«Ποιος είμαι»

Ανακάλυψα στο internet  6 επεισόδια από τον πολύ παλιό Παραμυθά που έκανα στην ΕΡΤ. Μάλιστα βρήκα και το πρώτο έγχρωμο επεισόδιο του 1979! Ε, κι αποφάσισα να το ανεβάσω, κυρίως για τους «Παραμυθομεγαλωμένους», που θα το έχουν δει τότε ως παιδιά.
Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

 

Όνειρα που αναστατώνουν

 

Αύριο, Δευτέρα, 22 Μαΐου, κυκλοφορεί το βιβλίο, «Ο κόσμος μέσα μας» του Κρισναμούρτι που όσο το μετέφραζα, ανέβαζα διάφορα κείμενα από αυτό, εδώ. Αύριο κυκλοφορεί για τα Βιβλιοπωλεία, στη χονδρική πώληση, ενώ στη λιανική, για όλους, θα βγει την άλλη Δευτέρα, 29 Μαΐου.  Έτσι, σήμερα είπα να ανεβάσω άλλο ένα κείμενο από το βιβλίο, μάλλον το τελευταίο.
Καλή εβδομάδα.
          Π.

Ο   Ρ. είπε ότι ήταν αναστατωμένος από μια ποικιλία ονείρων και ότι αυτή η αναστάτωση μεγαλώνει και μικραίνει ανάλογα με την ψυχολογική του κατάσταση. Αυτά τα όνειρα που τον αναστατώνουν συνεχίζονται εδώ και μερικά χρόνια και παρόλο που πήγε σε ψυχαναλυτές, αυτά συνεχίζονται με διάφορους βαθμούς έντασης. Και ρώτησε, πώς θα μπορούσε να βάλει ένα τέλος σ’ αυτά και ποια ήταν τα αναγκαία βήματα που έπρεπε να κάνει για να κοιμάται χωρίς να βλέπει όνειρα.

Κουβέντιασε άνετα για τη ζωή του, τις σχέσεις του, τις διασκεδάσεις του. Ήταν ένας καλοσυνάτος και έξυπνος άνθρωπος και είχε εντρυφήσει σε πολλές φιλοσοφίες.

Όσο περισσότερη επίγνωση έχει κανείς τις ώρες που είναι ξύπνιος, παρακολουθώντας μέχρι το τέλος τους κάθε σκέψη και συναίσθημα, όσο πιο πλατιά και βαθιά γίνεται αυτό, τόσο λιγότερα θα είναι τα όνειρα. Κανείς, επειδή δεν έχει επίγνωση και δεν είναι σε εγρήγορση στη διάρκεια της ημέρας, παρακολουθώντας στενά τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του όσο πιο διεξοδικά γίνεται, το λιγότερο που του συμβαίνει είναι να βλέπει όνειρα. Επειδή δεν υπάρχει επίγνωση και εγρήγορση στη διάρκεια της ημέρας, η σημασία και η εκτίμηση των γεγονότων ξεφεύγουν μέσα από την νωθρότητα, την έλλειψη εγρήγορσης στη σωστή στιγμή. Αλλά τα γεγονότα και οι αντιδράσεις σε αυτά καταγράφονται, αν είναι σημαντικά, από τον εσωτερικό νου.  Κι όταν έρχεται ο λεγόμενος ύπνος, αυτές οι καταγραφές παίρνουν τη μορφή ονείρων, σημαντικών ή ασήμαντων. Αυτά τα όνειρα τότε πρέπει να ερμηνευτούν από εκείνον που τα είδε ή από έναν επαγγελματία ψυχαναλυτή, αλλά και τα δύο έχουν τους κινδύνους τους.

Για να ερμηνεύσει κανείς τα όνειρά του, πρέπει να υπάρχει ελευθερία από κάθε προκατάληψη, ανησυχία και διαστρεβλωτική επιθυμία, και από κάθε κριτική, πράγμα που είναι εξαιρετικά δύσκολο. Κάθε λάθος ερμηνεία φέρνει σύγχυση, καθώς δίνει μια καινούργια εικόνα στο όνειρο. Για να εμποδίσεις την ερμηνευτική σύγχυση, με τις ανησυχίες της και τις αμφιβολίες της είναι πιο συνετό και λογικό, να είσαι σε εγρήγορση και να έχεις επίγνωση στις ώρες που είσαι ξύπνιος, παρακολουθώντας στενά κάθε σκέψη και συναίσθημα, κάθε αντίδραση, όσο πλατιά και πέρα για πέρα γίνεται, πράγμα που χρειάζεται σοβαρότητα και προσοχή. Αν πας σε κάποιον ψυχαναλυτή όχι μόνο δεν θα αποκτήσεις επίγνωση του τεράστιου πλούτου που κρύβεται μέσα σου, αλλά αναπόφευκτα αυτός θα σου γίνει μία εξάρτηση, πράγμα που είναι χειρότερο από όλα τα όνειρα μαζί. Γιατί η εξάρτηση δημιουργεί ψυχολογική ασφάλεια, και στην ψυχολογική ασφάλεια δεν υπάρχει κατανόηση. Ενώ, έχοντας επίγνωση κάθε σκέψης και συναισθήματος, κάθε αντίδρασης, νιώθοντάς τα εντελώς και όσο βαθιά γίνεται, θα δεις να έρχεται τάξη, διαύγεια και κατανόηση, με μεγαλύτερη ένταση μιας πλατιάς επίγνωσης. Έτσι τα όνειρα, στη διάρκεια που είσαι ξύπνιος και που κοιμάσαι, λιγοστεύουν και διαλύονται, και τότε οι ώρες του ύπνου γίνονται τόσο σημαντικές όσο και οι ώρες που είσαι ξύπνιος. Γιατί τότε ο ύπνος φέρνει οξύτητα στην κατάσταση που δεν κοιμάσαι, και ο ύπνος είναι ισοδύναμος με τις ώρες που είσαι ξύπνιος  και όπως στην κατάσταση του ύπνου, έτσι και στην κατάσταση που είσαι ξύπνιος, υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα συνείδησης. Όσο περισσότερο αγγίζει κανείς όταν είναι ξύπνιος τα βαθύτερα επίπεδα, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται στον ύπνο του εκείνες τις καταστάσεις  που βρίσκονται πιο πέρα και από τα βαθιά επίπεδα της συνείδησης. Αν κανείς το βιώσει αυτό, τότε θα δει ότι έχει μια βαθιά επίδραση στον συνειδητό νου όταν δεν κοιμάται.

Το να βιωθεί αυτή η κατάσταση που βρίσκεται πάνω και πέρα από ό,τι μπορεί να φτάσει ο συνειδητός νους είναι εξαιρετικά δύσκολο γιατί το υποσυνείδητο πρέπει να αδειάσει το περιεχόμενό του, μέσω της επίγνωσης, μέσω του ανοίγματος του συνειδητού νου. Έτσι, όταν υπάρχει βαθιά ησυχία, υπάρχει η συνειδητοποίηση «εκείνου» που δεν έχει όνομα.

 

 

«Το απέραντο τώρα»

Μου ήρθε ειδοποίηση ότι ανέβηκε ένα βίντεο κλιπ στο vimeo με τίτλο, «The infinite now» (το απέραντο τώρα),  που μου άρεσε πολύ και σκέφτηκα να το ανεβάσω κι εδώ. Ελπίζω να σας αρέσει.
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

Μάνα είναι μόνο μία

Θα ήθελα να μου επιτρέψετε φέτος να αναφερθώ στη σημερινή Γιορτή της Μητέρας, χιουμοριστικά. Είναι ένα ανέκδοτο που μου άρεσε πολύ από παιδί.

Στο σπίτι του Μπόμπου έχουν έρθει επισκέπτες και κάποια στιγμή του λέει η μητέρα του: «Μπόμπο, πήγαινε στο ψυγείο και φέρε τρεις πορτοκαλάδες».
Πάει ο Μπόμπος, ανοίγει το ψυγείο, κοιτάζει και φωνάζει: «Μάνα… είναι μόνο μία».

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες, αλλά  και τις γιαγιάδες, που είναι κι αυτές μανούλες βέβαια.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Πριν 122 χρόνια…

Σαν σήμερα πριν 122 χρόνια, στις 11 Μαίου τoυ 1895, γεννήθηκε ο φιλόσοφς Τζίντoυ Κρισναμoύρτι   στo Μαντάναπαλι, κoντά στo Μαντράς, στην Ινδία. Η μητέρα τoυ πέθανε τo 1905 και o πατέρας τoυ, την επόμενη χρονιά, πήγε μαζί με τoυς τέσσερεις γιoυς τoυ να ζήσει στo ‘Αντιαρ, όπoυ ήταν τα κεντρικά γραφεία της Θεoσoφικής Εταιρείας. Λίγο αργότερα ο Κρισναμούρτι υιοθετήθηκε από την Αnnie Besant, πρόεδρo της Θεοσοφικής που είχε πειστεί ότι τo αγόρι ήταν ο Παγκόσμιος Διδάσκαλος που περίμεναν οι θεοσοφιστές. Τρία χρόνια αργότερα τον πήγαν στην Αγγλία για να μορφωθεί, ενώ ίδρυσαν στό όνομά του το Τάγμα τoυ Αστέρoς της Ανατoλής που αριθμούσε χιλιάδες οπαδούς. Το 1929, όμως, ύστερα από 18 χρόνια ο Κρισναμούρτι το διέλυσε και επέστρεψε όλη την περιουσία του πίσω στους δωρητές της. Η αναγγελία της διάλυσης, εκείνη την ημέρα, άρχισε έτσι:

«Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μονοπάτι προς αυτήν, και δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από κανένα δρόμo, καμιά θρησκεία, καμιά οργάνωση…»

Από τότε o Κρισναμoύρτι -και μέχρι το θάνατό του, το Φεβρουάριο του 1986- συνέχισε να ταξιδεύει σε όλo τoν κόσμo μιλώντας, συζητώντας και ακoύγoντας αναρίθμητoυς ανθρώπoυς πoυ ήθελαν να τoν δoυν. Μιλούσε όπoυ τoν καλoύσαν -σε ιδιώτες και μικρά σχoλεία ή σε μέρη όπως Πανεπιστήμια ή τo Κέντρo Πυρηνικών Ερευνών στo Los Αlamos και τον Ο.Η.Ε. που τον παρασημοφόρησε για το έργο του, λίγο πριν πεθάνει, το 1985.
Ο Κρισναμούρτι ανέπτυξε τη μοναδική, πραγματικά, διδασκαλία του αντλώντας από την ίδια του την ύπαρξη και τη ζωή του, αφού δεν είχε διαβάσει κανενός είδους φιλοσοφικό ή θρησκευτικό βιβλίο. ‘Εως τώρα έχουν εκδοθεί γύρω στα 80 δικά του βιβλία, ενώ τα περισσότερα έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 10 γλώσσες σε όλο το κόσμο. Υπάρχουν επίσης καταγραμμένες σε βιντεοκασέτες και κασέτες ήχου, δημόσιες ομιλίες του και προσωπικές συζητήσεις του με διάφορους επιστήμονες και πνευματικούς ανθρώπους, ενώ γι’ αυτόν έχουν γράψει κείμενα ο ΄Αλντους Χάξλεϋ, ο Χένρυ Μίλλερ, η ‘Αιρις Μέρντοχ κ.ά.
O Κρισναμoύρτι ήταν ένας παγκόσμιος διδάσκαλος. Παρ’ όλο που είχε γεννηθεί από Ινδούς γονείς δε σταμάτησε να δηλώνει ότι δεν είχε καμιά εθνικότητα, ότι δε συνέχιζε καμμιά παράδοση και δεν ανήκε σε καμμιά ομάδα. Ο ίδιος έζησε όλα όσα έλπιζε πως θα μάθουν εκείνοι που τον άκουγαν. Ενώ έχει δηλώσει για όσους προσπαθούσαν να τον θεοποιήσουν: “ Ο ομιλητής είναι εντελώς ασήμαντος – είναι σαν ένα οποιοδήποτε εργαλείο, σαν ένα τηλέφωνο „

Παίζοντας με τη φωτιά

Καθώς ετοιμαζόμουν να ανεβάσω post, το μάτι μου έπεσε δίπλα, στις κατηγορίες των posts, όπου είδα κάποιες που τις έχω παραμελήσει. Μία από αυτές είναι κι εκείνη με κείμενα από το βιβλίο μου, «Το χαμένο κλειδί του έρωτα». Όπως ίσως θα θυμάστε όσες και όσοι μπαίνετε απα παλιά στο blog, είναι ένα από τα λίγα βιβλία που έχω γράψει για μεγάλους και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη και ως βιβλίο και ως e-book. Έχει ποιήματά μου για τον έρωτα και κείμενα του Κρισναμούρτι γι’ αυτόν. Έχω ανεβάσει 12 έως τώρα ενώ όλα είναι 25. Οπότε, λέω να ανεβάσω άλλο ένα σήμερα. Ο  τίτλος του είναι, «Παίζοντας με τη φωτιά».
Πρώτα το ποίημα, λοιπόν.

ΠΑIΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤIΑ
Οδηγώvτας, ακoύει τηv κασέτα
με τα ερωτικά τραγoύδια
πoυ τoυ ‘φτιαξε εκείvη.
Τη vιώθει vα βoυλιάζει
σ’ έvαv έρωτα πoυ δεν φαvτάζεται
καλώvτας τov, χωρίς vα τo ξέρει,
vα πέσει μέσα μαζί της.
Είvαι τόσo oδυvηρό!
Είvαι τόσo ηδovικό!
΄Αραγε είvαι άδεια η ζωή τoυς
και τρέχoυv vα τη γεμίσoυv,
απoφεύγovτας vα δoύv τηv αλήθεια;
Τι φoβερός συvδυασμός από σκoτάδι και φως!
Τώρα πια κoλυμπάvε στα βαθιά
κι όπως στα όvειρα μάταια πρoσπαθείς vα τρέξεις,
έτσι κι εκείvoι μάταια παλεύoυv
vα ξεφύγoυv o έvας από τov άλλov.
Ας αγκαλιαστoύvε κι ας βoυλιάξoυv.
Παιδιά, σύvτρoφoι, υγεία, φίλoι, δoυλειά,
είvαι απλώς vτεκόρ σ’ αυτήn τηv απoθέωση
εγωκεvτρικής συμπεριφoράς.
Ας βoυλιάξoυv
κι αv έχoυv αρκετή «αvάσα»
θα ξαvάβγoυvε πάvω.
Αλλιώς….

Και τώρα το κείμενο του Κρισναμούρτι που μιλάει για έρωτα. (Γραμμένο όταν ήταν 40 χρονών)

«… Η σκέψη είvαι αvαγκαία, τo vα είσαι ερωτευμέvoς είvαι αvαγκαίo· αλλά για vα σκέφτεσαι βαθιά, για vα είσαι πάρα πoλύ ερωτευμέvoς, δεv μπoρείς vα διατηρείς μία απoθήκη από αvτιδράσεις ή μvήμες αυτoάμυvας. Σίγoυρα όταv είσαι ερωτευμέvoς είσαι τρωτός. (…) Εκείvo πoυ πρoσπαθώ vα πω είvαι ότι για vα ζει καvείς αληθιvά, vα σκέφτεται δημιoυργικά, πρέπει vα είvαι αvoικτός στη ζωή, χωρίς καμιά αvτίδραση αυτoάμυvας, έτσι όπως είσαι όταv είσαι ερωτευμέvoς.»   ( Νέα Υόρκη, Τρίτη Ομιλία, 1935)

Καλή σας εβδομάδα
            Π.

 

 

Κι άλλο Ανοιξιάτικο…

Ο τίτλος δηλώνει ότι σήμερα θα ανεβάσω και δεύτερο απανωτό post για την Άνοιξη. Μόνο που αυτή τη φορά έχει σχέση με τη Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι για την οποία σας έχω ξαναμιλήσει. Είναι ένα υπερυψωμένο ισόγειο στους Αμπελοκήπους, που απέναντί του ‘εχει ένα παλιό νεοκλασσικό με υπέροχο κήπο και δέντρα. Μπροστά στο παράθυρο της Βιβλιοθήκης, στο πεζοδρόμιο, είναι αυτή η τζανεριά που βλέπετε.

Τη φωτογραφία την έχω βγάλει γύρω στις 5 το απόγευμα όταν ο ήλιος  άρχισε να δίνει ένα υπέροχο φως στα κατακόκκινα φύλλα. Δείτε το υπέροχο χρώμα και φως τους σε μια πιο κοντινή φωτογραφία.
Καλό Ανοιξιάτικο Σαββατοκύριακο.
Π

Καλή πρωτομαγιά

Προσπαθώντας να σκεφτώ κάτι για τη σημερινή πρωτομαγιάτικη μέρα, δεν ξέρω πώς μου ήρθε στο νου ένα αγαπημένο τραγούδι της δεκαετίας του ’60 παιγμένο από το εξαιρετικό συγκρότημα της εποχής, τους Olympians. ‘Εψαξα στο ίντερνετ και βέβαια, το βρήκα, οπότε το ανεβάζω επιτόπου, αφιερωμένο στην πρωτομαγιά.
Καλό μήνα.
Π.

 

Το να σκέφτεσαι μπορεί να σημαίνει ότι είσαι φοβισμένος

Μόλις ανακάλυψα ότι  έχω τρεις εβδομάδες να ανεβάσω κάποιο κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ, που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει, όπως ξέρετε, τώρα κοντά. Να, λοιπόν, άλλο ένα κεφάλαιο από αυτό το βιβλίο.
Καλό βράδυ.
Π.

» Ο   Σ. Τ. είπε ότι είχε διαβάσει κάποια πράγματα που είχα πει και τα είχε μελετήσει, αλλά είχε συναντήσει μέσα του ένα εμπόδιο, έναν τοίχο απέναντι σ’ αυτά και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Είχε «κοπανίσει» το κεφάλι του επάνω στον «τοίχο» για ένα διάστημα, αλλά δεν μπορούσε ούτε να τον γκρεμίσει ούτε να πάει πέρα απ’ αυτόν. Είχε απελπιστεί. Θα ήθελε να το συζητήσουμε και ίσως θα μπορούσαμε να βρούμε έναν τρόπο να γκρεμιστεί αυτός ο τοίχος αυτοαπομόνωσης.

Ήταν ένας έντιμος άνθρωπος, ένας από τους λεγόμενους διανοούμενους με τις επάρσεις του και τα αυτάρεσκα συμπεράσματά του, που εμφανίζονταν σε παράξενες στιγμές. Δεν είχε επίγνωσή τους, αλλά σταδιακά καθώς μιλούσαμε, απόκτησε την επίγνωσή τους, όμως ήθελε αμέσως να τα εκλογικεύσει. Ανυπομονούσε να δει αποτελέσματα και παρατήρησα ότι η σοφία δεν βρίσκεται στο τέλος, αλλά την μαζεύεις στο δρόμο. Για να μαζέψει κανείς σοφία, πρέπει να αφήσει κατά μέρος το τέλος, το αποτέλεσμα. Χρειάζεται υπομονή κι όχι η απληστία να πετύχεις ένα αποτέλεσμα. Εάν υπάρχει ουδέτερη επίγνωση, βοηθάει να ανακαλύψεις τις αιτίες που συμβάλλουν στο φτιάξιμο τοίχων αυτοαπομόνωσης.  Η υπομονή δεν είναι μια αρετή που μπορεί να καλλιεργηθεί, αλλά χωρίς αυτήν η κατανόηση θα είναι δύσκολη. Η υπομονή δεν είναι κάτι που θα αποκτηθεί τελικά, αλλά μάλλον είναι για να την νοιώσεις βαθιά στο παρόν. Χωρίς να εκλογικεύετε, χωρίς να δικαιολογείτε την ανυπομονησία, μείνετε ακίνητος τώρα για να βιώσετε την υπομονή. Από τη στιγμή που έχει βιώσει κανείς την αναγκαιότητα της υπομονής, ριζώνει για πάντα στο μυαλό.

Δεν είναι  αναγκαίο να κατανοηθεί ο σκεπτόμενος, εκείνος που δρα, που πράττει; Αφού οι σκέψεις του, η δράση του και οι πράξεις του δεν μπορούν να ξεχωριστούν απ’ αυτόν και να μελετηθούν. Ο σκεπτόμενος είναι η σκέψη, ο ενεργών είναι η ενέργεια, ο δρων είναι η δράση. Ο σκεπτόμενος αποκαλύπτεται από τις σκέψεις του. Ο σκεπτόμενος δημιουργεί με τις σκέψεις του καλό ή κακό και αλυσοδένεται απ’ αυτά. Ο σκεπτόμενος είναι εκείνος που δημιουργεί τη δυστυχία του, την άγνοιά του, τον ανταγωνισμό του. Ο ζωγράφος είναι που ζωγραφίζει τον πίνακα, αυτόν τον πίνακα της πρόσκαιρης ευτυχίας, της θλίψης, της σύγχυσης.  Γιατί ζωγραφίζει αυτόν τον οδυνηρό πίνακα; Αυτό είναι το πρόβλημα που πρέπει να μελετηθεί, να κατανοηθεί και να λυθεί. Γιατί ο σκεπτόμενος σκέφτεται τις σκέψεις απ’ όπου απορρέουν όλες οι πράξεις του; Σίγουρα, αυτός είναι ο πέτρινος τοίχος που πάνω του κοπανάει ο επισκέπτης το κεφάλι του. Αν ο σκεπτόμενος μπορέσει να αλλάξει, τότε θα σταματήσει κάθε σύγκρουση. Για να αλλάξει πρέπει να γνωρίσει τον εαυτό του. Ό,τι γίνει γνωστό και κατανοηθεί, ό,τι εκπληρωθεί κι ολοκληρωθεί, δεν επαναλαμβάνεται. Η επανάληψη είναι που δίνει συνέχεια στον σκεπτόμενο. Γιατί ο ζωγράφος ζωγραφίζει αυτόν τον οδυνηρό πίνακα; Υπάρχουν λίγες κύριες αιτίες και μια από αυτές είναι η συνήθεια.

Ο σκεπτόμενος σκέφτεται τις σκέψεις του, μέσα από τις συνήθειες, μέσα από επαναλήψεις, μέσα από αντιγραφές, πράγμα που φέρνει άγνοια και θλίψη. Η συνήθεια δεν είναι απερισκεψία; Η επίγνωση βάζει τάξη, αλλά όχι η συνήθεια. Οι ριζωμένες συνήθειες φέρνουν απερισκεψία. Και γιατί είναι κανείς απερίσκεπτος; Το να σκέφτεσαι είναι οδυνηρό· γίνεται αιτία ενοχλήσεων, φέρνει αντιστάσεις καθώς μπορεί να αλλάξει την πορεία των πράξεων κάποιου, πράγμα που μπορεί να είναι αντίθετο σε ένα καθιερωμένο μοντέλο. Το να σκέφτεσαι και να νοιώθεις, το να αποκτήσεις επίγνωση, μπορεί να οδηγήσει σε άγνωστα βάθη, και το μυαλό επαναστατεί ενάντια στο άγνωστο. Έτσι, μετακινείται από γνωστό σε γνωστό, από συνήθεια σε συνήθεια, από μοντέλο σε μοντέλο. Ένα τέτοιο μυαλό δεν εγκαταλείπει ποτέ το γνωστό για να ανακαλύψει το άγνωστο. Ο σκεπτόμενος συνειδητοποιώντας τον πόνο της σκέψης, με την αντιγραφή, με τη συνήθεια, γίνεται απερίσκεπτος. Το να σκέφτεται τον κάνει να φοβάται, έτσι δημιουργεί μοντέλα απερισκεψίας. Αν ο σκεπτόμενος είναι φοβισμένος, τότε ό,τι κάνει είναι από φόβο. Κοιτάζει τις πράξεις του και προσπαθεί να τις αλλάξει· φοβάται τα ίδια του τα δημιουργήματα, αλλά οι πράξεις είναι αυτός που τις έχει κάνει· έτσι, ο σκεπτόμενος φοβάται τον εαυτό του. Ο σκεπτόμενος είναι ο ίδιος ο φόβος, ο σκεπτόμενος είναι η αιτία της άγνοιας, της θλίψης. Ο σκεπτόμενος μπορεί να χωρίσει τον εαυτό του σε πολλές κατηγορίες σκέψης, αλλά οποιαδήποτε σκέψη είναι ο σκεπτόμενος. Ο σκεπτόμενος και οι προσπάθειές του να υπάρχει, να γίνει κάτι ή κάποιος, είναι η αιτία ακριβώς της εσωτερικής σύγκρουσης και της σύγχυσης. Ο ίδιος ο σκεπτόμενος είναι άγνοια και θλίψη.

Και ο επισκέπτης ρώτησε: «Τότε πώς θα μπορέσω να τον ξεπεράσω, να πάω πέρα από τον εαυτό μου;»

«Κύριε», του απάντησα, «το μυαλό σας δεν είναι αρκετά σιωπηλό για να αντιληφθεί το πρόβλημα, κι ωστόσο θέλετε να πάτε πέρα απ’ αυτό προτού να το έχετε καν κατανοήσει. Ένα πρόβλημα – εάν διαβαστεί σωστά, προσεκτικά – περιέχει το ίδιο τη λύση του. Επίσης, αν μου  επιτρέπετε, όταν υπάρχει ανυπομονησία και έντονη επιθυμία για αποτέλεσμα, δεν βρίσκεται απάντηση. Όπως είπαμε, ο σκεπτόμενος είναι ο ίδιος η άγνοια, ο ίδιος είναι η θλίψη, ο ίδιος είναι ο φόβος. Αυτό σημαίνει τίποτα για σας, κύριε; Προφανώς δεν σημαίνει, γιατί το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι να πάτε πέρα απ’ αυτό. Αλλά πώς μπορεί ο σκεπτόμενος να πάει πέρα από τον εαυτό του, εάν ο ίδιος δεν έχει γνώση του εαυτού του; Πρέπει να πάψει να υπάρχει για να γίνει αυτό. Η άγνοια και το μίσος δεν μπορούν να γίνουν φώτιση και αγάπη σε καμία στιγμή. Η άγνοια και η θλίψη πρέπει να πάψουν να υπάρχουν».

«Και τι πρέπει να κάνω για να τα εξαφανίσω»;

«Και πάλι η σκέψη σας έχει στόχο ένα αποτέλεσμα, μια επιτυχία, μία απαλλαγή για να κερδίσετε κάτι. Τώρα, ακούστε σας παρακαλώ. Δεν έχετε νοιώσει το σοκ της συνειδητοποίησης ότι ο σκεπτόμενος, εσείς δηλαδή, είναι ο ίδιος το δηλητήριο· ό,τι επιθυμεί και κάνει θα είναι δηλητηριώδες. Και γιατί δεν νοιώθετε το σοκ αυτής της συνειδητοποίησης; Είτε γιατί δεν νομίζετε ότι ο σκεπτόμενος, εσείς, είναι το δηλητήριο, είτε γιατί αδυνατείτε να το δείτε. Έχετε συμφωνήσει έως εδώ ότι ο σκεπτόμενος είναι οι σκέψεις του, ότι δεν είναι δύο χωριστά πράγματα, ότι συνυπάρχουν. Τώρα: εάν βλέποντας εκείνο το βουνό, δεν έχετε καμιά αντίδραση για την ομορφιά του και συνειδητοποιήσετε ότι δεν έχετε, τότε αυτή η συνειδητοποίηση θα σας δημιουργήσει σοκ, έτσι δεν είναι; Σε ανάλογη περίπτωση, όταν συνειδητοποιήσετε ότι ο ίδιος ο σκεπτόμενος είναι η άγνοια, δεν αιφνιδιάζεστε απ’ αυτό και περνάτε σε άλλα πράγματα. Έχετε κάνει τον εαυτό σας αδιαπέραστο από τέτοιο σοκ με τις αιτιολογήσεις σας, τις εξηγήσεις σας, τις αποφάσεις και τα συμπεράσματά σας. Η νόησή σας έχει χτίσει τοίχους αυτοπροστασίας ενάντια σε κάθε ανακάλυψη και αυθορμητισμό, ενάντια στην ελευθερία και στην κατανόηση. Το μυαλό δεν θα βρει ποτέ την απάντηση. Αλλά αν αφεθείτε να εκπλαγείτε από τη σκέψη ότι ο σκεπτόμενος είναι αιτία θλίψης, τότε θα γκρεμίσετε τον τοίχο αυτοαπομόνωσης. Αν ζήσετε συνειδητά με αυτό το θανατερό πάγωμα της νόησης και δεν κάνετε φυγές απ’ αυτό, τότε θα ανακαλύψετε ότι ο τοίχος που τον ‘χτυπούσατε  με το κεφάλι σας’, θα εξαφανιστεί. Είστε νοητικά παγωμένος και δεν επιτρέπετε στον εαυτό σας να το συνειδητοποιήσει, να το νοιώσει αυτό. Και μόνο όταν ταρακουνηθείτε από την πραγματικότητά του – την πραγματικότητα του παγώματος – θα υπάρξει εκεί η αρχή του σταματήματος του σκεπτόμενου και των σκέψεών του. Τότε μόνο θα υπάρξει νύξη της αιωνιότητας».

Γεννημένος κομπιουτεράς

Αυτό που θα δείτε στο βίντεο που μου έστειλαν είναι απίστευτο! Και γέλασα, αλλά και εντυπωσιάστηκα! Ακόμα κι αν το έχουν στήσει, και πάλι το παιδάκι είναι απίστευτο! Επειδή το βίντεο είναι κλειδωμένο εκεί που το έχουν ανεβάσει έβαλα μόνο το link του. Κάντε κλικ  ΕΔΩ και θα το δείτε.
Καλή εβδομάδα
Π.