“Το λάθος του χάρου”

Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά εδώ και κάμποσο καιρό στα δελτία ειδήσεων όλων των καναλιών, όταν λένε την είδηση για τον θάνατο κάποιου ανθρώπου, δεν  λένε πια, “πέθανε” ή “έφυγε από τη ζωή”, που ήταν το πιο συνηθισμένο, αλλά λένε “κατέληξε”. Μία από τις σημασίες της λέξης είναι και το “πέθανε”, αλλά κανείς δεν την χρησιμοποιεί στην καθημερινή γλώσσα. Αλλά, προφανώς, την χρησιμοποιούν στα δελτία ειδήσεων για να αποφεύγεται η έστω και μικρή θλίψη που προκαλέι η λέξη. Καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά, θυμήθηκα μία μικρή ιστορία του Χότζα, σχετική με τον θάνατο και μια και είδα ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω κάτι δικό του, είπα να το κάνω σήμερα.
Καλό Σαββατοκύριακο
                   Π.

Ο Χότζας είχε πέσει στο κρεβάτι βαριά άρρωστος. Όλοι νόμιζαν πως θα πεθάνει. Η γυναίκα του ντύθηκε στα μαύρα κι άρχισε τα κλάματα και τα μοιρολόγια. Οι μαθητές του, που είχαν μαζευτεί γύρω από το κρεβάτι του, τον κοίταζαν με βαθιά θλίψη. Μόνο ο Χότζας, έμενε ατάραχος και κάθε τόσο γέλαγε.
«Δάσκαλε», τον ρωτάει ένας από τους μαθητές του, «πώς γίνεται να αντιμετωπίζεις το θάνατο με τέτοια ψυχραιμία και μάλιστα κάθε τόσο να γελάς, ενώ εμείς που δεν πρόκειται να πεθάνουμε, αγωνιούμε μήπως μας αφήσεις»;
«Πολύ απλό», απάντησε ο Χότζας. «Καθώς σας κοιτάζω ξαπλωμένος, λέω στον εαυτό μου:  Όλοι σας έχετε τόσο βαριά θλιμμένη όψη, που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι όταν έρθει ο Άγγελος του Θανάτου, ο Χάρος, θα νομίσει ότι κάποιος από εσάς είναι που τον περιμένει και θα τον πάρει κατά λάθος, και θα μ’ αφήσει εμένα να ζήσω κι άλλο. Γι’ αυτό κάθε τόσο με πιάνουν τα γέλια.”.

 

 

 

Ένα αφιέρωμα στην Έλλη Λαμπέτη

Σημερα ανακάλυψα τυχαία ότι προχθές  ήταν επέτειος των γενεθλίων της Έλλης Λαμπέτη, που γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1926. Έχω γράψει παλαιότερα εδώ, διάφορα posts για την Λαμπέτη. Ένα από αυτά εξηγεί γενικότερα για την γνωριμία και την σχέση μου μαζί της, από μικρό παιδί  και αν δεν το έχετε δει και θέλετε να το δείτε, μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.  Γενικότερα, υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την Λαμπέτη στο ίντερνετ.
Καλή εβδομάδα.
           Π.

 

 

 

 

“Μια ζωή σαν παραμύθι”

Πριν κάμποσο καιρό έχω γράψει εδώ, ότι ο Εκδότης και φίλος Θανάσης Καστανιώτης, μου έχει ζητήσει να γράψω την αυτοβιογραφία μου, με τίτλο, “Μια ζωή σαν παραμύθι”. Ομολογώ ότι η ιδέα δεν με έχει ενθουσιάσει γιατί δεν μου αρέσει και πολύ να μιλάω για μένα και την ζωή μου, γι΄αυτό το πάω πολύ αργά. Για σήμερα σκέφτηκα να ανεβάσω το τελευταίο κομμάτι που έχω γράψει έως τώρα και που είναι για την θητεία μου στον στρατό. 
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

” Την επόμενη χρονιά, το 1964 τον Ιανουάριο, έγινε κάτι που δεν ήταν καθόλου παραμυθένιο. Πήγα φαντάρος στο στρατό. Στην αρχή πήγα στο  Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων στην Κόρινθο. Και μετά από τρεις μήνες περίπου, πήρα μετάθεση για το 644 Τεθωρακισμένο Τάγμα Πεζικού, στη Θεσσαλονίκη. Κόλαση. Το μόνο καλό ήταν ότι εκεί σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο ο φίλος μου ο Άλκης. Έτσι, δήλωσα τη διεύθυνση του σπιτιού του για δική μου και κάθε τόσο έπαιρνα διανυκτέρευση κι έφευγα από το στρατόπεδο και έμενα εκεί. Από τον Ιούνιο και μετά που έκλεισε το Πανεπιστήμιο κι ο Άλκης έφυγε για Αθήνα, μερικά Σαββατοκύριακα, έπαιρνα 48ωρη άδεια κι έμενα στο σπίτι του. Έτσι γνώρισα την Θεσσαλονίκη κάνοντας βόλτες στην πόλη. Και μετά από μερικούς μήνες, προς το τέλος του χρόνου, έγινε πάλι κάτι σαν παραμύθι. Ένας από τους φίλους που είχα κάνει στο στρατό, μετατέθηκε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, στο Χολαργό, στο Τμήμα Μεταθέσεων Οπλιτών Πεζικού και μου έκανε και εμένα μετάθεση στο ίδιο Τμήμα τού Γ.Ε.Σ (Γενικό Επιτελείο Στρατού)! Έτσι, μετά από λιγότερο από ένα χρόνο, ξαναγύρισα στο σπίτι μου στην Αθήνα!
Στο Γ.Ε.Σ, επειδή είχα απολυτήριο Λυκείου, με τοποθέτησαν σε γραφείο του Επιτελείου και μάλιστα στο Τμήμα Μεταθέσεων Οπλιτών Πεζικού. Έτσι, μπόρεσα να μεταθέσω τους δύο φίλους που είχα κάνει πριν στο Τάγμα Πεζικού, στην Αθήνα. Και το καλύτερο ήταν ότι επειδή δούλευα σε γραφείο, 8 το πρωί με 2 το μεσημέρι, δεν έμπαινα ποτέ σκοπιά! Και το καλύτερο όλων ήρθε προς το τέλος της θητείας. Κανονικά, η 69η  Ε.Σ.Σ.Ο ( Εκπαιδευτική Σειρά Στρατεύσιμων Οπλιτών), έπρεπε να απολυθεί στο τέλος Ιανουαρίου του 1966, αλλά επειδή φαίνεται ότι ήθελαν να κάνουν οικονομία στο δώρο των εορτών –εκτός του μικρού μισθού που παίρναμε- η σειρά μου απολύθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου. Να τι έχω γράψει στο ημερολόγιό μου:
4
.12.65
Tι ωραίο που είναι μετά από δύο χρόνια στρατό να απολύεσαι! … “

 

 

 

Ήταν ένα αγόρι

Χθες βρέθηκα σε μία ιστοσελίδα με τίτλο ΠΑΛΙΟΣ ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ  που είχε ένα βίντεο με τίτλο, “Ήταν ένα αγόρι”.  Θέμα του, οι “ζεν-πρεμιέ” του παλιού ελληνικού κινηματογράφου με φωτογραφίες τους από τότε και από τώρα. Το βρήκα πολύ συμπαθητικό κι αποφάσισα να το ανεβάσω. Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλό βράδυ.
       Π.

 

 

 

 

 

“Υπάρχει μετενσάρκωση;”

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ”. Το θέμα, με βάση την ερώτηση που κάνει ένας ακροατής της ομιλίας, νομίζω ότι έχει ένα γενικότερο ενδιαφέρον και είναι για την μετενσάρκωση.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

ΑΚΡΟΑΤΗΣ: Όταν πεθάνουμε, ξαναγεννιόμαστε σε αυτήν την γη ή περνάμε σε κάποιον άλλο κόσμο;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Αυτή η ερώτηση ενδιαφέρει όλους, νέους και γέρους, έτσι δεν είναι; Έτσι, θα την ερευνήσω μάλλον σε βάθος και ελπίζω να μπορέσετε να παρακολουθήσετε όχι απλώς τις λέξεις, αλλά την πραγματική εμπειρία αυτού που θα συζητήσω μαζί σας.

Όλοι ξέρουμε ότι ο θάνατος υπάρχει, ιδίως οι μεγαλύτεροι και επίσης και οι νεότεροι που το παρακολουθούνε. Ο νέος άνθρωπος λέει: «Περίμενε μέχρι να έρθει και τότε θα τον αντιμετωπίσουμε· και οι μεγάλοι, καθώς είναι πιο κοντά στον θάνατο, καταφεύγουν σε διάφορες μορφές παρηγοριάς.
Σας παρακαλώ, παρακολουθήστε το και εφαρμόστε το στους εαυτούς σας· μην το περνάτε σε κάποιον άλλον. Επειδή ξέρετε ότι πρόκειται κάποτε να πεθάνετε, έχετε διάφορες θεωρίες γι’ αυτό, δεν έχετε; Πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε στην ανάσταση ή στο κάρμα και στην μετενσάρκωση· λέτε ότι θα ξαναγεννηθείτε εδώ ή σε κάποιον άλλον κόσμο. Ή εκλογικεύετε τον θάνατο λέγοντας ότι ο θάνατος είναι αναπόφευκτος και συμβαίνει σε όλους· το δέντρο μαραίνεται και γίνεται λίπασμα και ένα καινούργιο δέντρο φυτρώνει. Ή αλλιώς είστε υπερβολικά απασχολημένοι – με τις καθημερινές σας στενοχώριες, ανησυχίες, ζήλιες, με τους φθόνους σας, με τους ανταγωνισμούς σας και την υγεία σας – για να σκεφτείτε για τον θάνατο. Αλλά εκείνος βρίσκεται στον νου σας· συνειδητά ή ασυνείδητα, εκείνος βρίσκεται εκεί.
Πρώτ’ απ’ όλα: μπορείτε να ελευθερωθείτε από τις πίστεις, από τις εκλογικεύσεις ή από την αδιαφορία που έχετε καλλιεργήσει για τον θάνατο; Μπορείτε να ελευθερωθείτε από όλα αυτά τώρα; Επειδή είναι σημαντικό να μπείτε στο σπίτι του θανάτου ενώ ζείτε, ενώ έχετε πλήρη συνείδηση, είστε δραστήριοι, υγιείς και όχι να περιμένετε μέχρι να έρθει ο θάνατος, που μπορεί να σας πάρει μέσα σε μία στιγμή με κάποιο ατύχημα ή με κάποια ασθένεια που σιγά-σιγά σας κάνει να μην έχετε συνείδηση. Όταν έρχεται ο θάνατος πρέπει να είναι μία εξαιρετική στιγμή τόσο ζωτική όσο και το να ζεις.
Τώρα: μπορούμε να μπούμε στο σπίτι του θανάτου ενόσω ζούμε; Αυτό είναι το πρόβλημα, όχι αν υπάρχει μετενσάρκωση ή αν υπάρχει ένας άλλος κόσμος όπου θα ξαναγεννηθείς, πράγματα που είναι πολύ ανώριμα, πολύ παιδαριώδη. Ένας άνθρωπος που ζει πραγματικά δεν ρωτάει ποτέ, «τι είναι ζωή» και δεν έχει θεωρίες για το να ζεις. Μόνο ένας μισοζώντανος μιλάει για τον σκοπό της ζωής.
Μπορούμε, λοιπόν, εσείς κι εγώ ενώ ζούμε, μπορούμε συνειδητά, δραστήρια, με όλες μας τις ικανότητες, όποιες κι αν είναι, να ξέρουμε τι είναι ο θάνατος; Και τότε ο θάνατος είναι κάτι διαφορετικό από τη ζωή; Για τους περισσότερους από εμάς το να ζεις είναι η συνέχιση εκείνου που θεωρούμε μόνιμο. Το όνομά μας, η οικογένειά μας, η περιουσία μας, εκείνα στα οποία έχουμε επενδύσει οικονομικά και πνευματικά ενδιαφέροντα, οι αρετές που έχουμε καλλιεργήσει, εκείνα που έχουμε αναζητήσει συναισθηματικά, όλα αυτά θέλουμε να συνεχιστούν. Και η στιγμή που την αποκαλούμε θάνατο, είναι μία στιγμή που ανήκει στο άγνωστο· οπότε μας φοβίζει κι έτσι προσπαθούμε να βρούμε παρηγοριά, κάποιο είδος ανακούφισης· θέλουμε να ξέρουμε αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο και ένα σωρό άλλα πράγματα. Όλα αυτά είναι άσχετα προβλήματα· είναι προβλήματα για τους φυγόπονους, για εκείνους που δεν θέλουν να μάθουν τι είναι ο θάνατος ενώ ζουν. Μπορούμε, λοιπόν, εσείς κι εγώ να το βρούμε;
Τι είναι θάνατος; Σίγουρα είναι η οριστική λήξη του καθετί που έχεις γνωρίσει. Εάν δεν είναι η λήξη του καθετί που έχεις γνωρίσει, δεν είναι θάνατος. Εάν ήδη γνωρίζεις τον θάνατο, τότε δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι. Αλλά τον γνωρίζεις τον θάνατο; Δηλαδή, μπορείς ενόσω ζεις να βάλεις τέλος σε αυτήν την αδιάκοπη πάλη του να βρεις μέσα στο πρόσκαιρο κάτι που θα συνεχιστεί; Μπορείς να γνωρίσεις το άγνωστο, αυτή την κατάσταση που ονομάζουμε θάνατο, ενόσω ζεις; Μπορείς να παραμερίσεις όλες τις περιγραφές για το τι συμβαίνει μετά τον θάνατο που έχεις διαβάσει σε βιβλία ή που σου τις υπαγορεύει μία ασυνείδητη επιθυμία για παρηγοριά και να γευτείς ή να βιώσεις αυτή την κατάσταση –που πρέπει να είναι εκπληκτική- τώρα; Εάν αυτή η κατάσταση μπορεί να βιωθεί τώρα, τότε η ζωή και ο θάνατος είναι το ίδιο.
Μπορώ, λοιπόν, εγώ, κάποιος που έχει τεράστια μόρφωση, γνώση, που έχει περάσει αμέτρητες εμπειρίες, αγώνες, αγάπες, μίση – μπορεί αυτό το «εγώ» να φτάσει σε ένα τέλος; Το «εγώ» είναι η καταγραμμένη μνήμη όλων αυτών και μπορεί αυτό το εγώ να φτάσει σε ένα τέλος; Χωρίς να τελειώσουμε από κάποιο ατύχημα, από κάποια αρρώστια, μπορούμε εσείς κι εγώ, ενώ καθόμαστε εδώ, να γνωρίσουμε αυτό το τέλος; Τότε θα ανακαλύψετε ότι δεν κάνετε πια ανόητες ερωτήσεις για τον θάνατο και την συνέχιση, εάν υπάρχει κάποιος κόσμος μετά από εδώ. Τότε θα ξέρετε την απάντηση από μόνοι σας επειδή εκείνο που είναι άγνωστο θα έχει εμφανιστεί. Τότε θα έχετε παραμερίσει όλες τις ασυναρτησίες για μετενσάρκωση και τους πολλούς φόβους – τον φόβο της ζωής και τον φόβο του θανάτου, τον φόβο των γηρατειών και του φορτώματος σε άλλους της φροντίδας σου, τον φόβο της μοναξιάς και της εξάρτησης – όλα θα έχουν φτάσει σε ένα τέλος. Όλα αυτά δεν είναι κενά λόγια. Μόνο όταν ο νους σταματήσει να σκέφτεται με όρους της συνέχισής του, εμφανίζεται το άγνωστο.

 

 

 

“Η Τοσοδούλα”

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου και η επέτειος της γέννησης του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Όπως ξέρετε, όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog, κάθε χρόνο αυτή την ημέρα ανεβάζω κάτι. Έτσι και σήμερα, λέω να γιορτάσουμε την ημέρα, με ένα παραμύθι του Άντερσεν, την “Τοσοδούλα”. Εκείνο, βέβαια, που έχει σημασία είναι ότι όσοι είναι γονείς με μικρά παιδιά, πρέπει να δουλέψουν μαζί τους για να τα μάθουν να αγαπάνε το διάβασμα των βιβλίων.
Σας φιλώ.
     Π.

 

 

 

 

“Το ρολόι”

Μια και είναι Σαββατοκύριακο και μπορεί να μπαίνουν και παιδιά στο μπλογκ – εκτός από τα μεγάλα “παιδιά”- είπα να ανεβάσω ένα κινούμενο σχέδιο με τον Μίκυ Μάους στα Ελληνικά και επειδή αύριο αλλάζει και η ώρα βρήκα ένα που  έχει τίτλο, “Ρολόι Τικ Τακ”.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

 

 

 

 

Από “Το Χαμένο Κλειδί Του Έρωτα”

Ξαφνικά θυμήθηκα ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω κάτι από το βιβλίο μου,  “ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ”, με ποιήματα γύρω από τον έρωτα “σχολιασμένα” με κείμενα του Κρισναμούρτι. Έτσι, διάλεξα για σήμερα, ένα ποίημα από αυτό το βιβλίο.
Σας φιλώ
Π.

«ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ»
Σου στέλνω λουλούδια και σου γράφω ποιήματα,
έχοντας μια αίσθηση σαν να είναι αιώνες
μετά από την πρώτη μας συνάντηση.
Ακόμα -βαθιά, οδυνηρά κι αμετανόητα- ερωτευμένος μαζί σου,
σε κρατώ σφιχτά κι απαλά από το χέρι
-έτσι όπως κρατάς ένα πουλί-
αγκαλιάζοντας τρυφερά τα δάχτυλά σου
και στέλνοντας με απαλές κινήσεις
όλη την αγάπη που νιώθω για σένα,
στις φλέβες σου,
ενώ βουρκωμένος κοιτάζω
εκείνο το απέραντο διάφανο φως μπροστά μου,
σχεδόν έτοιμος, ύστερα από τόσους αιώνες μακριά του,
να βουτήξω πια για πάντα μέσα σ’ Αυτό,
να χαθώ για πάντα μέσα σ’ Αυτό,
να γίνω ένα μ’ Αυτό.
Αχ, ας  ήταν ετούτο το τελευταίο
να γίνει στ’  αλήθεια…

Και τώρα, το κείμενο-“σχόλιο” του Κρισναμούρτι, από το βιβλίο του, “ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ”, που κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ  ΕΔΩ.  

Από ευτυχία τι μπορείς να ξέρεις,
αν στης δυστυχίας την κοιλάδα δεν έχεις περπατήσει;
Από ελευθερία τι μπορείς να ξέρεις,
αν πάνω στα δεσμά σου δεν έχεις γοερά θρηνήσει;
Από αγάπη τι μπορείς να ξέρεις
αν απ’ του έρωτα το δίχτυ
δεν έχεις την απελευθέρωση αναζητήσει;

 «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑI ΠΟIΗΜΑΤΑ» : Το τραγούδι της ζωής

 

 

 

 

Το Κέντρο Κρισναμούρτι στην Αγγλία

Πριν μερικές ημέρες μου έστειλαν από το Krishnamurti Foundation της Αγγλίας ένα καινούργιο βίντεο για το Κέντρο Κρισναμούρτι (Krishnamurti Center)  στο Brockwood Park, που το βλέπετε στη φωτογραφία και που γι’ αυτό είχα ανεβάσει ένα post  γι’ αυτό πριν κάμποσα χρόνια. Το καινούργιο βίντεο είναι καλοφτιαγμένο και είναι μια πολύ καλή πληροφόρηση για το Κέντρο, κι έτσι σκέφτηκα να το ανεβάσω. Ίσως,  αν σας ενδιαφέρει και αν κανείς έχει το χρόνο και την δυνατότητα να πάει να το επισκεφτεί, να του είναι χρήσιμο. Αν θέλετε να το δείτε κάντε κλικ  ΕΔΩ.
Καλό τριήμερο.
    Π.

 

 

 

“Το βαλς των χαμένων ονείρων”

Ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά μουσικά κομμάτια είναι και το “Βαλς των χαμένων ονείρων” του Μάνου Χατζιδάκι και σήμερα, εντελώς τυχαία, έπεσα πάνω σε ένα βίντεο κλιπ με αυτό το κομμάτι, που δεν το είχα ξαναδεί και που είναι φτιαγμενο μόνο με φωτογραφίες μικρών παιδιών, εξαιρετικές και πολύ τρυφερές και γλυκές. Κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ.
Σας φιλώ πολύ
         Π.