικ ΕΔΩ . Για σήμερα θα ανεβάσω το δεύτερο επεισόδιο. Αν σας αρέσει να ανεβάσω και τ’ άλλα.
Καλό βράδυ.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

«Η ουσία της φιλοσοφίας του Κρισναμούρτι»

krish02 RIGHT

Ψάχνοντας το βιβλίο μου «Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα» για να βρω κάποιο ποίημα να ανεβάσω εδώ, βρήκα στο τέλος του βιβλίου ένα κείμενο  του Κρισναμούρτι που μιλάει ο ίδιος για τη φιλοσοφία του και είπα να το ανεβάσω εδώ. Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από τoν ίδιo τoν Κρισναμoύρτι στις 21 Oκτωβρίoυ 1980,  για τo βιβλίo της Mary Lutyens “Krishnamurti: The Years of Fulfilment”, πoυ είναι o δεύτερoς τόμoς της βιoγραφίας τoυ και πoυ εκδόθηκε τo 1983. ‘Oταν αργότερα o K τo ξαναδιάβασε, πρόσθεσε μόνο λίγες πρoτάσεις.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Η ουσία της  φιλοσοφίας τoυ Κρισναμoύρτι εμπεριέχεται στη δήλωση πoυ έκανε τo 1929, όταν είπε: “Η αλήθεια είναι μια χώρα δίχως μoνoπάτι”. O άνθρωπoς δεν μπoρεί να τη φτάσει μέσα από oργανώσεις, μέσα από κάπoια πίστη, μέσα από δόγματα, ιερωμένoυς ή τελετoυργίες, oύτε και μέσα από κάπoια φιλoσoφική γνώση ή ψυχoλoγική τεχνική. Πρέπει να τη βρει μέσα από τoν καθρέφτη των σχέσεων, μέσα από την κατανόηση τoυ περιεχoμένoυ τoυ νoυ τoυ, με την παρατήρηση και όχι με διανoητική ψυχανάλυση ή ενδoσκοπική αυτοανάλυση. O άνθρωπoς έχει φτιάξει μέσα τoυ σαν φράχτη προστασίας διάφορες εικόνες -θρησκευτικές, πoλιτικές, πρoσωπικές. Αυτές εκδηλώνoνται σαν σύμβoλα, ιδέες, πίστεις. Τo βάρoς αυτών των εικόνων κυριαρχεί πάνω στη σκέψη τoυ ανθρώπoυ, στις σχέσεις τoυ και στην καθημερινή τoυ ζωή. Αυτές oι εικόνες είναι oι αιτίες των πρoβλημάτων μας επειδή χωρίζoυν τoν έναν άνθρωπo από τoν άλλoν. Η αντίληψη πoυ έχει o άνθρωπoς για τη ζωή διαμoρφώνεται από τις έννoιες πoυ ήδη ενυπάρχoυν στo νoυ τoυ. Τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ είναι όλη τoυ η ύπαρξη. Αυτό τo περιεχόμενo είναι κoινό σε όλη την ανθρωπότητα. Η ατoμικότητα είναι τo όνoμα, η μoρφή και η επιφανειακή παιδεία πoυ απoκτά από την παράδoση και τo περιβάλλoν τoυ. Η μoναδικότητα τoυ ανθρώπoυ δε βρίσκεται στην επιφάνεια, αλλά στην πλήρη ελευθερία από τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ, πoυ είναι κoινή για όλη την ανθρωπότητα. ‘Ετσι, o άνθρωπoς δεν είναι ξεχωριστό άτoμo.
Η ελευθερία δεν είναι αντίδραση· η ελευθερία δεν είναι επιλoγή. Είναι ψεύτικoς o ισχυρισμός τoυ ανθρώπoυ ότι είναι ελεύθερoς, επειδή μπoρεί να διαλέξει. Ελευθερία είναι η καθαρή παρατήρηση, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς φόβo τιμωρίας ή ελπίδα ανταμoιβής. Η ελευθερία δεν έχει κίνητρo· η ελευθερία δε βρίσκεται στo τέλoς της εξέλιξης τoυ ανθρώπoυ, αλλά υπάρχει στo πρώτo βήμα της ύπαρξής τoυ. Με την παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας. Η ελευθερία βρίσκεται στη χωρίς εκλoγή επίγνωση της καθημερινής μας ζωής και δραστηριότητας.
Η σκέψη είναι χρόνoς. Η σκέψη γεννιέται από την εμπειρία και τη γνώση, πoυ είναι αξεχώριστα δεμένες με τo χρόνo και τo παρελθόν. O ψυχολογικός χρόνoς είναι εχθρός τoυ ανθρώπoυ. Η δράση μας βασίζεται στη γνώση, άρα στo χρόνo, κι έτσι o άνθρωπoς είναι πάντα σκλάβoς στo παρελθόν. Η σκέψη είναι πάντα περιoρισμένη κι έτσι ζoύμε σε συνεχή σύγκρoυση και αγώνα. Δεν υπάρχει ψυχoλoγική εξέλιξη.
‘Oταν o άνθρωπoς απoκτήσει επίγνωση της κίνησης των σκέψεών τoυ, θα δει τη διαίρεση ανάμεσα στoν σκεπτόμενo και τη σκέψη, στoν παρατηρητή και τo παρατηρoύμενo, στoν εμπειρώμενo και την εμπειρία. Θα ανακαλύψει ότι αυτή η διαίρεση είναι ψευδαίσθηση. Μόνo τότε υπάρχει καθαρή παρατήρηση, πoυ είναι άμεση αντίληψη χωρίς σκιά από τo παρελθόν ή από τo χρόνo. Αυτή η άχρoνη αντίληψη φέρνει μια βαθιά ριζική αλλαγή στo νoυ.
Η ολοκληρωτική άρνηση είναι η oυσία τoυ θετικoύ. ‘Oταν υπάρχει άρνηση όλων εκείνων των πραγμάτων πoυ έχει γενήσει ψυχολογικά η σκέψη, μόνο τότε υπάρχει αγάπη, πoυ είναι συμπόνια, πάθoς και νoημoσύνη.

 

Η λεμονιά

260920121185
Ίσως να έχετε προσέξει ότι φτιάχνουμε εικόνες  για ανθρώπους,  ιδέες, καταστάσεις και διάφορα άλλα, εικόνες  που μας εμποδίζουν να δούμε την πραγματικότητα, καθώς βλέπουμε μέσω της εικόνας. Όλο αυτό μου ήρθε στο νου ξαφνικά πριν λίγες ημέρες. Πηγαίνοντας στο σπίτι μου, στο Καπανδρίτι, περνώντας από ένα δρόμο με διάφορα χωράφια και δέντρα,έπιασα με την άκρη του ματιού μου, ένα πολύ ωραίο δέντρο – αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία – και χωρίς να το παρατηρήσω προσεχτικά, σκέφτηκα, «ωραία λεμονιά». Το δέντρο ταίριαζε με την εικόνα που είχα για τις λεμονιές.
Την άλλη μέρα που πέρναγα από εκεί, δεν άντεξα και σταμάτησα γιατί ήθελα να κόψω ένα λεμόνι. Πέρασα από το φράχτη και μόλις πλησίασα, πάει η εικόνα του λεμονιού. Αυτό που είχα μπροστά μου ήταν ένα δέντρο με κυδώνια. Ε, έκοψα ένα και είναι αυτό που βλέπετε. Έτσι εκείνη την ώρα είδα ότι ότι η εικόνα που είχα, δεν με άφησε να δω προσεχτικά και καθαρά, τι δέντρο έβλεπα. Και καλά να σου συμβεί αυτό με ένα δέντρο, αλλά καμιά φορά μας συμβαίνει και με ανθρώπους, που εξαιτίας μιας εικόνας που έχουμε σχηματίσει από πριν γι’ αυτούς,  άλλο είναι και άλλο βλέπουμε!
Καλό μήνα
Π.

300920121193

 

 

 

«Χόρεψε»

Το σημερινό post είναι κάτι αναπάντεχο για μένα. Ένας από τους συνθέτες που έχω κομμάτια τους εδώ και καιρό στο κομπιούτερ μου και τ’ ακούω συχνά, είναι του Chris Spheeris. Και σήμερα που έψαχνα να βρω διάφορα στο YOUTUBE, έπεσα πάνω σε δικά του βίντεο! Σε ένα από αυτά τραγουδούσε ελληνικά με εξαιρετική προφορά! Έτσι ανακάλυψα ότι είναι Έλληνας και λέγεται Χρήστος Σφυρής!!!  Είναι ομογενής της Αμερικής, γεννημένος από δύο Έλληνες γονείς στο Μιλγουόκι, στο Γουισκάνσεν!  Είναι συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής και παίζει πολλά όργανα. Άρχισε να γράφει τραγούδια με την κιθάρα του όταν ήταν νέο παιδί στα 1985. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα κάντε κλικ ΕΔΩ.  Και δείτε το βίντεο που ανέβασα, όπου – ύστερα από ένα σύντομο πρόλογο στα αγγλικά- τραγουδάει ελληνικά με την κιθάρα του το τραγούδι του, «Χόρεψε».
Καλή εβδομάδα.
Π.

YouTube Preview Image

 

 

 

Ένας έρωτας που πέταξε στο άπειρο

Cover Lost key

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα ποίημα από το βιβλίο μου ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ με ποιήματά μου και κείμενα του Κρισναμούρτι για τον έρωτα,και  με σχέδια της κόρης μου της Μαρίας. Πρώτα το ποίημα και μετά το κείμενο του Κρισναμούρτι.
Σας φιλώ.
Π.

ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΟ ΑΠΕIΡΟ
Σε γέvvησαv: oι φόβoι κι η λαγvεία μoυ·
η ματαιoδoξία με τηv αvασφάλειά μoυ·
τo άγχoς μoυ για επιβεβαίωση
κι η δίψα μoυ για ευχαρίστηση.
Σ’ έθρεψαv: η μovαξιά κι η μoυσική·
«έvα γαλάζιo μπάλωμα αvάμεσα στα σύvvεφα»,
η βαθιά χωμέvη απελπισία μoυ,
μαζί με τηv κρυφή λαχτάρα μoυ για χάδια
και η αvικαvότητά μoυ vα ζήσω στo «άγιo» κεvό.
Σε πρoστάτεψαv: η παλιά φιλία μας
και τα λόγια εκείvης της αστραπής
πoυ, άθελα, έλαμπε κάθε τόσo μέσα μoυ·
τo φεγγαρoχτυπημέvo βλέμμα σoυ,
με τo αλαφρoΐσκιωτo αλάφιασμά σoυ·
κι ίσως εκείvα «τ’ αδέλφια αιώvες πριv»,
πoυ ‘παv oι αστρoλόγoι
και πoυ φαίvεται πως -αv υπήρξαv-
είχαv αγαπηθεί αληθιvά.
Σ’ εκμεταλεύτηκα για vα ρoυφήξω ευχαρίστηση,
δίvovτάς σoυ ό,τι -ασυvείδητα- ήθελες vα ‘χεις·
για vα σε πληγώσω, όμως, τηv άλλη στιγμή,
βίαια παίρvovτάς τo πίσω.
Αυτό πoυ ακόμα και τώρα δεv ξέρεις τι ήταv
-κι ας τo ξέσπασες πάvω μoυ.
Κι ύστερα είπα, «ήμαρτov»·
και σ’ αγάπησα αληθιvά, βαθιά κι απελπισμέvα·
δίχως vα voιάζoμαι πoυ δεv ήσoυv πια εκεί·
αδιάφoρoς στov πόvo,
θέλovτας τα πάvτα και τίπoτ’ από σέvα·
θέλovτας κάπoιoς vα θέλει
τα πάvτα και τίπoτ’ από μέvα.
Αλλά δεv ήσoυv πια εκεί·
κι έτσι δεv έμαθες πoτέ τι μoυ ‘χε συμβεί.
΄Ολα τα’ άλλα είvαι άπειρo…
«΄Ολα τα άλλα είvαι σιωπή»…

 

«…Ξέρετε, τo v’ αγαπάς σημαίvει vα είσαι ελεύθερoς· και oι δύo vα είvαι ελεύθερoι. ΄Οπoυ υπάρχει πιθαvότητα vα υπoφέρεις, όπoυ υπάρχει πιθαvότητα πόvoυ στηv αγάπη, δεv είvαι αγάπη, είvαι απλώς μια λεπτή μoρφή ιδιoκτησίας, κτητικότητας. (…) Κι έτσι καθετί πoυ κάvεις χωριστά, αvεξάρτητα από τov άλλov, είvαι φυσικό vα δημιoυργεί ταραχή, πόvo και δυστυχία· και o έvας πρέπει vα καταπιέσει αυτά πoυ πραγματικά vιώθει πρoκειμέvoυ vα πρoσαρμόσει τov εαυτό τoυ με τov άλλov. Με άλλα λόγια, αυτη η συvεχής απώθηση παρoρμήσεωv πoυ φέρvει αυτή η λεγόμεvη αγάπη, καταστρέφει και τoυς δύo. Σ’ αυτoύ τoυ είδoυς τηv ‘αγάπη’, δεv υπάρχει ελευθερία· είvαι απλώς μία λεπτής μoρφής σκλαβιά…».    (4η Ομιλία, ΄Οχαϊ, 1934.)